Arkivoj de etikedoj: DĴumado

Kaj volonte li asistas vin per La Bambo

Decas mencii ankoraŭ kelkajn aferojn pri la la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo). Krom enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo kaj gufujo kaj trinkejo kaj maltrafitaj koncertoj, la renkontiĝo havis aliajn interesajn okazaĵojn:

Ekzemple okazis finfine denove deca movada programo. Mi memoris, kiel mi parolis pri tio kun kelkaj organizantoj kaj partoprenantoj post la 3a JES. Nun oni realigis la bonajn intencojn. Dum la posttagmezo antaŭ la silvestra balo, okazis prezentado de la renkontiĝoj okazontaj dum la sekva jaro – bonega metodo por disdoni informojn! Aldone estis kunsido, dum kiu oni interkonsentis pri la datoj de renkontiĝoj en 2014 por eviti koliziojn. Krome en la trinkejo unu fojon mi spertis FESTO-preparkunsidon, kiam mi volis preni kafon. La Hungaroj, ĉifoje denove dece granda grupo, kunsidis kaj decidis organizi Internacian Junularan Semajnojn (IJS-n) en 2013!

Alia kulmino sendube estis la prelego de mia bona amiko Holger. Li parolis pri sia pasinteco kiel junulo kaj aktivulo, kiel la spertoj el tiuj jaroj helpis lin poste en la profesio. Mi iĝis tre nostalgia, kiam mi vidis min mem sur kelkaj malnovaj fotoj el la dua duono de la 1990aj jaroj… mi pensas, ke estis tre grave, finfine kaj rerigardante paroli pri la praktikaj partoj de vivo kiel aktivulo. Tro ofte lastatempe mi legas senĉesan memvipadon, kiu gvidas al nenio.

Mi mem maloficiale kontribuis al la distra programo per disdonado de ĉokolado – kiel jam post la 2a JES, dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj la 3a JES. Ĉifoje mi kunportis ĉiun ĉokoladon dufoje, tiel ke mi povis fordonaci multajn pakaĵojn por la revojaĝo. Entute estis preskaŭ kvin kilogramoj!

Kiam mi sidis en rondo da Rusoj en la gufujo kaj trinkis teon, dum ni kune muzikis, mi preskaŭ sentis min kiel en Rusujo denove. Ili eĉ kantis pecojn el la filmo “Stiljagi“, tiel ke mi parte povis kunkanti en la rusa!

Ĝenerale estis imprese, kiom hejme mi sentis min, kiam mi estis la sola Germano en diversaj naciaj grupoj. Tutegale, ĉu estis Rusoj, Ukrainanoj, Italoj, Francoj, Hungaroj, Slovakoj… “la tuta mondo estis mia propra dom’“, por uzi (duon)citaĵon de Persone.

Alia bonega fenomeno estis, ke revenis kelkaj homoj, kiuj paŭzis dum kelkaj jaroj. Ili nun havis 30 jarojn aŭ pli, kelkaj el ili familion, sed ili ne povis rezigni pri Esperantujo. Jam estas planoj, regule partopreni kaj montri al la pli junaj homoj, kiom intense oni festis dum antaŭaj tempoj…

Dum la nokto inter la 2a kaj 3a de januaro (kutime la lasta, sed ĉifoje ne), mi denove DĴumis. Mi prepariĝis en la trinkejo, kompilante kantoliston. Poste mi aŭskultigis multajn “klasikaĵojn” el la 1980aj kaj 1990aj jaroj.kaj vere dancigis la homojn. Precipe kelkaj Italoj mirinde longe eltenis. Sekve mi surmetis por ili “Ci vuole un fisico bestiale” de Luca Carboni. Tiu kanto estis ege populara dum la fruaj 1990aj jaroj en Esperanto-diskotekoj dum la Internacia Seminario (IS) kaj mi memoras, kiel mi mem surmetis ĝin dum mia unua DĴ-nokto entute dum la IS en 1993/94.

La lasta kanto iĝis “Nova jaro” de Martin Wiese. Li estis sendinta ĝin al mi kun la peto aŭskultigi ĝin, sed mi ne legis la mesaĝon antaŭ la nova jaro. Tial mi nun faris tion, klarigante la originon de la kanto. Mi ege ŝatas la melankolian stilon – kaj kompreneble, ke DĴ en ĝi ludas gravan rolon!

Martin Wiese: Nova jaro

La 3an de januaro okazis la internacia vespero. Por tiu okazo Riccardo Blüher, nia brila teknikisto el Naumburg, anoncis sin mem por kelkaj kantoj. La fratinoj Geyer bedaŭrinde jam estis for, sed Sebastian kaj mi volonte subtenis lin. Riccardo drumis, Sebastian transprenis la gitaron kaj mi kantis. Ni prezentis “Sen vi” kaj “En kaĉ'” (origine de Team’), du pliajn kantojn el la repertuaro de La Kuracistoj.

Jen nova jar’, jen nova jar’

La plej grava vespero de la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) kompreneble estis la silvestra balo. Mi jam skribis pri enkondukajn vortojn kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj tiu de Jonny M. Post tiu jam estis la nokto de la jarŝanĝiĝo.

Eble mi unue perdu kelkajn ĝeneralajn vortojn pri la DĴj dum la tuta aranĝo. Estis tre multaj kaj tre diversaj. Ĉeestis iu Melanie, kiu surmetis bonan elektronikan muzikon, se mi ĝuste memoras. Platano aŭskultigis interalie remikson de “Mr Loverman” de Shabba Ranks. Tiu kanto estis furoraĵo dum la Internacia Seminario (IS) en Bad Kleinen en 1992/93! Multa nostalgio alvenis…
Éric Languillat, ankaŭ konata kiel Inicialoj DC (aŭ i.d.c.), estis la plej granda agrabla surprizo. Li surmetis multegajn germanlingvajn kantojn, ekzemple Kraftklub, Françoise Cactus (“Liebe zu dritt”) kaj Klee (“Gold”). Precipe la lasta bonege kongruas al lia propra muziko.

La silvestra balo havis siajn fuŝetojn: Antaŭ noktomezo okazis neniuj klasikaj paraj dancoj. La dancokonkurso komenciĝis nur post noktomezo. Ĉar la trinkejo daŭre funkciis en la kelo, multaj homoj post la silvestra bufedo kaj noktomezo iris tien, tiel ke la salono ne estis tiom plena kaj ne ĉiuj festis en unu granda ĉambro. Ankaŭ mi mem devas transpreni parton de la kulpo, ĉar per kelkaj muzikelektoj mi forpelis la homojn (kio mirigis min, ĉar ne estis nekutima elekto); tamen ili almenaŭ ankaŭ revenis.

Tamen tiuj malbonaĵoj ne ruinigis la ĝeneralan sukceson de la vespero, kaj aliaj aferoj bone funkciis. Iam oni interrompis la diskotekon, por ke La Perdita Generacio (LPG) kantu “Jen nova jar'” (mi nur poste eksciis, ke tio estas origine kanto de ABBA kun la nomo “Happy New Year”). Kvankam mi kutime pretas veti ĉiun sumon, ke tia haltigo de la diskejo detruas la etoson kaj dancemon, ĉifoje ne estis tiel. Eble pro tio, ke la preparado de LPG ne daŭris longe kaj la sono estis bona. Ĉiel ajn estis mia ŝanco por para danco, do mi ne havas kialon por plendi.

Mi mem kvazaŭ komencis la muzikan parton de la vespero, ĉar mi surmetis kantojn el la filmo Stiljagi por la Moskva nova jaro (same kiel dum la 3a JES). Tio dancigis kelkajn homojn, precipe la Rusojn kompreneble, dum kelkaj kantoj. La vera diskoteko komenciĝis nur iom poste.

Post miaj spertoj dum la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo), mi denove prepariĝis (same kiel por la lasta nokto de la 2a JES). Krome miaj teknikaĵoj denove funckiis, male al dum la SES.

Por la nova jaro en Finnlando kaj Ukrainujo je la 23a, mi surmetis muzikon el tiuj landoj. Bedaŭrinde mi elektis la malĝustan kanton por Finnlando; ĝi ne estis tiom dancebla kiel tiu, kiun mi intencis. Same kiel unu jaron antaŭe, ĉarma Ukrainanino helpis min kun Ukraina muziko. Tio fakte kaŭzis tre bonan rezulton. Ankaŭ mia iomete tekna versio de “Hej, sokoły” kreis ĝojon ĉe la dancantinoj.

La plej granda honoro por mi kompreneble estis, ke mi rajtis DĴumi ĉirkaŭ noktomezo mem, same kiel kvin jarojn antaŭe kaj la duan fojon entute. Eĉ se mi antaŭe iomete fuŝis: Ĝustatempe antaŭ la jarŝanĝiĝo la granda amaso plenigis la salonon kaj mi distris ilin. Kaj kia kulmino estis, kiam mi surmetis “The Final Countdown” kaj ĉiuj saltis antaŭ mi!

Kiel unu el la unuaj kantoj por la nova jaro, mi surmetis “First Contact” el la sonŝpuro de la samnoma filmo. André Müller (n_true), grandega ŝatanto de tiu filmo, atente aŭskultis kaj iam finfine rekonis ĝin. Tio estis alia persona tradicio de mi – mi faris same kun peco el la filmo “Donnie Darko” kaj elgrande en 2007/08.

La boneco de la nokto montriĝas en tio, kiom longe mi festis. Mi restis veka ĝis la 11a matene kune kun tri aliaj kaj partoprenis la novjaran bufedon.

Estas vespero kaj mi vidas vin, mi vidas vin

Nur nun, skribante pri ĉiu Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, mi plene konscias pri tio, kiom multaj entute estis. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste, la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio 2012 kaj la FAME-premiado en oktobro 2012, mi pritraktu aranĝon, kies nomon mi (ŝajne) jam konas ekde jaroj sed kiun mi partoprenis pasintan jaron la unuan fojon. Nur unu semajno post la esperantumado en Aalen, mi tuj veturis (relative spontanee) al la sekva aranĝo. Allogis min la KKPS en Delft (Nederlando) inter la 2a kaj 4a de novembro 2012. Fakte la renkontiĝo antaŭe nomiĝis PSKK (PostSomera KlaĉKunveno) – kial la nomŝanĝiĝo? Fakte nova generacio de aktivuloj transprenis la organizadon kaj oni petis ilin iomete ŝanĝi la nomon, eĉ se ĝi indikas iasence la daŭrigon de la tradicio.

Estis pluraj kialoj, kiuj motivigis min veni: Unue, la aranĝo havis vizaĝon, kaj estis tiu de Roĉjo, kun kiu mi jam tiom sukcese stultumis dum la SES. Due, li jam tiam disdonis bona varbilon en la formo de amuza gazeto (simile serioza kiel la Blinda Gardisto, kiun mi mem redaktis dum multaj jaroj). Trie, ne mankis stulta vortludo: „La KKPS“ sonas kiel koko kun la nomo Poso. Kvare, mi vidis la liston de la aliĝintoj, kaj tie aperis multaj konataj nomoj, kaj laŭ ili iĝus vere internacia kaj etosa renkontiĝo. Kaj mi vere bezonis novan dozon da Esperantujo.

Al KKPS 2012 venis proksimume 50 personoj el tuta Eŭropo (kaj Brazilo). Eĉ okazis koncerto de Gijom. Ŝajne nun eĉ la malgrandaj renkontiĝoj postulas altkvalitan Esperanto-muzikon. Kiom bona evoluo! Sed la vere ŝoka novaĵo por mi estis, ke jam pretis papera aliĝilo al la Internacia Junulara Festivalo (IJF)! Kiu pensintus tion?

Sabate vespere mi surmetis muzikon kaj kelkaj homoj dancis. Eĉ sufiĉis por malgranda rondo de „La Bamba“! Kaj tiel Nederlando iĝis la 11a lando en la listo de landoj, en kiuj mi DĴumis (post Slovakujo).

Unu interesa afero okazis dimanĉe:Mi parolis kun la juna Nederlandano, kiun mi estis ekkoninta dum la SES, kaj li menciis, ke li ofte aŭskultas mian muzikaĵon „Jazz di Gennaro“ dum lernopaŭzoj. Mi neniam atendintus, ke mia muziko povus tiom utili! Bone, ke mi enretigis grandan parton de la samplobazita muziko, kiun mi kreis.

Fakte hodiaŭ antaŭ ekzakte 16 jaroj mi komencis verki samplobazitan muzikon. Post la unuaj tri jaroj, la rapideco de mia verkado bedaŭrinde forte malkreskis. Sed nun, kiam la tuta kolekto de samplaĵoj estas sur mia portebla komputilo, la facileco de la „fruaj jaroj“ parte revenis. Mi scivolemas, kiam mi finos la sekvan kanton.

Jen cetere du enskriboj de Stela pri KKPS 2012. Mi tre ĝojis revidi ŝin – estis la unua revido ekde la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando) 2009/10

Mi havas neniun emon, neniun emon

Post mia alvojaĝo en la karavano, kio atendis min dum la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando)? La aranĝo okazis en lernejo (kiel en Zakopane antaŭ du jaroj), sed ĉifoje eblis tranokti en junulargastejo, kiu estis nur kvin minutojn for. Tio estis grandega plibonigo kompare al la pasinta fojo en Pollando! La junulargastejo estis tute konvena laŭ miaj bezonoj kaj mi tie ĉiam sukcesis trankviliĝi kaj dormi post festado. Dua granda plibonigo estis vera vespera salono por la koncertoj, kiu situis en akceptebla distanco. En la lernejo mem oni servis la manĝojn. La kuiristinoj estis tre afablaj kaj agnoskis eĉ bazan konon de la pola. Kiam temas pri organizado de renkontiĝo, mi ĉiam atentigas ke rekontiĝo prefere havu iun centran lokon, kien homoj kutime venas kaj povas hazarde renkonti unu la alian. Tio ĉifoje estis la koridoro en la unua etaĝo de la lernejo. Tie haveblis kafo kaj teo senpage. Do ankaŭ tiurilate la 3a JES estis bona.

Aliflanke la JES havis kelkajn fuŝaĵojn, kiujn mi rektas mencias. Plej grave: Ĝi nur daŭris kvin tagojn (2011-12-27 – 2012-01-01)! Oni do ne lernis la lecionon de la 2a JES en Burg/Spreewald, kiu jam finiĝis unu tagon pli frue ol kutime, sed eĉ iri plu en la malĝustan direkton. Jam dum la disdono de la aliĝiloj dum la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo (Ukrainujo) tiu grava miselekto montriĝis. Mi aŭdis homojn diri: “Tio estas malmulte pli ol plilongigita sermajnfino. Por tio mi ne venos!” Certe tio ŝuldiĝis al la fakto, ke la lernejo rekomenciĝis jam la 2an de januaro, tiel ke necesis ordigi kaj redoni la ejon jam dum la 1a de januaro posttagmeze. Sed tio simple signifas, ke lernejo evidente ne taŭgas por unusemajna festado kaj ke necesas trovi alternativon por la fojoj, kiam JES okazos en Pollando. (Cetere ankaŭ la JES en Burg/Spreewald finiĝis unu tagon pli frue ĝuste pro tio, ke necesis redoni la lernejon, kiu servis kiel memzorgantejo, trinkejo, diskoteko kaj salono por la vespera programo.)

Tiu fuŝo montriĝis en la nombro de partoprenantoj: Estis multe malpli ol 200, do paŝo reen.
Aldoniĝis surloke problemoj kun deĵorantoj de la lernejo, kiuj ne estis alkutimitaj al longa festado de la partoprenantoj. Grava kriterio por taŭga ejo estas, ke la estroj scias kaj akceptas tion. Ĝis hodiaŭ oni memoras la fojojn, kiam tio ne okazis dum la Internacia Seminario en Tübingen 1994/95 kaj Trier 2002/03.

La trinkejo estis maletosa. Krome nur tie oni rajtis trinki alkoholaĵojn, sed tio ne funkciis, ĉar la centra renkontiĝejo (kiel skribite supre) estis la apuda koridoro.

Iam dum la semajno Éric Languillat (Inicialoj DC) faris videointervjuon kun mi pri la historio de la gufujo. Bedaŭrinde mi ĝis nun ne vidis la materialon aperi ie, sed li mem diris, ke estis eksperimento kaj li ankoraŭ ne sciis, ĉu kaj se jes kiel li uzos la surbendigon.

Ĉar la renkontiĝo estis tiom mallonga, eblas pritrakti ĉiun vesperon sinsekve sen daŭre ripeti la saman. La 27a de decembro estis alventago, kiel mi jam menciis. La 28an de decembro koncertis Asorti el Litovujo. Mi konas ilian muzikon jam dum multaj jaroj (interalie tio kaŭzis, ke ili aperas en la Elektronika Kompilo), sed estis la unua fojo, ke mi renkontis ilin persone! Ili sufiĉe bone dancigis la homojn. Aparte mi memoras Esperanto-version de “Sweet Home Alabama“. Sekvis koncerto de Gijom Armide, sed tiun mi grandparte maltrafis, ĉar mi preferis ekstere babili kun homoj. Kion mi aŭdis de la koncerto estis sendube altkvalita, sed malgaja kantado kaj pianoludado ne estas io, kion mi eltenas dum longa tempo.

Asorti: Novjara nokto

Dum la nokto okazis karaokeo. Ĉifoje mi prezentis la kanton, nome “Mondo aŭ mi” de Persone.

Poste mi DĴumis. La diskoteko troviĝis en la kelo, do tre for de la trinkejo, kaj estis tre malgranda, tamen taŭgo loko. Mi surmetis muzikon proksimume inter la 1a kaj 30 kaj la 4a kaj 20. Tiam bedaŭrinde oni devigis min ĉesi “por ke ĉiuj homoj iru dormi”. Tiun stiradon de la partoprenantoj mi tute ne ŝatas. Sed kion fari?

Almenaŭ mi sukcesis aŭskultigi kanton de J.B.O., kiun mi estis akirinta lastatempe. Estas parodio de la kanto “Basket Case” de Green Day.

J.B.O.: Los Casos Basketos

La kialo por iri dormi estis, dum la sekva mateno esti veka por pinta programero. (Do mi konsentas, ke estis grava afero, sed pensas, ke ankaŭ eblintus kolekti same multajn partoprenantojn sen deviga fino de la nokta programo.) Mallongan piediron for de la ejo troviĝis iama ŝipkonstruejo, kie siatempe laboris Lech Wałęsa, kiu fondis la sendependan sindikaton kun la nomo “Solidarność” (“solidareco”) komence de la 1980aj jaroj en Pollando. Tio estis grava paŝo al la fino de socialismo en orienta Eŭropo (inkluzive la falo de la Berlina muro). La JES-partoprenantoj fakte renkontis Lech Wałęsa ĉe ties iama laborloko. Li afable respondis diversajn demandojn de la publiko.

Pri la resto de la JES mi rakontos en posta enskribo. Tiu ĉi jam iĝis sufiĉe longa.

Ŝi estis plej ĉarma beb’

Mi provis koncize sed tamen sufiĉe detale rakonti pri la 67a Internacia Junularo Kongreso (IJK) en Kievo (Ukrainujo) en parto unu, parto du kaj parto tri. Tamen ankoraŭ ne elĉerpiĝis la rakontaĵoj de tiu IJK. Ukrainujo iĝis mia sekva lando por DĴumado (post Pollando en 2009/10). Fakte la organizantoj jam tre frue kontaktis min pro tio.

Surloke tre bonvenis, ke trinkejo kaj diskejo troviĝis tute apude. La plej granda surprizo tamen estis, ke okazis neniuj teknikaj problemoj! La unuan fojon en mia vivo kiel DĴ, ni simple konektis mian komputilon al la miksilo kaj tuj ĉio funkciis!

Pri granda parto de la sukceso respondecis la Ukraina DĴ, kiu nomiĝas Aleksej Svertoka (Алексей Свертока). Li prizorgis la teknikaĵojn dum la semajno. Estis vere bonega kunlaboro. Li ĉiam restis trankvila kaj faris gravan laboron en la malantaŭo, por ke aliaj brilu. Tion malmultegaj DĴj kapablas. Mi estas tre impresita de tiu profesinivela konduto.

Cetere ankaŭ rilate al lia DĴumado mi notis kelkajn aferojn. Interalie li surmetis la titolan muzikon de Duck Tales. Tute same hejme faras DĴ Arafat! Krome la Ukraina DĴ ŝatas la kanton „Canción del mariachi“ el la filmo Desperado, same kiel mi. Dum la lasta nokto li surmetis du kantojn de Erasure, nome „I Love To Hate You“ kaj „Oh l’amour“. La dua ankaŭ estas en mia kantokolekto, sed mi ĉiam hezitis surmeti ĝin, ĉar mi pensis, ke ĝi iĝis eksmoda. Ŝajne mi eraris! Estas tre malofte, ke mi subtaksas kanton el la 1980aj jaroj.

La Ukraina DĴ videblas en la sekva video de la JoMo-koncerto. Li estas maldesktre sur la scenejo, ĉar ankaŭ dum la koncertoj li helpis kiel teknikisto.

JoMo: Funkolando (IJK 2011)

Mi notis, ke estis entute tri aliaj diskĵokeoj, sed mi eĉ ne memoras, ĉu kun aŭ sen la Ukraina DĴ. Ĉiel ajn mi nur memoras iun Francon, kiu ege ĝenis min (kaj aliajn) interalie per sia laŭtega elektronika muziko, sed mi ne perdu pli multajn vortojn pri li.

Mi mem interalie surmetis dum la lasta nokto de la IJK kaj tiam povis dancigi la homojn ĝis la 6a kaj 20 matene! Aparte ĝojigis min, ke la vario de stiloj ŝajne plaĉis al la homoj kaj ke mi finfine povis denove uzi la multflankecon de mia muzikokolekto.

Kutime la lasta nokto alportas la problemojn, ke aŭ oni tute ne dormas aŭ ne sufiĉe por bone elteni la revojaĝon. Ĉifoje mi tamen povis dormi ĝis tagmezo, ĉar la feriumado ankoraŭ ne finiĝis! Fruposttagmeze mi pluvojaĝis kun dekoj da aliaj IJK-partoprenantoj al la sekva renkontiĝo.

Atendis nin Velura Sezono en Jalto, Krimeo. Per trajno ni veturis de Kievo al Simferopolo. Pro bona antaŭa organizado, nia tuta kupeo estis okupita de esperantistoj. Krome ege helpis havi homojn kun si, kiu flue parolas la rusan kaj/aŭ ukrainan. Tiel ni facile povis mendi trinkaĵojn en la trajno kaj aĉeti vespermanĝon dum halto. (Tio entute tre memorigis min pri mia vojaĝado tra Rusujo en 2007.)

Kio dirindas pri la aranĝo? Unue mi ligu al la artikolo “Velura sezono 2011 en Jalto – pri la vizito de Krimeo kaj pri la vojaĝo hejmen…” de Miroslav Hruška.

Fakte grandparte mi ne partoprenis la oficialan programon. Krimeo unuavice estas ruslingva duoninsulo kun sudeŭropa klimato.

Dum la unua plena tago okazis koncerto de Paŭlo Moĵajev en la urba biblioteko. Mi jam konis lin de la Rusiaj Esperanto-Tagoj en 2007, kiuj okazis je la alia flanko de la Azova Maro. Poste mi aĉetis lian aktualan provdiskon – kaj fakte poste ĝi estis elvendita. Kia sukceso! Paŭlo tre diligente tradukas; mi ne kontrolis la rezultojn tro detale, sed ĉio, kion mi aŭdis, plaĉis al mi. Jen ekzemple „Mi jam ekvidis ŝin“, origine kanto de „The Beatles“ (la video estas ne de Velura Sezono en 2011, sed pli malnova).

Paŭlo Moĵajev: Beatles-kanto „I saw her standing there“ en Esperanto

Dum unu tago mi partoprenis tuttagan ekskurson al Sevastopolo. Tiun urbon oni konas laŭnome almenaŭ en Germanujo, pro la mara fortikaĵo. Feliĉe nia grupo havis la eblon, naĝi tie, rekte saltante el boato en la maron. Sed ĝenerale tiam jam montriĝis la malavantaĝoj de tro densa programo: Oni hastas de unu punkto al la alia sen vere havi tempon.

Tial mi uzis la aliajn tagojn por la ĉefa afero, nome plaĝumado! Ni estis sufiĉe granda grupo, tiel ke ĉiam iu povis gardi la aferojn ĉe la plaĝo. Krome ni vekis sufiĉe multan intereson ĉe la enloĝantoj, ĉar ni estis grupo da eksterlandanoj el evidente diversaj landoj. La plej granda grupo de Krimeaj turistoj estas Rusoj (neniu miraklo: ili parolas la lokan lingvon, kio ebligas facilan komunikadon). Jen kiel aspektas praktika varbado por Esperanto. Cetere en unu vendejo, kie ni aĉetis bongustan lokan vinon, oni parolis la germanan. Ĝenerale la homoj reagis tre afable al eksterlandanoj kaj ĉiu parolado, kiun mi faris en la rusa (ekzemple por aĉeti trinkaĵojn aŭ glaciaĵon), rikoltis pozitivan eĥon. La plaĝoj ne estis tiom plenaj kiel en okcidenteŭropaj landoj. Prezoj ĝenerale estis tiom malaltaj por la averaĝa okcidenteŭropano, ke mi ne bezonis kalkuli mian monon.

Velura Sezono iom post iom malpleniĝis, ĉar multaj partoprenantoj forveturis antaŭ la fino. Tial mi decidis, foriri kelkajn tagojn pli frue (tiel vojaĝante kun aliaj) kaj ankoraŭ pasigi tri tagojn en Kievo. En Jalto helpis min Anna Mikitin ŝanĝi la trajnbileton por la vojo inter Simferopolo al Kievo.

En Kievo nia malgranda grupo vojaĝis al insulo meze de la rivero Dnepro. Tie antaŭ la IJK jam estis kelkaj esperantistoj. Prizorgis la insulon Volodimir Soroka (aŭ Vladimir Soroka), aŭtoro kaj kantisto de la famega Esperanto-kanto „Ni renkontiĝos“. Volodimir jam ŝatis la provludadon de Stephan Schneider kaj mi dum la IJK. Dum mi restis sur la insulo drum tri tagoj, la aliaj, kiuj akompanis min ekde Krimeo, pluvojaĝis al la Somera Esperanto-Studado en Nitra (Slovakujo). Jen kiom granda estas la oferto de Esperanto-renkontiĝoj! Mi tre miris, ke Andi Münchow vojaĝas al lernorenkontiĝo, sed li diris al mi, ke oni engaĝigis lin por la etoso kaj ke estos ankaŭ nokta programo.

La insulo havas la formon de majuskla „E“ kaj situas norde de granda ponto (kun bushaltejo). Je la alia flanko de la ponto estas grandega supermerkato kun la nomo Aschan (Ашан). Mi skribis apartan raporton kun multaj detaloj kaj kelkaj fotoj pri la tri tagoj al Andi Münchow, ĉar li jam tiam pripensis uzi la lokon por MELA. Kaj eble ĉijare (do en 2013) tiuj planoj realiĝos!

Tiuj tri tagoj alportis denove tute alian etoson. La insulo estis bona loko por trankviliĝi. Mi nun ne volas ripeti ĉiujn detalojn de mia raporto, sed meti atenton al la artista flanko. La tuta familio Soroka interesiĝis pri mia muziko, tiel ke mi gitarludis kaj kantis el la repertuaro de la Kuracistoj. Krome mi sukcesis dediĉi min al plutradukado, tiel ke mi finis la tradukon de “Suno, palmoj kaj somer'”. La originalo nomiĝas “Sommer, Palmen, Sonnenschein” (jen la akordoj). La unuajn tradukprovojn de la refreno mi jam kantis dum provludado por la dua koncerto de la Kuracistoj dum la Internacia Seminario (IS) 2002/03 en Trier! Cetere estas la unua traduko de mi ekde “Kaj mi ploras“.

Ankaŭ vizitantoj montris intereson pri mia muziko. Dum unu tago ekzemple venis du el la IJK-organizintoj. Ili intervjuis kaj filmis min. Unu diris, ke “Al la liberec’” ne plu eliras ŝiajn orelojn! Cetere ankaŭ Volodomir Soroka aparte ŝatis ĝin kaj kuraĝigis min, pluverki. Kion deziri plu?

Dum unu el la vesperoj mi prezentis kelkajn germanlingvajn kantojn, ĉar homoj ankaŭ demandis pri tio. Sed bedaŭrinde iam venis la tago de foriro. Andrij Jankovskij tre afable helpis min rilate al vojaĝado al la flughaveno. Mi forlasis Ukrainujon kun malgajo, ĉar mi devis foriri, sed kun gajo, ĉar mi renkontis tiom multajn simpatiajn homojn kaj kolektis tiom neforgeseblajn spertojn. Kaj ĝuste pro tio mi devis finfine verki tiujn kvar enskribojn pri mia somero en Ukrainujo, eĉ se jam pasis pli ol unu jaro kaj duona. La memoroj restis tiom intensaj kaj mi pensas, ke ĉiuj homoj, kiuj kontribuis al mia bonfarto, elkore meritas, ke mi vortumas, kiom plaĉis al mi tiu tempo.

Tio estas la ritmo de la nokto

Sabate vespere estis denove kulmino en mia DĴ-kariero – kaj certe la plej grava nokto en la ĝisnuna jaro post DĴumado dum la lasta nokto de la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald. En mia amikaro okazis festo kun muziko nur el la 1990aj jaroj. La ideo, kompili muzikon el tiu jardeko, jam venis al DĴ Arafat kaj mi antaŭ preskaŭ kvin jaroj. La naskiĝtaga festo antaŭ kelkaj semajnoj estis kvazaŭ la provo por tiu koncepto – kaj ĝi bone sukcesis. Por prepari min, mi estis aŭskultinta elektronikan muzikon el tiu epoko. Malgraŭ ĉiuj preparoj kaj ĉiu sperto, mi tamen sentis min sufiĉe nervoza antaŭe. Mi kiel la ĉefa (kaj verŝajne nura) DĴ dum tiu vespero – ĉu tio povos funkcii? Ĉu miaj fortoj sufiĉos, ĉu la homoj ŝatos la muzikon, ĉu ne okazos la fifamaj teknikaj problemoj?

Tamen zorgoj antaŭe gvidas ofte al la plej bona preparo. Mi ne bezonis kunporti mian propran komputilon kaj la organizanto de la festo eĉ instalis MediaMonkey sur lia, tiel ke mi ne bezonis adaptiĝi al alia programo. Mi alvenis kun ekstera durdisko kaj tuj konektis ĝin. Tre facile mi iomete traserĉis la dosierujojn kaj aldonis pli kaj pli al la ludolisto, kiu jam estis sonanta.

La festo sufiĉe rapide pleniĝis kaj la homoj dekomence atentis pri la muziko. Multaj havis muzikdezirojn. Fakte la preparitan elektronikan muzikon, kiun mi estis planinta por la unua kaj la lasta horo, mi tute ne bezonis pro tio. Kiel dum la naskiĝtaga festo, estis sovaĝa mikso el plej diversaj stiloj. La vera laboro konsistis en tio, ne fari tro longajn fazojn de unu speco, por ke la diversaj gustoj kontentiĝu.

La plej junaj partoprenantoj havis 18 jarojn, la plej aĝa plej verŝajne estis mi mem. Al la festo venis mirinde multaj virinoj, kiuj formis kredeble eĉ pli ol duonon de ĉiuj ĉeestantoj. Eĉ okazis iomete la ŝerco de Flix pri Junimond, ĉar unu el la knabinoj deziris aŭskulti tiun kanton de Echt, sed ne konis Rio Reiser. Tamen mi nur havis alian kanton de Echt. Jen tre bela reludversio de Ruben Cossani, kun la origina verkinto de la kanto kiel membro de la grupo:

Ruben Cossani: Du trägst keine Liebe in Dir (vive)

Entute mi laboris preskaŭ ok horojn, inter la 20a vespere kaj la 4a kaj kvarono matene! Ĝis la fino restis gastoj, kiuj ŝatis aŭskulti muzikon. Mi eĉ sukcesis je la fino aüskultigi la fifaman reludversion de “Wicked Game”.

Pro la seĝo, kiun mi povis uzi preskaŭ ĉiam, mi ne devis stari la tutan tempon. Tio jam tre helpis! La nura malavantaĝo estis, ke mi ne povis tiom facile iri al la dancejo kaj mem partopreni, ĉar mi devis ŝovi min tra multaj homoj. Ĝenerale la gastoj poste opiniis, ke estis bonega festo kaj ke indas ripeti tion. Kvankam mi mem estas granda ŝatanto de muziko el la 1980aj jaroj, DĴumado nur kun muziko el la 1990aj jaroj montriĝis tute ne problemo por mi. DĴ Kunar havas estontecon por la venontaj jaroj!

Koro al koro: Ĉu vi aŭdas min?

Hieraŭ mi estis ĉe du naskiĝtagaj festoj. La unua estis por 35a, la dua por 25a naskiĝdatreveno. La programo estis tre diversa: Ĉe la unua ni vizitis kinejon por spekti la filmon “Clerks”, kiun la invitinto mem elektis. Poste ni iris al gastejo por agrable vespermanĝi. Ĉe la dua homoj venis en kostumoj (nuntempe estas karnevalo!) kaj ĉio okazis en la loĝkomunumo kiel dum pasintaj jaroj.

Mi estis kunportinta durdiskon kun kopio de mia ciferecigita muzikokolekto. Antaŭ kelkaj jaroj, DĴ Arafat kaj mi parolis pri la ideo, kolekti muzikon el la 1990aj jaroj, ĉar atendeble baldaŭ okazus festoj kun muziko nur el tiu jardeko, same kiel tio ekzistis jam por la 1970aj (en la 1990aj jaroj) kaj la 1980aj (en la 2000aj jaroj). Nun estis veninta la tempo por elprovi tiun projekton. Por multaj el la ĉeestintoj, la 1990aj jaroj estis tio, kio la 1980aj jaroj estis por mi: La muzika jardeko, kiu formis la guston kaj la memoron. Sed en la 1990aj jaroj, malgraŭ ĉiuj muzikaj abismoj, ankaŭ aperis la muziko de mia generacio.

DĴ Arafat volonte helpis al mi kompletigi la muzikan kolekton por la festo kaj ankaŭ la gastigantino, pro kio mi estis tre dankema. Antaŭe mi estis sufiĉe nervoza ĉu tio koncepto povas funkcii, sed poste ĉio elturniĝis bone. Mi distingis krude inter la jenaj stiloj: Rok- kaj popmuziko (mirinde malmulta), peza muziko, hiphopo (rimarkinde akceptita dum la festo), elektronika muziko (unuflanke forta tekno, aliflanke leĝera danceja muziko), knabogrupoj (kaj knabinogrupoj). Precipe la leĝera diskoteka muziko el tiu epoko estas hontinda, sed la homoj ŝatis aŭskulti tion kun ironio kaj pro nostalgio. Estas harstarige, kiom bonkvalitan impreson faras la muziko de knabogrupoj el hodiaŭa vidpunkto: Tion kreas la fakto, ke intertempe ekzistas multegaj popsteluloj, kies voĉojn oni korektas per muzikaj programoj (kaj ties rezultoj estas facile senteblaj pro la artefarita sono).

Unu ekzemplo por embarasa elektronika muziko el la 1990aj jaroj estas Blümchen (burĝe: Jasmin Wagner). Mi memoras, ke mi dancis al ŝia kanto “Kleiner Satellit” dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) 1996 en Güntersberge. Dum la hieraŭa festo mi surmetis tion, sed pli frue “Herz an Herz”:

Blümchen: Herz an Herz (1995)

Tuj poste mi surmetis brilan reludversion, kiun mi estis trovinta antaŭ pli ol kvin jaroj. La homoj ne konis ĝin, sed ege ridis:

Die Schröders: Herz an Herz – Herzschlag Remake (1996)

Sed la origina versio tute ne estas el tiu jardeko. Kiel ofte, la originalo venas el la 1980aj jaroj:

Paso Doble: Herz an Herz (1985)

Nur venu kaj prenu min hejmen

Bedaŭrinde la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) finiĝis unu tagon pli frue ol dumsilvestraj junularaj Esperanto-renkontiĝoj kutime. Tion la organizantoj nepre evitu estonte!

Internacia vespero ne okazis. Kaj la homoj, kiuj ankoraŭ estis lacaj de la pasinta vespero, devis tamen festi lastan fojon kune dum tiu aranĝo.

Sed ankaŭ restis unu nokto por montri miajn kvalitojn! Unua okazo estis la koncerto de La Pafklik’. Jam dum la pasinta fojo mi estis envolvita; nun mi transprenis eĉ pli gravan rolon: Mi surmetis la muzikon! Platano (Cyrille Poullet) jam estis petinta min kelkajn tagojn antaŭe pri tio. Dum la lasta posttagmezo ni faris sonprovon. Ĉi tie montriĝis grava kvalito de Cyrille, kiun mi bedaŭrinde ne tro ofte renkontas ĉe artistoj: La preteco, bone prepariĝi. Li faris diskon, sur kiu ĉiuj muzikaĵoj jam estis en la ĝusta ordo. Krome li pene verkis grandan afiŝon, sur kiu li indikis, ĉu inter du kantoj estas paŭzo aŭ ne, kaj aldonis, kiu gastmuzikisto venos. Kaj da ili estis kelkaj: Gijom Armide unufoje transprenis la muzikadon kaj Eric Languillat (Inicialoj DC) kunkantis. Poste venis Martin Miniĥ kun propra kanto. La Perdita Generacio (LPG) helpis ĉe alia muzikaĵo. Kaj je la fino ankaŭ mi venis al la scenejo. Antaŭe mi estis uzinta iomete la elektronikajn gratilojn. Entute estis granda honoro, labori kun La Pafklik’.

Ĉar dum la silvestra balo ne eblis DĴumi por mi pro teknikaj problemoj, nun mi des pli volis transpreni la diskejojn. Estis la nokto de mia DĴ-naskiĝtago. Antaŭ 17 jaroj mi la unuan fojon surmetis la muzikon. Laŭ la jaroj, nun mi estas DĴ dum mia duona vivo.

Mi komencis je la 23a horo kaj 30. La tutan tempon dancis inter 20 kaj 30 homoj, sed neniam sufiĉe multaj por surmeti “La Bamba”. Tial mi rezignis pri tio, prezenti miajn multajn versiojn de la kanto por bambumado. Tamen la homoj bone amuziĝis kaj mi perceptis unu aparte belan aferon: Kelkaj eble restis la tutan tempon, sed aliaj venis por kelkaj kantoj. Tiel mi ofertis ion al multaj partoprenantoj kun tre diversaj gustoj. Cetere jam dum la posttagmezo mi elspezis tempon por kompili liston da kantoj, kiujn mi tute ne estis ludinta dum la semajno, kaj kiuj plej utilos por la lasta vespero. Tiel mi akiris maksimuman muzikan varion. Mia ekstera sonkarto helpis eviti la problemon de tro mallaŭta komputilo.

Je la tria la diskoteko finiĝis, ĉar ankoraŭ okazis karaokeo. Kiam oni unue anoncis tion al mi, mi ne tro ŝatis la ideon. Sed poste mi opiniis, ke estas tute en ordo, tiam fini. Tiel mi povis foriri “nevenkite sur malferma (diskoteka) grundo“. DĴ Leo ankoraŭ donis al mi rabaton kaj invitis min al rondo da trinkaĵoj.

Kion ankoraŭ indas skribi pri la 2a JES? Mi bedaŭras, ke ĝi ne havis veran teman programon. Ja ekzistis iu temo, sed la kontribuoj ŝajnis por mi aparteni al la kutima distra programo. Domaĝe, ke ŝajne ne plu eblas trovi (ŝanĝantan, novan) temon, pri kiu oni volas kaj povas prelegi kaj diskuti altnivele kaj sen deviga harmonio.

Tamen almenaŭ laŭ la plena programtabulo ĉiam okazis pluraj aferoj samtempe. Laŭdojn mi legis aparte pri la novula programo (kaj la gravecon de tiu programero oni ne subtaksu!) kaj la kontribuoj de E@I. Eĉ se venis 50 homoj malpli ol aliĝis, la 2a JES iĝis la plej granda silvestra renkontiĝo en Germanujo ekde la Internacia Seminario 2003/04. Kaj laŭ mia persona impreso, estis la plej bona etoso ekde la Internacia Seminario 2001/02. Laŭ tiuj du mezuroj, estis tre sukcesa aranĝo.

Imprese, kiom grava por estis la babilado kun la aliaj veteranoj (Andi, Ivo, Dmitri). Same valora por mi estis la eĥo, kiun mi ricevis de amikoj kaj homoj, kies opnion mi alte taksas.

Ĝenerale mi retrovis, kio estas por mi esenca parto de mia Esperanto-identeco: Esti parto de io, kio estas pli granda ol mi. Mi sentis min kiel sukero en la kafo: Mi tute miksiĝis kun la amaso, sed ne perdiĝis. Mi estis hejme denove.

Kaj mi ankaŭ sukcesis realigi tion, kio estas la plej grava afero en la vivo por mi. Kutime oni diras, ke “amo estas la plej grava afero de la mondo“. Sed kio, se feliĉa amo ne haveblas? Tiam la jenaj aferoj plej gravas por mi:

  • fari diferencon
  • movi ion en la koroj de la homoj
  • sorĉi brileton al la okuloj de belaj virinoj, rideton al aliaj vizaĝoj, feliĉigi homojn

Por fini mian raportadon pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando), mi ankoraŭ skribas pri kelkaj programeroj. Ili estis tre diversaj!

Prenu min hejmen ĉinokte

Por mi persone, la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) alportis kelkajn emociajn kaj etosajn kulminojn.

La unua estis La Kuracistoj, mia muzikgrupo. Nia ĝisnuna lasta apero estis dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) 2009 en Liberec, kie ni prezentis nian unuan propran kanton. Kaj nia pasinta koncerto estis dum la Internacia Seminario 2008/09 en Biedenkopf!

Malfavora kondiĉo por aktiveco dum JES estis la malfrua certiĝo de mia aliĝo. Neniel ni povis anticipe interkonsenti kun la organizantoj pri apero en la programo. Kaj ni alvenis kun du tagoj da malfruiĝo, tiel ke la tempokadro estis tre limigita. Principe ni interkonsentis: Se entute koncerti, tiam antaŭ silvestro. La sperto el la pasinteco diras, ke aliokaze mia voĉo eble estas for aŭ ne plu en plej bona stato. Ni alvenis vespere la 29an, tiam estis gajaj, simple babili kun la homoj kaj iomete ripozi. Krome la vespera programo daŭris ĝis la 2a matene kaj tiam komenciĝis la karaokeo. Do dum tiu vespero/nokto nenio alia estis farebla.

Tial ni kunsidis la 30an de decembro posttagmeze. El la ĥaoso de miaj posedaĵoj (multo ankoraŭ ne estis en la nova loĝejo) mi estis preninta, kion mi konsideris du versiojn de niaj muziknotoj. Montriĝis, ke fakte estis du duonoj de la plej aktuala versio. Sen eĉ rigardi al la papero, ni ludis tri kantojn kaj ĉio iris glatege.

Facilege ni plenigis nian programon. Kaj por prezenti almenaŭ unu novan kanton, ni eĉ povis elekti el tri: Unue ekzistis daŭre tradukita kanto, kiun ni neniam estis ludintaj, krome Persone-parodio – kaj plia Persone-parodio.

Ni pripensis, ĉu ne ludi kun Stephan Schneider, sed la tempo ne sufiĉis por instrui ĉion al li kaj la 12-korda gitaro de Sebastian estis sufiĉe forta sole. Ankaŭ Hanne Geyer ne havis tempon, ĉar ŝia grupo 42 ankoraŭ ludis antaŭe dum la vespero.

Mi ankoraŭ eksidis ĉe la interreta koridoro, kie haveblis senpage interreto, kafo kaj teo. Principe oferti trinkaĵojn estis bona ideo, sed la homoj ne aprezis tion: Ĉiam tabloj kaj tasoj estis malpuraj. Unufoje dum alia tago mi ĉion purigis sole.

Ĉiel ajn mi volis ankoraŭ mane kopii iun tekston aŭ ordigi la paperojn kun la muziknotoj, sed subite la inspiro trovis min kaj al mi venis ideoj por traduko. Tio estas nekomparebla sento. Kutime mi devas longe barakti, konservi multajn laborversiojn ktp, sed nun ene de duona horo ĉio estis preta!

La nova kanto nomiĝas “Kaj mi ploras”. La originalo estas “Und ich weine – jen la akordoj.

Iĝis iomete aventura, okazigi nian koncerton. Inter du aliaj koncertoj dum la vespera programo mi parolis kun Johannes Mueller, kiu prizorgis la gufujon. Poste oni anoncis nin. Dum tiu tempo jam pluraj personoj estis demandintaj nin, kiam ni ludos, kaj mi estis avertinta ŝatantojn pri la kruda plano.

Kiam ni venis al la gufujo por eki, ĝi jam estis plena – kaj daŭre envenis homoj! Kelkaj eĉ parolis pri 80 spektantoj, sed eĉ 50 jam estintus granda afero por spontanea koncerto. Kaj mi vidis homojn el plej diversaj landoj, de plej diversa aĝo, geamikojn, artisto-kolegojn… kaj ili ĉiuj volis aŭskulti nin! Jen kion ni prezentis:

  1. Junula amo
  2. La okulvitroj de Buddy Holly
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  5. Al la liberec’
  6. Kaj mi ploras
  7. Westerland
  8. Longe for (origine de Persone)
  9. Sen vi
  10. En kaĉ’ (origine de Team’)
  11. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)

Mi estas ege kontenta kun rezulto. Multaj homoj poste dankis kaj laŭdis nin. Laŭ mia percepto estis la nura akustika koncerto, dum kiu la publiko kunkantis. Kaj ni havis “Die Ärzte”-kantoj por germanlingvaj junuloj kaj Esperanto-klasikaĵojn por la veteranoj.

Post ni ankoraŭ ludis Inicialoj DC (Eric Languillat). Mi tre ŝatas lian muzikon, tamen ĉifoje mi devis rezigni, ĉar mi bezonis paŭzon por refreŝiĝi. Kaj tio ne estis la lasta kulmino de la nokto…

Kiam mi iris al la diskoteko, tie eksonis “La Bamba”. DĴ Leo diris al mi, ke li post tio volus fermi la diskejon. Mi diris, ke mi povus tuj transpreni, ĉar mi kunhavis mian porteblan komputilon, kaj tiel daŭrigi, ĝis la homoj ne plu emus danci. Tio estis je la 2a matene. Kaj mi finis la diskejon je la 5a. Tri horoj, dum kiuj mi ĝojigis la homojn. Ankaŭ mi dancis, unue iomete, poste ĉiam pli. Kaj mi estis feliĉa. Mi denove spertis unu el tiuj raraj okazoj en la vivo, kiam ŝajne tempo ekhaltas, mondo ĉesas turniĝi kaj oni simple estas tia, kia oni devus esti. Post grandparte perdita jaro, ĝuste je ĝia finiĝo aperis neatendite tiujmagiaj momentoj.

Miaj memoroj pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando) ankoraŭ ne elĉerpiĝis. Sed bedaŭrinde ne ĉion mi povis spekti.

Sentiĝas kiel hejmo, mi devintus scii ekde mia unua spiro

Dum unu jaro mi ne estis ĉe Esperanto-renkontiĝoj. Unu jaro, damne! Kio okazis? Krom la kutimaj lastatempaj malsanoj en mia vivo, partopreno en la antaŭa aranĝo ege malmotivigis min denove feriumi en Esperantujo. Mi eĉ ne skribis pri tiu renkontiĝo, ĉar mi supozis, ke mian kritikon oni ne akceptus, sed anstataŭe donus al mi la etikedon “eterna grumblemulo”. Aliflanke mi ĉiam opinias, ke gravas vortumi ankaŭ kritikon. Mi nun tamen venis al solvo: Mi skribos pri miaj du pasintaj Esperanto-renkontiĝoj samtempe. Tiel facile videblas, ke mi donas laŭdon kaj kritikon.

Volonte mi skribintus ion pli frue ol nun pri la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo), sed la kutima post-renkontiĝa viruso ĉifoje kaptis ankaŭ min kaj mi malsanis dum kvin tagoj. Mi jam estas feliĉa, ke la emocia parto de la post-IS-sindromo ankoraŭ ne kaptis min!

Kiel antaŭ tri jaroj, mi alvenis kun dutaga malfruo. Eĉ estis la sama kialo!

Tial mi bedaŭrinde ne ĉeestis dum kelkaj koncertoj kaj aliaj amuzaĵoj de la vespera programo:

  1. koncerto de Kim
  2. kvizo
  3. koncerto de The ModStreets
  4. koncerto de The Heroine Whores

La unuaj du programpunktoj jam estas konataj dum Esperanto-renkontiĝoj. “The ModStreets” kaj “The Heroine Whores” koncertis, ĉar esperantlingva junulino manaĝeras la unuan kaj ludas en la dua grupo. La dua ludas grunĝon – la muzikon el mia junulaĝo!

The Heroine Whores: Your Beauty Dies (2010-12-28)

Kvankam mi maltrafis la koncerton, mi estis unu el la malmultaj (aŭ eĉ la nura) kiu aĉetis la albumeton surloke. Ĉiu kovrilo estas unuope ornamita. Mi jam anoncis, ke iam mi vendos tiun diskon kontraŭ multa mono! Aŭ eĉ pli bone: Mi stokos ĝin ie sekure nur por montri, ke “mi ja jam ĉiam diris, ke ili estas bonegaj”.

Sed kiel mi avertis, nun venas la kontrasta programo. Sekvas mia raporto pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Ambaŭ raportoserioj ne rekte komparas la samajn partojn de la du aranĝoj. Se mi eĉ tion ankoraŭ provus akiri, mi neniam finus tajpadon! Kiam ambaŭ serioj estos kompletaj, tamen eblos kompari.