Ĉiu tago estas grimpado supren al la monteto

La vivo estas granda miraklo. Kiom ĝi povas ŝanĝiĝi ene de unu jaro! Kaj eĉ en pozitiva senco!

Hodiaŭ mi iĝis 38-jaraĝa. Kaj kompare al la pasinta jaro, preskaŭ ĉio estas alia. Kiam mi estis pasintfoje tiom feliĉa? Ĉu kun 32 jaroj? Ĉu kun 23 jaroj? Ĉu iam entute?

Ekde duona jaro mi paŭzas de la laboro (kaj blogas pri tio en la germana). Post ĝenerale sukcesa jaro, kiun mi el hodiaŭa vidpunkto konsideras rekonstruan jaron, mi prenis tempon por mi mem.

Mi ĉesis ludi laŭ la reguloj de la socio – kaj subite mi estas libera homo. Mi vidas ĉion nun en tute nova stat’.

Rilate al sano, mi estas en tiom bona stato kiel ekde ok jaroj ne plu. Nun estas verŝajne la due plej bona tempo en mia ĝisnuna vivo rilate al tio!

Mi uzis la malkontenton kaj ĉagrenon, kiuj kolektiĝis en mi, por fari ion bonan kaj kreivan. Mi multe vojaĝis kaj muzikis.

Nun mi rikoltas multajn bonajn aferojn, kiujn mi semis en la malbonaj jaroj. Mi tamen daŭre miras. Kaj tio estas tre bona sento.

Pri muziko: La kanto “Don’t Give Up” de Chicane akompanis min dum multaj jaroj. Hieraŭ mi aŭskultis ĝin en koncerto de la artisto (mi blogis pli detale pri tio en la germana). Interese, ke ĝi neniom perdis sian kvaliton – ĝi estas kaj restas bonega kanto, sendepende de mia aktuala vivsituacio.

Chicane: Don’t Give Up (Reboot 2014) (ekde 52:55)

Ĉar la sento brulas sur la haŭto

Hieraŭ mi – kiel ofte dum la pasintaj jaroj – skribis, ke mi malofte sukcesas blogi nuntempe. Tio fakte havas pli bonan kialon ol antaŭe: Al la germanlingva recenzoblogo Kunar rezensiert aldiniĝis plia: kunar.wordpress.com. Tie mi rakontas en la germana pri la unujara paŭzo de la laboro, kiun mi prenis. Mi pensas, ke tio estas la ĝusta reago al mia ĝenerala malkontenteco pri mia vivo.

Ĉiel ajn tio estas multe pli bona ol la plej multaj aferoj, kiujn mi skribis ĉi tie iam ajn. Mi nur memorigu pri mia socia nekredo (antaŭ naŭ jaroj), la konstato, ke mi neniam estos akceptita (antaŭ ok jaroj) aŭ la sento “preskaŭ ŝajnas tro malfrue por turniĝi” (antaŭ tri jaroj) kaj la impreso, esti perdita viro (antaŭ unu jaro). Miaj ĝeneralaj celoj por tiu jaro estas sano, vojaĝado kaj muzikado. Sed mi ankaŭ retrovis saĝan penson, kiu bone redonas mian nuntempan impreson de la vivo.

Por citi min mem:

Mi ĉiam pensis, ke mi estas plej forta, kiam mi estas kune kun virino. Nun mi eltrovis, ke ekzistas eĉ pli supera stato al tio: esti en harmonio kun mi mem post kiam mi bilancigis mian pasintecon, tiel ke mi tute ne dependas de tio, ĉu mi nun havas koramikinon aŭ ne.

Sed nun iom da muzika enhavo: Finfine mi ekuzis mian Youtube-konton por publikigi du memfaritajn videojn. Fakte mi ankoraŭ tute ne skribis pri la ukulelo, la muzikilo, kiu ekde pasinta julio kaptis mian atenton.

Anstataŭe mi aldonu unu belan videon (el multaj, kiujn mi trovis). Dum la teksto “Denn das Gefühl brennt auf der Haut noch so wie früher und so vertraut” (“Ĉar la sento brulas sur la haŭto same kiel antaŭe kaj same konate”), la kantado ege tuŝas mian koron.

Anna Depenbusch: Sommer aus Papier

Fakte tiu versio nur kun ukulelo kaj kantado multe pli plaĉas al mi ol tiu de la disko. Virina kantado kaj soprana ukulelo bone harmonias, dum la albuma versio ŝajnas iom tro artefarita, troproduktita al mi.

Eĉ pli bona ol la vera afero

Antaŭ 11 jaroj mi komencis blogi, sed ŝajne la aktiveco venis al preskaŭ kompleta halto. Aŭ mi vivas, aŭ mi blogas pri la vivo. Tamen ĝuste relegi la malnovajn enskribojn ege helpas al mi rememori, kie mi estis – kaj kie mi estas nun.

Multaj diskoj kaj muzikaj aktivecoj ankoraŭ atendas mencion. Kaj hodiaŭ estas tradicia tago por skribi pri U2. Antaŭ du jaroj mi skribis pri la B-flankoj de “La plej bonaj kantoj 1980-1990″ kaj samtempe anoncis, ke mi skribos pri la B-flankoj 1990-2000. Tiu momento venis nun.

Jam pli frue mi menciis, ke interesaj B-flankoj de U2-disketoj facile trovus lokon sur alternativa versio de All That You Can’t Leave Behind. La plej elstara ekzemplo estas “Summer Rain”, kiu feliĉe ankaŭ troviĝas sur la kolekto de B-flankoj, kiu estas parto de la luksa eldono de “La plej bonaj kantoj 1990-2000″.

Interesa kanto ankaŭ estas la origina roka versio de “Electrical Storm“. Jam dum la unuaj tagoj de mia taglibro, mi laŭdis la kontribuon de William Orbit al la versio, kiun mi konis unue. La sama kanto en rokmuzika vesto pli sonas kiel U2, sed samtempe ne tiom elstaras, kvankam ĝi restas solida kontribuo al la disko (kaj la sola nova kanto).

“Mysterious Ways (Solar Plexus Club Mix)” ŝajne ne tro diversas de la origina versio. Ĉefe percepteblas aldono de druma samplaĵo, tamen la rezulto pli restas en mia orelo ol la originalo.

En la 1990aj jaroj, U2 havis eksperimenteman, elektronikan fazon, kiu ne gvidis al tre kontentigaj rezultoj. Fakte por la kompilo, ili refaris plurajn kantojn el tiu tempo. La B-flankoj enhavas kelkajn alternativajn miksojn de la kantoj. Mi fakte tre ŝatas “Even Better Than The Real Thing (The Perfecto Mix)” kaj “Discothèque (Hexidecimal Mix)”.

La vera perlo de la disko tamen estas “Salomé (Zooromancer Remix)”, tute neeldonita kanto ĝis nun! Ankaŭ ĝi estas elektronika kaj sonas kiel haŭzo en la 1990aj jaroj (kio ĝi efektive ankaŭ estas). Sufiĉe interese, aŭdi la voĉon de Bono kongrui tre bone al la elektronika muziko.

Mi estas krip’

Mia raporto pri la Internacia Junulara Festivalo (IJF) 2013 estas preskaŭ kompleta, tamen mankas ankoraŭ la partoj, kiuj por mi estas tre gravaj: Diskoteko kaj propra muzika aktiveco.

La diskejo funkciis dum kelkaj noktoj. Muzikon mi jam surmetis ĝenerale dum la festivalo, poste mi funkciigis diskotekon kun la teknikaĵoj de la Itala muzikgrupo. Post kiam ili foriris, mankis laŭtparoliloj, kaj eblis konekti mian komputilon al speciala laŭtparolilo nur pro kablo trovita hazarde dum la lasta vespero. Tion necesas solvi pli bone estonte. La Slovakinoj donis al mi muzikon, kiun mi povis bone uzi. Kun granda ĝojo mi konstatis, ke niaj muzikkolektoj enhavas multajn komunajn kantojn.

Dum la semajno mi havis interesan paroladon kun Giorgio Silfer. Interalie, li aktive demandis min pri mia opinio rilate al Esperanto-muziko kaj pri tiu ĉi taglibro.

La internacia vespero ne povintus okazi sen Youtube kaj mia komputilo. Roĉjo kaj Agata kantis “Krip'”, freŝan tradukon de la kanto “Creep” de Radiohead. La VIPoj prezentis la kanton “Esperanto-tragedio”, origine “Bohemian Rhapsody” de Queen. La ideon por tiu kantoteskto ni jam havis dum la vespero en trinkejo en Berlino post la JES. Agata kaj mi kantis Junaj idealistoj de Dolchamar. Kaj sole mi prezentis “Hej, malfeliĉo”, Esperanto-parodio de “Macarena”. La ideo al tiu teksto venis al mi dum la koncerto de Gijom kadre de la KKPS.

IJF 2013 Kapoera Salsa Kanto (la VIPoj aperas ekde 2:50)

Unu tre agrabla novaĵo: La organizantoj jam anoncis la lokon de la sekva IJF dum la internacia vespero! Ĝi estos en Sardujo. Tie mi same ankoraŭ ne estis – kaj ege interesa loko!

Resume tiu IJF estis bonega renkontiĝo. La organizantoj faris multegajn aferojn ĝuste, kiuj en la pasinteco bedaŭrinde ofte estis kialo por kritiko. Kun tia kvalito, la Internacia Junulara Festivalo meritas pli multajn partoprenantojn.

utilaj ligoj:

Jen venas sun’

Pli ol duona jaro da silento – kio okazis? Ĉiam validas mia diraĵo, ke aŭ mi vivas, aŭ mi skribas pri mia vivo. Tial la longa silento estas tre bona signo. Tamen mi rimarkis, ke ne estas bone, se la plej aktualaj enskriboj ŝajnas tiom negativaj pri la vivo, precipe ĉar tio tute ne kongruas al mia ĝenerala sento, sed montras nur unu faceton, kiun mi ne povas vivi dum mia ĉiutago. Skribi pri io ĉiam estas metodo, kvazaŭ liberigi la menson de ĝi kaj havi spacon por koncentriĝi pri aliaj, novaj aferoj.

Mi faris serion pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011. La lasta rakonto estis pri privata festo en Berlino en marto 2013. Sed ekde tiam ariĝis nova listo, kiun mi same ne sukcesis transformi al enskriboj ĝustatempe. Nu, prefere malfrue ol neniam.

Inter la semajnfino en Berlino kaj la sekva renkontiĝo pasis nur kelkaj semajnoj. Fine de marto mi vojaĝis al Italujo, kie atendis min la Internacia Junulara Festivalo (IJF). Mi estis jam aliĝinta dum la KKPS, perceptante kiom multaj el miaj amikoj venos tien. Por mi estis la unua partopreno ekde 2004 kaj same la unua fojo en Italujo ekde tiam. Post tio, kion mi laste skribis pri la IJF, estis eta miraklo, ke iu ankoraŭ sukcesis ŝanĝi mian opinion kaj konvinki min reveni.

La IJF okazis en la Apula regiono, tiel ke iĝis la plej suda IJF iam ajn. En tiu regiono mi neniam estis antaŭe. Mi flugis de Frankfurto tra Romo al Brindisi, tie havis hotelĉambron por unu nokto kaj la sekvan tagon trajne vojaĝis la lastajn 20 km ĝis Ostuni. La loko estis multe pli facile atingebla ol dum la pasintaj jaroj, alia sufiĉe proksima flughaveni troviĝas en Bari. Ostuni mem estas interesa, pitoreska urbo. La ejo troviĝis kelkajn kilometrojn for de ĝi, sed survoje al la maro (Ostuni mem situas sur monteto). Ĝi estis vilao, do ne duona ruino kiel kelkfoje okazis en la pasinteco. La maro estis atingebla per kvaronhora piediro.

La manĝaĵo estis bonega. Ni havis afablajn kuiristinojn, kiuj tre ŝatis nin. Kiam mi alvenis, mi tuj ricevis mian ĉambron, kaj la duŝoj havis varman akvon. Mi eĉ partoprenis duontagan ekskurson al Alberobello. Tie ni frandis glaciaĵon sur tegmento. Kim proponis tute laŭ la magio de la momento, traduki “Here Comes The Sun” de The Beatles al Esperanto, kaj ni sukcesis fini parton. Dum propra duontaga ekskurso al Ostuno helpis miaj konoj de la itala.

Entute partoprenis eble 80 personoj. Do la IJF estis klare pli malgranda ol dum siaj plej bonaj tempoj, sed multe pli etosa ol dum la pasintaj fojoj, kiam mi ĉeestis. IEJ ŝajne finfine vekiĝis, kiel montriĝas laŭ ĉio, kion mi skribis supre. La kerno de la etoso sendube konsistis el la internacia amikaro, kiu nuntempe partoprenas multajn renkontiĝojn.

Nun sekvu ankoraŭ kelkaj vortoj pri la kutimaj, centraj programeroj (nu, centraj almenaŭ por mi, kaj ankaŭ por la etoso). La trinkejo estis en ordo. Tie haveblis granda elekto de trinkaĵoj. Bedaŭrinde ĝi troviĝis en salono kun malbona akustiko, kiu estis tro hela. La gufujo unue ne bone funkciis. Poste oni translokigis ĝin en la enirhalon, kiu estis la centra loko por renkontiĝi (grava afero por bona renkontiĝo, kiel mi ne laciĝas ripeti). Bona decido, eĉ se por tradicia gufujo estis ne sufiĉe malluma kaj trankvila, sed tiel almenaŭ eblis facile teumi kaj babili, kaj tio estas la centra afero de gufujo.

La muzika programo estis tre riĉa, des pli konsiderante la nombron de partoprenantoj. Kim alfrontis kelkajn etoso-problemojn pro enŝaltita lumo (kaj malfavora akustiko), sed je la fino tamen funkciis. Dum la koncerto de JoMo mi kantis “Jen alkohol’” kiel unuan kanton kaj poste La Bamba. Krome koncertis Gijom kaj Itala grupo kun la nomo “blusengaĝiĝo”. La itala grupo ludis dufoje. Dum la unua fojo ili ludis ekzemple “Riders on the Storm” de The Doors. La dua fojo tamen ŝajnis maletosa al mi.

Okazis internacia kulinara festivalo, simile al aliaj renkontiĝoj, tamen unu tagon antaŭ la fino de la fastotempo, tiel ke mi apenaŭ povis manĝi ion de la frandaĵoj. Sed almenaŭ mia ĉokolado, kiun mi poste disdonis, denove bone funkciis por ĝojigi la homojn.

IJF 2013 en Ostuni

Miaj piedoj forlasis la plankon

Por bone kompreni min: Se mi plendas dum mia naskiĝtago pri la vivo, tio ne signifas, ke mi ne plu scias, kiel amuziĝi! Vendrede mi iris al la Gleis 22. Tiun klubon kaj koncertejon mi frekventis oftege en 2011, kelkfoje en 2012… kaj se mi ĝuste memoras, ankoraŭ tute ne en 2013! Kompreneble tion kunkaŭzis, ke mi dum la semajno estas en Hamburgo, kaj ke mi vojaĝas pli ofte ol kutime dum la semajnfinoj. Aldone mia propra aktiveco rilate al kantado kaj muzikado pli gravas al mi ol viziti koncertojn de aliaj, kaj ke mi sukcesis iri al la ĝusta direkto, ne estas bedaŭrinde.

Mi alvenis iomete antaŭ noktomezo kaj kaptis la lastajn du kantojn de la punkroka koncerto, kiu okazis tie. Laŭ la programo, dum tiu vespero ludis Damned Street Seventeen, Brain Traps (ambaŭ el Germanujo) kaj Complications (el Francujo), kaj plej verŝajne estis la Francoj, kiujn mi aŭdis. La publiko estis sufiĉe juna, eble komence de siaj 20aj jaroj.

Tuj post la koncertoj komenciĝis la programo, por kiu mi alvenis, nome la “Record Riot Party”. Tio estas regula festo en la Gleis 22, kadre de kiu diversaj DĴj surmetas mikson inter punko kaj muziko en la stilo de la 1960aj jaroj. Precipe la dua stilo estis ege danciga! La publiko ŝanĝiĝis; daŭre restis kelkaj el la junaj homoj, sed ankaŭ ĉeestis homoj pli proksimaj al mia aĝo. Bedaŭrinde la festo jam finiĝis je la 3a kaj 15 (kutime mi eltenas ĝis la 5a aŭ 6a). Tamen estis deca vespero por festi en la naskiĝtagon.

Kaj mi vidas, ke perdi amon estas kiel fenestro en via koro

Denove alvenis mia naskiĝdatreveno, ĉifoje la 37a. Jam ekde dek jaroj mi ne plu estas junulo. Post tio, kion mi skribis hieraŭ, eblus facile pensi, ke mi estas sukcesa kaj feliĉa. Sed principe daŭre validas, kion mi skribis pasintjare.

Ŝajnas kiel ĉiama memtrompado: Mi memoras la pasintecon, kvazaŭ mi estintus pli naiva kaj esperoplena, sed kiam mi relegis, kion mi skribis, mi komprenas, ke mi ĉion jam pli klare vidis antaŭe.

Pro tio mi ne volas ripeti la kutiman plendadon. Mi ĉion jam esprimis. Kio estas la diferenco al pli fruaj jaroj? Dum la pasinta vivojaro mi lernis, ke aŭ mi ne trovos lokon en la vivo, aŭ ĝi estas ĉe la rando de la socio.

Rilate al muziko mi estis tre aktiva kaj sukcesa. Mi realigis mian plej grandan muzikan revon, kiu ankaŭ estis la revo de mia vivo.

Kaj, kiu pensintus tion, mi ne memoras jaron, en kiu mi havis kontakton kun tiom multaj belaj, atraktivaj virinoj. Kaj kio estas vera granda afero: Kun du mi dividis miajn sentojn kaj ne plu sentis min kiel kompleta idioto (kiel aŭtomate ekde 2010).

Sed ĉio tio estas aferoj, kiujn mi faras en mia libera tempo. Mia profesia vivo estas daŭre ne tia, ke mi povus iĝi pli trankvila. Kaj la “grandajn” temojn (amrilato, geedziĝo, familio) tio neniel influas. Kiu volus vivi tian vivon ĝis la fino kelkajn jardekojn poste? Mi ne. Sed mi ankaŭ ne vidas vojon, kiel mi iel povus progresi.

Kaj pri la muzikado: Certe tio estas io bona. Sed la kantoj, kiujn mi kantas kaj ludas, kiam mi estas sola, estas ĉiam ĉagrenaj aŭ malgajaj. Tio estas tre malbona signo. Kie restis la romantikajpozitivaj kantoj? Jen du ekzemploj por kantoj, kiujn mi lastatempe oftege aŭskultas kaj mem kantas kaj ludas:

The Rolling Stones: Gimme Shelter

“Mi ĉiel ajn estas malsukcesulo – kial mi daŭre ludu laŭ la reguloj de la socio?”, “Ekde kiam mi estis junulo, homoj predikas al mi ke >>ĉiu ricevas sian ŝancon<< kaj >>via tempo ankoraŭ venos<<. Sed intertempe pasis sufiĉe multaj jaroj por konstati, ke tio estas mensogoj, per kiuj oni volas trankviligi, por ke mi funkciu." kaj "Ne plu eblas ŝanĝi ion, prefere detrui ĉion ĝis la grundo kaj tiam rekonstrui ĝin" estas tri bazaj vidpunktoj de mi.

Mi mem estas iom ŝokita pri mi mem. Mi neniam konsideris min esti ribelo. Ĝenerale mi serĉis harmonion.

Paul Simon: Graceland (1992)

La albumo Graceland ege impresis min – kaj la samnoma kanto esprimas unuflanke tiom fortan senton de perditeco kaj samtempe havas tiom tenerajn muzikajn fajnaĵojn, ke ĝi trafas rekte al mia koro. Krome ĝi estas ege bone ludebla per la nova instrumento, kiun mi aĉetis. Sed pri tio mi rakontu alian fojon.

Mi ne povas elsaviĝi el Tohuvabohuo

La vivo restis tia, kia ĝi estis antaŭ unu jaro: Mia taglibro ekde monatoj paŭzas, ĉar mi faras aliajn aferojn. Mi sukcesis skribi pri multaj Eo-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis, kaj jam iĝis longa serio (lasta kontribuo hieraŭ), sed intertempe mi partoprenis tiom multajn pliajn, ke la listo kreskis denove. Sed tio ja estas bona novaĵo, kaj cetere persona rekordo: Neniam ofte en mia vivo mi estis ĉe tiom multaj renkontiĝoj en unu jaro. Kaj mi ankaŭ ne memoras jaron, en kiu mi vizitis tiom multajn landojn. Do la ĉefa kialo por la taglibra paŭzo estas tre pozitiva.

Krom tio, mi muzikas tiom regule kiom neniam antaŭe (aŭ ekde jaroj ne plu, sed certe kiom neniam antaŭe kun tia sukceso kaj efikeco). Aldoniĝas amase aĉetitaj diskoj, kiujn indus recenzi aŭ almenaŭ iel pritrakti en la muzika taglibro. Koncertojn mi vizitis malofte, ĉar mi daŭre ne sukcesis skribi pri ĉiu fojo, dum kiu mi eliris en 2011, kaj mi kvazaŭ dronas en neaŭskultitaj diskoj.

Sed la bona novaĵo por hodiaŭ estas: Finfine mi surbendigis kanton! Mi aĉetis la ekipaĵon jam en januaro 2012. Fakte kiel mi eltrovis, per la programo GoldWave ege facilas kombini diversajn surbendigojn, tiel ke tute ne necesas havi unu perfektan. Fakte mi ne uzis mian bonan gitaron, sed la gitalelon. Kaj la rezulto sonas surprize bone por tiom amatora provo!


Post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo (P.E.R.S.) de La Kuracistoj

(Kaj kiu scias, se mi tiel daŭrigas, eble mi iam surbendigos hiphopon kiel mi estis promesinta al Cyriile fine de 2005. Cetere ankaŭ hiphopajn instrumentaĵojn mi pluverkis oftege dum la pasintaj monatoj.)

Tute rande, La Kuracistoj nun havas propran paĝon ĉe Soundcloud:
soundcloud.com/kuracistoj

P.E.R.S. estas la dua propra kanto de La Kuracistoj ekde Al la liberec’ el la jaro 2009. Intertempe mi iomete variigas la strofomelodion de P.E.R.S., sed mi ŝatas, ke ĝi estas sufiĉe simpla, iom monotona kanto.

La ideoj por tiu kanto venis al mi jam post la 4a JES en Naumburg/Saale, kaj mi surbendigis ilin per mia poŝtelefono. Sed daŭris monatojn (tiuj vortoj iĝas rutinaj), ĝis mi reaŭskultis ilin, devenis la akordojn per mia gitalelo (kiel montriĝis, estas ĉiam bazaj akordoj, kiuj estas ege facile ludeblaj) kaj kunmetis la diversajn versiojn al unu kanto. Por la teksto mi havis nur fragmentojn, sed la reston mi verkis mirinde rapide en la urbaj trajnoj dum la vojo al kaj de la laboro. (Ekde aprilo mi laboras en Hamburgo dum la semajno.)

Jam ekde jaroj pretas miaj kvin receptoj kontraŭ la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo (PERS); nun estis tempo, ankaŭ verki kanton por tiu situacio. Mi sentis, ke Esperantujo ĝenerale bezonas tian kanton.

La akordoj en la refreno eble iomete memorigas pri “Tohuvabohuo” de Kajto. Tamen ne estas tute la samaj, dum la Kajto-kanto uzas ekzakte la samajn akordojn kiel Ray Charles en la famega kanto “Hit The Road Jack”. Do neniu serioza ideoŝtelado (aŭ senkonscia inspirado) miaflanke…

Kajto: Tohuvabohuo

Ray Charles: Hit The Road Jack

Ŝi moviĝas en misteraj manieroj

Ĝi okazis denove! Dum monatoj mi nenion skribis, ĉar simple tro multe okazis en mia vivo. Sed jen pli malnova teksto, kiun mi finis jam delonge kaj kiun mi ial ne enretigis pli frue.

En la raportado pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, mi finfine alvenis plene al la aktuala jaro. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio, la KKPS en novembro 2012 kaj la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) 2012/13, mi vojaĝis denove al Berlino, interalie por privata renkontiĝo kun aliaj esperantistoj. (Ke Berlino mirinde ofte allogas min ekde la 2a JES, mi jam menciis.)

Estis la semajnfino de la 8a ĝis 10a de marto. Homoj, kiuj kreskiĝis en la socialismaj landoj, tuj konscias pri la dato: La 8a de marto estas la internacia tago de la virinoj! Mi tranoktis en la sama hotelo kiel post la 2a JES, pasintan majon kaj post 4a JES. Tuj apude situas la klubo “CCCR” (Sovetunio). Jam kiam mi estis preterpasanta ĝin la unuan fojon pli ol du jarojn antaŭe, ĝi altiris mian atenton, sed mi neniam kuraĝis eniri ĝin, ĉar mi supozis fortan vodkdodrinkadon kaj publikon, kiu konsistas ĉefe el ebriiĝemaj turistoj. Sed sur la strato juna virino disdonis varbfoliojn, kiuj informis pri la vespera programo: Koncertis grupo kaj poste tie okazos “Rusa diskoteko”. Pri la koncerto mi ne tiom scivolemis, sed la diskoteko altiris mian atenton. Vladimir Kaminer en Berlino organizis la tiel nomatan Rusodiskotekon, kiu iĝis tre fama en Germanujo. Intertempe mi ne nur estis leginta la samnoman libron de li, sed konis diversajn muzikgrupojn, kiuj aperis sur la samtemaj kompiloj. Do la intereso estis vekita, sed mi unue provis kontakti kelkajn aliajn Berlinanojn por demandi ilin, kion ili farus dum tiu vespero. Aŭ ili ne havis tempon aŭ mi ne atingis ilin. Sufiĉe malfrue (ĉirkaŭ noktomezo, eble eĉ jam je la 1a) mi finfine decidis elprovi la klubon sole. La bando estis foriranta, sed la diskejo jam funkciis. Je mia granda surprizo dancis sufice multaj homoj. La publiko ŝajnis al mi konsisti el diverslandaj viroj kaj Rusinoj. Pri la deveno de la laste menciitaj mi juĝas laŭ mia percepto de la ekstera aspekto kaj la vestaĵoj. (Mi ne estas spertulo pri modo, sed pensas, ke mi rekonas inklinon al diversaj stiloj intertempe.) Certe ankaŭ kelkaj ebriaj turistoj estis tie, sed ĝenerale mia impreso estis tre bona.

Mi aŭskultis kelkajn kantojn, kiuj ege taŭgas por multlingva diskoteko, sed ne prenis la tempon por demandi la DĴon pri la nomoj de la kantoj kaj grupoj. Poste mi malkovris, ke mi jam havas tiun muzikon en mia kolekto! Ĝi venis de Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст kaj Zdob şi Zdub. Mi kaptis la okazon por rapide traaŭskulti la diskojn, kiujn mi havis de ili, kaj kompilis etan liston por estontaj noktoj kiel DĴ:

Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст:
Babushka / Бабушка
Zambie / Замбия
Mokili / Мокили

Zdob şi Zdub:
Sârba de la Chișinău / Сырба де ла Кишинэу (Кишиневская сырба)
Hora cosmică / Хора космикэ (Космическая хора)
Primăvara / Примэвара (Весна)
DJ Vasile / DJ Васильич

Ne ĉio el tio eksonis dum la vespero, sed ekzemple “Zambie” forte memorigas min pri “I Know What I Know” de Paul Simon. “Hora cosmică” memorigas min pri “Misirlou”, kanto famiĝinta pro la filmo Pulp Fiction.

Ĉirkaŭ je la 5a matene mi enlitiĝis. Tiam ankoraŭ dancis homoj! Iomete malkutime de mi, foriri antaŭ la fino de la festo, sed mi vere estis laca. Rimarkeblis, ke mi estis laborinta dum la tago.

Sabate vespere mi renkontiĝis kun Alisa, kiu intertempe loĝas en Dublino, sed revenis al Berlino por semajnfino. Mi donacis al ŝi specialan eldonon de “Achtung Baby” de U2. La grupo surbendigis ĝin en unue en Berlino kaj poste en Dublino, do ŝajnis al mi tre taŭga elekto. La renkonto estis bonega okazi por revidi diversajn homojn kaj iomete klaĉi kun ili. Sed mi ankaŭ ekkonis junan Rusinon, kiu estis iomete dubema pri Esperanto. Ŝi demandis, al kio ĝi servas. Tio montriĝis mallonge poste: Ŝi rakontis, ke neniu en Germanujo konas la urbon, el kiu ŝi venas, kaj tial ne taksis ĝin menciinda. Kiam mi tamen insistis pri la nomo, ŝi respondis “Surgut”. Kompreneble mi jam aŭdis pri tiu urbo! Kaj tion kaŭzis miaj Esperanto-kontaktoj. Jen kio faras la diferencon…

Naŭmburgo sen vi estas urb’ sen harmoni’

Mia enskriboserio pri la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo).mem finiĝis, sed mi daŭre havas ion por rakonti. Post la enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo kaj gufujo kaj trinkejo kaj maltrafitaj koncertoj kaj DĴumado kaj partopreno en la internacia vespero, la JES finiĝis la 4an de januaro. Same kiel post la 2a JES kaj post la 3a JES, mi ne tuj vojaĝis hejmen, sed ankoraŭ vizitis Berlinon.

La 4an vespere okazis koncerto de Danghera kaj Kim en la trinkejo “Fünf Ziegen”, kies estro parolas Esperanton kaj same kiel mi ŝatas malnovajn Amplifiki-kantojn. Al la trinkejo venis sufiĉe multaj esperantistoj, ankaŭ kelkaj, kiuj antaŭe ne estis ĉe la JES. Tiel mi interalie revidis Alessandra, Italinon el Vercelli, kiun mi ne vidis dum kelkaj jaroj. Ŝi estas kvazaŭ el mia pasinteco kiel junulo… kaj tuj apud mi sidis Roĉjo, kun kiu mi stultumis pri nova kanto por la VIPoj. Nepriskribebla sento, kiel malnovaj tempoj miksiĝis kun la nuno kaj proksima estonteco. Cetere mi ankaŭ revidis Mao, kiu rakontis pri sia tempo kiel juna plenkreskulo. Kelkaj aferoj ŝajne ne ŝanĝiĝas…

La sekvan vesperon okazis post-renkontiĝo ĉe la adreso Danziger Straße 50 (kiel antaŭ du jaroj). Ĉifoje eĉ estis kun karaokeo, kaj mi partoprenis ĝin!

Mi finu per bela anekdoto de la JES, nome la kanto “Berlino sen vi” de Inicialoj DC. La unuan fojon mi aŭskultis ĝin la unuan fojon en septembro 2009. Por kapti la post-JES-etoson, mi jam pli frue ligis al video. Ĉifoje La Perdita Generacio (LPG) unue reludis la kanton kun iomete alia titolo, nome “Naŭmburgo sen vi”. Inicialoj DC ŝanĝis tion al “Naŭmburgo kun vi”. Kaj LPG kadre de alia koncerto ankoraŭ dum la sama JES kreis la version “Naŭmburgo sen ni”!

La perdita generacio (LPG): Naŭmburgo sen vi

Inicialoj DC (i.d.c.) – Naŭmburgo kun vi

Ambaŭ supraj videoj estas de Sjoerd Bosga. Aldone Irek publikigis videon de LPG – Naŭmburgo sen ni ĉe Ipernity. Bedaŭrinde ne eblas rekte montri ĝin ĉi tie.