Miaj piedoj forlasis la plankon

Por bone kompreni min: Se mi plendas dum mia naskiĝtago pri la vivo, tio ne signifas, ke mi ne plu scias, kiel amuziĝi! Vendrede mi iris al la Gleis 22. Tiun klubon kaj koncertejon mi frekventis oftege en 2011, kelkfoje en 2012… kaj se mi ĝuste memoras, ankoraŭ tute ne en 2013! Kompreneble tion kunkaŭzis, ke mi dum la semajno estas en Hamburgo, kaj ke mi vojaĝas pli ofte ol kutime dum la semajnfinoj. Aldone mia propra aktiveco rilate al kantado kaj muzikado pli gravas al mi ol viziti koncertojn de aliaj, kaj ke mi sukcesis iri al la ĝusta direkto, ne estas bedaŭrinde.

Mi alvenis iomete antaŭ noktomezo kaj kaptis la lastajn du kantojn de la punkroka koncerto, kiu okazis tie. Laŭ la programo, dum tiu vespero ludis Damned Street Seventeen, Brain Traps (ambaŭ el Germanujo) kaj Complications (el Francujo), kaj plej verŝajne estis la Francoj, kiujn mi aŭdis. La publiko estis sufiĉe juna, eble komence de siaj 20aj jaroj.

Tuj post la koncertoj komenciĝis la programo, por kiu mi alvenis, nome la “Record Riot Party”. Tio estas regula festo en la Gleis 22, kadre de kiu diversaj DĴj surmetas mikson inter punko kaj muziko en la stilo de la 1960aj jaroj. Precipe la dua stilo estis ege danciga! La publiko ŝanĝiĝis; daŭre restis kelkaj el la junaj homoj, sed ankaŭ ĉeestis homoj pli proksimaj al mia aĝo. Bedaŭrinde la festo jam finiĝis je la 3a kaj 15 (kutime mi eltenas ĝis la 5a aŭ 6a). Tamen estis deca vespero por festi en la naskiĝtagon.

Kaj mi vidas, ke perdi amon estas kiel fenestro en via koro

Denove alvenis mia naskiĝdatreveno, ĉifoje la 37a. Jam ekde dek jaroj mi ne plu estas junulo. Post tio, kion mi skribis hieraŭ, eblus facile pensi, ke mi estas sukcesa kaj feliĉa. Sed principe daŭre validas, kion mi skribis pasintjare.

Ŝajnas kiel ĉiama memtrompado: Mi memoras la pasintecon, kvazaŭ mi estintus pli naiva kaj esperoplena, sed kiam mi relegis, kion mi skribis, mi komprenas, ke mi ĉion jam pli klare vidis antaŭe.

Pro tio mi ne volas ripeti la kutiman plendadon. Mi ĉion jam esprimis. Kio estas la diferenco al pli fruaj jaroj? Dum la pasinta vivojaro mi lernis, ke aŭ mi ne trovos lokon en la vivo, aŭ ĝi estas ĉe la rando de la socio.

Rilate al muziko mi estis tre aktiva kaj sukcesa. Mi realigis mian plej grandan muzikan revon, kiu ankaŭ estis la revo de mia vivo.

Kaj, kiu pensintus tion, mi ne memoras jaron, en kiu mi havis kontakton kun tiom multaj belaj, atraktivaj virinoj. Kaj kio estas vera granda afero: Kun du mi dividis miajn sentojn kaj ne plu sentis min kiel kompleta idioto (kiel aŭtomate ekde 2010).

Sed ĉio tio estas aferoj, kiujn mi faras en mia libera tempo. Mia profesia vivo estas daŭre ne tia, ke mi povus iĝi pli trankvila. Kaj la “grandajn” temojn (amrilato, geedziĝo, familio) tio neniel influas. Kiu volus vivi tian vivon ĝis la fino kelkajn jardekojn poste? Mi ne. Sed mi ankaŭ ne vidas vojon, kiel mi iel povus progresi.

Kaj pri la muzikado: Certe tio estas io bona. Sed la kantoj, kiujn mi kantas kaj ludas, kiam mi estas sola, estas ĉiam ĉagrenaj aŭ malgajaj. Tio estas tre malbona signo. Kie restis la romantikajpozitivaj kantoj? Jen du ekzemploj por kantoj, kiujn mi lastatempe oftege aŭskultas kaj mem kantas kaj ludas:

The Rolling Stones: Gimme Shelter

“Mi ĉiel ajn estas malsukcesulo – kial mi daŭre ludu laŭ la reguloj de la socio?”, “Ekde kiam mi estis junulo, homoj predikas al mi ke >>ĉiu ricevas sian ŝancon<< kaj >>via tempo ankoraŭ venos<<. Sed intertempe pasis sufiĉe multaj jaroj por konstati, ke tio estas mensogoj, per kiuj oni volas trankviligi, por ke mi funkciu." kaj "Ne plu eblas ŝanĝi ion, prefere detrui ĉion ĝis la grundo kaj tiam rekonstrui ĝin" estas tri bazaj vidpunktoj de mi.

Mi mem estas iom ŝokita pri mi mem. Mi neniam konsideris min esti ribelo. Ĝenerale mi serĉis harmonion.

Paul Simon: Graceland (1992)

La albumo Graceland ege impresis min – kaj la samnoma kanto esprimas unuflanke tiom fortan senton de perditeco kaj samtempe havas tiom tenerajn muzikajn fajnaĵojn, ke ĝi trafas rekte al mia koro. Krome ĝi estas ege bone ludebla per la nova instrumento, kiun mi aĉetis. Sed pri tio mi rakontu alian fojon.

Mi ne povas elsaviĝi el Tohuvabohuo

La vivo restis tia, kia ĝi estis antaŭ unu jaro: Mia taglibro ekde monatoj paŭzas, ĉar mi faras aliajn aferojn. Mi sukcesis skribi pri multaj Eo-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis, kaj jam iĝis longa serio (lasta kontribuo hieraŭ), sed intertempe mi partoprenis tiom multajn pliajn, ke la listo kreskis denove. Sed tio ja estas bona novaĵo, kaj cetere persona rekordo: Neniam ofte en mia vivo mi estis ĉe tiom multaj renkontiĝoj en unu jaro. Kaj mi ankaŭ ne memoras jaron, en kiu mi vizitis tiom multajn landojn. Do la ĉefa kialo por la taglibra paŭzo estas tre pozitiva.

Krom tio, mi muzikas tiom regule kiom neniam antaŭe (aŭ ekde jaroj ne plu, sed certe kiom neniam antaŭe kun tia sukceso kaj efikeco). Aldoniĝas amase aĉetitaj diskoj, kiujn indus recenzi aŭ almenaŭ iel pritrakti en la muzika taglibro. Koncertojn mi vizitis malofte, ĉar mi daŭre ne sukcesis skribi pri ĉiu fojo, dum kiu mi eliris en 2011, kaj mi kvazaŭ dronas en neaŭskultitaj diskoj.

Sed la bona novaĵo por hodiaŭ estas: Finfine mi surbendigis kanton! Mi aĉetis la ekipaĵon jam en januaro 2012. Fakte kiel mi eltrovis, per la programo GoldWave ege facilas kombini diversajn surbendigojn, tiel ke tute ne necesas havi unu perfektan. Fakte mi ne uzis mian bonan gitaron, sed la gitalelon. Kaj la rezulto sonas surprize bone por tiom amatora provo!


Post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo (P.E.R.S.) de La Kuracistoj

(Kaj kiu scias, se mi tiel daŭrigas, eble mi iam surbendigos hiphopon kiel mi estis promesinta al Cyriile fine de 2005. Cetere ankaŭ hiphopajn instrumentaĵojn mi pluverkis oftege dum la pasintaj monatoj.)

Tute rande, La Kuracistoj nun havas propran paĝon ĉe Soundcloud:
soundcloud.com/kuracistoj

P.E.R.S. estas la dua propra kanto de La Kuracistoj ekde Al la liberec’ el la jaro 2009. Intertempe mi iomete variigas la strofomelodion de P.E.R.S., sed mi ŝatas, ke ĝi estas sufiĉe simpla, iom monotona kanto.

La ideoj por tiu kanto venis al mi jam post la 4a JES en Naumburg/Saale, kaj mi surbendigis ilin per mia poŝtelefono. Sed daŭris monatojn (tiuj vortoj iĝas rutinaj), ĝis mi reaŭskultis ilin, devenis la akordojn per mia gitalelo (kiel montriĝis, estas ĉiam bazaj akordoj, kiuj estas ege facile ludeblaj) kaj kunmetis la diversajn versiojn al unu kanto. Por la teksto mi havis nur fragmentojn, sed la reston mi verkis mirinde rapide en la urbaj trajnoj dum la vojo al kaj de la laboro. (Ekde aprilo mi laboras en Hamburgo dum la semajno.)

Jam ekde jaroj pretas miaj kvin receptoj kontraŭ la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo (PERS); nun estis tempo, ankaŭ verki kanton por tiu situacio. Mi sentis, ke Esperantujo ĝenerale bezonas tian kanton.

La akordoj en la refreno eble iomete memorigas pri “Tohuvabohuo” de Kajto. Tamen ne estas tute la samaj, dum la Kajto-kanto uzas ekzakte la samajn akordojn kiel Ray Charles en la famega kanto “Hit The Road Jack”. Do neniu serioza ideoŝtelado (aŭ senkonscia inspirado) miaflanke…

Kajto: Tohuvabohuo

Ray Charles: Hit The Road Jack

Ŝi moviĝas en misteraj manieroj

Ĝi okazis denove! Dum monatoj mi nenion skribis, ĉar simple tro multe okazis en mia vivo. Sed jen pli malnova teksto, kiun mi finis jam delonge kaj kiun mi ial ne enretigis pli frue.

En la raportado pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, mi finfine alvenis plene al la aktuala jaro. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio, la KKPS en novembro 2012 kaj la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) 2012/13, mi vojaĝis denove al Berlino, interalie por privata renkontiĝo kun aliaj esperantistoj. (Ke Berlino mirinde ofte allogas min ekde la 2a JES, mi jam menciis.)

Estis la semajnfino de la 8a ĝis 10a de marto. Homoj, kiuj kreskiĝis en la socialismaj landoj, tuj konscias pri la dato: La 8a de marto estas la internacia tago de la virinoj! Mi tranoktis en la sama hotelo kiel post la 2a JES, pasintan majon kaj post 4a JES. Tuj apude situas la klubo “CCCR” (Sovetunio). Jam kiam mi estis preterpasanta ĝin la unuan fojon pli ol du jarojn antaŭe, ĝi altiris mian atenton, sed mi neniam kuraĝis eniri ĝin, ĉar mi supozis fortan vodkdodrinkadon kaj publikon, kiu konsistas ĉefe el ebriiĝemaj turistoj. Sed sur la strato juna virino disdonis varbfoliojn, kiuj informis pri la vespera programo: Koncertis grupo kaj poste tie okazos “Rusa diskoteko”. Pri la koncerto mi ne tiom scivolemis, sed la diskoteko altiris mian atenton. Vladimir Kaminer en Berlino organizis la tiel nomatan Rusodiskotekon, kiu iĝis tre fama en Germanujo. Intertempe mi ne nur estis leginta la samnoman libron de li, sed konis diversajn muzikgrupojn, kiuj aperis sur la samtemaj kompiloj. Do la intereso estis vekita, sed mi unue provis kontakti kelkajn aliajn Berlinanojn por demandi ilin, kion ili farus dum tiu vespero. Aŭ ili ne havis tempon aŭ mi ne atingis ilin. Sufiĉe malfrue (ĉirkaŭ noktomezo, eble eĉ jam je la 1a) mi finfine decidis elprovi la klubon sole. La bando estis foriranta, sed la diskejo jam funkciis. Je mia granda surprizo dancis sufice multaj homoj. La publiko ŝajnis al mi konsisti el diverslandaj viroj kaj Rusinoj. Pri la deveno de la laste menciitaj mi juĝas laŭ mia percepto de la ekstera aspekto kaj la vestaĵoj. (Mi ne estas spertulo pri modo, sed pensas, ke mi rekonas inklinon al diversaj stiloj intertempe.) Certe ankaŭ kelkaj ebriaj turistoj estis tie, sed ĝenerale mia impreso estis tre bona.

Mi aŭskultis kelkajn kantojn, kiuj ege taŭgas por multlingva diskoteko, sed ne prenis la tempon por demandi la DĴon pri la nomoj de la kantoj kaj grupoj. Poste mi malkovris, ke mi jam havas tiun muzikon en mia kolekto! Ĝi venis de Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст kaj Zdob şi Zdub. Mi kaptis la okazon por rapide traaŭskulti la diskojn, kiujn mi havis de ili, kaj kompilis etan liston por estontaj noktoj kiel DĴ:

Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст:
Babushka / Бабушка
Zambie / Замбия
Mokili / Мокили

Zdob şi Zdub:
Sârba de la Chișinău / Сырба де ла Кишинэу (Кишиневская сырба)
Hora cosmică / Хора космикэ (Космическая хора)
Primăvara / Примэвара (Весна)
DJ Vasile / DJ Васильич

Ne ĉio el tio eksonis dum la vespero, sed ekzemple “Zambie” forte memorigas min pri “I Know What I Know” de Paul Simon. “Hora cosmică” memorigas min pri “Misirlou”, kanto famiĝinta pro la filmo Pulp Fiction.

Ĉirkaŭ je la 5a matene mi enlitiĝis. Tiam ankoraŭ dancis homoj! Iomete malkutime de mi, foriri antaŭ la fino de la festo, sed mi vere estis laca. Rimarkeblis, ke mi estis laborinta dum la tago.

Sabate vespere mi renkontiĝis kun Alisa, kiu intertempe loĝas en Dublino, sed revenis al Berlino por semajnfino. Mi donacis al ŝi specialan eldonon de “Achtung Baby” de U2. La grupo surbendigis ĝin en unue en Berlino kaj poste en Dublino, do ŝajnis al mi tre taŭga elekto. La renkonto estis bonega okazi por revidi diversajn homojn kaj iomete klaĉi kun ili. Sed mi ankaŭ ekkonis junan Rusinon, kiu estis iomete dubema pri Esperanto. Ŝi demandis, al kio ĝi servas. Tio montriĝis mallonge poste: Ŝi rakontis, ke neniu en Germanujo konas la urbon, el kiu ŝi venas, kaj tial ne taksis ĝin menciinda. Kiam mi tamen insistis pri la nomo, ŝi respondis “Surgut”. Kompreneble mi jam aŭdis pri tiu urbo! Kaj tion kaŭzis miaj Esperanto-kontaktoj. Jen kio faras la diferencon…

Naŭmburgo sen vi estas urb’ sen harmoni’

Mia enskriboserio pri la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo).mem finiĝis, sed mi daŭre havas ion por rakonti. Post la enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo kaj gufujo kaj trinkejo kaj maltrafitaj koncertoj kaj DĴumado kaj partopreno en la internacia vespero, la JES finiĝis la 4an de januaro. Same kiel post la 2a JES kaj post la 3a JES, mi ne tuj vojaĝis hejmen, sed ankoraŭ vizitis Berlinon.

La 4an vespere okazis koncerto de Danghera kaj Kim en la trinkejo “Fünf Ziegen”, kies estro parolas Esperanton kaj same kiel mi ŝatas malnovajn Amplifiki-kantojn. Al la trinkejo venis sufiĉe multaj esperantistoj, ankaŭ kelkaj, kiuj antaŭe ne estis ĉe la JES. Tiel mi interalie revidis Alessandra, Italinon el Vercelli, kiun mi ne vidis dum kelkaj jaroj. Ŝi estas kvazaŭ el mia pasinteco kiel junulo… kaj tuj apud mi sidis Roĉjo, kun kiu mi stultumis pri nova kanto por la VIPoj. Nepriskribebla sento, kiel malnovaj tempoj miksiĝis kun la nuno kaj proksima estonteco. Cetere mi ankaŭ revidis Mao, kiu rakontis pri sia tempo kiel juna plenkreskulo. Kelkaj aferoj ŝajne ne ŝanĝiĝas…

La sekvan vesperon okazis post-renkontiĝo ĉe la adreso Danziger Straße 50 (kiel antaŭ du jaroj). Ĉifoje eĉ estis kun karaokeo, kaj mi partoprenis ĝin!

Mi finu per bela anekdoto de la JES, nome la kanto “Berlino sen vi” de Inicialoj DC. La unuan fojon mi aŭskultis ĝin la unuan fojon en septembro 2009. Por kapti la post-JES-etoson, mi jam pli frue ligis al video. Ĉifoje La Perdita Generacio (LPG) unue reludis la kanton kun iomete alia titolo, nome “Naŭmburgo sen vi”. Inicialoj DC ŝanĝis tion al “Naŭmburgo kun vi”. Kaj LPG kadre de alia koncerto ankoraŭ dum la sama JES kreis la version “Naŭmburgo sen ni”!

La perdita generacio (LPG): Naŭmburgo sen vi

Inicialoj DC (i.d.c.) – Naŭmburgo kun vi

Ambaŭ supraj videoj estas de Sjoerd Bosga. Aldone Irek publikigis videon de LPG – Naŭmburgo sen ni ĉe Ipernity. Bedaŭrinde ne eblas rekte montri ĝin ĉi tie.

Kaj volonte li asistas vin per La Bambo

Decas mencii ankoraŭ kelkajn aferojn pri la la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo). Krom enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo kaj gufujo kaj trinkejo kaj maltrafitaj koncertoj, la renkontiĝo havis aliajn interesajn okazaĵojn:

Ekzemple okazis finfine denove deca movada programo. Mi memoris, kiel mi parolis pri tio kun kelkaj organizantoj kaj partoprenantoj post la 3a JES. Nun oni realigis la bonajn intencojn. Dum la posttagmezo antaŭ la silvestra balo, okazis prezentado de la renkontiĝoj okazontaj dum la sekva jaro – bonega metodo por disdoni informojn! Aldone estis kunsido, dum kiu oni interkonsentis pri la datoj de renkontiĝoj en 2014 por eviti koliziojn. Krome en la trinkejo unu fojon mi spertis FESTO-preparkunsidon, kiam mi volis preni kafon. La Hungaroj, ĉifoje denove dece granda grupo, kunsidis kaj decidis organizi Internacian Junularan Semajnojn (IJS-n) en 2013!

Alia kulmino sendube estis la prelego de mia bona amiko Holger. Li parolis pri sia pasinteco kiel junulo kaj aktivulo, kiel la spertoj el tiuj jaroj helpis lin poste en la profesio. Mi iĝis tre nostalgia, kiam mi vidis min mem sur kelkaj malnovaj fotoj el la dua duono de la 1990aj jaroj… mi pensas, ke estis tre grave, finfine kaj rerigardante paroli pri la praktikaj partoj de vivo kiel aktivulo. Tro ofte lastatempe mi legas senĉesan memvipadon, kiu gvidas al nenio.

Mi mem maloficiale kontribuis al la distra programo per disdonado de ĉokolado – kiel jam post la 2a JES, dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj la 3a JES. Ĉifoje mi kunportis ĉiun ĉokoladon dufoje, tiel ke mi povis fordonaci multajn pakaĵojn por la revojaĝo. Entute estis preskaŭ kvin kilogramoj!

Kiam mi sidis en rondo da Rusoj en la gufujo kaj trinkis teon, dum ni kune muzikis, mi preskaŭ sentis min kiel en Rusujo denove. Ili eĉ kantis pecojn el la filmo “Stiljagi“, tiel ke mi parte povis kunkanti en la rusa!

Ĝenerale estis imprese, kiom hejme mi sentis min, kiam mi estis la sola Germano en diversaj naciaj grupoj. Tutegale, ĉu estis Rusoj, Ukrainanoj, Italoj, Francoj, Hungaroj, Slovakoj… “la tuta mondo estis mia propra dom’“, por uzi (duon)citaĵon de Persone.

Alia bonega fenomeno estis, ke revenis kelkaj homoj, kiuj paŭzis dum kelkaj jaroj. Ili nun havis 30 jarojn aŭ pli, kelkaj el ili familion, sed ili ne povis rezigni pri Esperantujo. Jam estas planoj, regule partopreni kaj montri al la pli junaj homoj, kiom intense oni festis dum antaŭaj tempoj…

Dum la nokto inter la 2a kaj 3a de januaro (kutime la lasta, sed ĉifoje ne), mi denove DĴumis. Mi prepariĝis en la trinkejo, kompilante kantoliston. Poste mi aŭskultigis multajn “klasikaĵojn” el la 1980aj kaj 1990aj jaroj.kaj vere dancigis la homojn. Precipe kelkaj Italoj mirinde longe eltenis. Sekve mi surmetis por ili “Ci vuole un fisico bestiale” de Luca Carboni. Tiu kanto estis ege populara dum la fruaj 1990aj jaroj en Esperanto-diskotekoj dum la Internacia Seminario (IS) kaj mi memoras, kiel mi mem surmetis ĝin dum mia unua DĴ-nokto entute dum la IS en 1993/94.

La lasta kanto iĝis “Nova jaro” de Martin Wiese. Li estis sendinta ĝin al mi kun la peto aŭskultigi ĝin, sed mi ne legis la mesaĝon antaŭ la nova jaro. Tial mi nun faris tion, klarigante la originon de la kanto. Mi ege ŝatas la melankolian stilon – kaj kompreneble, ke DĴ en ĝi ludas gravan rolon!

Martin Wiese: Nova jaro

La 3an de januaro okazis la internacia vespero. Por tiu okazo Riccardo Blüher, nia brila teknikisto el Naumburg, anoncis sin mem por kelkaj kantoj. La fratinoj Geyer bedaŭrinde jam estis for, sed Sebastian kaj mi volonte subtenis lin. Riccardo drumis, Sebastian transprenis la gitaron kaj mi kantis. Ni prezentis “Sen vi” kaj “En kaĉ’” (origine de Team’), du pliajn kantojn el la repertuaro de La Kuracistoj.

Ni ŝirmiĝas inter muroj de solec’

Kio restas por diri pri la koncertoj dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo)? Post enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo, mi ne plu frekventis iun koncerton fakte.

Dum la novjara nokto okazis kvizo. La 2an de januaro unue koncertis Tone (kiu jam aperis dum la koncerto de Jonny M kiel gastmuzikisto), poste Danghera kaj Kim (kiujn mi jam konis kune de la 3a JES). Nekutime aldoniĝis la vespero de la 3a de januaro, ĉar la JES daŭris ĝis la 4a. Post la internacia vespero ankoraŭ koncertis La Perdita Generacio (LPG).

Aldoniĝas la gufujo-koncertoj, kiujn mi ĉiujn komplete maltrafis: La 30an de decembro koncertis Gijom Armide, la 1an de januaro ĴeLe (Lena kaj Ĵenja Wilke) kaj poste LPG kaj la 2an de januaro unue Inicialoj DC kaj poste Johannes Mueller.

Kvankam mi ĝenerale aprobas la ideon de programo en la gufujo, tio ĉio laŭ mi estis evidente tro. Tio blokis la gufujon dum horoj, tiel ke mi mem havis problemojn, foruzi mian tasopason, ĉar dum multaj noktoj mi simple maltrafis la malmultan “liberan” tempon de la gufujo. Aldone oni uzis teknikaĵojn por tiuj koncertoj (iomete kontraŭ la tradicio) por surbendigi ankaŭ ilin. Sed tio signifis, ke ne povis okazi diskoteko tiam. Do la mesaĝo estas klara: Gufujo-koncertoj volonte, sed ne tiel, ke ili malebligas diskejon aŭ spontanean teumadon kun parolado.

Aliflanke tiel mi pasigis pli multan tempon en la trinkejo. Ĝi havis bonan teamon ĉifoje, kiu diligente laboris. Krome la ĉambro estis farita por trinkejo kaj havis veran etoson – tute male al tiu de la 3a JES! En la trinkejo plurfoje okazis karaokeo (ankaŭ tio iom tro ofte kaj longe laŭ mi – kiu ne ŝatas tion, devis fuĝi), sed krome oni montris muzikvideojn. Dum la novjara nokto mi eksidis kaj mem iomete surmetis videojn, tiel iĝante VĴ Kunar (nova afero!). Tio kunkreis bonan etoson. Cetere la trinkejo disponigis kafon dum la posttagmezoj – tre bona ideo!

Eĉ se mi ne partoprenis tiujn menciitajn koncertojn, mi povas almenaŭ ligi al diversaj videoj faritaj dum ili. Filmis Sjoerd Bosga kaj Irek. Bedaŭrinde ŝajne ne plu eblas rekte enmeti videojn de Ipernity, tiel ke mi nur povas ligi al ili:

  1. Tone – Verva Virin’
  2. LPG – La kosma aventuro
  3. Tone & Jonny M. – Eterna lumo

Inicialoj DC (i.d.c.)

Kim kun Danghera: Ska-virino

La Perdita Generacio (LPG): Lulkanto por piratoj

ĴeLe: Ukraina popolkanto

Gijom Armide: Viaj bukloj

Jen nova jar’, jen nova jar’

La plej grava vespero de la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) kompreneble estis la silvestra balo. Mi jam skribis pri enkondukajn vortojn kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj tiu de Jonny M. Post tiu jam estis la nokto de la jarŝanĝiĝo.

Eble mi unue perdu kelkajn ĝeneralajn vortojn pri la DĴj dum la tuta aranĝo. Estis tre multaj kaj tre diversaj. Ĉeestis iu Melanie, kiu surmetis bonan elektronikan muzikon, se mi ĝuste memoras. Platano aŭskultigis interalie remikson de “Mr Loverman” de Shabba Ranks. Tiu kanto estis furoraĵo dum la Internacia Seminario (IS) en Bad Kleinen en 1992/93! Multa nostalgio alvenis…
Éric Languillat, ankaŭ konata kiel Inicialoj DC (aŭ i.d.c.), estis la plej granda agrabla surprizo. Li surmetis multegajn germanlingvajn kantojn, ekzemple Kraftklub, Françoise Cactus (“Liebe zu dritt”) kaj Klee (“Gold”). Precipe la lasta bonege kongruas al lia propra muziko.

La silvestra balo havis siajn fuŝetojn: Antaŭ noktomezo okazis neniuj klasikaj paraj dancoj. La dancokonkurso komenciĝis nur post noktomezo. Ĉar la trinkejo daŭre funkciis en la kelo, multaj homoj post la silvestra bufedo kaj noktomezo iris tien, tiel ke la salono ne estis tiom plena kaj ne ĉiuj festis en unu granda ĉambro. Ankaŭ mi mem devas transpreni parton de la kulpo, ĉar per kelkaj muzikelektoj mi forpelis la homojn (kio mirigis min, ĉar ne estis nekutima elekto); tamen ili almenaŭ ankaŭ revenis.

Tamen tiuj malbonaĵoj ne ruinigis la ĝeneralan sukceson de la vespero, kaj aliaj aferoj bone funkciis. Iam oni interrompis la diskotekon, por ke La Perdita Generacio (LPG) kantu “Jen nova jar’” (mi nur poste eksciis, ke tio estas origine kanto de ABBA kun la nomo “Happy New Year”). Kvankam mi kutime pretas veti ĉiun sumon, ke tia haltigo de la diskejo detruas la etoson kaj dancemon, ĉifoje ne estis tiel. Eble pro tio, ke la preparado de LPG ne daŭris longe kaj la sono estis bona. Ĉiel ajn estis mia ŝanco por para danco, do mi ne havas kialon por plendi.

Mi mem kvazaŭ komencis la muzikan parton de la vespero, ĉar mi surmetis kantojn el la filmo Stiljagi por la Moskva nova jaro (same kiel dum la 3a JES). Tio dancigis kelkajn homojn, precipe la Rusojn kompreneble, dum kelkaj kantoj. La vera diskoteko komenciĝis nur iom poste.

Post miaj spertoj dum la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo), mi denove prepariĝis (same kiel por la lasta nokto de la 2a JES). Krome miaj teknikaĵoj denove funckiis, male al dum la SES.

Por la nova jaro en Finnlando kaj Ukrainujo je la 23a, mi surmetis muzikon el tiuj landoj. Bedaŭrinde mi elektis la malĝustan kanton por Finnlando; ĝi ne estis tiom dancebla kiel tiu, kiun mi intencis. Same kiel unu jaron antaŭe, ĉarma Ukrainanino helpis min kun Ukraina muziko. Tio fakte kaŭzis tre bonan rezulton. Ankaŭ mia iomete tekna versio de “Hej, sokoły” kreis ĝojon ĉe la dancantinoj.

La plej granda honoro por mi kompreneble estis, ke mi rajtis DĴumi ĉirkaŭ noktomezo mem, same kiel kvin jarojn antaŭe kaj la duan fojon entute. Eĉ se mi antaŭe iomete fuŝis: Ĝustatempe antaŭ la jarŝanĝiĝo la granda amaso plenigis la salonon kaj mi distris ilin. Kaj kia kulmino estis, kiam mi surmetis “The Final Countdown” kaj ĉiuj saltis antaŭ mi!

Kiel unu el la unuaj kantoj por la nova jaro, mi surmetis “First Contact” el la sonŝpuro de la samnoma filmo. André Müller (n_true), grandega ŝatanto de tiu filmo, atente aŭskultis kaj iam finfine rekonis ĝin. Tio estis alia persona tradicio de mi – mi faris same kun peco el la filmo “Donnie Darko” kaj elgrande en 2007/08.

La boneco de la nokto montriĝas en tio, kiom longe mi festis. Mi restis veka ĝis la 11a matene kune kun tri aliaj kaj partoprenis la novjaran bufedon.

Se vi estas bona homo

La 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) ofertis plurajn muzikajn kulminojn. Post enkondukaj vortoj kaj unuaj koncertoj kaj la koncerto de mia propra grupo La Okulvitroj, la vico venu al Jonny M. Lia kanto “En somero” estis furoraĵo en 2010 kaj 2011, mi renkontis lin persone unuan fojon dum la 3a JES, kaj nun mi spertis lin koncertante. Jam kiam li DĴumis unu jaron antaŭe, li foje prezentis kantojn de si, ekzemple “En somero” kaj “Rilaksu”. Krome mian atenton kaptis la germanlingva “Keine Lust”. Sed nun li alvenis kun multaj novaj kantoj en Esperanto.

Kaj kion diri? Mi ŝategas tion! Mi mem miras pri tio, ĉar kutime mi reagas ne tiom entuziasme al naive gaja muziko. Sed mi ŝatas la klaran voĉon, la facile kompreneblajn tekstojn, kiuj ŝajne tute nature kongruas al la muziko, kiam Jonny M kantas ilin. Kaj la ideoj esprimitaj estas idealismaj kaj ne nur bone harmonias al idealoj en Esperantujo, sed ekzemple al Freundeskreis, kiuj laŭ mi estas pinto de (intelekte idealisma) germanlingva hiphopo. Ĉu krome estas hazardo, ke alia granda regeoartisto el Germanujo, nome Gentleman, havas simile melodian sonon en sia voĉo?

“Mi volas diri dankon” estas kompreneble unu refreno, kiu restis en mia memoro. Iam eksonis malrapida kanto pri internacia amo, kaj kvankam mi ne tiom bone eltenas tiun temon (kiam ne estas iu virino, kun kiu mi dancas), mi ŝatis ĝin. Sed la unu kanto, kiu superis ĉiujn, estis “Bona homo”. La muziko kaj la refreno tuj eniris mian orelon kaj restis en mia kapo. Neniu miraklo, ke mi kantis ĝin parte dum trinkeja koncerto en januaro en mia hejmurbo Münster.

Jonny M (interalie: “Bona homo”, la unua kanto)

La aliaj homoj (ekzemple Stela, kiu estas same kritikema kiel mi) opiniis grandparte same, kaj mi aŭdis nur unu kritikan voĉon, kiu ne ŝatis ĝuste tiun naivan feliĉecon. Mia propra grupo “La Okulvitroj” komencis la vesperon, sed Jonny M kaj ni ne konsideris nin la antaŭgrupo. Ni estis ambaŭ bonegaj.

Sed ĉifoje kun sukces’

Post la enkondukaj vortoj kaj la pritrakto de la unuaj koncertoj dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo), finfine venis la tempo por skribi pri la grava evento, kiun mi jam kelkfoje menciis en antaŭaj enskriboj.

Naumburg/Saale estis la loko de mia plej granda muzika malsukceso. Dum la Internacia Seminario (IS) en 203/04 tie okazis la tria koncerto de mia grupo “La Kuracistoj”. La unuan fojon ni koncertis kiel kompleta rokmuzikgrupo, do kun drumo. Ni plivastigis nian repertuaron, ne plu prezentante nur tradukojn de “Die Ärzte”-kantoj al Esperanto, sed ankaŭ tri reludversiojn: “Longe for” de Persone, “Mi kaj ŝi” de Amplifiki kaj “En kaĉ’” de Team’. Sed la koncerto iĝis kompleta katastrofo: La elektra kurento foriris plurfoje, la homoj ne entuziasmiĝis kaj ni neniom kreis la etoson, kiun ni intencis. Mi finis la vesperon serioze ebriigante min kaj farante kelkajn noticojn, kio misiris kaj kio tamen estis bona. Post tio la grupo preskaŭ disfalis. Nur restis Sebastian kaj mi. Tute neatendite ni festis furoran revenon dum la Internacia Seminario (IS) 2005/06 en Xanten kaj poste aperis sursceneje duope (foje kun plia kantistino), en la gufujo aŭ kiel gastmuzikistoj en koncertoj de aliaj artistoj, sed neniam denove en plena roka konsisto.

Simile malagrablan sorton spertis la grupo 42 el Lepsiko. Antaŭ ilia koncerto dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald, ilia basistino forlasis la grupon, tiel ke ili ŝrumpis al duopo. Devis helpi ilin diversaj gastbasistoj. Mi tre bone rilatis al la du restantaj muzikistinoj, la fratinoj Geyer.

Kantisto kaj basisto el unu grupo, gitaristino kaj drumistino el alia – se oni rekte mencias tion, evidentiĝas la ideo, kiu venis al mi iam en 2011 aŭ komence de 2012: Kial ne kunigi la fortojn?

La unuaj planoj konkretiĝis dum mia vizito en Lepsiko, kiam mi aŭdis de la du fratinoj mem, ke ili interesiĝis pri pli granda Esperanto-kantorepertuaro (kiun Sebastian kaj mi havis post tiom multaj jaroj). Dum muzikado en Paderborn kaj provludado en Münster Sebastian kaj mi prepariĝis.

Sed daŭre ni ne ludis kvarope ĉiuj kune. Tio estis granda risko, ĉar interalie pro nesufiĉa kuna ekzercado la koncerto de la Kuracistoj fiaskis en 2003/04. Tial ni decidis, veni al la JES unu tagon pli frue, do la 27an de decembro. Tio tre konvenis al mi, ĉar mi ĉiel ajn jam pro la tradicio ne restas hejme dum tiu tago!

Ke ni entute jam povis provludi dum tiu tago, ŝuldiĝas al la laboro de du homoj: Unue menciindas Leo Sakaguchi. Kvankam ni anoncis nin tre malfrue, li tamen organizis la teknikaĵojn. Ĝenerale li ege bone prizorgis la artistojn kaj DĴjn dum la tuta semajno. Li ĉiam estis trankvila, demandis, ĉu ĉio estis en ordo, kaj provizis trinkaĵojn en fridujo apud la scenejo. Tio estis ege profesia kondutmaniero, do grandan dankon al li!

La alia brilulo estis Riccardo Blüher, la teknikisto el Naŭmburg. Jam dum la unua vespero li kaptis la etoson de ni. Ĉar li mem elradias bonan etoson, li bonege kongruis al Esperantujo. Cetere li ludis en propra bando. Dum la tuta semajno li surbendigis la koncertojn tra la miksilo. Tio poste servis kiel fonto por muziko uzita en Varsovia Vento kaj Muzaiko.

Kiel salono por la vespera programo servis la diskoteko. Oni ne plu uzis la tutan manĝejon kaj la scenejon apud la DĴ-angulo, kio estis tre bona decido. En tiu pli malgranda salono, kiu rezultis el tio, la sono estis bona. La sola malavantaĝo estis, ke la baso bruis sufiĉe ekstere, ankaŭ en la gufujo. Pro tio nia komuna ludado ne plu estis sekreto. Sed la decida afero estis, ke ni povis uzi unu vesperon kaj plurajn posttagmezojn por provludi. Nur tiel ni havis la tempon por eltrovi, kion ni sukcesus prezenti kune kaj por interkonsenti pri kantolisto.

Tio ankaŭ grave kontribuis al tio, ke mi sentis min komforte sur la scenejo. Mi sciis, kie mi povus moviĝi sen ĝeni la aliajn. Grave estis, ke mi kantis preskaŭ ĉion parkere. Tiel ne estis io inter la dancejo kaj mi – alia afero, kiun mi estis misdecidinta en 2003/04. Nun helpis la regula kantado en trinkejo en Münster, ĉar la situacio ŝajnis jam kutima al mi kaj mi havis pli bonan senton kun la mikrofono.

Por la vespero, mi tradukis unu kanton de 42 al Esperanto. “Down the Street” iĝis “Laŭ la strat’”. Aldone mi verkis Esperanto-tekstojn laŭ “We Will Rock You” de Queen. Mi mem miris pri mia efikeco, ĉar dum la pasintaj jaroj mi ne verkis tiom rapide. La unuan fojon mi prezentis kanton de Die Ärzte en Esperantujo sen traduko, nome “Schrei nach Liebe”. Tio estis unu el la gravaj kantoj el mia junulaĝo (kiam mi havis 17 jarojn, ĝi estis aktuala). Helen Geyer dum tiu kanto kunkantis en la saksa kaj Riccardo transprenis la drumon. Por la unuaj kantoj, kiuj venis el la repertuaro de 42, Hanne kantis (kaj mi nur iomete helpis).

Oficiale en la programo estis nur 42, sed homoj kompreneble rekonis la reston de La Kuracistoj. Kaj kune ni nomis nin La Okulvitroj, laŭ propono de unu el la knabinoj dum la provludado. Jen la kantolisto de la 30a de decembro 2012:

  1. Jimmy
  2. Sweet Lady
  3. Whatever You Want
  4. Laŭ la strat’
  5. Ne plu
  6. Solege en la nokt’
  7. Westerland
  8. Junula amo
  9. Mi kaj ŝi
  10. Jen alkohol’
  11. Hej la nizoj
  12. Schrei nach Liebe
  13. Ni vin rokos
  14. La Bamba

Aldonaj informoj:
Kantoj 1-4 estas el la repertuaro de 42 kaj originaloj de ili.
Kantoj 1-3 estas en la angla.
Kanto 4 estis freŝe tradukita por tiu koncerto.

Kantoj 5-8 estas el la repertuaro de La Kuracistoj kaj tradukoj (origine de Die Ärzte).
Kanto 9 estas origine de Amplifiki kaj regula reludaĵo de La Kuracistoj; verkita de Kim J. Henriksen.

Kanto 10 estas kombino de “Jen nia mondo” kaj “Alkohol’”, origine de La Vipoj (Roĉjo kaj mi). Roĉjo kunkantas dum tiu kanto.

La Okulvitroj: Jen alkohol’

Kanto 11 estas traduko el la pola; en Esperantujo diskonigis ĝin JoMo; ĝi estas regula reludaĵo de La Kuracistoj.

Kanto 12 estas en la germana (kaj saksa) kaj origine de Die Ärzte.

Kanto 13 estas origine de Queen; la Esperanto-tekston, kiu ne estas traduko de la origina teksto, mi verkis por tiu koncerto.

Varsovia Vento uzis kelkajn kantojn de la koncerto jam en sia 86a elsendo, nome 4, 10, 13. En la sama elsendo aperis intervjuoj kun la fratinoj Geyer kaj mi. Muzaiko uzis la kantojn 4, 6, 10 kaj parteton de La Bamba. La surbendigojn faris Riccardo Blüher. La mikson por Muzaiko faris Melono.

Post tiom da klarigoj, kion diri pri la koncerto? Al Stela mia kantado tute ne plaĉis. Kaj post aŭskultado de la surbendigoj mi devas konfesi, ke ni ofte fuŝis. Dum la koncerto ekmalfunckiis mia kantomikrofono (neniu koncerto sen teknikaj problemoj – longjara tradicio en Esperantujo!), sed feliĉe ni havis unu troan kaj mi rapide ŝanĝis al tiu, sen ke la muziko haltis.

Sed malgraŭ ĉio, tute sincere: Ni sukcesis! Ni distris kaj dancigis la homojn. Oni ne refaris la eraron de 2003/04, kiam oni provizis seĝojn, kaj ĉifoje estis sufiĉe malluma ĉambro kun malmulta spaco, do idealaj kondiĉoj por ekdanci. Kaj mi eĉ faris ŝercon rilate al VVĈP (Verd-Varmaj Ĉili-Piproj), surmetante ŝtrumpon dum anoncado de unu kanto. (Mi metis la ŝtrumpon sur la manon tamen…)

Naŭ jarojn post unu el la plej grandaj muzikaj seniluziiĝoj en mia vivo, mi revenis al la sama loko kaj refaris tion, kion mi volis fari jam antaŭe – sed ĉifoje kun sukceso! Lokoj ĉiam alportas memorojn, kaj mi devis alfronti mian malnovan timon, ke mi simple ne taŭgas por vera rokmuzika koncerto. Sed per tio ĉi mi kvazaŭ korektis la pasintecon – kiel en la filmo Reen al la estonteco (Back To The Future)!

Esti kantisto en rokgrupo estis mia granda revo – kaj ĝi iĝis realo! Pro tiu subita muzika sukceso, mi sentis min denove kiel en filmo.

Post la koncerto, mi ne bezonis alparoli la virinojn – ili alparolis min! Kaj krom la unu negativa opinio, kiun mi jam menciis supre, ĉiuj aliaj ege laŭdis nin. Estis ankaŭ kelkaj, kiuj memoras la unuajn jarojn de la Kuracistoj, tute ne rekonis min laŭ aŭskultado de ekstere kaj estis tute surprizitaj, kiom bonaj ni iĝis.

Kio pri la estonteco de La Okulvitroj? Nenio estas deviga, ni havas multajn eblojn. Ni povas daŭrigi laŭ la libera tempo, kiun ni havas.