Monataj arkivoj: Februaro 2011

La duona mondo atendas

Mi intencis skribi pli ofte pri diskoj kaj artistoj, kiujn mi malkovris dum la pasintaj jaroj. Hodiaŭ estas la vico de Belinda Carlisle, kvankam ŝian muzikon mi jam konas delonge.

Komence de 2000, kiam studis en Catania (Sicilujo), mi ricevis novan kunloĝanton. Li estis Germano same kiel mi, sed kutime studis en Britujo. Li estis kunportinta kompilon kun plej grandaj sukcesoj de ŝi. A Place On Earth: The Greatest Hits eĉ venis kun aldona disko kun remiksoj kaj aliaj B-flankoj. Ekde tiu tempo mi ĉiam ligas Belinda Carlisle al tiu fazo de mia vivo. Pro tio mi metis du kantojn al kompilo, kiu memorigas min pri mia studado en eksterlando. Denove hejme mi aĉetis alian kompilon, nome The Best Of Belinda, Volume 1. La kantolistoj iomete varias, sed granda parto estas sama.

Unue kompreneble menciindas “Heaven Is A Place On Earth”, kiu estis numero 1 en Usono. Miaj fontoj rilate al la reuzado de ideoj atentigas, ke la refreno similas al tiu de “Livin’ On A Prayer” de Bon Jovi, sed tion mi esceptookaze ignoru. La video de turneo montras, ke Belinda Carlisle povas esti imprese bela virino:

Belinda Carlisle: Heaven Is A Place On Earth (vive en 1988)

La dua grava kanto estas “Leave A Light On”, kiu ĉiam havas bonhumurigan efikon al mi. Tiuj du kantoj estas sur la menciita memfarita kompilo memore al la tempo en Italujo.

Pri kelkaj aliaj kantoj ekzistas interesaj detaloj. La kantado de “Circle In The Sand” memorigas min pri la germanlingva tradicia kanto “Heho! Spann den Wagen an”. Ĉe “Little Black Book” la violono aparte pensigas min pri mia ekskunloĝanto, ĉar li ludis la saman instrumenton. “Summer Rain” neniel rilatas al la samnoma kanto de U2.

Nur sur mia kompilo interalie troviĝas “Visions Of You”, en kiu aperas bela sintezilo post la dua refreno, kaj “Half The World”. Tiu kanto estas kvazaŭ himno por ĉiuj homoj, kiuj vivas en distancrilato. La refreno komenciĝas per “La duona mondo atendas iun por teni”.

Belinda Carlisle: Half The World

Kompreneble oni rajtas demandi: Ĉu tio ne estas surfaca popmuziko? Kiu entute estas tiu kantistino? Nu, ŝi antaŭe estis membro en kvinopa rokmuzikgrupo, kiu konsistis nur el virinoj. Unu el iliaj sukcesoj nomiĝas “We Got The Beat”:

The Go-Go’s: We Got The Beat (vive en 1982)

Homoj, kiuj antaŭe ludis rokan kaj rebeleman muzikon, poste pli kredeble interpretas baladojn. Kiu konas unu ekstremon, pli konvinke prezentas la alian – oni ja konas la diferencon kaj oni povus daŭrigi en alia, konata stilo.

Tial mi finu per tia malrapida, malfeliĉa muzikaĵo. La melankolio precipe en la ponta parto ĉiam denove ravas min per mia tuta koro.

Belinda Carlisle: La luna (origina versio)

Tio kreas grandan nostalgion en mi. Ĉiam mi memoras la plaĝon de Catania – kaj kiom perdita mi sentis min precipe dum la lastaj monatoj tie. Verŝajne mi estas stultulo pro tio, ke tiom kalkulita kanto kaŭzas tion, sed aliflanke tio estas nur homa, ĉu ne?

Belinda Carlisle: La luna (vive en 1990)

Donu al mi tiun tagon

Lastatempe mi legis du librojn de Vladimir Kaminer, Germano rusdevena. La unuan libron “Ich bin kein Berliner” mi trovis en publika libroŝranko en mia loĝurbo Münster. Ĝi enhavas diversajn anekdotojn kaj rekomendojn por restado en Berlino. La alia nomiĝas “Russendisko” (Rusodiskoteko). Ĝi estis sur mia dezirolisto en la libroportalo Bookcrossing. (Kaj pri la publikaj libroŝrankoj kaj pri Bookcrossing indas verki apartan enskribon alian fojon.) Ankaŭ ĝi enhavas anekdotojn. Laŭ mia percepto ĝi estas la libro per kiu la aŭtoro famiĝis en Germanujo.

Diskejoj kun ruslingva muziko okazas ekde kelkaj jaroj en Berlino. Ilin organizas interalie Wlamidir Kaminer (kiel li skribiĝas en la germana) mem. Krome li (kun)eldonis tri diskojn kun aktuala ruslingva muziko.

Tiuj du libroj memorigis min pri muzika anekdoto: Komence de 2004, mi ricevis tri ruslingvajn diskojn de amikino. Unu speciala kanto aparte plaĉis al mi. Tial mi metis ĝin al kompilo por Rusujo en somero 2007.

Nur poste mi eltrovis kiel nomiĝas la grupo, nome Markscheider Kunst (cirile: Маркшейдер Кунст). Ĝi estas el Sankt-Peterburgo. La kanto nomiĝas Встреча (Vstrecha).

Jam delonge ĝi estas en mia kolekto de internacia muziko por la diskejo dum Esperanto-renkontiĝoj. Cetere ankaŭ la grupo Zdob şi Zdub aperas en la Russendisko-kompiloj. De tiu grupo mi ja tre ŝatas la kanton “Bunǎ Dimineaţa” (Бунэ диминяца).

Vivantaj dekoraĵoj

La grupo Maps and Atlases, kies koncerton mi vizitis antaŭ du semajnoj en Münster, publikigis novan disketon kun la nomo Living Decorations. La A-flanko estas kanto de la albumo “Perch Patchwork”, kiun mi aĉetis post la albumo. La B-flanko estas remikso, kiu estis kreita kadre de konkurso de la bando:

Maps and Atlases: Living Decorations (Breton Labs Remix) [rekta ligo al la remikso]

La rezulto tre konvinkas min, kaj tio estas la kialo, entute verki apartan enskribon pri tio. La stilo estas ie inter triphopo, acida ĵazo kaj funko. La mikso estas sufiĉe for de la originalo por esti memstara, sed ne tro fremdigita por esti rekonebla.

Maps and Atlases lanĉis novan remikso-konkurson: Nun oni kreu remikson per elementoj el ĉiuj tri kantoj “Living Decorations”, “Pigeon” kaj “Carrying The Wet Wood”, ĉiuj de la sama albumo. Estas tento, partopreni. Mia pasinta remikso jam okazis antaŭ iom da tempo, kaj ĉifoje estas sendependa grupo kiu eble eĉ mem aŭskultos la rezulton.

Unu konas la stelojn

Kolego donis al mi kolekton da kantoj, kiuj iel rilatas al iama Germana Demokratia Respubliko (GDR). Inter ili estas rok- kaj popmuziko same kiel infanaj kantoj. Por mi estas interese, malkovri ion, kion mi apenaŭ konas.

Tio memorigas min pri la vojaĝo al la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald: Sebastian kaj mi jam estis en orienta Germanujo. La radio prezentis la saman muzikan kaĉon kiel hejme. Sed subite eksonis germanlingva kanto, kiun mi tute ne estis aŭskultinta antaŭe. Parton de la teksto mi tre ŝatis. Ĝi troviĝis ie inter popmuziko kaj ŝlagro. Mi supozis, ke ĝi venis el la 1990aj jaroj pro la klavaro en la malantaŭo.

Denove hejme mi malkovris, ke ĝi estas multe pli malnova. Viva surbendigo datas el la jaro 1976!

Puhdys: Lebenszeit (vive en 1976)

Imprese, kiom sentempe restas la sono, dum la modo ŝajnas el alia mondo. Interese, ke mi devis iri al Rusa videoportalo por trovi kompletan surbendigon de la kanto el la tempo, kiam ĝi estis nova.

Puhdys: Lebenszeit (vive en 1977)

Kaj la grupo estas Puhdys, unu el la plej sukcesaj bandoj el GDR. Tamen orientgermana muziko el tiu epoko praktike ne estas konata en la okcidento. Cetere pli aktualaj grupoj povas facile furori.

Mi veturis la tutan nokton

La longa paŭzo en mia taglibro nur pliakrigis tendencon, kiu jam antaŭe ekzistis: Al mia muzikkolekto aldoniĝas novaj diskoj, mi profundigas mian scion pri artistoj – kaj tempo mankas por enskriboj, kiujn indus verki je tiu okazo! Tion mi intencas ŝanĝi: Pri diskoj kaj artistoj mi volas skribi iom post iom.

La unua estu Roy Orbison, kiu bedaŭrinde jam mortis antaŭ multaj jaroj, sed kiu estis muzika heroo de mia malfrua infanaĝo kaj frua junuleco. Li havis tre ŝanĝeman karieron. En la 1960aj jaroj, lia kanto “Oh, Pretty Woman” iĝis absoluta furoraĵo. (Cetere estis unu el la unuaj du kantoj, kiujn mi iam prezentis dum karaokeo. La alia estis “Tainted Love” de Softcell – ambaŭ dum la Internacia Seminario 1993/94 en Neumünster.)

La romantikeco en liaj kantoj kaj lia bona voĉo eble pli kongruis al baladoj el la jardeko antaŭe (do la 1950aj jaroj), sed la nivelo de la muziko laŭ mi perfekte kongruas al aliaj kantoj el tiu tempo, ekzemple The Beatles aŭ multaj aliaj artistoj, kiuj kantis pasie, sed kun ritma, dancebla akompano. Alia frua sukceso de li, “Only The Lonely”, ankoraŭ montras la stilon de la 1950aj jaroj.

Roy Orbison kutime portis grandajn sunokulvitrojn. Tio eble aspektis iomete eksmoda, sed ĉiam kreis la impreson de timida, sentema persono kun senco por malnovstila romantikeco – kaj tio tre plaĉis al mi.

Grandega sukceso el mia tempo estis “You Got It”. Tiam mi tute ne konsciis pri tio, ke por Roy Orbison okazis “granda reveno” en la 1980aj jaroj – por mi li estis tute aktuala artisto, kaj “You Got It” sonis same freŝe kiel “Pretty Woman”. Fakte longe mi ne sciis, ke li resurbendigis siajn antaŭajn sukcesojn meze de la 1980aj jaroj. Tamen tio ne klarigas mian impreson, ĉar la versio de “Pretty Woman”, kiu restis en mia menso, estas la malnova, origina!

Ekzemplo por resurbendigo, kiun mi pli bone konas ol la originalon, estas “Ooby Dooby”. Tiun kanton oni uzis en la trinkejo en la filmo “Star Trek VIII: First Contact“. Imprese, ke la kanto datas el la jaro 1955 (la jaro, en kiu ludas parto de la filmo “Reen al la estonteco“, kiu ankaŭ vaste influis min). Ekzistas paralelo al la muziko el la trinkejo en “Star Wars”. Tiun verkis John Williams. Estas du kantoj, kiuj simple nomiĝas “Cantina Band” kaj “Cantina Band #2”. Tiuj ĵazaj kantoj same restis en mia menso.

Preskaŭ samtempe kiel “You Got It” aperis “She’s A Mystery To Me” (kies titolon mi longe malĝuste memoris kiel “Mystery Girl”. Ĝin verkis Bono kaj The Edge, kantisto respektive gitaristo de U2. Ĝi plej similas al la U2-kantoj “In A Little While” (ritmo) kaj “Stateless” (ŝveba sono). Sed ankaŭ ekzistas paraleloj al “All I Want Is You“, kiu male al tiuj du kantoj verkiĝis proksimume je la sama tempo. Interese, ke la samaj du muzikistoj ankaŭ estas la aŭtoroj de la kanto “Goldeneye” (la titola muzikaĵo por la samnoma James-Bond-filmo), kantita de Tina Turner.

Post la morto de Roy Orbison, oni ankoraŭ eldonis diskon kun kantoj, kiujn li estis surbendiginta lastatempe. En 1992, kvar jarojn post lia morto, aperis kiel disketo “I Drove All Night”, samtempe rokmuzika kaj romantika kanto. Ĝia forta drumo kun iomete metala sono memorigas min pri tiu de “I Got My Mind Set On You”, la kanto, per kiu siavice George Harrison ebenigis la vojon al furioza reveno en 1987.

En la video oni vidas kelkajn arĥivajn surbendigojn de Roy Orbison mem sed ĉefe Jason Priestley kaj Jennifer Connelly kiel paron. En 1992 ili estis junaj aktoroj, popularaj inter junuloj.

Roy Orbison: I Drove All Night

Roy Orbison

Plej interese, ke tiu versio neniam estus publikinta sen antaŭa sukceso de Cyndi Lauper per tiu kanto. En 1989 aperis la sama verko en popmuzika vesto kun la sinteziloj tipaj por tiu tempo. Anstataŭ la mola malalta voĉo de Roy Orbison, eksonis ŝia alta, ofte iomete akra voĉo. Kaj plej mirinde estas, ke ambaŭ versioj funkcias kaj estas tiom diversaj unu de la alia, ke ne unu paligas la alian.

Cyndi Lauper: I Drove All Night

Sezonoj ekster tempo

Denove mi malkovris ion interesan tra Spreeblick: Kunmetado de ĉiuj numero-1-sukcesoj en Usono de 1956 ĝis 1992. El ĉiu kanto oni prenis po 5 sekundojn. La rezulto daŭras proksimume 74 minutojn:

Kompreneble eblas trovi multajn argumentojn por tio, ke tiu listo ne bone reprezentas tiujn jarojn: Ekzistas multaj gravaj kantoj, kiuj neniam estis nr-o 1, sed tamen tre sukcesaj. Aliaj apartenis al la ribelema aŭ subgrunda muziko de sia tempo kaj famiĝis sendepende de vendoj – aŭ la graveco kreskis kun la paso de jaroj. Krome la elekto respegulas Usonan vidpunkton. Multaj Eŭropaj artistoj apenaŭ aperas (ekzemple ABBA, Queen, The Police) aŭ tute ne (The Clash, The Cure, Depeche Mode). Fine la daŭro de la muziko kaj jaroj ne kongruas unu al la alia: Se kanto restis longe je pozicio unu, ĝi aŭskulteblas dum kvin sekundoj, same kiel unusemajna furoraĵo. Plek ekstreme tio percepteblas dum la lastaj jaroj kovritaj, por kiuj necesas dek longaj minutoj. Malgraŭ ĉiuj kontraŭargumentoj, la kantolisto tamen servas por ricevi impreson pri la ŝanĝo de la muzikstiloj dum la tempo.

Pri la 1950aj jaroj mi miras, kiom malmulta rokenrolo troviĝas en la listo kaj kiom multaj baladoj. Por la jardeko de junulara frenezeco, tio sonas ege malsovaĝa.

La 1960aj jaroj estas multe pli mia stilo. Ili ankoraŭ tre similas al 1950aj, sed ĝenerale alportas pli fajnan sonon. Estas longa vojo ĝis 1968…

Dum tiu jardeko, ŝajne la muziko konsistis el The Beatles, The Beatles, The Beatles… kaj The Supremes. Imprese, kiom multajn sukcesojn unu grupo havis – kaj kiom longe The Beatles restis popularaj. Krome la kanto “A World Without Love” ankaŭ estis de ili – kaj iam poste reludversio de “Lucy In The Sky With Diamonds” same famiĝis. Kompare al tio, The Rolling Stones, Simon & Garfunkel aŭ The Doors ŝajnas randaj fenomenoj.

En la longa sinsekvo de sukcesaj kantoj, elstaras ekzemplo (hazarda, laŭdire) por la reuzado de kantoj: “He’s So Fine” de The Chordettes jam estis sukceso, poste George Harrison kun “My Sweet Lord” iĝis numero unu. Kelkfoje ankaŭ reludversioj same furoras kiel la originalo, interalie “Venus” kaj “When A Man Loves A Woman”.

La muziko el la fruaj 1970aj jaroj ŝajnas al mi tro ŝarĝita, malrekta, kaj denove aperas multaj baladoj. En la postaj jaroj, aperas la diskoteka epidemio – sonas kvazaŭ senfina diskoteko. Foje funkaj kantoj iomete mildigas la bildon. Ekde la 1970aj jaroj, multaj kantoj estas parto de mia kolekto. Ili ofte troviĝas en la 12 diskoj, el kiuj konsistis mia baza stoko por DĴumado dum miaj unuaj jaroj kiel DĴ. La impreson, esti tro frua por sia tempo, faras la kanto “Pop Muzik”. Ĝi havas la tipan sonon de la 1980aj jaroj, sed jam publikiĝis en 1979.

Dum la jardekoŝanĝiĝo denove okazas boniĝo de la muzika nivelo. Jam en 1981 aperas kanto kun la klasika karaktero de la jardeko, nome “Bette Davis Eyes”. Krome okazas la reveno de rokmuziko mallonge poste per “I Love Rock ‘n’ Roll”. Kaj tuj poste eksonas la unua sintezila sukceso, “Chariots Of Fire”.

El la fruaj 1980aj datas miaj propraj memoroj rilate al muziko. Estis la jardeko de mia muzika sociiĝo. Pro tio mi facile pardonas la muzikajn frenezaĵojn de tiu epoko, precipe la trouzadon de artefarita sono.

Meze de la 1980aj jaroj aperas multa popmuziko kaj multaj malrapidaj kantoj. Sed ankaŭ enestas multaj “klasikaĵoj”, kiuj ankoraŭ ludiĝis kelkajn jarojn poste, dum mia junula tempo en la diskoteko.

Plej grave por Esperantujo: “La Bamba” de Los Lobos ankaŭ troviĝas en la listo!

En la jaro 1991 eksonas la unua elektronika muzikaĵo, kiu jam montras, kien iris la muzika gusto dum tiu jardeko. Necesas noti ke Mariah Carey kaj Whitney Houston ĉiam estis teruraj.

Ĝenerale estas imprese, kiom multaj kantoj estas konataj. Ofte tio estas, ĉar ekzistas tiom multaj reludversioj!

Post tiu brilaĵo, kiu postulas multan tempon por konsumi, mi menciu alian, kiu estas rapide perceptebla: Jen simpla kaj genia Lego-DĴ.

Mi vojaĝas tra la sonĝo

Pri Jonny M, juna regeo-artisto el Germanujo, mi jam skribis antaŭe. Lia kanto “En somero” eksonis interalie dum la silvestra balo de la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald. Li ankaŭ menciiĝas en numero 01/2011 de Esperanto aktuell. La noticon mi verkis.

Nun aperis la senpaga albumeto “Pli ol espero”. Ĝi haveblas kiel ZIP-dosiero. Inkluzivitaj estas la tekstoj kaj diversaj fotoj. Jen la kantolisto:

  1. Rilaksiĝu
  2. En somero
  3. Muzik’
  4. Al la radikoj
  5. Por paco

Tute nova por mi estas nur la tria kanto. Tiu laŭ mi havas tre interesan muzikon. Ĝi iomete memorigas min pri “Dem Gone” de Gentleman. En tiu kanto je la fino aperas strofo en la angla, dum la unua kanto parte en la germana.

De la unuaj du kantoj mi jam havis pli fruajn versiojn. De la lastaj du kantoj mi jam legis la tekstojn.

Bedaŭrinde ankoraŭ enestas kelkaj lingvaj eraroj. Sed por demo-albumo jam estas granda paŝo antaŭen por Jonny M. Mi forte deziras, ke li pluiras sian vojon!

Dancantaj fantomoj

Hieraŭ mi jam anoncis, ke hodiaŭ mi skribus pri la tria koncerto de pasinta ĵaŭdo en Gleis 22. La ĉefa bando estis Azure Ray (el Birmingham, Alabama, Usono). La urba magazino de Münster, Ultimo, jam varme rekomendis tiun grupon kaj sian novan albumon. Kaj kiel oni skribis, la du kantistinoj certe estas belaj. Tamen pli grave estas, ke ili havas vere ravajn voĉojn.

Azure Ray: Make Your Heart (vive)

Iel ili sonas kiel kantistino, kiun mi jam aŭskultis antaŭe. La tutan tempon mi jam cerbumas, pri kiu temas. Ĉu Suzanne Vega? The Corrs? Edie Brickell & New Bohemians? Clannad? Sinéad O’Connor? Tori Amos? The Cranberries? La stilo kaj la trankvileco ankaŭ memorigas min pri “Dance With Me” de Nouvelle Vague.

Kutime ĉe rokmuzika albumo, la artisto enmetas unu trankvilan kanton por montri multflankecon kaj ke la voĉoj bonas kaj ankaŭ konvinkas sen forta ritmo. Ĉe tiu ĉi koncerto la tuta programo estis trankvila! Plej proksimaj stiloj estas ambjento kaj triphopo.

Azure Ray: Don’t Leave My Mind (vive)

Post la koncerto mi tuj aĉetis la diskon “Drawing Down The Moon”. Ĝi sonas tre simile al tio, kion la grupo prezentis sursceneje. Ĉe MySpace eblas aŭskulti kelkajn kantojn, interalie unu de tiu albumo.

Ĉe la TTT-ejo de la diskeldonejo Saddle Creek haveblas du elŝuteblaj kantoj kontraŭ donado de retpoŝta adreso: “Make Your Heart” kaj “Don’t Leave My Mind”, ambaŭ kun plej forta ritmo kaj plej kutima popmuzika aranĝado el ĉiuj kantoj de la disko.

La plej bonaj kantoj de la albumo laŭ mi tamen estas “Larraine”, “Signs In The Leaves”, “Love and Permanence” kaj “Dancing Ghosts”.

Azure Ray: Larraine (vive)

Sur la disko troviĝas komputila aldona enhavo: MP3-kompilo de entute 11 artistoj. Interalie inter ili troviĝas “Don’t Leave My Mind” de la albumo mem kaj “High Ground” de Orenda Fink (unu de la du kantistinoj). Plie plaĉis al mi “Swift Coin” de “Land Of Talk”.

Azure Ray: Don’t Leave My Mind

Tiu albumo bonege taŭgas por trankviliĝi antaŭ iri dormi. La tuta etoso bonege kongruas al tiu de gufujo dum Esperanto-renkontiĝoj.

Provu vidi ĝin laŭ mia maniero

Daŭre validas mia novjara promeso, unufoje semajne iri eksteren, al koncerto aŭ kinejo. Ĵaŭde mi denove uzis la rekomendojn el Ultimo, la urba magazino por Münster, kaj iris al Gleis 22. Post la pasinta semajno, mi jam scivolemis.

Ĉifoje eĉ estis tri muzikgrupoj. Unue koncertis Sir Simon Battle el Germanujo. Kiam mi venis al la koncertejo, li jam ludis sian lastan kanton, “Girls Just Wanna Have Fun”, origine de Cyndi Lauper. Estis bona akustika reludversio, sufiĉe proprastila por konvinki. La muziko – kantado kaj akustika gitaro – estis en ordo por unu kanto, sed por pli ol 10-20 minutoj tro trankvila. Krome se vi volas sperti ion en tiu stilo, mi povas aŭskulti Stephan Schneider aŭ mi mem.

Ĉe MySpace eblas aŭskulti diversajn kantojn de tiu artisto. La fotoj tie ekis en mi la demandon: Ĉu tio ne estas la ulo, kiu poste vendis la diskojn al mi kaj kiu rakontis pri la postaj koncertoj?

La dua koncerto dum tiu vespero estis de James Husband el Athens (Georgio, Usono). Li kantis kaj ludis gitaron kaj virino ludis la violonĉelon. Fakte ili estis du akompanaj muzikistoj de la ĉefa bando Azure Ray, kiu koncertis poste kaj pri kiu mi skribos morgaŭ. Interesis min ĉe tiu kombino, ke la violonĉelo ne sonis en la malantaŭo kiel ofte ĉe rokmuziko, sed rolis kiel unu el du instrumentoj.

La kanto “Window” memorigis min pri “I Feel Fine” de The Beatles. La gitaraj melodioj tre similas unu al la alia.

James Husband: Window (akustike)

Post la tri koncertoj, mi decidis aĉeti la albumon. Temas pri bele ilustrita disko, kies kovrilo bone kongruis al tiu de la ĉefa bando. Kiam mi demandis James Husband pri aŭtografo, okazis rimarkinda afero: Li elprenis la informoslipon de la diskeldonejo kaj forĵetis ĝin!

Sur la disko la muziko venas de kompleta bando. Temas pri rokmuziko kun kelkfoje elektronikaj elementoj aŭ efektoj. Elstaras foje fortaj elektraj gitaroj, foje iomete melankolio. La sono ŝajnas al mi iomete kruda, nepolurita, ĉefe ĉe la voĉo. Tamen ĝi estas tre aktuala – mi eĉ ne kapablas diri, kial kaj kiel. Ĉio bone kongruas. Ne ekzistas “unu elstara kanto” – la verko funkcias bone kiel kompleta albumo.

Unu eta detalo kaptis mian atenton: En la kanto “No No Baby”, iam aŭskulteblas la melodio de la Germana himno. Fakte nur estas la parto dum kiu oni kantas “Einigkeit und Recht und Freiheit“. Konsiderante la orginon de la kanto, tute bone eblas ke James Husband ne ĉerpis el la himno mem, sed el aliaj muzikaĵoj, kiuj uzas la saman melodion (aŭ variojn de ĝi).

La diskeldonejo ofertas du kantojn senpage. Kaj ĝuste tiuj estas plej aŭskultindaj: “A Grave In The Gravel” enhavas la fortajn elektrajn gitarojn, dum “Window” havas la similecon al The Beatles.

Tiu fakte ne venas de nenio, kiel mi eltrovis. Akompane kun la albumo venis bonusa disko kun ses reludversioj, inter ili dufoje de The Beatles. Ĉe ili ankaŭ la kantado plaĉas al mi. Tamen okazis stranga intermikso de la diskeldonejo: Ĝi anoncas unu kanton kiel “What Youre Doin’ To Me” (origina artisto: Jesse Damon), dum reale estas
“What You’re Doing” (origina artisto: The Beatles).

Jen por komparo la sama kanto en du diversaj versioj: Unufoje, kiel ĝi sonas sur la albumo, kaj unufoje en akustika vesto (tamen diversa de tiu de la koncerto).

James Husband: A Grave In The Gravel (albuma versio)

James Husband: A Grave In The Gravel (vive, akustike)

Mi estas nek doktoro nek profesoro

Hieraŭ post la laboro mi veturis per la trajno al mia iama studurbo Paderborn. Denove la kialo estis festo de Sebastian, kadre de kiu La Kuracistoj muzikis. Pasintan fojon la kialo por tia festo estis lia doktoriĝa festo, nun li iĝis profesoro! Samtempe li ankaŭ festis sian naskiĝtagon.

La pasinta ekzercado okazis sen Sebastian, sed tio ne estis problemo. Ni prezentis entute sep kantojn:

  1. Westerland
  2. Junula amo
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. En kaĉ’ (origine de Team’)
  5. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)
  6. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  7. Vi volas kisi

Poste interalie muzikis Volker Kukulenz, kiun mi renkontis jam dum la naskiĝtaga festo de Sebastian antaŭ kvin jaroj. Li estas la frato de Gerold Kukulenz. Iomete poste mi veturis reen al Münster, ĉar mi volis tranokti en mia propra loĝejo. Estis tre agrable, denove muziki. Bedaŭrinde la okazoj por tio estas limigitaj. Kiam oni ne loĝas en la sama urbo, ĉio estas pli komplika.