Monataj arkivoj: Marto 2011

Kaj ĉirkaŭe en la akvo floras rozoj

Iom post iom mi elprovas pli multe dum mia intenco por la nova jaro, unufoje semajne eliri. Pasintan fojon mi iris al koncerto en kultura kafejo/trinkejo. Hieraŭ mi la unuan fojon dum tiu serio vizitis koncerton de grupo, kiun mi jam konas, kaj kiu estas sufiĉe fama en Germanujo. La muzikon de Subway To Sally mi konas jam ekde fine de 2001.

Kvankam kelkaj kantoj de ili plaĉas al mi, mi neniam antaŭe estis ĉe koncerto. Sed en Ultimo, la urba magazino por Münster mi legis, ke ili koncertos en akustika konsisto kun du gastmuzikistoj, kaj ke estos la lastaj aperoj sursceneje en tiu formo. La turneo nomiĝas “Nackt II” (“Nuda II”) kaj la nunaj koncertoj jam estas aldonaj al tiuj, kiuj okazis en 2010. Antaŭ kelkaj jaroj ili jam prezentis sin la unuan fojon sen elektraj gitaroj kaj elektra baso – tiasence “nude”.

Tiu anonco kaptis mian intereson. Mi ĉiam opiniis, ke Subway To Sally havas bonajn melodiojn kaj bonan kantadon, sed ke foje la muziko estas tro malmola. Ne ke mi ĝenerale ne ŝatas fortan muzikon – ekzemple mi siatempe ege ĝuis la koncerton de Krio de Morto! Sed laŭ mi, la fajneco iomete suferis pro tio.

Subway To Sally: Nackt II (akustika turneo)

La koncerto okazis en la Jovel (laŭ loka urba dialekto la vorto por “bona”), en kiu mi ankaŭ ne estis antaŭe. Dum jardekoj la Jovel estis diskoteko, sed antaŭ kelkaj jaroj ĝi fermiĝis. Poste oni malfermis ĝin denove je alia loko proksime de la granda kinejo kaj la haveno. Tien mi biciklis. Survoje mi jam preterpasis la unuajn personojn, kiuj estis vestitaj tute nigre. Mi mem portis t-ĉemizon de mia unua metalroka festivalo.

Jam dum la unua rigardo en la ejo mem mi rimarkis, kiam multaj virinoj estis venintaj. La kliŝo, ke tiu speco de muziko nur estas por frustritaj mezaĝaj viroj, evidente ne ĝustas. Mi ankaŭ vidis personojn, kiuj certe jam havis 50 aŭ eĉ 60 jarojn, kaj junulojn, kiuj certe estis sub 20-jaragaj. Entute la homoj faris bonhumuran, pacan impreson.

Mi ne scias, kion entute mi tute timis antaŭe aŭ kial mi estis malcerta pri mia decido. Subway To Sally donis absolute brilan koncerton. Ili ravis min ekde la unua kanto. Ĉiam, kiam mi pridubis mian agrablan impreson, mi mezuris, kion mi pensis kaj sentis, kaj ĉiam konkludis, ke ĉio estis ĝusta.

La sono estis bonega, ĉar malgraŭ la grandeco de la halo eblis ĉion bone kapti relative for de la scenejo. La instrumentoj restis bone percepteblaj kaj ne dronis en iu bruomaĉo. La altkvalita kantado ebligis bonan komprenon de la teksto. Tie denove montriĝis la avantaĝo de grupo, kiu kantas en la germana, mia alia gepatra lingvo krom Esperanto. La tekstoj ofte estis seriozaj kaj melankoliaj aŭ pasiaj – kaj tuŝis mian koron.

Multaj homoj kunkantis, aliaj dancis. Entute la etoso estis dekomence impresa. Oni bone rimarkis, ke la punliko tre ĝojis esti tie, kaj ke por la bando tre gravis, ke la homoj amuziĝis. Multajn refrenojn mi ne konis – tute kontraŭe al la plej granda parto de la spektantoj – sed foje mi tamen kapablis kunkanti, ekzemple ĉe “Die Rose im Wasser” kaj “Ohne Liebe”, kiun mi konas de la albumo “Hochzeit”.

Subway To Sally: Ohne Liebe (vive)

Post du horoj kaj duona finiĝis la koncerto. Subway To Sally estis ludinta multajn aldonojn, interalie “Julia und die Räuber”, kiu estas la plej fama kanto de la grupo.

Mi aĉetis skatolon kun la DVD kaj la KD de tiu turneo, same kiel t-ĉemizon. Tiu montras lorenokrucon, kiu tamen tre similas al la patriarka kruco, kiu troviĝas en la flagoj de Hungarujo kaj Slovakujo. Mi tre ŝatas, ke la nigra ĉemizo ne montras iun kontraŭkristanan motivon, sed iun, kiun mi povas interpreti pozitive.

Entute la vespero nekredeble plaĉis al mi. Kaj nun atendas min ankoraŭ DVD kaj KD por spekti respektive aŭskulti dum alia tago.

El la malhelo mi komprenas la nokton

Kiel mi jam skribis antaŭ jaroj, al mi tre plaĉas la kanto Aníron (theme for Aragorn and Arwen). Ĝi estas mia plej ŝatata muzikaĵo el la sonŝpuro por la unua filmo de la “La mastro de la ringoj”-trilogio. Enya kantas en la elfa lingvo! Tiom trankvila kaj reva estas muziko kaj kantado, ke la kanto iĝis parto de mia kompilo de Irlanda kaj ambjenta muziko.

Nun mi hazarde malkovris novan, pli longan version de ĝi, sen miksiĝo kun la kroma filmmuziko de Howard Shore. Kutime mi preferas originajn versiojn, sed mi ŝatas, ke nun ekzistas ankaŭ memstara surbendigo.

Enya: Aníron (nova versio)

La muziko sin movas apenaŭ

Jam hieraŭ mi skribis pri kanto el la 1980aj jaroj, kiu por mi restas klasikâjo. Ĝi fakte havas ĝemelan kanton, ĉifoje en la itala:

Matia Bazar: Ti sento

Dum jardekoj restis en mia memoro, per kiom da pasio la kantistino prezentis la tekston. Postaj famaj artistoj el Italujo kiel ekzemple Eros Ramazzotti devis fari al mi la impreson de duonkoraj popŝlagromuzikistoj. Vera Itala muziko, tio por mi estis ĉio aŭ nenio.

Antaŭ preskaŭ unu jaro, DĴ Arafat dum festo surmetis tiun ĉi kanton kaj diris al mi, ke oni ofte subtaksas ĝin. Mi tre ĝojis aŭskulti ĝin denove.

Ella, ŝi havas ĝin

Kiel mi jam kelkfoje menciis, des pli dum la pasintaj monatoj, la 1980aj jaroj estis la tempo de mia muzika vekiĝo. Ĉion postan mi mezuras laŭ ĝi.

Unu afero, kiun mi apenaŭ komprenis poste, ekzemple estis: Kial eksonas tiom malmultaj muzikaĵoj, kies kantado ne estas en la angla?

Jen unu grava ekzemplo, kiun mi neniam forgesis. Ĝis hodiaŭ mi opinias, ke ĝi apenaŭ perdis ion de sia origina forto, eĉ konsiderante la popmuzikan akompanon, kiu estas tipa por la 1980aj jaroj:

France Gall: Ella elle l’a (pli bona sonkvalito)

France Gall: Ella elle l’a (origina video)

De tiu kanto ekzistas reludversio de Kate Ryan. Mi ŝatis ŝiajn unuajn du kantojn, kiujn mi aŭskultis komence de 2003. Sed poste mi ricevis pli kaj pli la impreson, ke ŝi rekantas ĉion en la franca, kio iam ajn publikiĝis kaj havis sukceson ekster la franclingvaj landoj!

Jaroj de malvarma blanka neĝo

Daŭre validas mia intenco por la nova jaro, almenaŭ unufoje semajne iri eksteren vespere por viziti koncerton, spekti filmon aŭ fari ion similan. Pasintan fojon ekzemple mi iris al la kinejo.

Vendrede mi vizitis la kulturan kafejon (aü trinkejon) SpecOps. Ĝi troviĝas tie, kie en somero 2009 ankoraŭ estis diskovendejo. Mi memoras tion, ĉar mi vizitis ĝin dum siaj lastaj tagoj kaj ankoraŭ aĉetis kompaktdiskojn tie. Pri ili indas skribi alian fojon.

En SpecOps okazis koncerto de Me and Jules el Lepsiko. Kiam mi legis tion antaŭe, mi pensis: Imprese, ili veturos tiom longan vojon nur por prezentiĝi en tiom eta loko. Kaj estos interese ekkoni plian grupon el tiu urbo – tio estas, aparte de 42 el Lepsiko.

Kiam mi poste parolis kun la duopo Philipp Lorig kaj Julia Diederich, mi eksciis, ke ili origine venas el Trier, sed ke la klavaristo nun loĝas en Lepsiko. Sed li veturis la tutan vojon ĉi tien por koncerti en Münster kaj unu tagon poste en Kolonjo.

Me and Jules: Melodica

Laŭ la stilo – elektronika popmuziko kun viva gitarludado – ili plej similas al Inicialoj DC. Aldone la viro ludas klavaron. La muzikado – precipe la gitaro – plaĉis al mi, same parto de la kantado. Ili havas la saman problemon kiel The Tom: Germanoj, kiuj verkas kaj kantas tekstojn en la angla, ne ĉiam sukcesas brile. Tamen ili faris tre ĉarman kaj simpatian impreson.

Post la koncerto, mi atendis, ĝis ili forportis la instrumentojn kaj ĉiujn teknikaĵojn. Tiam mi aĉetis la demokasedon (jes, kasedon!) demokasedo (jes, kasedo!) “S/T Cassette”. La kasedo estis en pakâjo. Aldone kun ĝi venis kasedo-libreto kun tekstoj, desegnaĵo kaj kun kodo por elŝuti ĉion el la interreto, kaj butono por meti al la ĉemizo. Tiu lerta kunmetado tre agrable surprizis min.

Me and Jules: Lovers

Cetere ankaŭ la unuafoja vizito de la kafejo montriĝis bona. Tie haveblis bonaj senalkoholaj trinkaĵoj, kiujn mi ankoraŭ ne estis elprovinta antaŭe. Mi sidiĝis ĉe libera tablo kaj uzis la tempon ĝis la koncerto por legi la aktualan numeron de Ultimo, la urba magazino de Münster. Nun mi konas novan interesan lokon – kaj tio estas unu cela de la novjara promeso.

Vi juvelo ĉe la Aa

Hieraŭ mi jam menciis kanton pri mia hejmurbo Münster. Fakte tuj poste mi trovis alian. Dum la unua estas verko de kantaŭtoro, la dua estas hiphopo! Unu momenton, ĉu mi ne ridis antaŭ jaroj, kiam publikiĝis hiphopa kanto pri Paderborn, mia loĝurbo kiel studento? Jes, certe! Sed tiu kanto estis mortserioza kaj tial faris ridindan impreson. La kanto pri Münster estas bonhumura, eĉ iomete kiel somera kanto.

Soulman Seether – Mein Muenster by Soulman_Seether

Mi estas tre impresita, kiom multajn pensojn kaj sentojn de mi tiu artisto vortumas:

La plata lando signifas, ke oni facile vidas la horizonton. Oni ĉiam konscias, ke tie troviĝas aliaj urboj kaj landoj, kaj ke aliaj homoj loĝas tie. Tiel ĉio estas konektita kaj oni estas parto de la mondo. Tiun penson mi ĉiam ŝatis.

Kiu opinias, ke Münster havas malbonan veteron (tro multan pluvon), tiu neniam loĝis en orienta Vestfalujo. Tion mi povas konfirmi post miaj jaroj en Paderborn!

Oni ne bezonas longe veturi, por vidi la naturon. Kaj la biciklo estas la plej rapida trafikilo en la urbocentro. Same kiel en la alia Münster-kanto, li mencias la lokan Pinkus-bieron en la refreno.

La kantisto rakontas, ke la urbo inspiris lin tiamaniere, ke li muzikis kaj malamis. Tre interese!

Lia stilo memorigas min pri Gentleman kaj germanlingva hiphopo el la malfruaj 1990aj jaroj. Bone, ke tiu maniero, produkti hiphopon kaj mondmuzikon, ŝajne daŭre ne nur interesas min!

Tiu damna vilaĝaĉo

Antaŭ kelkaj tagoj mi trovis kanton pri mia hejmurbo Münster. La akompanaj bildoj kaj videoj montras diversajn lokojn kaj scenojn.

Johnny Ketzel & sein Schließer: Dies verdammte Nest

Ekzistas alia video kun la kantoteksto en la priskribo. Tie oni ankaŭ vidas la kantiston. Li mencias la lokan bierospecon Pinkus kaj simplan verson: Tutegale, kien oni iras en Münster, oni devas atenti, ne iĝi viktimo de trafikakcidento – pro biciklo!

La artiston Johnny Ketzel mi tute ne konis antaŭe. Tio des pli montras, kiom multa restas por malkovri en Münster.

Ĉiu rivero, kiun vi provis transiri

Mi jam skribis pri la koncerta albumo LeftRightLeftRightLeft kaj la studioalbumo Viva La Vida de Coldplay. Tial nun nepras mencii la albumeton “Prospekt’s March”. Ĝi aperis fine de 2008, do kelkajn monatojn post “Viva La Vida”, kaj estas forte ligita al ĝi.

Unue, ĝi havas similstilan eksteran aspekton: La albumonomo aperas en la sama skribmaniero. La malantaŭo konsistas el pentraĵo, ĉifoje “La batalo de Poitiers”. Due, ĝi enhavas kanton, kiuj iam estis verkitaj kaj surbendigitaj por la albuimo mem, sed je la fino tamen ne aperis sur ĝi. Trie, kelkaj kantoj de la albumo retroviĝas sur la albumeto, sed en alia versio. La muzika stilo ĉiel ajn restas la sama. Kaj “Viva La Vida” vendiĝas ankaŭ en luksa versio, kiu enhavas la kompletan “Prospekt’s March”.

Tial ne havas sencon, prijuĝi la albumeton sendepende de la albumo. Fakte por mi ĝi ne estas memstara, sed bonega aldono.

Coldplay: Glass Of Water

Aparte aŭskultinda estas “Glass Of Water”, kiu montras la samajn kvalitojn kiel la kantoj, kiuj plej plaĉis al mi de la albumo mem. Cetere ĝi estis unu el la kantoj, pri kiuj mi sciis, ke ili estis eĉ jam anoncitaj por “Viva La Vida”. La sama direblas pri “Rainy Day”, en kies refreno aperas belegaj, fortaj arĉinstrumentoj.

Coldplay: Rainy Day

Same kiel sur la albumo aperas du kantoj en unu trako, inter ili la titola kanto de la albumeto. “Lost+” sonas kiel la origina “Lost”, kun la sola diferenco de repado fare de gastmuzikisto.

Entute mi forte rekomendas “Prospekt’s March” en kombino kun “Viva La Vida”, ĉar ili apartenas kune. Mi tre ĝojas, ke haveblas pli da materialo en la sama stilo kiel la brila albumo.

Vivu la vivo

Kiel mi skribis hieraŭ en la recenzo de LeftRightLeftRightLeft, koncerta albumo de Coldplay, mi ankoraŭ ne detale menciis la antaŭan studian, kvaran albumon “Viva La Vida”. Tion mi nun finfine faras.

La antaŭaj tri albumoj, “Parachutes”, “A Rush Of Blood To The Head” kaj “X&Y”, havis iomete kongruan aspekton. “Viva La Vida Or Death And All His Friends”, jen la kompleta titolo, alportas grandajn ŝanĝojn jam ĉe la kovrilo: Ĝi montras bildon, pli precize la faman pentraĵon “La libereco gvidas la popolon”. La titolo “Viva La Vida” estas la nomo de pentraĵo de Frida Kahlo, kiu montras melonojn. La bildo kaj la nomo estas jam ofte uzitaj kaj eble tro kliŝaj, sed ĉi tie ne, ĉi tie ili ĝustas.

La albumo jam aperis en 2008, sed laŭ mia sperto rilate al Coldplay, estas tute bone, verki la recenzon nur kun iom da tempa distanco. Kiom diversaj estis miaj impresoj pri la tria albumo post la aŭskultado de la unua kanto de ĝi, post la unua plena aŭskultado de la albumo kaj post iom da tempo. Nur tiam eblis vera prijuĝo.

Dum la unuaj tri albumoj formas trilogion, per “Viva La Vida” Coldplay iras novajn vojojn. Iomete strange ŝajnas la kaŝitaj kantoj (laŭ la principo: unu trako, du kantoj). Tria duobla kanto almenaŭ aperas en la titololisto. Mi tamen daŭre ne komprenas, por kio oni entute faris tion: Pluraj kantoj estas senpaŭze konektitaj. Same mi ne komprenas, kial en la KD-libreto ne troviĝas la tekstoj, sed nur diversaj bildoj.

La elektronika komenciĝo kaj fino memorigas pri la albumo “X&Y”. Sed tie jam finiĝas la komunaj trajtoj. Por la kvara albumo la muzikistoj aŭ uzis pli grandan instrumentaron – aŭ almenaü pli varian klavaron.

Cemeteries Of London havas belege melankolian, revan sonon. Lost estas jam himno:

Coldplay: Lost

Tie montriĝas jam grava diferenco al la antaŭaj albumoj: Ĉifoje estas la kantoj kun pozitiva etoso, kiuj estas la plej gravaj. Precipe ĉe la unuaj du albumoj pli elstaris la malgajaj aŭ almenaŭ pripensemaj pecoj.

La absoluta kulmino de la albumo sen ajna dubo estas “Viva La Vida”, la titola muzikaĵo mem. Per ĝi Coldplay prezentas grandan romantikan kanton per la tuta koro. Ĝi estas bonega ekzemplo por la forta produktado de la albumo, kiu tamen ne sonas troproduktite (jen la granda malsano de la jardeko, en kiu ĝi aperis). “Viva La Vida” transprenas la torĉon de “Clocks” el la 2a albumo, kiu ĝis nun estis la unike elstara kanto de Coldplay.

Coldplay: Viva La Vida

La grupo montras, ke ĝi havas talenton por bombasta “stadiona roko” kiel U2. Tio estas io nova, ĉar tute kontraŭe, sur la unuaj tri albumoj ĝi ankoraŭ sonis tre intime, vundigeble.

Per “Strawberry Swings” Coldplay denove transiras al popa, sed fajna muziko. La dua titola kanto, “Death And All His Friends”, ravas min tra sia intensa gitara solo. La saman efikon havis la gitara melodio en “Shivers” de la unua albumo.

Mi inklinas konsenti kun la recenzo de Lukas Heinser: Verŝajne “Parachutes” ĝis nun restas la plej bona albumo de Coldplay tiasence, ke ĝi plej bone funkcias kiel albumo, ĉar ĝi havas konstante altan kvaliton. La postaj publikaĵoj enhavas kelkajn kulminojn, sed ankaŭ pli malinteresajn partojn. Resume konstateblas, ke “Viva La Vida” estas grandioza verko.

Simple estu pacienca kaj ne zorgu

Kiu diris, ke la ĉiutago ne povas alportu siajn malgrandajn brilaĵojn? Nur antaŭ kelkaj tagoj mi eksciis, ke viva albumo de Coldplay haveblas senpage en la interreto.

LeftRightLeftRightLeft elŝuteblas ĉe www.coldplay.com/lrlrl/lr.html. Nur necesas indiki retadreson – kaj eblas eĉ uzi ruboadreson, ĉar tuj poste oni iras al la elŝutopaĝo, do oni ne devas atendi retpoŝton, en kiu troviĝas la ligo.

Kiel mi nur nun rimarkis, mi skribis pri la unuaj du albumoj kaj la tria albumo. Sed mi ankoraŭ ne menciis la kvaran albumon “Viva La Vida” aŭ la postan albumeton “Prospekt’s March”. Tion mi nepre faru alian fojon! Sed unue la titololisto de LeftRightLeftRightLeft, kiu enhavas surbendigojn de koncerto:

  1. Glass Of Water
  2. 42
  3. Clocks
  4. Strawberry Swing
  5. Hardest Part / Postcards From Far Away
  6. Viva La Vida
  7. Death Will Never Conquer
  8. Fix You
  9. Death And All His Friends

Kompare al la originaj diskoj, tio estas:

  • 0 kantoj de la 1a albumo
  • 1 kanto de la 2a albumo (Clocks)
  • 2 kantoj de la 3a albumo (Fix You, The Hardest Part)
  • 4 kantoj de la 4a albumo (42, Viva La Vida, Strawberry Swing, Death And All His Friends)
  • 2 kantoj de la albumeto (Postcards From Far Away, Glass Of Water)
  • 1 kanto, kiu ne aperis sur disko (Death Will Never Conquer)

Death Will Never Conquer ankaŭ en sia origina versio estis senpage elŝutebla. En la viva versio la drumisto transprenas la kantadon – tre imprese!

Plej grava kritikpunkto estas, ke mankas iu kanto de la unua albumo. Kandidatoj, kiuj estus meritintaj tion, abundas!

La publiko plej ekscitiĝas dum la kanto “Clocks”, dum ĝi plej forte kontribuas al “Fix You” per kantado de la refreno. “Viva La Vida” ankaŭ en viva versio sonas bonege:

Coldplay: Viva La Vida

Tamen la kanto, kiu plej restis en mia menso post la unua aŭskultado, estas ĝuste unu, kiu ne aparte elstaris sur la origina albumo. Kiam mi, kiu daŭre ne povas konekti ĉiujn kantojn de “Viva La Vida” kaj “Prospekt’s March” al siaj nomoj, rigardis la titolon, mi tre ekmiris: Estis la kanto “Death And All His Friends”!

Coldplay: Death And All His Friends (vive)

Ĉu devas pensigi min, ke plej intensan impreson kaj plej allogan sonon havas “morto kaj ĉiuj siaj amikoj”? Tiu elektra gitaro en la dua parto de la kanto rekte trafas mian koron, tiom melankolia ĝi estas. Sed rigardo al la kantoteksto rivelas, ke la intenco de la kanto estas tute sendanĝera. Reale la teksto diras “Mi ne volas sekvi morton kaj ĉiujn ĝiajn amikojn.”