La vivo de Kunar

Kio restos en memoro de la jaro 2010 rilate al muziko? En Germanujo tio certe estos la venko ĉe la Eŭrovido-kantokonkurso. Nur unufoje antaŭe la Germana kontribuo estis tiom sukcesa: En 1982, kiam Nicole kantis „Ein bisschen Frieden“ („Iom da paco“, en Esperanto surbendigita de Ralph Glomp).

Dum preskaŭ tri jardekoj, Germanoj melankolie memoris tiun unuopan triumfon. Ĉiujare regis granda ĉagreno, ĉar oni ne plu estis sukcesa en tiu – grandparte malserioza, malgrava – evento. Ofte rimarkebla fenomeno estis, ke oni interpretis la donitajn poentojn kiel simpatio-mezurilon de aliaj nacioj. Germanoj, kiuj ĝenerale jam havas problemojn kun sia identeco, kompreneble ne povis suverene reagi al tio. La „maldankema“ eksterlando kulpis – kaj ne la Germanoj mem, kiuj ne montras bonan muzikguston, kvankam sendube ekzistas bona germanlingva muziko.

Des pli granda estis la jubilado, kiam Lena Meyer-Landrut venkis kun granda distanco antaŭ la dua loko. (Harfendemuloj rajtas argumenti, ke principe Dano kaj Usonanino venkis, ĉar ili verkis la kanton kaj laŭ la regularo oni premias la komponiston, ne la interpreton. Tiam tamen oni devas konsideri, ke Germano verkis la venkan kontribuon por Luksemburgo en la jaro 1972.)

La venko estas des pli ĝojinda, ĉar la sukceso ne venis per pompa spektaklo dum la prezentado, sed per mimimuma. Principe juna plenkreskulino en nigra kostumo kantis. Kaj kiel analizo poste argumentas, ŝi ne estas artefarita stelulino, sed natura persono, kiu ĝuste ne sekvis la regulojn de la muzikindustrio. Se validas la malnova regulo, ke oni malbone kopias sukcesojn, tiam la proksima estonteco estas sufiĉe eltenebla.

Malgraŭ ĉiu simpatio, parodio ne rajtas manki. Kelkaj homoj kritikis, ke la kvalito de la kantado ne estas bona. Fakte min surprizis, kiam Katrin Bauerfeind prezentis ĝin en la elsendo de Harald Schmidt, ke ŝi havas pli bonan voĉon!

Interese estas, ke la kanto origine nek estis verkita por la konkurso nek estis tiom rapida. La balada versio de Jennifer Braun, kiu atingis la duan lokon en la nacia konkurso por la Germana kontribuo, verŝajne pli similas al la originalo:

Cetere nek la Eŭropan konkurson nek la Germanan antaŭludon mi spektis en la televido. Ĉefe mi sekvis la raportadon de oslog.tv. Pri ĝi mi ekcsiis tra anonco de Lukas Heinser, kiu kune kun Stefan Niggemeier tre interese kaj amuze komentis el Norvegujo. Kiel mi jam skribis aliloke, ĝenerale tiu analizo tre plaĉis al mi – certe helpis la partopreno de simpatia, freŝa kantistino. Plej grava kritikpunkto de mi estis, ke ili enmetis erojn de pli fruaj kantoj en siajn videojn. Tial ekde la unua elsendo estis forfikulo en miaj oreloj, nome „Viel zu weit“ de Münchener Freiheit (Germana kontribuo el la jaro 1993, sufiĉe malsukcesa):

Ekde ĉi tiu jaro oni ĉiam ligos la nomon „Lena“ al tiu venko. Antaŭe mi ĉiam pensis pri du aliaj kantoj kun tiu nomo: Unu estas de la grupo Pur kaj mi ĉi tie ne enmetas videon, ĉar necesas konservi minimuman muzikan nivelon. La alia estas de BAP el Kolonjo:

Fakte eĉ ne du monatoj post la venko en Oslo aperis reludversio de Uwu Lena (evidente parodio de „Vuvuzela“). La videon oni produktis en Münster!

Cetere ankaŭ himno por Ganao venas de artisto el Münster: „Wanga Yure“ (festi venkojn) de Bawa Abudu.

Se temas pri kantoj okaze de la piedpilka mondĉampionado en Sudafriko, tamen plej konvinkis min Basta per sia kanto „Gimme Hope Joachim” (Joachim Löw: trejnisto de la Germana teamo) kaj video en la stilo de South Park. Ankaŭ tio estas reludversio respektive parodio. La originalo nomiĝas Gimme Hope Joanna ( = Donu al mi esperon, Johannesburgo) kaj estas de Eddy Grant.

Tiu sporta konkurso estis la alia granda evento, kiu restos en la memoro en Germanujo. Ankaŭ tiun mi cetere sekvis sen televidilo. Sufiĉis por tio mia nova komputilo kaj elsendado tra interreto.