Arkivoj de etikedoj: münster

Kial ĉiuj bonaj aferoj devas veni al fino?

Antaŭhieraŭ mi skribis pri koncerto en la trinkejo “Heile Welt” en mia hejmurbo Münster. La monata muzikado tie sendube estis unu el la plej gravaj malkovroj, kiujn mi faris en 2012. Bedaŭrinde la 16an de januaro ĉijare mi estis lastfoje. Sed tiu GrooveGipfel (“gruva kulmino”) ankoraŭ donis al mi la ŝancon, montri mian muzikan talenton.

Mi prezentis la unuan strofon de “Ĉu vi pretas!?” de Dolcxamar, improvizis refrenon kun la vorto “GrooveGipfel”, kantis la refrenon de “Bona homo” de Jonny M, “Laŭ la strat'” (origine “Down The Street” de 42), unu strofon kaj la refrenon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Krome mi kantis la strofojn de Alpenrap de Erste Allgemeine Verunsicherung kaj la refrenon de Good Times de Chic al la famega basa ripetfrazo. Dum la bando ludis drumenbason, mi kantis la unuan strofon de Sie ist weg kaj la duan de Einfach sein, ambaŭ origine de Die Fantastischen Vier. Plia repado okazis, kiam mi prezentis la unuan strofon de mia propra kanto La premiero. Iam alia muzikisto kantis malrapidan kanton en la franca kaj mi aldonis la frazon “Chissà se stai dormendo” el la samnoma kanto de Jovanotti. Belega vespere, kaj tre bedaŭrinde, ke verŝajne estis la lasta fojo por mi, ĉar nuntempe mi laboras en alia urbo dum la semajno. Sed kiu scias, kion alportos la estonteco? Kaj tiu sperto estis grava paŝo al mia propra muzika evoluo.

La estrino de la trinkejo cetere estis invitinta min al sia naskiĝtagfesto la 25an de decembro kaj al silvestra festado en la trinkejo. Bedaŭrinde mi devis nei ambaŭ, ĉar dum kristnasko mi estis ĉe mia familio kaj dum silvestro mi tradicie ne estas hejme.

Mia sovaĝa mondo

Mi jam rakontis, kiel mi pasintjare regule kantis en la trinkejo “Heile Welt” en mia hejmurbo Münster. Fakte estas mia merito ke, tiel ke la 13an de novembro tie okazis koncerto de la duopo “Schallermann”. Kio okazis? Konatulo vidis ĉe Facebook, ke mi rilatas al la evento GrooveGipfel, telefonis al mi por ekscii pli kaj mem aperis tie kiel nemuzikanta gasto en julio. Lin mi jam aŭskultis kiel muzikiston komence de 2011 dum privata festo, dum la alia muzikisto estis la persono, kiu donis al mi la surbendigon de la pasiono en la sama jaro.

Dum la vespero la trinkejo estis plenplena. La grupo prezentis bonan elekton da kantoj, interalie “Westerland” de Die Ärzte. Kompreneble mi kunkantis, ĉifoje transprenante la duan voĉon. Poste oni diris al mi, ke mia kantado estis tre bona! Schallermann krome prezentis “Take Me Home, Country Roads” en regeoversio (kun rastabukla paruko). Poste ili proponis, ke ankaŭ aliaj muziku, sed mi rezignis pri la oferto, ĉar mi ne volis gitarludi kaj kanti samtempe kaj neniu alia pretis transpreni la gitaron. Inter la neuzita repertuaro, mi vidis plurajn aliajn kantojn de Die Ärzte, kio tre ĝojigis min.

Sed se mi jam mencias Die Ärzte kaj nekutimajn reludversiojn, tiam menciindas alia afero: Antaŭ kelkaj monatoj mi legis artikolon pri la nova albumo de Heino, la famega Germana ŝlagrokantisto. La bloganta advokato Markus Kompa, kiu ankaŭ loĝas en Münster, informis pri tio, ke Heino surbendigis albumon, kiu komplete konsistis el reludversioj. La originaloj estas germanlingvaj kaj ĉiuj pli malpli famaj. Unu kulmino sendube estas la Heino-versio de Junge.

La originalo de Die Ärzte

(Cetere ekzistas Esperanto-traduko kun la nomo “Filo”, kiun verkis Stephan Schneider. Li ankaŭ jam kelkfoje prezentis ĝin.)

partetoj de la tuta Heino-albumo:

Laŭ muziko kaj kantado la Heino-versio de “Junge” estas tute en ordo, eĉ surprize bona por Heino (kiu montras memironion rilate al la titolbildo de la albumo). Die Ärzte mem ne povas pleni pri la reuzo de sia kanto, des malpli, ĉar ili mem reludis ŝlagron – sen iu indiko de ironio.

Mi iam iris al kongres’

Nova jaro komenciĝis – kaj eble vere estas ŝanco por ŝanĝo. Sed por tio necesas unue pritrakti kelkajn aferojn de la pasinteco, eĉ se tio unue ŝajnas kontraŭdire. Mia intenco estas, finfine skribi pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis en 2011 kaj 2012. Mi jam lamentis sufiĉe, ke mi ne sukcesis fari tion ĝis nun!

Raporti pri renkontiĝoj ĝenerale estas malforta flanko de mi. Unuflanke mi alcelas detalan kaj justan pritraktadon, la rezulto ne ĉiam estas kontentiga. Aliflanke mia metodo postulas multan tempon kaj koncentriĝon – ĝuste tion, kion mi tuj post renkontiĝo kutime ne havas! Sekve povas pasi monatoj, ĝis mi finfine dediĉas min mem al pena verkado, uzante skribajn noticojn. Krome mi neniam antaŭĝojas tiom longan verkadon.

Pasintfoje mi eĉ skribis pri du aranĝoj samtempe, nome la 1a JES en Zakopane 2009/10 kaj la 2a JES en Burg/Spreewald 2010/11 (parto unu, du, tri, kvar, kvin, ses, sep plus post-renkontiĝo kaj kvin receptoj kontraŭ la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo). Sed mi ne volas ripeti tion nun, ĉar tiam mi aŭ devus raporti pri pli ol du en unu enskribo (kaj per tio perdiĝus ajna superrigardo) aŭ, se ekzemple kunigi po du similajn aranĝojn, ne laŭ tempa vicordo (kio parte malebligas ligon al pli frua renkontiĝo, nome se mi nur poste skribos pri ĝi). Tial mi nun alcelas iom pli koncize kaj per tio pli rapide rakonti. Feliĉe mi ankoraŭ retrovis la broŝurojn de la renkontiĝoj kaj miajn noticojn.

Mi komencas la serion per la 88a Germana Esperanto-Kongreso (GEK), kiu samtempe estis la Nederlanda Esperanto-Kongreso. Ĝi okazis inter la 10a kaj 13a de junio 2011 en mia hejmurbo Münster! Jam okazis jubileo, kiun ni festis kune kun la Nederlandanoj, nome 100 jaroj da Esperanto en Münster en oktobro 2007. Nun estis veninta la 100-jara datreveno de la fondo de la Esperanto-societo de Münster (pli precize en februaro 2011).

Estis iomete stranga sento, partopreni Esperanto-renkontiĝon kaj tamen dormi en la propra loĝejo. La aliaj kongresanoj tranoktis en Haus Mariengrund en Münster-Gievenbeck (randa urboparto de Münster). La domo montriĝis tre taŭga por tia evento.

Ĝenerale la kongreso ŝajnis al ege bone organizita. Mia patro, kun kiu mi ofte estis parolinta pri fuŝaĵoj dum renkontiĝoj kaj kiel pli bone fari, nun montris kiel ĉeforganizanto, ke li ne nur kritikas, sed pretas mem realigi laŭ la propraj kvalitopostuloj.

Min mem li petis transpreni nur tri taskojn. Kaj la impresa afero estis: Je la fino vere nur estis tiuj tri taskoj, kaj ĉio estis bone preparita, tiel ke mi nur bezonis plenumi tion, kion mi estis promesinta fari antaŭe!

La unua tasko konsistis el tio, montri fotojn el la fruaj jardekoj de Esperanto en Münster (de 1909 ĝis 1922). Tio ankaŭ por mi estis interesa, ĉar mi ne konis ilin antaŭe. Des pli mi ĝuis legi la akompanajn tekstojn.

La dua tasko estis gvidado de ekskurso al la naturrezervejo “Rieselfelder” (ĉe iama akvopurigejo ekster Münster). Mi havis helpanton, kiu zorgis pri tio, ke ĉiuj homoj ĝustatempe en- kaj elbusiĝis kaj ke neniu perdiĝis survoje. Jam antaŭ la kongreso miaj gepatroj kaj mi estis vizitintaj la lokon, tiel ke mi jam konis ĝin kaj mem ne misorientiĝis. Kaj plie la kongresa broŝuro enhavis detalan tempoplanon kun la nomoj de la busoj kaj haltejoj, kiujn ni devis uzi por la vojaĝo. Krome ĉiu partoprenanto povis senpagi uzi la urbajn busojn, tiel ke ni ne bezonis barakti per mono. Mia prepara laboro limiĝis al tio, traduki anticipe la nomojn de pli ol 150 birdoj. Por tio ege utilis la liste de Komunlingvaj nomoj de Eŭropaj birdoj de Wouter Pilger. Je la fino mi apenaŭ devis novtraduki ion kaj la elekto de la nomoj okazis tiom sisteme, ke ne malfacilis veni mem al bona ideo. Ke tia laboro tiom glate funkcias, montras la esprimkapablon de Esperanto kaj substrekas, ke dum tia renkontiĝo povas okazi programeroj en alta lingva nivelo. Dum la ekskurso mi tradukis la klarigojn de la homo, kiu gvidis nin tra la rezervejo.

La tria tasko (kaj la plej grava) estis elektado de taŭgaj artistoj por la vespera programo. Dum la GEK 2008 en Essen mia propra grupo “La Kuracistoj” koncertis. Ĉifoje – kiel mi jam skribis antaŭe – mi fieris, ke estis JoMo en la programo! Vere imprese, ĉeesti koncerton de unu el la plej gravaj Esperanto-muzikistoj en la propra urbo! Unue la publiko sidis trankvile, sed kiam mi komencis danci kun juna virino, ankaŭ aliaj ekmoviĝis.

Dum la unua vespero, du amikoj de mi muzikis. La kantistino prezentis diversajn kantojn en Esperanto, ekzemple kelkajn el la kantaro de Joachim Giessner. Krome la duopo prezentis la amkanton de Bodo Wartke, inkluzive de mia Esperanto-strofo! Sed refoje impresis min mia patro, ĉar li mem tradukis la kantojn “Ja, Schatz” (ankaŭ de Bodo Wartke) kaj “Mein kleiner grüner Kaktus”. Precipe la unuan el tiuj du mi konsideris netradukeblan kanton, sed la rezulto tute konvinkis min! Aparte laŭdinda restas la kantado, ĉar ĝi estis tute klara kaj bonege komprenebla, kvankam la kantistino ne parolas Esperanton, sed nur partoprenis kurson en 2004. Dum provkantado, mi apenaŭ bezonis ion klarigi al ŝi. Post tiu vespero multaj partoprenantoj volis paroli kun la artistoj.

Entute tiu kongreso montris, kion eblas fari el GEK. Kiel komuna aranĝo kun Esperanto-asocio el proksima najbara lando, ĝi havas la necesan internaciecon. Bona elekto de muzikistoj por la vespero helpas akiri la bezonatan kvaliton kaj distriĝon.

Moviĝu, moviĝu

2012 neniel estis facila por mi. Malgraŭ ĉio, mi povas tamen esti kontenta pri kelkaj muzikaj sukcesoj: Mia kolekto de samplobazita muziko estas denove en la reto kaj mi pluverkas, mi kantas en ĥoro, mi kuraĝas finfine kanti dum karaokeo la kantojn, kiujn mi ĉiam volis elprovi, mi trovis diskon, kiun mi longe serĉis kaj mi daŭre de tempo al tempo pruvas mian brilan muzikan memoron. Kelkajn aliajn muzikajn kulminojn (precipe lige al Esperanto-renkontiĝoj) mi ankoraŭ ne menciis, sed unu afero aparte meritas detalan pritraktadon.

Ekde kelkaj monatoj, mi regule muzikas en Münster, mia hejmurbo! Mi memoras, kiom grava por mi estis mia unua DĴumado en Münster. La penso estas: Se mi faras ion malĝuste dum feriumado en alia loko, ne tiom gravas, ĉar mi plej verŝajne ne tiom baldaŭ revenos. Sed en mia propra urbo mi ne havas la eblan bonuson de “ekzotika” aŭ “interesa” eksterlandano – kaj se mi ĉi tie fuŝas, verŝajne mi revidos kelkajn homojn, kiuj ĉeestis mian malsukceson. Do hejma aktiveco ĉiam kunportas pli altan riskon; kaj mi tre ĝojas, ke mi ĉijare finfine denove riskis ion.

En junio mi legis en la urba magazino Na dann, ke baldaŭ okazas io simila al vespero de malferma scenejo. Dum la evento GrooveGipfel (“gruvokulmino”) muzikgrupo kun bazaj instrumentoj (drumo, baso, gitaro kaj klavaro) ludas kaj aliaj personoj povas kunludi aŭ kanti. La aranĝo okazas ĉiun trian merkredon monate en la trinkejo “Heile Welt”.

La 20an de junio, mi iris tien la unuan fojon. Mi konis neniun. La publiko konsistis el personoj, kiuj aspektis kiel kulturemuloj. Multaj havis jam grizajn harojn kaj pli ol 40, eble eĉ pli ol 50 jarojn. La bando ludis bonegan varion el rokmuziko, bluso kaj ĵazo. Mi neniel vidis, kiel mi povus aldoniĝi, precipe ne je tiu nivelo.

Sed tiam dum unu muzika paŭzo mi ekbabilis kun kelkaj gastoj kaj ni venis al la temo “Itala muziko”. Kiam la klavaristino rimarkis, ke mi kapablas kanti “Carbonara” de Spliff, ŝi tuj insistis, ke mi prezentu tion dum la lasta parto de la vespero. Mi neniam kantis ĝin antaŭe sursceneje, sed iĝis grandega sukceso. Sekve mi kantis “Ska-virino” de Esperanto Desperado kaj “La Bamba” (ambaŭ kantoj bezonas nur tri akordojn, do ne estas tro malfacilaj por spontanea reludado).

Antaŭe estis aperinta malantaŭ la mikrofono ĉarma kantistino kun belega voĉo, kaj ankaŭ pro tio mi pensis, ke mi ne povus esti utila al la sukceso de la vespero. Sed kiam mi forlasis la scenejon post miaj tri kantoj, ŝi diris al mi, ke mi kreis bonegan etoson. Ankaŭ la aliaj muzikistoj ĝojis pri mia partopreno.

Tiu unu vespero vere ŝanĝis ion en mi. Al mi ŝajnis kvazaŭ sperto el filmo, kie la protagonisto je la komenco revas pri tio, ludi en muzikgrupo, venas al loko, kie neniu konas lin – kaj poste subite vere staras sur la scenejo kaj distras la homojn!

La 18an de julio, mi denove prezentis “Ska-virino”, sed ankaŭ mian propran hiphopan kanton “La premiero”. Ĝenerale la ideo de tiu evento estas, sen longa provludado prezenti ion. Tial kompreneble konvenas repado, ĉar ĝi ne dependas de la melodio de la muziko, sed nur de ties rapideco. Krome la bando mem ne bezonas koni iun certan kanton, sed povas unue konsenti pri iu muzika temo aŭ ripetfrazo kaj la kantisto simple ekas poste.

La 15an de aŭgusto mi denove elprovis ion novan. La bando ludis la muzikon de Chic: Good Times, kiu poste reuziĝis por dekoj da muzikaĵoj. En la refreno mi kantis partojn de tri el tiuj kantoj: “Good Times”, “Last Night A DJ Saved My Life” kaj “Another One Bites The Dust” de Queen. En la strofoj mi repis la tekston de “Alpenrap” de Erste Allgemeine Verunsicherung (EAV). Tiu kanto havas iomete alian basmelodion, sed mi jam ekde iom da tempo opiniis, ke la teksto bonege kongruus al la konata bastemo, kaj nun estis okazo por elprovi (kaj konfirmi) tion. Poste mi repis “L’ombelico del mondo” de Jovanotti, eĉ se ne komplete, al alia melodio. Fine mi denove prezentis mian kanton “La premiero”.

La 19an de septembro, la estrino de la trinkejo petis min, denove kanti. Ankoraŭ tri monatojn antaŭe, mi estis konanta neniun, kaj nun la homoj jam alkutimiĝis al mi. Ŝajnis kiel miraklo al mi. Ĉifoje ĉeestis eĉ tri kantistinoj. Unu estis tiu, kiun mi estis renkontinta dum la unua fojo (kaj, se mi ĝuste memoras, revidinta almenaŭ unufoje). La duan laŭ mia memoro mi jam renkontis pli frue dum unu fojo; kun ŝi mi jam estis babilanta. (Rilate al la sekvaj fojoj mi ne komplete memoras, kiu el la tri kantistinoj ĉeestis, kaj ne notos ĉies partoprenon aparte.) Krom mia kanto “La premiero” mi kantis la frazon “Looking at it, not seeing it” el la kanto House de Marillion. Sed la vera kulmino estis la kanto “September” de Earth, Wind & Fire. Mi tute ne konis la tekston antaŭe, sed spontanee prezentis ĝin kun la tri kantistinoj.

La 17an de oktobro, mi prezentis mian propran kanton “Al la liberec’“, dum la bando ludis regeo-muzikon. Poste homoj demandis min, en kiu lingvo tiu kanto estis. Ĝenerale mi ĝis tiam mi ĉiam tre retenis min rilate al mencio de Esperanto, ĉar mi unue volis, ke la homoj ekkonu min. Sed tiam estis bona okazo por rakonti iomete. Dum eksonis rapida ska-muziko, mi kantis “Ein neues Jahr (Es geht voran)” de Fehlfarben. Kelkaj homoj en la publiko aparte ĝojis, kiam ili rekonis tiun kanton. Krome mi prezentis unu strofon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Por pli ne sufiĉis la tempo, ĉar la grupo jam finis la kanton. Mi simple tro malfrue komencis la kantadon.

Stephan Schneider (Stefo): Ne multe pli (kaj tiel plu)

Sed la muzikistoj ankoraŭ ludis la melodion de “Word Up” de Cameo. Kaj ankaŭ al tiu muziko mi repis la tekston de Alpenrap. Kelkaj gastoj unue demandis sin, ĉu estis kanto de Falco (la alia grava muzikisto el Aŭstrujo, krom la grupo EAV).

La 21an de novembro, la tria kantistino prezentis tri preparitajn kantojn. Mi iomete kunkantis, kio tre plaĉis al mi, ĉar komuna kantado estas malfacila kaj pli interesa. Mia persona momento de brileco alvenis, kiam mi kantis “Smijem se” de Jinx al melodio, kiu estis sufiĉe simila al la origina kanto. Cetere tiam la kantistino transprenis sentekstan akompanan kantadon en la refreno. Estis la unua fojo, ke mi kantis en la kroata sursceneje! Post la vespero, kelkaj el la muzikistoj demandis min pri mia muzika malantaŭo kaj denove diris, ke ili ege ĝojas pri mia partopreno.

La 19an de decembro, mi estis kunportinta kelkajn tekstojn de Jovanotti. Tuj antaŭe, mi estis hejme provrepinta diversajn tekstojn de la albumo Capo Horn, sed nenio vere bone funkciis. Tial mi kunprenis du tekstojn de la kolekto “Lorenzo Raccolta 1990-95”. Mi prezentis la kanton “Muoviti muoviti”, kiun mi ĉiam tre ŝatis pro ĝia vigleco. Mi devas konfesi, ke la repadon de la unua strofo mi sufiĉe fuŝis, sed neniu rimarkis tion. Poste mi simple limigis min al rekantado de la refreno kaj la komenco de la unua strofo (kiu ripetiĝas en la originalo ĉiel ajn). Tamen la muziko gajnis etoson kaj poste la publiko estis ege entuziasma. La reagoj estis tiom pozitivaj, ke mi evidente estas sur la ĝusta pado kaj daŭrigu tion en la sekva jaro. La tria kantistino (laŭ la sinsekvo, en kiu mi ekkonis ilin) denove kantis tre bele kaj bonege harmoniis kun la muzikgrupo. En unu el ŝiaj kantoj mi transprenis akompanan kantadon. Aldone mi finfine elprovis la djembon, kiun mi estis aĉetinta dum vizito al Berlino, pri kiu mi ankoraŭ ne skribis. Mi estis kunportinta la tamburon jam por la unua fojo de la gruvokulmino, sed tiam tute ne elpakis ĝin. Nun mi simple iomete subtenis la ritmon de kelkaj kantoj, precipe kiam la publiko frapis la manojn. Cetere kvara, tute nova, kantistino aperis.

Intertempe mi estas regula partoprenanto de tiu monata evento kaj jam elprovis plurajn novajn kantojn. Mi konas la muzikistojn kaj la estrinon de la trinkejo kaj homoj ĉiam ĝoje salutas min, kaj mi envenas. Mi ekkonis plurajn belajn virinojn pro mia kantado kaj ili ŝatas ĝin – kaj tio des pli valoras, ĉar ili mem kapablas kanti. Mi trovis vojon, realigi mian revon pri muzikado en mia propra urbo kadre de mia ĉiutaga vivo. Tio estas fortega paŝo al pli bona vivo.

Kiu cetere pensintus, ke mi iam denove rikoltus muzikan sukceson per repado kaj mia kono de la itala? Mi opiniis, ke tiu ĉapitro jam estis fermita en mia vivo. Ŝajne nenion mi faris por nenio, kaj nenio estas forgesita.

Mi kantis en ses diversaj lingvoj, nome la germana, Esperanto, angla, itala, hispana, kroata. Por la averaĝa esperantisto, tio ankoraŭ estas modesta listo, sed mia repertuaro ankoraŭ ne elĉerpiĝis kaj restas aferoj por fari en la estonteco.

Ĉu vi ne volas min, knanjo?

Se mi jam hieraŭ skribis pri mia nova lastatempa muzika sukceso en ĥoro, mi menciu ankaŭ alian aferon: Mi denove iris al karaokeo-vespero en Münster. Nekredeble, ke la pasinta fojo ŝajne jam estis antaŭ sep jaroj! La 17an de novembro, kune kun du amikoj mi iris al la Piano-Bar. Bedaŭrinde la kantoelekto daŭre estas iomete limigita laŭ mia gusto, sed almenaŭ mi trovis kelkajn titolojn, kiuj estis kanteblaj por mi.

Sufiĉe strange, ke krom du personoj el mia grupo longe neniu el la gastoj volis kanti! Mi malfermis la vesperon per “Pretty Woman” de Roy Orbison. Sed poste mi kantis tri kantojn, kiujn mi ĉiam volis kanti, sed kiujn mi neniam kantis antaŭe: Dum “Boys Don’t Cry” de The Cure iu gasto diris al mia akompano, ke mi kantas ĝin same bone kiel la origina kantisto. Kia komplimento! Ĉe “Beautiful Day” de U2 mi petis amikinon kunkanti la altajn partojn, ĉar mi timis, ke mi ne sukcesus sen ŝi. Je la fino ŝi kritikis, ke la kanto estas tro malalta por ŝi kaj mi tute bone elturniĝis. Kiu pensintus tion? Kial mi tiom longe pensis, ke mi ne kapablas fari tion?

Kiam mi kantis “Don’t You Want Me” de The Human League, la trinkejo estis jam multe pli plena ol dum la komenco de la vespero, kaj homoj ĝenerale ŝatis la kanton. Tre interese, ĉar mi ĉiam konsideris ĝin tro malnovstila por esti daŭre populara.

Strange cetere, ke mi ŝajne neniam antaŭe skribis pri tiu ĉi grupo en tiu ĉi taglibro. Kiel fervora ŝatanto de muziko el la 1980aj jaroj, mi regule aŭskultas kelkajn kantojn de ili!

The Human League: Don’t You Want Me

Je la fino de la vespero mi estis tre kontenta. Mi faris ion novan kaj tiel plivastigis la limojn, en kiuj mi moviĝas.

Jaroj de malvarma blanka neĝo

Daŭre validas mia intenco por la nova jaro, almenaŭ unufoje semajne iri eksteren vespere por viziti koncerton, spekti filmon aŭ fari ion similan. Pasintan fojon ekzemple mi iris al la kinejo.

Vendrede mi vizitis la kulturan kafejon (aü trinkejon) SpecOps. Ĝi troviĝas tie, kie en somero 2009 ankoraŭ estis diskovendejo. Mi memoras tion, ĉar mi vizitis ĝin dum siaj lastaj tagoj kaj ankoraŭ aĉetis kompaktdiskojn tie. Pri ili indas skribi alian fojon.

En SpecOps okazis koncerto de Me and Jules el Lepsiko. Kiam mi legis tion antaŭe, mi pensis: Imprese, ili veturos tiom longan vojon nur por prezentiĝi en tiom eta loko. Kaj estos interese ekkoni plian grupon el tiu urbo – tio estas, aparte de 42 el Lepsiko.

Kiam mi poste parolis kun la duopo Philipp Lorig kaj Julia Diederich, mi eksciis, ke ili origine venas el Trier, sed ke la klavaristo nun loĝas en Lepsiko. Sed li veturis la tutan vojon ĉi tien por koncerti en Münster kaj unu tagon poste en Kolonjo.

Me and Jules: Melodica

Laŭ la stilo – elektronika popmuziko kun viva gitarludado – ili plej similas al Inicialoj DC. Aldone la viro ludas klavaron. La muzikado – precipe la gitaro – plaĉis al mi, same parto de la kantado. Ili havas la saman problemon kiel The Tom: Germanoj, kiuj verkas kaj kantas tekstojn en la angla, ne ĉiam sukcesas brile. Tamen ili faris tre ĉarman kaj simpatian impreson.

Post la koncerto, mi atendis, ĝis ili forportis la instrumentojn kaj ĉiujn teknikaĵojn. Tiam mi aĉetis la demokasedon (jes, kasedon!) demokasedo (jes, kasedo!) “S/T Cassette”. La kasedo estis en pakâjo. Aldone kun ĝi venis kasedo-libreto kun tekstoj, desegnaĵo kaj kun kodo por elŝuti ĉion el la interreto, kaj butono por meti al la ĉemizo. Tiu lerta kunmetado tre agrable surprizis min.

Me and Jules: Lovers

Cetere ankaŭ la unuafoja vizito de la kafejo montriĝis bona. Tie haveblis bonaj senalkoholaj trinkaĵoj, kiujn mi ankoraŭ ne estis elprovinta antaŭe. Mi sidiĝis ĉe libera tablo kaj uzis la tempon ĝis la koncerto por legi la aktualan numeron de Ultimo, la urba magazino de Münster. Nun mi konas novan interesan lokon – kaj tio estas unu cela de la novjara promeso.

Vi juvelo ĉe la Aa

Hieraŭ mi jam menciis kanton pri mia hejmurbo Münster. Fakte tuj poste mi trovis alian. Dum la unua estas verko de kantaŭtoro, la dua estas hiphopo! Unu momenton, ĉu mi ne ridis antaŭ jaroj, kiam publikiĝis hiphopa kanto pri Paderborn, mia loĝurbo kiel studento? Jes, certe! Sed tiu kanto estis mortserioza kaj tial faris ridindan impreson. La kanto pri Münster estas bonhumura, eĉ iomete kiel somera kanto.

Soulman Seether – Mein Muenster by Soulman_Seether

Mi estas tre impresita, kiom multajn pensojn kaj sentojn de mi tiu artisto vortumas:

La plata lando signifas, ke oni facile vidas la horizonton. Oni ĉiam konscias, ke tie troviĝas aliaj urboj kaj landoj, kaj ke aliaj homoj loĝas tie. Tiel ĉio estas konektita kaj oni estas parto de la mondo. Tiun penson mi ĉiam ŝatis.

Kiu opinias, ke Münster havas malbonan veteron (tro multan pluvon), tiu neniam loĝis en orienta Vestfalujo. Tion mi povas konfirmi post miaj jaroj en Paderborn!

Oni ne bezonas longe veturi, por vidi la naturon. Kaj la biciklo estas la plej rapida trafikilo en la urbocentro. Same kiel en la alia Münster-kanto, li mencias la lokan Pinkus-bieron en la refreno.

La kantisto rakontas, ke la urbo inspiris lin tiamaniere, ke li muzikis kaj malamis. Tre interese!

Lia stilo memorigas min pri Gentleman kaj germanlingva hiphopo el la malfruaj 1990aj jaroj. Bone, ke tiu maniero, produkti hiphopon kaj mondmuzikon, ŝajne daŭre ne nur interesas min!

Tiu damna vilaĝaĉo

Antaŭ kelkaj tagoj mi trovis kanton pri mia hejmurbo Münster. La akompanaj bildoj kaj videoj montras diversajn lokojn kaj scenojn.

Johnny Ketzel & sein Schließer: Dies verdammte Nest

Ekzistas alia video kun la kantoteksto en la priskribo. Tie oni ankaŭ vidas la kantiston. Li mencias la lokan bierospecon Pinkus kaj simplan verson: Tutegale, kien oni iras en Münster, oni devas atenti, ne iĝi viktimo de trafikakcidento – pro biciklo!

La artiston Johnny Ketzel mi tute ne konis antaŭe. Tio des pli montras, kiom multa restas por malkovri en Münster.

Ĉu vi ankaŭ sentas tiun doloron komence de marto?

Kiel mi jam skribis antaŭe, post la translokiĝo al nova loĝejo mi iĝis civitano de Münster, mia naskiĝurbo, kaj kadre de tio la urba administrado donacis al mi DVD-n. Temas pri du elsendoj de la krimserio “Wilsberg” kies rakontaĵoj okazas en Münster! Origine estis libroserio… kaj Münster ankaŭ havas propran eldonon de Tatort, la plej fama kaj sukcesa krimserio en la Germana televido.

Ĉiel ajn ĉe unu Wilsberg-epizodo mi tre miris: Tiun scenon mi jam konis el alia kunteksto!

La dua Germana televido (ZDF) montras ĝin en la interreto. Tie ĝi nomiĝas “Ekki traut seinen Augen nicht”: Ekki ne fidas siajn okulojn (alternativa adreso; kiel alia fonto povas servi artikolo kun foto).

Bedaŭrinde ne spekteblas la tuta parto, sed jam eblas vidi la paralelojn al varbaĵo el la 1990aj jaroj, nome “Washroom” por Levi’s (alternativa adreso). Absolute brile, tiu citado de populara kulturo!

Cetere la dua Germana televido ofertas specialan servon en la interreto: Eblas legi la muzikoliston por multaj memproduktitaj filmoj kaj serioj. Jen ekzemple la filmmuziko por tiu Wilsberg-epizodo, kiun mi supre menciis. Aldone haveblas videoj, en kiuj la komponistoj parolas pri sia laboro.

Vi sentis vin tiom malgranda

Kiel jam menciite, unu kromefiko de la post-Esperanto-rekontiĝo-sindromo estas la demandoj: Kial tiu bonega etoso devas limiĝi al Esperantujo? Ĉu ne eblas kunpreni ion al la cetera vivo? Kaj unu recepto kontraŭ la sindromo estas, iri al festo.

Kaj jes, serioze: Kial mi ne iras al koncertoj en mia hejmurbo Münster? Ofertoj ja abundas. Mi ja tiom ŝatas la etoson de koncertoj dum Esperanto-renkontiĝoj.

Tial mi finfine realigis tion. Mi ĉiel ajn jam regule informiĝas tra Ultimo, la urba magazino por Münster, pri la kultura programo dum la sekvaj du semajnoj. Mia intenco estis, almenaŭ viziti unu koncerton semajne. Antaŭhieraŭ mi eliris al la ejo Gleis 22 (“kajo 22” – pro la proksimeco al la stacidomo).

Kiel antaŭgrupo ludis Cleo T. el Parizo, Francujo. Ili veturis dek horojn de Parizo dum tiu tago nur por koncerti vespere!

Cleo T.: anonco de Eŭropa turneo

Cleo T.: Song To The Moon

La stilo estas iu miksaĵo inter popmuziko kaj folkoro. Parte iomete memorigis min pri la sonŝpuro de “Im Juli” kaj Esperanto Desperado (la kantoj de Amir).

Mi ŝatis la prezentadon. Ĉiu instrumento estis bone aüskultebla. La sono ne estis maĉita kiel koncertoj de aliaj grupoj. Krome la kantistino estis sufiĉe ĉarma. Kiel percepteblas en la supraj videoj, ŝi ankaŭ parolas en la germana, kvankam ŝajne papage. Post la koncerto mi gratulis ilin pro la prezentado.

La ĉefa grupo de la vespero estis Maps & Atlases el Ĉikago, Usono. Malfacilas priskribi la stilon. La eksperimentemo kaj muzika fajneco pensigas min pri Marillion, la sendependeco al Ted Leo & The Pharmacists.

Mia plej ŝatata kanto estas “The Charm”. Pro ĝi mi aĉetis la albumon “Perch Patchwork”.

Maps & Atlases: The Charm

Maps & Atlases: The Charm (brile vive)

Maps & Atlases: The Charm (kun drumistoj de lernejo)

La grupo havas la interesan kutimon, fini koncerton meze en la publiko. Jen kiel tio aspektis nur kelkajn tagojn antaŭe:

Maps & Atlases: Carrying The Wet Wood (vive meze en la publiko)

Tio tre memorigis min pri gufujo-koncertoj – aŭ pri Esperanto-koncertoj ĝenerale: Tre intima etoso, tre harmonia sento.

Ĉe la TTT-ejo de la bando haveblas senpaga elŝuto de la kanto “Solid Ground”. Krome aŭskulteblas pliaj kantoj ĉe myspace.

Maps & Atlases: Solid Ground

Post la dua koncerto mi havis la okazon babili iomete kun la basisto. Poste mi aĉetis ne nur la jam menciitan diskon, sed ankaŭ t-ĉemizon. Estas tempo, ke mi havas pli multajn, kiuj ne estas Esperanto-t-ĉemizoj!