Monataj arkivoj: Marto 2011

Tio estas la ritmo de la nokto

Sabate vespere estis denove kulmino en mia DĴ-kariero – kaj certe la plej grava nokto en la ĝisnuna jaro post DĴumado dum la lasta nokto de la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald. En mia amikaro okazis festo kun muziko nur el la 1990aj jaroj. La ideo, kompili muzikon el tiu jardeko, jam venis al DĴ Arafat kaj mi antaŭ preskaŭ kvin jaroj. La naskiĝtaga festo antaŭ kelkaj semajnoj estis kvazaŭ la provo por tiu koncepto – kaj ĝi bone sukcesis. Por prepari min, mi estis aŭskultinta elektronikan muzikon el tiu epoko. Malgraŭ ĉiuj preparoj kaj ĉiu sperto, mi tamen sentis min sufiĉe nervoza antaŭe. Mi kiel la ĉefa (kaj verŝajne nura) DĴ dum tiu vespero – ĉu tio povos funkcii? Ĉu miaj fortoj sufiĉos, ĉu la homoj ŝatos la muzikon, ĉu ne okazos la fifamaj teknikaj problemoj?

Tamen zorgoj antaŭe gvidas ofte al la plej bona preparo. Mi ne bezonis kunporti mian propran komputilon kaj la organizanto de la festo eĉ instalis MediaMonkey sur lia, tiel ke mi ne bezonis adaptiĝi al alia programo. Mi alvenis kun ekstera durdisko kaj tuj konektis ĝin. Tre facile mi iomete traserĉis la dosierujojn kaj aldonis pli kaj pli al la ludolisto, kiu jam estis sonanta.

La festo sufiĉe rapide pleniĝis kaj la homoj dekomence atentis pri la muziko. Multaj havis muzikdezirojn. Fakte la preparitan elektronikan muzikon, kiun mi estis planinta por la unua kaj la lasta horo, mi tute ne bezonis pro tio. Kiel dum la naskiĝtaga festo, estis sovaĝa mikso el plej diversaj stiloj. La vera laboro konsistis en tio, ne fari tro longajn fazojn de unu speco, por ke la diversaj gustoj kontentiĝu.

La plej junaj partoprenantoj havis 18 jarojn, la plej aĝa plej verŝajne estis mi mem. Al la festo venis mirinde multaj virinoj, kiuj formis kredeble eĉ pli ol duonon de ĉiuj ĉeestantoj. Eĉ okazis iomete la ŝerco de Flix pri Junimond, ĉar unu el la knabinoj deziris aŭskulti tiun kanton de Echt, sed ne konis Rio Reiser. Tamen mi nur havis alian kanton de Echt. Jen tre bela reludversio de Ruben Cossani, kun la origina verkinto de la kanto kiel membro de la grupo:

Ruben Cossani: Du trägst keine Liebe in Dir (vive)

Entute mi laboris preskaŭ ok horojn, inter la 20a vespere kaj la 4a kaj kvarono matene! Ĝis la fino restis gastoj, kiuj ŝatis aŭskulti muzikon. Mi eĉ sukcesis je la fino aüskultigi la fifaman reludversion de “Wicked Game”.

Pro la seĝo, kiun mi povis uzi preskaŭ ĉiam, mi ne devis stari la tutan tempon. Tio jam tre helpis! La nura malavantaĝo estis, ke mi ne povis tiom facile iri al la dancejo kaj mem partopreni, ĉar mi devis ŝovi min tra multaj homoj. Ĝenerale la gastoj poste opiniis, ke estis bonega festo kaj ke indas ripeti tion. Kvankam mi mem estas granda ŝatanto de muziko el la 1980aj jaroj, DĴumado nur kun muziko el la 1990aj jaroj montriĝis tute ne problemo por mi. DĴ Kunar havas estontecon por la venontaj jaroj!

Estas kiel sonĝo por mi

Krom Like A Virgin kaj True Blue, ankaŭ menciiĝas du aliaj kantoj de Madonna en la filmo “Reservoir Dogs”: Borderline kaj Papa Don’t Preach.

Borderline estas – same kiel Like A Virgin – tre frua kanto de Madonna. Unu karaktero en la filmo ŝatas la fruajn sukcesojn de ŝi.

Madonna: Borderline

La sama karaktero tuj poste aldonas, ke ekde Papa Don’t Preach li ne plu ŝatas la muzikon de Madonna. Sed mia ŝato estas ĝuste inversa.

Madonna: Papa Don’t Preach

Bedaŭrinde sur la kompilo The Immaculate Collection tiu kanto estas mallongigita je unu minuto. Precipe malplaĉas al mi, ke oni forigis la instrumentajn partojn je la fino, kiuj laŭ mi aldonas certan profundecon kaj pensemon al la kanto.

Mi serĉis en la tuta mondo iun kiel vin

Unu kanto de Madonna menciita en la filmo Reservoir Dogs estas “True Blue”. Mi ege ŝatas tiun kanton post kelkfoja spektado de la video.

Madonna: True Blue

Cetere ekzistas alternativa video. Ĝin kreis adorantoj kadre de video-konkurso.

Madonna: True Blue (venkinta kontribuo de video-konkurso)

Popmuziko el la 1980aj jaroj kun alludoj al pli malnova romantika muziko – tion mi ja jam konas, ekzemple de Uptown Girl de Billy Joel. La video kvazaŭ montras la viran flankon de la rakonto:

Billy Joel: Uptown Girl

Dum ĉe Uptown Girl plej plaĉas al mi la “ŭo-ho…”-kantado en la ponta parto, ĉe True Blue estas la linio “I searched the whole world“, kiu same aperas en la transiro. Bedaŭrinde True Blue ne troviĝas sur la kompilo The Immaculate Collection, kiu ĝenerale estas bona, sed tamen havas kelkajn makulojn: Kelkaj gravaj kantoj mankas; multaj aperas nur en mallongigitaj versioj.

Sed mi pluskribu pri tiu speco de kantoj. Fakte oni jam facile divenas, kia tipo mi estas, se oni legas, kion mi skribis pri la muziko de Roy Orbison kaj de Belinda Carlisle. Bedaŭrinde tiu senco por romantikeco (se nomi ĝin entute tiel) ne taŭgas por la ĉiutaga vivo aŭ por longtempo. Prefere viro kapablu ŝalti kaj malŝalti ĝin spontanee laŭ bezono (de la virino, kompreneble). Ke romantikaj sentoj kaj robota konduto laŭ la ideo ne bone harmonias, estas la problemo, al kies solvo mi ne trovis (kaj kredeble ne trovos) respondon.

Min atingis la kritiko, ke mi ne plu sufiĉe rakontas pri virinoj kaj kiel sukcese ekhavi kontakton kun ili. Laŭ la kliŝa imago, kiel (duon)informadikisto mi tute ne devus koni virinojn – kaj eĉ ne havi bonan rilaton al homoj entute. Mi ne plu pritraktu tiun stultan stereotipon; mi menciis ĝin nur pro kompleteco.

Ĝenerale mi iomete lacas skribi pri tiu temo. Al la populara idealo, ke en la vivo ĉio okazu kiel en filmo (en kiu oni mem estas la ĉefa heroo – kaj kompreneble aperas iu bela virino en ĝi), mi riproĉas: Kial ne estas kvazaŭ inverse? Kial filmoj ne pli ofte povas rakonti, kiel la ĉefa karaktero estas (ŝajne) tute en ordo kaj tamen restas sola – kaj eĉ ne venas proksimen al iu virino? Tio ja vere estus io moderna, altnivela, realisma!

Kiel virgulino

Venis la tempo por skribi pri la filmo Reservoir Dogs de Quentin Tarantino. Ĝenerale direblas ke muziko en liaj filmoj ĉiam ludas gravan rolon. Sed ofte oni parolas pri ĝi. Komence de Reservoir Dogs ekzemple, la ĉefaj karakteroj parolis pri kantoj de Madonna. Entute ili mencias kvar: Like A Virgin, True Blue, Borderline kaj Papa Don’t Preach.

Like A Virgin ricevas detalan analizon. Pri la signifo de la teksto mi ne volas longe cerbumi, sed la kantado de Madonna ankoraŭ neniel atingas la nivelon, kiun ĝi havis poste. Oni forte rimarkas, ke estas frua kanto el ŝia kariero. Ŝi sonas kiel unu el tiuj multaj popmuzikaj stelulinoj el la 1980aj jaroj. Neniu miraklo, ke kelkaj tiam vidis en ŝi nenion pli ol kantistinon por surfaca diskoteko-muziko.

Madonna: Like A Virgin

Sed en ŝia verkaro troviĝas alia kanto, kiu komenciĝas per “Like A”. Ĝi apartenas al la kvin kantoj, kiujn mi forte ligas al festoj el mia studotempo, kaj al la “kvin virinaj kantoj“, per kiu senespera DĴ provas dancigi la virinojn kaj plenigi la dancejon. “Like A Prayer” ne estis la klasika Madonna-kanto por mi – tiuj estis “La Isla Bonita” kaj “Who’s That Girl”, kiel mi menciis hieraŭ, sed ĝi estas tiu, kiu malgraŭ sia aĝo ĉiam denove ludiĝas en diskotekoj kaj dum festoj.

Madonna: Like A Prayer

Ĉar tio estas rokenrolo

Neniam la vivo estas pli malfacila ol inter la infanaĝo kaj la junuleco. Negativa kulmino estas la tempo kun 13 kaj 14 jaroj. Kiel travivi tiun duran fazon? Por mi eta helpo estis la televida elsendo Moskito de la Berlina kanalo Sender Freies Berlin (SFB), spektebla ekde 1987.

Moskito (SFB) – komenca video por ĉiu elsendo

La granda virto konsistis en tio, prezenti seriozan temon de la plej diversaj flankoj. Repensante mi aparte memoras, ke mi ĉiam sentis, ke tio estis “televido intencita por homoj kiel mi” – kaj tio estas tre granda escepto. En tiuj malmultaj jaroj, la tuta mondo ŝanĝiĝas, ĉar oni mem radikale ŝanĝiĝas. Tial tre malfacilas, alparoli homojn en tiu transira tempo, ĉar ili estas en plej diversaj statoj de evoluo al plenkreskulo.

En la elsendo aperis amuzaj skeĉoj, sed ankaŭ desegnitaj filmoj de Walter Moers, kiu poste famiĝis kiel komikso- kaj libroaŭtoro en Germanujo. Unu alia kategorio aparte restis en mia menso, nome la muzikvideoj. Nekredeble, kiom ili formis mian ŝaton kaj konon de popmuziko. Necesas scii, ke tiutempe ne nur ne ekzistis germanlingva muziktelevido, sed hejme mi entute ne povis spekti muzikkanalon!

En mia memoro precipe restis “Black: Wonderful Life” – nigrablanka video kun homoj starantaj antaŭ la maro, kaj “The Cure: Lullaby” – iomete timiga. Kaj estis unu video de blonda artistino, kiu tamen ankaŭ aperis kun brunaj haroj: Madonna kun sia kanto “Who’s That Girl”.

Madonna: Who’s That Girl

Por kompari ĝin al aliaj kantoj, kiujn mi tamen ekkonis tra la radio: La stilo tre memorigas pri la pli frua La Isla Bonita. Tiuj du muzikaĵoj, kiuj por mi iĝis la klasikaj Madonna-kantoj, laŭ kiuj mi mezuris ĉiujn postajn verkojn. El la sama tempo datas “Domino Dancing” de The Pet Shop Boys, kiu havas la saman karakteron.

Sed ne ĉiuj videoj, kiuj spekteblis kadre de Moskito, venis de internacie konataj artistoj. La televido ofte donis monon al Germanoj por produkti kanton ĝuste kun la temo por la elsendo. Unu grupo el Berlino kontribuis kelkfoje, nome Die Ärzte.

Die Ärzte: Das ist Rock’n’Roll

“Das ist Rock’n’Roll” ĉiam restis tre forte en mia memoro. Ĝi aperis sur la kompilo Das beste von kurz nach früher bis jetze, sur kiu ankaŭ troviĝas du pliaj kantoj el Moskito. Ofte Die Ärzte rakontis pri Gabi kaj Uwe, fiktiva paro da junuloj.

Plej forta tamen estas “Das ist Rock’n’Roll” por mi. Ĝi estas unu kanto, kiun mi tre forte ligas al la elsendo “Moskito” kaj al tiu fazo de mia vivo. Hazarde ĝi ankaŭ iĝis la dua kanto, kiun mi tradukis de Die Ärzte al Esperanto (“Ĉar estas rokmuzik'”).

Dronante ĉe la festo

Mia intenco por la nova jaro, eliri almenaŭ unufoje semajne, foje ricevas siajn ironiajn momentojn. Kiam antaŭ du semajnoj mi vizitis koncerton de TV Buddhas, mi eksciis ke ili faris filmon pri sia turneo tra Usono en 2010 kun la nomo Band In The Modern World. Tiun filmon hodiaŭ montris la eta kinejo Cinema – la sama, kiun mi vizitis dum la festo de naskiĝtago.

Unua ironio: Kvankam mi intence iris al filmo kaj ne denove al koncerto en Gleis 22 kiel dum la antaŭaj semajnoj, tamen denove tiu ejo estis envolvita, ĉar ĝi prezentis la filmon.

Dua ironio: Mi alvenis kun varbfolio kontraŭ kiu oni jam ricevis rabaton. Sed la kasisto iomete atente rakontis, ke dum la provspektado montriĝis, ke la bildkvalito de la filmo ne estas tre alta. Pro tio li donis eĉ pli grandan rabaton kaj ofertis senpagan trinkaĵon. La Cinema, almenaŭ laŭ mia kliŝa imago, estas kinejo de alta kulturo.

Tria ironio: Mi sciis antaŭe ke la dokumenta filmo montras la absolutan malsukceson de la turneo, kiu grandparte okazis sub ridindaj cirkonstancoj. La kunlaboranto de Gleis 22, kiu bonvenigis la spektantojn, denove avertis pri la malalta kvalito de DVD kaj ke ĝi daŭrus nur 66 minutojn (kiel mi jam sciis el anonco) kaj ne 93 minutojn (kiel oni ŝajne anoncis al la kinejo kaj al li). La filmo montras la muzikistojn, kiuj spertas seniluziiĝon post seniluziiĝo – kaj reale la DVD mem estis granda seniluziiĝo por la Cinema kaj Gleis 22.

Kvara ironio: Mi ne restis hejme por intence fari ion alian. Sed la prezentanto kun iom da embaraso anoncis, ke preskaŭ ĉio estas videbla ĉe YouTube aŭ tra la taglibro de la grupo. Kiel mi poste eltrovis, tio ankaŭ troviĝas aldonaj, pli fruaj videoj.

Malgraŭ ĉio tio, mi tre ŝatis la filmon kaj ĝuis la vesperon. “Band In The Modern World” estas mikso inter The Blair Witch Project (laŭ la kvalito, la kameraa perspektivo kaj la ofte deprimiga etoso) kaj This Is Spinal Tap (filmo pri turneo tra Usono kiu iĝas ĉiam pli terura).

Decida fakto estis, ke mi jam estis vidinta la tri membrojn de la grupo reale, kaj ke ili estis farintaj bonan koncerton. De la muziko dum la koncertoj mem oni spertas relative malmulte. Tamen kelkajn kantojn ili ludis kiel sonŝpuron. La tri bandanoj havas klaran rolodividon: La virino estas la belulino, pesimisma kaj ofte dormema. La altulo estas la simpatia belulo, plena je energio kaj optimisma. La ĉefo de la grupo estas iomete apatia kaj ofte rakontas la malbonajn novaĵojn. Ĉiuj tri povas aspekti tre melankolie. Krome la longaj kaj buklaj haroj kreas la efikon de ribelemo kaj/aŭ dolĉeco.

Nur post tiu filmo mi vere komprenis, kiom bonaj estas tiuj koncertoj en Gleis 22 por la grupoj, kiuj ludas tie. Sed mi finu la enskribon per io pozitiva, nome muzikvideo de TV Buddhas:

TV Buddhas: Fun Girls

Movu vian korpon antaŭ ol la nokto finiĝas

Por prepari min al DĴumado dum festo kun muziko el la 1990aj jaroj, mi aŭskultas kolekton da kompaktdiskoj, kiujn donis al mi kolego. Ni jam antaŭe parolis pri elektronika muziko el tiu jardeko. Ĝis nun mi traaŭskultis nur parton, sed jam elstaras kelkaj kantoj:

BBE: Seven Days And One Week (1996)

Tio estas kanto, kiun mi bone memoras el tiuj jaroj, sed kies titolon kaj artiston mi ne sciis. Ŝajnas esti unu de tiuj kantoj, kiuj bedaŭrinde forgesiĝis dum la jaroj. Des pli gravas, denove atentigi pri ĝi!

Resistance D: Paranoid (1995)

Multa muziko ne restas freŝa eterne, sed velkiĝas kun la jaroj, ĉar ĝi ne havas ion specialan, kio pludaŭras la jarojn. Aliaj kantoj certe montras, el kiu tempo ili venas, sed restas akcepteblaj longe poste. La supran kanton mi nombras al la dua kategorio. Mi tre ŝatas tiujn sintezilojn.

Technotronic: Get Up (1989/1990)

Technotronic markas la transiron de elektronika popmuziko al tekno fine de la 1980aj / komence de la 1990aj jaroj. Same kiel Big Fun de Inner City, kantoj kiel “Pump Up The Jam” kaj “This Beat Is Technotronic” reprezentas tiun ŝanĝon, kiu okazis en malmultaj jaroj. Pri “Get Up” mi estis jam forgesinta, sed kompreneble mi tuj memoris ĝin dum unua reaŭskultado.

Kial vi ne postlasas vian nomon kaj vian numeron?

Komence de la 1990aj jaroj, ekzistis malmultaj hiphopaj kantoj, kiuj konvinkis min. La vera ekŝato okazis nur fine de la jardeko kun Freundeskreis, Die Fantastischen Vier kaj Jovanotti.

Tamen mi memoras fruajn esceptojn de unuopaj kantoj. Krom de la tri menciitaj grupoj, tio estis I Have Peace On My Mind de Strike, “Tres Delinquentes” de Delinquent Habits kaj eĉ pli frue “Hip Hop Hooray” de Naughty By Nature.

Jam antaŭ proksimume 20 jaroj aperis hiphopo kun elementoj de ĵazo. “Ring Ring Ring” de De La Soul enhavas belan saksofonon. Mi plej ŝatas la version kun longa saksofona solo:

De La Soul: Ring Ring Ring (Sax Mix)

Daŭre dancas sole mi

Interese, kia konekto foje ekzistas inter artistoj, kiujn mi ŝatas. Eric Languillat, ankaŭ konata kiel Inicialoj DC, reludas kanton de Robyn. La komuna bazo – melankolia elektronika popmuziko – estas evidenta, tiel ke mi miras, kial tia reludversio entute surprizas min.

Platini45: Daŭre dancas sole mi

Mi ne tute komprenis, kial la artisto estas “Platini45” – ekzemple ĉu tio estas alia projekto. Krome mi konfesas, ke mi ne kontrolis la kvaliton de la traduko.

Robyn: Dancing On My Own (vive)

La forta elektronika baso en la origina albuma versio memorigas min forte pri la remikso de “Hey Baby” de No Doubt, sed iomete forŝtelas la atenton de la voĉo. Pro tio mi supre ligis al viva versio. Krome troviĝas aliaj interesaj surbendigoj en la reto, ekzemple viva elektronika versio kaj alia viva versio.

Tiu ĉi aero estas tro peza por spiri

Hieraŭ mi denove vivtenis mian promeson por la nova jaro, almenaŭ unufoje semajne eliri. Ĉifoje la rekomendo venis de tri diversaj fontoj samtempe: Ultimo, la urba magazino por Münster, la blogo Spreeblick kaj kolegino. Denove mi iris al Gleis 22, sed ĉifoje mi estis aĉetinta bileton anticipe.

Kiel unua grupo ludis The Tom, fakte kiel anstataŭo de la bando planita origine. Muzike ili estis en ordo, sed la kantado nur estis averaĝa. Interese, ke krom du akustikajn gitarojn kaj drumon ili uzas akustikan bason. Germanoj kantantaj popmuzikon en la angla estas nenio eksterordinara. Precipe la tekstoj tute ne volis eniri mian orelon, kaj mankis iomete kulminoj.

Sed tio ne gravis, ĉar absolute furoris la ĉefa parto de la vespero, Pål Moddi Knutsen el Norvegujo. Interalie li jam gajnis stipendion de siaj samlandanoj a-ha.

Imprese, kiel tiu juna artisto (23-jaraĝa) kapablis krei etoson. Jam dum sia enkonduka parolado li bonege atingis la homojn. Li pardonpetis pro la 40-minuta paŭzo antaŭe kaj rekomendis al ĉiuj sidiĝi. Tio fakte bonege taŭgis, por ke ĉiuj vidu la kompletan scenejon. Mi tamen preferis stari malantaŭe, ĉar mi ne sciis, kiom pura estis la planko. Tutegale, kio okazis – la muzikistoj ĉiam reagis profesie. Unue ekestis brusono el unu de la mikrofonoj, kiun necesis ŝanĝi tuj post la unua kanto. Poste alia mikrofono falis el sia tenilo, sed la muzikistino, kiu ludis la violonĉelon, remetis ĝin.

La grupo entute kreis kompaktan sonon kvarope. Unu ludis drumon kaj perkutilojn, Moddi kantis, gitaris kaj kelkfoje uzis akordionon, la virino ludis la violonĉelon kaj foje kantis kaj la lasta ludis elektran kaj akustikan basojn kaj foje kantis.

Tre impresis min, ke Moddi havas iomete raŭkan voĉon dum mallaŭta kantado kaj parolado, dum li kapablas kanti laŭte kaj klare. Kia kombino!

La unua kanto de la koncerto ankoraŭ ne estas surbendigita (estis io pri vampiroj en la titolo, se mi ne eraras). Ĝi jam montris ĉiujn atutojn de la grupo. Dum la lasta regula kanto “7!”, okazis triopa kantado, kiu vere ravis min. Meze de la koncerto eksonis Krokstav-emne en la norvega. Tiuj tri estis miaj plej ŝatataj muzikaĵoj de la vespero. Mi opinias, ke ankaŭ la sinsekvo de la kanto montris bonan elekton.

Pål Moddi Knutsen: Krokstav-emne

La muziko memorigas min pri Cleo T. Kaj Maps & Atlases (laŭ la instrumentoj respektive la klareco) kaj Azure Ray (laŭ la trankvila, iomete melankolia etoso). Ĉiujn tri grupojn mi estis spektinta dum antaŭaj koncertoj en la sama ejo.

Post la koncerto mi aĉetis du diskojn: Unu estas la albumo “Floriography” (aperinta ĉijare laŭ la kovrilo!), la alia la albumeto “Rubbles”. Du kantoj estas samaj, sed tio ne ĝenis min. Iomete kurioze, ke la kanto “Floriography” ne troviĝas sur la samnoma albumo mem!

Kelkaj kantoj aŭskulteblas ĉe MySpace. Mallonga recenzo de la albumo legeblas ĉe Spreeblick (en la germana).

Pål Moddi Knutsen: Rubbles