Monataj arkivoj: Decembro 2012

Nia tago venos

Antaŭ kristnasko foje aperas specialaj kantoj, kiuj kaptas mian atenton. Mi ne skribis ion pri la tiuspeca kanto de 2011, ĉar tiam mi estis tro amara kaj rakonti ion en tiu humuro ne estas tre interese. Sed nun mi trovis plian aliron al tiu kanto. Post la morto de Amy Winehouse (kaj ŝia membriĝo en la fifama klubo 27), aperis ŝia versio de “Our Day Will Come”.

Amy Winehouse: Our Day Will Come (2011)

Milda regeokanto kun belega kantado – kion deziri plu? Krome la kanto estas ekzemplo, kiel muziko povas funkcii je du niveloj: Unuflanke la kanto havas etoson, kiu invitas al revado. Aliflanke ankaŭ cinikaj personoj povas ŝati tiun version, ĉar tutcerte la tago por Amy Winehouse ne plu venos – kaj nur naivuloj ne rimarkas tion! Ĝuste pro tiu duobla signifo mi tre ŝatis la kanton en 2011.

Cetere la originalo estas el la jaro 1963 kaj de Ruby & The Romantics. Ankaŭ ĝi tre plaĉas al mi, sen ke ĝi havas cinikan kromsignifon (por ĝi mi ne bezonas tion).

Ruby & The Romantics: Our Day Will Come (1963)

Sed nun mi hazarde trovis pli fruan reludversion ol tiun de Amy Winehouse. Ĝi same estas regeo-kanto, kio montras, ke la versio, kiu aperis en 2011, muzike ne alportas ion novan.

The Heptones: Our Day Will Come

Tiun reludversion mi povas aŭskulti sen iu amareco. Kaj tio estas la decida diferenco. Nun indas mencii la kanton en mia muzika taglibro. Kvankam mi rigardas al 2012 sufiĉe kritikeme, mi tamen preferas fini la jaron per iu paca.

Cetere Marillion antaŭ kelkaj tagoj menciis muzikon, kiun unu de la muzikistoj verkis speciale por videoj faritaj en la spaco. Jen belegaj bildoj kun ambjento:
Marillion soundtrack for space

Loading…


Per tio mi finas mian taglibron por tiu ĉi jaro. Espereble en la venonta jaro mi trovos pli multan tempon kaj revenos al regula skribado!

Moviĝu, moviĝu

2012 neniel estis facila por mi. Malgraŭ ĉio, mi povas tamen esti kontenta pri kelkaj muzikaj sukcesoj: Mia kolekto de samplobazita muziko estas denove en la reto kaj mi pluverkas, mi kantas en ĥoro, mi kuraĝas finfine kanti dum karaokeo la kantojn, kiujn mi ĉiam volis elprovi, mi trovis diskon, kiun mi longe serĉis kaj mi daŭre de tempo al tempo pruvas mian brilan muzikan memoron. Kelkajn aliajn muzikajn kulminojn (precipe lige al Esperanto-renkontiĝoj) mi ankoraŭ ne menciis, sed unu afero aparte meritas detalan pritraktadon.

Ekde kelkaj monatoj, mi regule muzikas en Münster, mia hejmurbo! Mi memoras, kiom grava por mi estis mia unua DĴumado en Münster. La penso estas: Se mi faras ion malĝuste dum feriumado en alia loko, ne tiom gravas, ĉar mi plej verŝajne ne tiom baldaŭ revenos. Sed en mia propra urbo mi ne havas la eblan bonuson de “ekzotika” aŭ “interesa” eksterlandano – kaj se mi ĉi tie fuŝas, verŝajne mi revidos kelkajn homojn, kiuj ĉeestis mian malsukceson. Do hejma aktiveco ĉiam kunportas pli altan riskon; kaj mi tre ĝojas, ke mi ĉijare finfine denove riskis ion.

En junio mi legis en la urba magazino Na dann, ke baldaŭ okazas io simila al vespero de malferma scenejo. Dum la evento GrooveGipfel (“gruvokulmino”) muzikgrupo kun bazaj instrumentoj (drumo, baso, gitaro kaj klavaro) ludas kaj aliaj personoj povas kunludi aŭ kanti. La aranĝo okazas ĉiun trian merkredon monate en la trinkejo “Heile Welt”.

La 20an de junio, mi iris tien la unuan fojon. Mi konis neniun. La publiko konsistis el personoj, kiuj aspektis kiel kulturemuloj. Multaj havis jam grizajn harojn kaj pli ol 40, eble eĉ pli ol 50 jarojn. La bando ludis bonegan varion el rokmuziko, bluso kaj ĵazo. Mi neniel vidis, kiel mi povus aldoniĝi, precipe ne je tiu nivelo.

Sed tiam dum unu muzika paŭzo mi ekbabilis kun kelkaj gastoj kaj ni venis al la temo “Itala muziko”. Kiam la klavaristino rimarkis, ke mi kapablas kanti “Carbonara” de Spliff, ŝi tuj insistis, ke mi prezentu tion dum la lasta parto de la vespero. Mi neniam kantis ĝin antaŭe sursceneje, sed iĝis grandega sukceso. Sekve mi kantis “Ska-virino” de Esperanto Desperado kaj “La Bamba” (ambaŭ kantoj bezonas nur tri akordojn, do ne estas tro malfacilaj por spontanea reludado).

Antaŭe estis aperinta malantaŭ la mikrofono ĉarma kantistino kun belega voĉo, kaj ankaŭ pro tio mi pensis, ke mi ne povus esti utila al la sukceso de la vespero. Sed kiam mi forlasis la scenejon post miaj tri kantoj, ŝi diris al mi, ke mi kreis bonegan etoson. Ankaŭ la aliaj muzikistoj ĝojis pri mia partopreno.

Tiu unu vespero vere ŝanĝis ion en mi. Al mi ŝajnis kvazaŭ sperto el filmo, kie la protagonisto je la komenco revas pri tio, ludi en muzikgrupo, venas al loko, kie neniu konas lin – kaj poste subite vere staras sur la scenejo kaj distras la homojn!

La 18an de julio, mi denove prezentis “Ska-virino”, sed ankaŭ mian propran hiphopan kanton “La premiero”. Ĝenerale la ideo de tiu evento estas, sen longa provludado prezenti ion. Tial kompreneble konvenas repado, ĉar ĝi ne dependas de la melodio de la muziko, sed nur de ties rapideco. Krome la bando mem ne bezonas koni iun certan kanton, sed povas unue konsenti pri iu muzika temo aŭ ripetfrazo kaj la kantisto simple ekas poste.

La 15an de aŭgusto mi denove elprovis ion novan. La bando ludis la muzikon de Chic: Good Times, kiu poste reuziĝis por dekoj da muzikaĵoj. En la refreno mi kantis partojn de tri el tiuj kantoj: “Good Times”, “Last Night A DJ Saved My Life” kaj “Another One Bites The Dust” de Queen. En la strofoj mi repis la tekston de “Alpenrap” de Erste Allgemeine Verunsicherung (EAV). Tiu kanto havas iomete alian basmelodion, sed mi jam ekde iom da tempo opiniis, ke la teksto bonege kongruus al la konata bastemo, kaj nun estis okazo por elprovi (kaj konfirmi) tion. Poste mi repis “L’ombelico del mondo” de Jovanotti, eĉ se ne komplete, al alia melodio. Fine mi denove prezentis mian kanton “La premiero”.

La 19an de septembro, la estrino de la trinkejo petis min, denove kanti. Ankoraŭ tri monatojn antaŭe, mi estis konanta neniun, kaj nun la homoj jam alkutimiĝis al mi. Ŝajnis kiel miraklo al mi. Ĉifoje ĉeestis eĉ tri kantistinoj. Unu estis tiu, kiun mi estis renkontinta dum la unua fojo (kaj, se mi ĝuste memoras, revidinta almenaŭ unufoje). La duan laŭ mia memoro mi jam renkontis pli frue dum unu fojo; kun ŝi mi jam estis babilanta. (Rilate al la sekvaj fojoj mi ne komplete memoras, kiu el la tri kantistinoj ĉeestis, kaj ne notos ĉies partoprenon aparte.) Krom mia kanto “La premiero” mi kantis la frazon “Looking at it, not seeing it” el la kanto House de Marillion. Sed la vera kulmino estis la kanto “September” de Earth, Wind & Fire. Mi tute ne konis la tekston antaŭe, sed spontanee prezentis ĝin kun la tri kantistinoj.

La 17an de oktobro, mi prezentis mian propran kanton “Al la liberec’“, dum la bando ludis regeo-muzikon. Poste homoj demandis min, en kiu lingvo tiu kanto estis. Ĝenerale mi ĝis tiam mi ĉiam tre retenis min rilate al mencio de Esperanto, ĉar mi unue volis, ke la homoj ekkonu min. Sed tiam estis bona okazo por rakonti iomete. Dum eksonis rapida ska-muziko, mi kantis “Ein neues Jahr (Es geht voran)” de Fehlfarben. Kelkaj homoj en la publiko aparte ĝojis, kiam ili rekonis tiun kanton. Krome mi prezentis unu strofon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Por pli ne sufiĉis la tempo, ĉar la grupo jam finis la kanton. Mi simple tro malfrue komencis la kantadon.

Stephan Schneider (Stefo): Ne multe pli (kaj tiel plu)

Sed la muzikistoj ankoraŭ ludis la melodion de “Word Up” de Cameo. Kaj ankaŭ al tiu muziko mi repis la tekston de Alpenrap. Kelkaj gastoj unue demandis sin, ĉu estis kanto de Falco (la alia grava muzikisto el Aŭstrujo, krom la grupo EAV).

La 21an de novembro, la tria kantistino prezentis tri preparitajn kantojn. Mi iomete kunkantis, kio tre plaĉis al mi, ĉar komuna kantado estas malfacila kaj pli interesa. Mia persona momento de brileco alvenis, kiam mi kantis “Smijem se” de Jinx al melodio, kiu estis sufiĉe simila al la origina kanto. Cetere tiam la kantistino transprenis sentekstan akompanan kantadon en la refreno. Estis la unua fojo, ke mi kantis en la kroata sursceneje! Post la vespero, kelkaj el la muzikistoj demandis min pri mia muzika malantaŭo kaj denove diris, ke ili ege ĝojas pri mia partopreno.

La 19an de decembro, mi estis kunportinta kelkajn tekstojn de Jovanotti. Tuj antaŭe, mi estis hejme provrepinta diversajn tekstojn de la albumo Capo Horn, sed nenio vere bone funkciis. Tial mi kunprenis du tekstojn de la kolekto “Lorenzo Raccolta 1990-95”. Mi prezentis la kanton “Muoviti muoviti”, kiun mi ĉiam tre ŝatis pro ĝia vigleco. Mi devas konfesi, ke la repadon de la unua strofo mi sufiĉe fuŝis, sed neniu rimarkis tion. Poste mi simple limigis min al rekantado de la refreno kaj la komenco de la unua strofo (kiu ripetiĝas en la originalo ĉiel ajn). Tamen la muziko gajnis etoson kaj poste la publiko estis ege entuziasma. La reagoj estis tiom pozitivaj, ke mi evidente estas sur la ĝusta pado kaj daŭrigu tion en la sekva jaro. La tria kantistino (laŭ la sinsekvo, en kiu mi ekkonis ilin) denove kantis tre bele kaj bonege harmoniis kun la muzikgrupo. En unu el ŝiaj kantoj mi transprenis akompanan kantadon. Aldone mi finfine elprovis la djembon, kiun mi estis aĉetinta dum vizito al Berlino, pri kiu mi ankoraŭ ne skribis. Mi estis kunportinta la tamburon jam por la unua fojo de la gruvokulmino, sed tiam tute ne elpakis ĝin. Nun mi simple iomete subtenis la ritmon de kelkaj kantoj, precipe kiam la publiko frapis la manojn. Cetere kvara, tute nova, kantistino aperis.

Intertempe mi estas regula partoprenanto de tiu monata evento kaj jam elprovis plurajn novajn kantojn. Mi konas la muzikistojn kaj la estrinon de la trinkejo kaj homoj ĉiam ĝoje salutas min, kaj mi envenas. Mi ekkonis plurajn belajn virinojn pro mia kantado kaj ili ŝatas ĝin – kaj tio des pli valoras, ĉar ili mem kapablas kanti. Mi trovis vojon, realigi mian revon pri muzikado en mia propra urbo kadre de mia ĉiutaga vivo. Tio estas fortega paŝo al pli bona vivo.

Kiu cetere pensintus, ke mi iam denove rikoltus muzikan sukceson per repado kaj mia kono de la itala? Mi opiniis, ke tiu ĉapitro jam estis fermita en mia vivo. Ŝajne nenion mi faris por nenio, kaj nenio estas forgesita.

Mi kantis en ses diversaj lingvoj, nome la germana, Esperanto, angla, itala, hispana, kroata. Por la averaĝa esperantisto, tio ankoraŭ estas modesta listo, sed mia repertuaro ankoraŭ ne elĉerpiĝis kaj restas aferoj por fari en la estonteco.

Jen kiel vi verkas amkanton

En novembro mi trovis brilan videon. Ĝi pritraktas la demandon, ĉu iam elĉerpiĝos nova muziko (ĉar ĉiu ebla sonkombino jam estas uzita).

Will We Ever Run Out of New Music?

Ankaŭ la priskribo estas ekzemplodona: Tie estas menciitaj multegaj fontoj. Tra tiuj indikoj mi trovis la muzikgrupon “The Axis of Awesome” – aŭ retrovis, ĉar mi vage memoris ilin. Fakte jam antaŭ tri jaroj skribis pri kvar akordoj, kiuj aperas en multegaj kantoj, kaj kiel The Axis of Awesome montras tion. Intertempe ekzistas oficiala video de tiu kanto, kiu enhavas dekojn da kantoj.

The Axis of Awesome: 4 Chords

Sed nun mi malkovris, kiajn brilajn kantoparodiojn la muzikistoj verkis! Ekzemple ili surbendigis “la tipan amkanton” kiu sonas kiel preskaŭ ĉiu embarasa “romantika” popmuziko, kiu publikiĝis ekde la 1990aj jaroj.

The Axis of Awesome: How To Write A Lovesong

Plie ili parodiis la diskotekan muzikon de la 1970aj jaroj. Krome la kanto memorigas min pri “Sexual Healing” de Marvin Gaye el la jaro 1982.

The Axis of Awesome: Sexual Harassment

Sed la membroj de “The Axis of Awesome” primokas ankaŭ la nuntempon. La temo “kliŝaj kluboj kaj ilia malbona muziko” vere meritas tion. Tiuj uloj ŝajnas kapablas ĉion trafe esprimi!

The Axis of Awesome: In The Club Tonight

Tio estas la fino de la mondo, kiel ni konas ĝin

Hodiaŭ estas iu ŝanĝo en la malnova kalendaro de la Majaoj, pro kiu homoj pensas, ke la mondo finiĝas – same kiel dum silvestro 1999/2000. Dum kelkaj tagoj mi vage pripensis, kompili liston da kantoj taŭgaj por la pereo de la mondo, sed hodiaŭ mi rimarkis, ke mi jam faris tion okaze de mia 30a naskiĝtago. Nur unu nove venis al mia kapo: “Tag der Rache” (tago de la venĝo) de Subway to Sally. La refreno “dies irae” (“tago de la kolero”) estas en la latina, venas el la mezepoko kaj vere rakontas pri la fino de la mondo – same kiel la strofoj.

Subway to Sally: Tag der Rache

Sed mi ne volas pasigi la tagon nur per tiaj sentoj. Tial mi menciu alian kanton de la sama grupo, nome Minne, pri kiu mi jam skribis antaŭ kelkaj jaroj. Intertempe mi trovis koncertan version kun tria strofo, pri kies ekzisto mi tute ne sciis antaŭe. Mi daŭre ŝategas la melankolion kaj romantikecon de tiu kanto.

Subway to Sally: Minne

Okaze ke mi eraras kaj la mondo tamen finiĝas hodiaŭ, mi povas tute sentime malkaŝi teruran sekreton, kiun mi jam eltrovis antaŭ multaj jaroj: “Looking For Freedom” ne estas kanto origine de David Hasselhoff! Hejme ĉe miaj gepatroj estas vinildisko kun surbendigo el la malfruaj 1970aj jaroj. Do la kanto estas proksimume unu jardekon pli malnova ol la plej multaj personoj supozas.

Marc Seaberg: Looking For Freedom

Jen plia ekzemplo por la fenomeno, ke la reludversio iĝas pli konata ol la originalo. Cetere krome ekzistas “Auf der Straße nach Süden” (“Sur la strato al la sudo”), germanlingva versio de la sama kanto.

Marcia dancas

Ĉijare mi ne nur akiris diskon, kiun mi estis serĉanta dum pli ol dek jaroj, sed ankaŭ denove montris, ke mi havas impresan muzikan memoron, precipe kiam temas pri retrovado de kantoj. Ĉio komenciĝis dum la 47a Internacia Seminario (IS) 2003/04 en Naumburg/Saale. Dum unu el la lastaj noktoj, Flavie Audibert dancis tre pasie en la diskoteko al iu franclingva kanto. Mi nur memoris, ke kantis virino kaj en mia kapo restis melodio de iu instrumento en la refreno (plej proksima priskribo: klavaro kun sono simila al latunaj blovinstrumentoj).

Neniam poste mi aŭskultis la kanton. Sed kiam mi estis en Berlino en majo, dum Wii-ludado de “Just dance 3”, la konata melodio eksonis. Kelkaj sekundoj sufiĉis por rekoni la kanton.

Les Rita Mitsouko: Marcia Baïla

Hejme mi tuj serĉis videon de la kanto kaj informojn pri ĝi kaj la grupo. “Marcia Baïla” estis grandega sukceso en Francujo en 1985, kvazaŭ “somera furoraĵo”. Per la kanto Les Rita Mitsouko memorigas pri amikino, kiu estis dancistino, sed mortis pro kancero.

Mi pensas, ke la tempo agis tre favore al tiu kanto. Ĝi sonas daŭre sufiĉe freŝe kaj spice kaj invitas al dancado. Kaj mi tre ĝojas, ke mi kapablis solvi tiun personan muzikan misteron en 2012!

Dum tagoj kiel tiuj ĉi

Die Toten Hosen, apud Die Ärzte la plej grava germanlingva punkrokgrupo, festis ĉijare sian 30-jaran jubileon. La kanto “Tage wie diese” (“Tagoj kiel tiuj ĉi”) publikiĝis por festi tion.

Die Toten Hosen: Tage wie diese

Poste ĝi iĝis unu de la kantoj, kiuj akompanis la piedpilkan Eŭropan ĉampionadon. Same kiel dum la piedpilka monda ĉampionado antaŭ du jaroj, kompreneble iam eĉ la plej bona kanto ĝenas post nenombrebla ripetado.

Sed en aŭgusto matene mi subite aŭskultis novan version en la hispana en la radio. Kio okazis? Die Toten Hosen simple surbendigis la kanton ankoraŭfoje, interalie ĉar ili volis turnei denove en Sudameriko!

Die Toten Hosen: Dias como estos

La hispanlingva versio donas iom da freŝeco al kanto, kiun oni tro ofte aŭskultigis (almenaŭ en Germanujo). Cetere refoje Soundcloud utilis por trovi muzikaĵon en la reto!

Oni povas ŝanĝi tiom multajn aferojn

La jaro finiĝas kaj mi refoje demandas min, kion mi sukcesis fari. Fakte aldonindas al la listo de atingoj akiro de tre speciala disko. Mi serĉis ĝin dum pli ol dek jaroj!

Temas pri “Hon ser inte mig” de Peter Jöback. Kial tiu disketo estas tiom grava, mi jam skribis antaŭ jaroj (kaj pri la versio de la sama kanto en kvin aliaj lingvoj).

La diskon mi ne trovis tra miaj kutimaj kanaloj, sed hazarde ĉe discogs.com kiam mi denove serĉis ĝenerale en la reto. Ŝajne mi estis ĉe la ĝusta loko dum la ĝusta tempo!

La franclingvan originalon de Jean-Jacques-Goldman, “Elle ne me voit pas”, mi ege ŝatas. Ne pri nenio ĝi trovis lokon sur mia memkompilita disko kun malrapidaj kantoj. La listo de tradukoj estas tre impresa, kaj kial ne aldoni Esperanto-version?

Sed tio estas unu el miaj plej longjaraj revoj. Jam venis kuraĝigo dum la KEF 2000 (Kultura Esperanto-Festivalo) kaj kelkaj tradukideoj en sonĝoj. Ekzistas noticoj, sed mi neniam trovis eĉ partan rezulton, kiu vere kontentigis min.

Almenaŭ ekde tiu ĉi jaro mi posedas ankaŭ la version en la sveda. Bedaŭrinde tio ekis novan deziron: Kial ne aĉeti ankaŭ diskon kun la kanto en la pola? Ĝi nomiĝas “Ona nie widzi mnie” kaj ĝin kantas Tomasz Wachnowski (ankaŭ konata kiel Tomek Wachnowski). En la reto legeblas la teksto – kaj jen du videoj, unu ĉe Youtube kaj la dua ĉe Pola TTT-ejo.

Vendante meblojn al studentoj kaj divorcitaj viroj

En majo mi estis denove en Berlino. Pri la kialo mi devos skribi alian fojon, kaj fakte mi ne rakontis pri unu antaŭa kaj unu posta vizito de Berlino pro grandaj Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi ankoraŭ ne pritraktis en mia muzika taglibro. La decida afero estas, ke mi renkontis plurajn esperantistojn. Unu vesperon, dum kiu okazis multa stultumado, Chuck Smith prezentis al mi amuzan kanton pri IKEA, la fama Sveda mebloentrepreno.

Jonathan Coulton: IKEA

Kompreneble necesas perdi kelkajn kritikajn vortojn pri IKEA. Dum la tempo de la Germana Demokratia Respubliko, la politikaj kaptitoj en GDR devis produkti IKEA-meblojn. La malalta prezo de la mebloj en okcidentaj industrilandoj do dum la jena tempo havis sian originon en ekspluatado de diktaturo-viktimoj.

Sed nun mi finu per la serioza parto de la enskribo kaj revenu al la amuzaj kantoj pri Svedujo. Unu estas parodio, kiu fontas sur vortludo en la germana. Sed unue mi menciu la originalon:

Nino de Angelo: Jenseits von Eden

“Jenseits von Eden” (“Transe de Edeno”) estas la germanlingva titolo de libro de John Steinbeck. La originalo nomiĝas “East of Eden”, do “Oriente de Eden”. Origine tio estas biblio-citaĵo. La parodio havas la titolon “Jenseits von Schweden”, do “Transe de Svedujo”.

Uschi Ischmeier: Jenseits von Schweden

Kaj nun la vera kuriozaĵo venas: Die Ärzte surbendigis reludversion por la albumo kun la nomo Die Ärzte! Necesas scii, ke la grupo preskaŭ neniam faris reludversiojn por siaj albumoj.

Die Ärzte: Jenseits von Eden

Sed Die Ärzte almenaŭ mem kontribuis al la temo de tiu ĉi enskribo. Ili verkis kanton pri Svedujo, kies teksto tamen pensigas pri lando en la sudo. Ĝis hodiaŭ mi opinias, ke la muzikistoj volas parodii kantojn, kiuj surface rakontas pri fremda lando, sen ke la aŭtoro aŭ kantisto vere estis tie – aŭ simple ignoras la problemojn de la lando kaj ŝajnigas, ke ĉio estas en ordo tie.

Die Ärzte: Jag älskar Sverige (svensk översättning)

Ĉiu eta afero, kiun ŝi faras, estas magia

Post skribado pri diversaj reludversioj de la sama kanto, nun venis la vico por mencii serion, kie sendependaj muzikgrupoj reludas po unu faman kanton. Mi malkovris tion hazarde en oktobro.

La unua kanto, kiu kaptis mian atenton, estas “The Power Of Love”, origine de Huey Lewis & The News. Mi jam tre ŝatis la reludversion de Barry Hay. The Hold Steady ĝenerale liveras bonan rezulton, precipe la gitarludado estas belega kaj donas freŝecon al la kanto. Sed la kantadon mi ne ŝatas.

The Hold Steady covers Huey Lewis & The News: The Power Of Love

Don’t You Want Me” de The Human League estas origine popmuzikaĵo taŭga por la diskoteko. La artistoj de la reludversio ŝanĝas ĝin al trankvila balado kaj la kantadon transprenas du viroj.

Rocky Votolato and Matt Pond PA cover The Human League: Don’t You Want Me

Low prezentas la kanton “Africa” de Toto. La grupo montras brilan plurvoĉan kantadon kaj ĉiun dediĉon, kvankam la muzikistoj konfesas, ke ili tute ne ŝatas la kanton.

Low covers Toto: Africa

Mia lastatempa malkaŝo estas reludversio de “Every Little Thing She Does Is Magic”, origine de The Police. Memoryhouse ĝenerale faras tre bonan laboron. Ili ludas trankvile kaj kvazaŭ eksplodas dum la refreno. La kantistino nur eraras pri la ponto, kiu origine venas post la dua refreno (en la reludversio post la unua), ĉar ŝi provas kanti ĝin laŭ la melodio de la strofoj.

Memoryhouse covers The Police: Every Little Thing She Does Is Magic

Fakte tiu reludado stile memorigas min pri frua versio de la kanto, kiun Sting surbendigis en aŭtuno 1976 kaj kiu poste eldoniĝis sur albumo de Strontium 90. Tie la vicordo de la du strofoj estas inversa.

Strontium 90: Every Little Thing She Does Is Magic

Pri tiu albumo cetere ekzistas alia anekdoto: La Japana eldono havis du aldonajn kantojn. Sed en 2011 aperis reeldono, kiu ankaŭ enhavis tiujn du kantojn. Tial mi aĉetis ĝin pasintjare en novembro kaj nun ege ĝojas. La malnova versio cetere ne perdas sian valoron, ĉar nur ĝia KD-libreto enhavas tekston pri la grupo Strontium 90.

Sub mia dikfingro

Dum mia tempo en lernejo, rokmuziko regule iĝis parto de la lernado. La lernolibroj de la angla lingvo uzis diversajn rok- kaj popmuzikaĵojn. Tute ne estis iu konflikto inter klasika muziko kaj rokmuziko, eĉ male: Instruistoj uzis rokmuzikaĵojn por orkestra muzikado, kaj la sama instruisto, kiu dum unu leciono povis paroli pri klasika komponaĵo, dum alia fojo entuziasme pritraktis rokmuzikon. Unu kanto, kiun mi aparte memoras el tiu tempo, ĉar ni ofte aŭskultis ĝin kadre de rokmuzika edukado, estas “Under My Thumb” de The Rolling Stones. Ial ĝi ĉijare denove venis al mia menso – kaj ne plu volas eniri miajn orelojn dum minimume duona jaro.

The Rolling Stones: Under My Thumb (1966)

La unua interesa fakto pri tiu kanto estas, ke ĝi neniam estis disketo (almenaŭ ne en la okcidentaj industrilandoj), sed tamen iĝis tre populara kaj klasikaĵo. Kio agrable surprizis min dum la ĉijara aŭskultado estis la fajneco de la muzika aranĝado: Aŭskulteblas marimbo en la malantaŭo. Ĝin ludis Brian Jones, kutime la ĉefa gitaristo de The Rolling Stones ĝis li iĝis membro en la fifama klubo 27.

La unuaj reludversioj aperis baldaŭ. En la sama jaro kiel la originalo aperis la versio de Dej Shannon. La plej granda sukceso de tiu muzikisto estis la kanto Runaway (nr-o 1 en Usono en 1961). Lia voĉo tre plaĉas al mi; krom tio rimarkindas, ke la muziko tre similas al tiu de la origina versio.

Del Shannon: Unter My Thumb (1966)

Blind Faith reludis la kanton en 1969. La kantisto, kiu ankaŭ ludas la elektran orgenon, cetere estas Steve Winwood. Poste li interalie havis grandegan sukceson per la kanto “Valerie” en 1982 kaj 1987. Denove mi tre ŝatas la kantadon de la reludversio. Muzike ĝi ne estas tiom interesa, ĉar la grupo ludas ĝin iom tro malrapide laŭ mia gusto kaj la marimbon anstataŭas gitaro – iomete senfantazie.

Blind Faith: Under My Thumb (koncerto en 1969)

“Under My Thumb” reludiĝis poste en pluraj ŝtonrokaj kaj metalrokaj versioj. Unu roka sed ne tro peza ekzemplo estas tiu de Pentagram. Ĉi tie la elektra sologitaro konvinkas min.

Pentagram: Under My Thumb (1973)

La sekva versio estas multe pli rapida ol la originalo kaj bone redonas la sonon de la fruaj 1980aj jaroj, kiam la rokmuziko denove revenis al pli kurta kaj rekta stilo, antaŭ ol droniĝi en klavaroj kaj sinteziloj je la fino de la jardeko. Malplaĉas mi nur, ke la kantisto ne same emfazas la linion “Under My Thumb”.

Doll by Doll: Under My Thumb (1982)

La tipan sonon de popmuziko el la 1980aj jaroj trafas Vision. Ĝi eĉ memorigas iomete pri Depeche Mode!

Vision: Under My Thumb (1987)

La plej interesan aranĝadon prezentas reludversio el la jaro 1994. Tie ludas tuta orkestro! Se eblas ludi klasikan muzikon moderne, kial ne ankaŭ inverse?

Michael Hutchence (de INXS): Under My Thumb (1994)