Monataj arkivoj: Decembro 2012

Kaj estos dum tiu tago granda lumo

La jaro pasas kaj restas multaj muzikaj aferoj por rakonti. Mi jam menciis mian denovan kantadon en ĥoro. Jen trovitaĵo de la jaro, kiu ankaŭ alcelas muzikon de antaŭ kelk cent jaroj:

La 88a elsendo de Fernsehkritik.TV (2012-03-09, rekta ligo al la parto) rande pritraktis novan televidelsendon, “Roche & Böhmermann”. Eblas bonege diskuti pri la nivelo de la babilronda elsendo aŭ eĉ nur admiri la fajnan humuron kaj la aspekton de la studio. Aldoniĝas la belega titola muziko. Kiel mi eltrovis tra la blogo de la elsendo, estas verko de Johann Sebastian Bach, nome la fugo en g-minora, ankaŭ nomata la fugeto, numero 578 en la Bach-verkaro-indekso. La sentempa muzikaĵo aperas en popmuzika vesto en versio de Swingle Singers el la 1970aj jaroj. Jen alia versio, kiu stile ege similas al ĝi, ĉar ĝi uzas ŝajne la saman aranĝadon:

Lakeside Singers: J.S. Bach “Little Organ Fugue BWV578” arr. Ward Swingle

Post aŭskultado de moderna versio kompreneble interesis min, kiel sonas la verko en preĝejo. Jen surbendigo, kiu redonas la imponan sonon de orgeno:

Ton Koopman: Bach – Fugue in G minor BWV 578

Sed tie la interesaĵoj ne finiĝis! Ĉe Youtube troviĝas videoj, kie aŭskulteblas ajna fama muzikaĵo en praktike ĉiu instrumento ebla (kaj neebla). Trie kaj fine koncerta prezento de saksofona kvinteto:

Quintessence Saxophone Quintet Plays Bach: Fudge Fugue

La sama muzikaĵo en tri tute diversaj aranĝadoj, sed ĉiam brila. Tio montras la veran majstrecon de la komponisto.

Ĉu vi ne volas min, knanjo?

Se mi jam hieraŭ skribis pri mia nova lastatempa muzika sukceso en ĥoro, mi menciu ankaŭ alian aferon: Mi denove iris al karaokeo-vespero en Münster. Nekredeble, ke la pasinta fojo ŝajne jam estis antaŭ sep jaroj! La 17an de novembro, kune kun du amikoj mi iris al la Piano-Bar. Bedaŭrinde la kantoelekto daŭre estas iomete limigita laŭ mia gusto, sed almenaŭ mi trovis kelkajn titolojn, kiuj estis kanteblaj por mi.

Sufiĉe strange, ke krom du personoj el mia grupo longe neniu el la gastoj volis kanti! Mi malfermis la vesperon per “Pretty Woman” de Roy Orbison. Sed poste mi kantis tri kantojn, kiujn mi ĉiam volis kanti, sed kiujn mi neniam kantis antaŭe: Dum “Boys Don’t Cry” de The Cure iu gasto diris al mia akompano, ke mi kantas ĝin same bone kiel la origina kantisto. Kia komplimento! Ĉe “Beautiful Day” de U2 mi petis amikinon kunkanti la altajn partojn, ĉar mi timis, ke mi ne sukcesus sen ŝi. Je la fino ŝi kritikis, ke la kanto estas tro malalta por ŝi kaj mi tute bone elturniĝis. Kiu pensintus tion? Kial mi tiom longe pensis, ke mi ne kapablas fari tion?

Kiam mi kantis “Don’t You Want Me” de The Human League, la trinkejo estis jam multe pli plena ol dum la komenco de la vespero, kaj homoj ĝenerale ŝatis la kanton. Tre interese, ĉar mi ĉiam konsideris ĝin tro malnovstila por esti daŭre populara.

Strange cetere, ke mi ŝajne neniam antaŭe skribis pri tiu ĉi grupo en tiu ĉi taglibro. Kiel fervora ŝatanto de muziko el la 1980aj jaroj, mi regule aŭskultas kelkajn kantojn de ili!

The Human League: Don’t You Want Me

Je la fino de la vespero mi estis tre kontenta. Mi faris ion novan kaj tiel plivastigis la limojn, en kiuj mi moviĝas.

Reĝo, kiun adoras reĝoj

Pasis du monatoj kaj mi nenion novan skribis. Pludaŭras la tempaj kaj energiaj problemoj. Almenaŭ mia nova dua blogo, “Kunar rezensiert“, estas pli malpli preta kaj vere aktuala. Daŭre restas kelkaj eblaj malnovaj recenzoj por aldoni.

La jaro jam finiĝas kaj multo restis por rakonti – kaj eĉ multe pli por fari. Spite al ĉiuj obstakloj, mi sukcesis tamen antaŭenpaŝi muzike. La 24an de junio, mi iris al muzeo por ĉeesti koncerton de ĥoro, en kiu kantas kolegino. La tuta prezentado tre plaĉis al mi kaj sekve ŝi demandis min, ĉu mi ne mem emus membriĝi. La ĥoro daŭre serĉas tenorojn…

Unue mi iomete hezitis. Fakte mi kantis en la junula ĥoro Anastasis inter 1992 kaj 1996. Tio estis grandega paŝo antaŭen por mia muzika evoluo. Sed ĉu mia voĉo post 20 jaroj ne tro malaltiĝis? Aldoniĝis la tempaj problemoj, kiun mi jam supre menciis (kaj en tro multaj enskriboj dum la pasintaj jaroj).

Sed finfine fine de septembro mi partoprenis la komunan ekzercadon unuan fojon. Kaj ekde tiam mi estas parto de Contrapunto. La repertuaro tre agrable memorigas min al tiu de Anastasis. Ni eĉ havis semajnfinon por aparta voĉoinstruado. Tio tre helpis al mi; krome restas la sento, ke mi ne restas je unu nivelo, sed povas pliboniĝi. Tio estas tre grava elemento de muzika aktiveco por mi.

La 5an de decembro ni prezentis nian kristnaskan repertuaron la unuan fojon en la Raphaels-malsanulejo, kaj hieraŭ denove en la Clemens-malsanulejo. Do ne estis publikaj koncertoj, sed nur por homoj, kiuj laboras tie. Ni prezentis la sekvajn kantojn:

  1. O Heiland, reiß die Himmel auf
  2. M. Bruch: Weihnachtsliedchen
  3. Fritz Jeßler: Wunder der Weihnacht
  4. Breslauer DGB: Ecce Dominus veniet
  5. Es kommt ein Schiff geladen
  6. Un niño nos es nascido
  7. Rey á quien reyes adoran
  8. Verbum caro
  9. Niño Lindo
  10. Andrew Lloyd-Webber: I don‘t know how to love him
  11. St. Schwartz: On the Willows
  12. O komm, o komm, Emanuel
  13. Swing low, sweet Chariot

Entute do ni kantis en kvar lingvoj: la germana, la latina, la hispana kaj la angla. Ambaŭ koncertoj estis sukcesaj kaj post la dua ni havis komunan vespermanĝon.

Nuntempe mi konsideras min esti amara maljuniĝanta viro, kiu dronas en membedaŭro, sed ankoraŭ ekzistas aferoj, kiuj movas mian koron. Kaj tio estas tiuj kristanaj kantoj, precipe “Rey á quien reyes adoran” (“Reĝo, kiun reĝoj adoras”) kaj “Ecce Dominus veniet” (“Vidu, la Sinjoro venos”).

Rey á quien reyes adoran

En la Clemens-malsanulejo estis aparte impresa meditado de pastro Arndt Hermann Menze. Li memorigis pri Jochen Kleppe, kiu mortigis sin antaŭ ekzakte 70 jaroj. Kleppe spertis la teruron de la Nazioj en Germanujo. Sed en 1937, kiam ankoraŭ tute ne videblis la fino de tiu tempo, li verkis poemon plenan je espero: “Die Nacht ist vorgedrungen” (“La nokto antaŭeniris”). La titolo kune kun la dua linio “Der Tag ist nicht mehr fern” (“La tago ne plu estas malproksima”) estas absolute kortuŝa.

Die Nacht ist vorgedrungen

fonto de la surbendigo: sermon-online.de

Kio cetere kaŭzis, ke mi interrompis mian longan silentadon? Tute triviala afero: Hodiaŭ estas freneza dato: 12.12.12 – se oni ellasas la indikon de la jarcento kaj jarmilo. Estas la lasta de tiuj datoj en mia vivo – kaj mia lasta ŝanco, skribi ion dum tiuj dek du datoj. (9 el la entute 12 datoj pasis ekde kiam mi skribas tiun ĉi muzikan taglibron. Sed mi neniam vere aprezis ilin kaj nur hazarde dum unu alia – 07.07.07 – faris enskribon, sen eĉ iel noti la kuriozecon de la dato.)