Reĝo, kiun adoras reĝoj

Pasis du monatoj kaj mi nenion novan skribis. Pludaŭras la tempaj kaj energiaj problemoj. Almenaŭ mia nova dua blogo, “Kunar rezensiert“, estas pli malpli preta kaj vere aktuala. Daŭre restas kelkaj eblaj malnovaj recenzoj por aldoni.

La jaro jam finiĝas kaj multo restis por rakonti – kaj eĉ multe pli por fari. Spite al ĉiuj obstakloj, mi sukcesis tamen antaŭenpaŝi muzike. La 24an de junio, mi iris al muzeo por ĉeesti koncerton de ĥoro, en kiu kantas kolegino. La tuta prezentado tre plaĉis al mi kaj sekve ŝi demandis min, ĉu mi ne mem emus membriĝi. La ĥoro daŭre serĉas tenorojn…

Unue mi iomete hezitis. Fakte mi kantis en la junula ĥoro Anastasis inter 1992 kaj 1996. Tio estis grandega paŝo antaŭen por mia muzika evoluo. Sed ĉu mia voĉo post 20 jaroj ne tro malaltiĝis? Aldoniĝis la tempaj problemoj, kiun mi jam supre menciis (kaj en tro multaj enskriboj dum la pasintaj jaroj).

Sed finfine fine de septembro mi partoprenis la komunan ekzercadon unuan fojon. Kaj ekde tiam mi estas parto de Contrapunto. La repertuaro tre agrable memorigas min al tiu de Anastasis. Ni eĉ havis semajnfinon por aparta voĉoinstruado. Tio tre helpis al mi; krome restas la sento, ke mi ne restas je unu nivelo, sed povas pliboniĝi. Tio estas tre grava elemento de muzika aktiveco por mi.

La 5an de decembro ni prezentis nian kristnaskan repertuaron la unuan fojon en la Raphaels-malsanulejo, kaj hieraŭ denove en la Clemens-malsanulejo. Do ne estis publikaj koncertoj, sed nur por homoj, kiuj laboras tie. Ni prezentis la sekvajn kantojn:

  1. O Heiland, reiß die Himmel auf
  2. M. Bruch: Weihnachtsliedchen
  3. Fritz Jeßler: Wunder der Weihnacht
  4. Breslauer DGB: Ecce Dominus veniet
  5. Es kommt ein Schiff geladen
  6. Un niño nos es nascido
  7. Rey á quien reyes adoran
  8. Verbum caro
  9. Niño Lindo
  10. Andrew Lloyd-Webber: I don‘t know how to love him
  11. St. Schwartz: On the Willows
  12. O komm, o komm, Emanuel
  13. Swing low, sweet Chariot

Entute do ni kantis en kvar lingvoj: la germana, la latina, la hispana kaj la angla. Ambaŭ koncertoj estis sukcesaj kaj post la dua ni havis komunan vespermanĝon.

Nuntempe mi konsideras min esti amara maljuniĝanta viro, kiu dronas en membedaŭro, sed ankoraŭ ekzistas aferoj, kiuj movas mian koron. Kaj tio estas tiuj kristanaj kantoj, precipe “Rey á quien reyes adoran” (“Reĝo, kiun reĝoj adoras”) kaj “Ecce Dominus veniet” (“Vidu, la Sinjoro venos”).

Rey á quien reyes adoran

En la Clemens-malsanulejo estis aparte impresa meditado de pastro Arndt Hermann Menze. Li memorigis pri Jochen Kleppe, kiu mortigis sin antaŭ ekzakte 70 jaroj. Kleppe spertis la teruron de la Nazioj en Germanujo. Sed en 1937, kiam ankoraŭ tute ne videblis la fino de tiu tempo, li verkis poemon plenan je espero: “Die Nacht ist vorgedrungen” (“La nokto antaŭeniris”). La titolo kune kun la dua linio “Der Tag ist nicht mehr fern” (“La tago ne plu estas malproksima”) estas absolute kortuŝa.

Die Nacht ist vorgedrungen

fonto de la surbendigo: sermon-online.de

Kio cetere kaŭzis, ke mi interrompis mian longan silentadon? Tute triviala afero: Hodiaŭ estas freneza dato: 12.12.12 – se oni ellasas la indikon de la jarcento kaj jarmilo. Estas la lasta de tiuj datoj en mia vivo – kaj mia lasta ŝanco, skribi ion dum tiuj dek du datoj. (9 el la entute 12 datoj pasis ekde kiam mi skribas tiun ĉi muzikan taglibron. Sed mi neniam vere aprezis ilin kaj nur hazarde dum unu alia – 07.07.07 – faris enskribon, sen eĉ iel noti la kuriozecon de la dato.)

3 pensoj pri “Reĝo, kiun adoras reĝoj

  1. elgrande

    “krome restas la sento, ke mi ne restas je unu nivelo, sed povas pliboniĝi. Tio estas tre grava elemento de muzika aktiveco por mi.”

    Tio estas tre grava elemento en praktike ĉio ajn, kion oni faras.

  2. Resonado: Ĉu vi ne volas min, knanjo? | La vivo de Kunar

  3. Resonado: Kaj estos dum tiu tago granda lumo | La vivo de Kunar

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *

Kvizo kontraŭ rubokomentoj: