Monataj arkivoj: Decembro 2011

Unu belan tagon

Hieraŭ mi menciis, ke okazis – malgraŭ ĉio – kelkaj bonaj ŝanĝoj en mia vivo. Unu grava (el artista vidpunkto) estas, ke mi finfine sukcesis ordigi mian samplaĵokolekton! Tasko titana, por kiu mi bezonis monatojn (kaj paciencon kaj bonan memorkapablon). La ĉefa dilemo konsistas el tio, ke diversaj diskoj kun samplaĵoj havas parte la saman enhavon – kaj parte la enhavoj de du diskoj kompletigas unu la alian, tiel ke prefere ĉio estu kune. Aliokaze oni ĉiam riskas forgesi pri tio – aŭ akcidente reuzi samplaĵojn, kiuj jam troviĝas en finita verko.

Mi komencis la ordigon de la samplaĵokolekto jam fine de 2010, kopiante kelkajn diskojn al mia portebla komputilo. Tio jam montris la utilon, ĉar mi muzikis per tiuj samplaĵoj en mia hotelĉambro en Berlino, kie mi tranoktis post la Junulara E-Semajno en Burg (Spreewald). Estis ege praktike, simple prilabori kelkajn projektojn. Survoje ofte venas bonaj ideoj, kaj se oni devas elspezi la penon fiksi ilin unue skribe, kaj poste hejme provi memori ĉion laŭ noticoj faritaj haste, evidente la tuta spontanea spirito perdiĝas.

Kompreneble mi ĉiam povus iĝi viktimo de tio, nur krei duonpretajn verkojn kaj neniam fini ion. Tamen la rikolto en 2011 estis bona: Ĝuste pro tiu nova oportuna maniero verki, mi finis du muzikaĵojn fine de la jaro. (Oni komparu tion al la unu peco en 2010! Kaj en 2009 kaj 2008, mi ne estis pli kreiva.) Ĉio ŝajne okazis tre senstreĉe; mi povis uzi ĉiujn kvin liberajn kaj inspirajn minutojn, kiujn mi havis. Tio tre memorigas min pri la unuaj verkojaroj (1997-1999), dum kiuj mi finis multe pli ol poste. Fakte estis la terura baraktado per dekoj da kompaktdiskoj, kiu pli kaj pli retenis min.

Ankoraŭ necesas ordigi ĉiujn komencitajn verkojn. Sed jam nun la verkado de samplobazita muziko denove servas kiel metodo, malstreĉiĝi – kaj tio estis la origina celo, krom esti kreiva.

Kelkfoje dum la jaro mi jam stumblis preter Soundcloud. Tri ekzemploj estas remikso-konkurso de Maps & Atlases, Soulman Seether kaj lia kanto pri Münster kaj kolekto de nr-o-1-sukcesoj el Usono. Mi tre ŝatas la eblon, komenti verkojn. Pro tio mi decidis nun mem elprovi tion kaj registriĝis. Jen miaj du plej novaj kantoj:

Urbo dum nokto by DĴ Kunar

Urbo dum tago by DĴ Kunar

Jen sezono de mallum’ kaj malfeliĉ’

Pasintan fojon, kiam mi skribis, ke mi longe nenion skribis, mi ne imagis, ke daŭros ĝis preskaŭ la fino de la jaro ĝis mi denove sukcesos. Je la unua rigardo, aferoj ŝajnas samaj kiel antaŭ unu jaro.

Sed intertempe multo okazis kaj pri granda parto de tio mi povas esti feliĉa, se ankoraŭ ne kontenta. Mia humuro nuntempe ŝanĝiĝas ofte kaj dum kelkaj situacioj mi ne scias, kiel plej bone uzi la forton, kiu venas kun la ĉagreno. Do evidente mi sentas min denove kiel junulo (en negativa senco)! Tamen pli bone esti duontempe bonhumura ol tuttempe malbonhumura.

Hodiaŭ estas la plej mallonga tago de la jaro. Kelkaj homoj jam diris al mi, kiom negative tio influas ilian humuron, kaj kiom ili sopiras pri pli longaj tagoj denove. Tamen mi memoras multe pli malsekajn, malvarmajn vintrojn, kaj estas dankema pro la nuntempa vetero.

Krome tio estas ideala okazo por denove legi librojn, spekti filmojn kaj aŭskulti diskojn. Ne bezonatas iu stulta kialo por resti en la domo.

Sed se mi jam mencias la vintron, tiam ne manku filmo. “La sentimaj vampiro-mortigantoj” (aŭ “Danco de la vampiroj”), majstra verko de Roman Polanski el la jaro 1967, bonege kongruas al la sezono. La muziko de Krzysztof Komeda ĉiam impresis min.

La ĉefa temo:

En la filmo la ĉefa vampiro cetere parolas unufoje pri la longaj malhelaj vintraj noktoj, kiujn oni plenigas per altnivela babilado. Etosa kulmino sendube estas la menueto, dum kiu dancas homoj meze de dekoj da malicaj vampiroj.