Monataj arkivoj: Novembro 2009

Tio ne estas mia nomo

“Tio ne estas mia nomo!” krias la kantistino de The Ting Tings. Mi tre ŝatas tion. Tamen ankaŭ al mi okazas, ke mi intermiksas artistojn pro similaj nomoj. Jen tri ekzemploj:

Gorillaz – Artic Monkees
Mando Diao – Manu Chao
Silvio Pozzoli – Joe Pizzulo

Pri la unua: Nu, ambaŭ havas simiajn nomojn…
Pri la dua: Ial mi ĉiam atendis proksiman muzikstilon pro la simila nomo.
Pri la tria: Ambaŭ faris sintezilan popmuzikon en la 1980aj jaroj.

Stranga motoro

Lastatempe mi rakontis tiom multe pri kantoj, kiuj uzas elementojn el pli fruaj verkoj, ke indas ankaŭ mencii ekzemplon, kie okazis io alia: Mia orelo signalis similecon, sed ne estis iu rekta transpreno de melodio, refreno aŭ samplaĵoj. Temas pri la kanto This Strange Engine el la samnoma albumo de Marillion.

Dum kelkaj linioj, la muziko ege similas al la refreno de “Mercy Street” de Peter Gabriel. Pli precize estas la parto, kiam Steve Hogarth kantas:

And the sun on the equator
Setting like an ember thrown to deep water

Tio estas ĉe minuto 10:47 en la origina versio kaj ĉe minuto 15:42 en la remikso de “The Positive Light”. Fakte en la remikso la simileco estas multe pli forta pro la resto de la muziko, kiu konsistas el sinteziloj. Pro tio mi ankaŭ supozas, ke estas pura hazardo. Tamen mi ĝojas, ke mi rimarkis tion, kvankam la Marillion-kanto en ambaŭ versioj daŭras pli ol 20 minutojn kaj mi nur poste ekkonis “Mercy Street”.

La remikso-albumo de “The Positive Light” havas alian raran kvaliton: Mian plej ŝatatan kanton de ĝi, 80 Days, mi unue regule aŭskultis en sia nova versio. Estis la elektronika refaro, kiu instigis min entute pritrakti kaj akiri la originalon.

Tio ne estas mia stilo

El la jaro 1999 mi posedas du vinilajn disketojn: Unu estas “Afrob: Reimemonster“, la alia “Freundeskreis: Esperanto. Ambaŭfoje la vinildisko enhavas pli multajn versiojn ol la kompaktdisko. Ĉiam aparte ĝenis min, ke la instrumenta versio de “Esperanto” ne estas sur la KD.

Tamen tio nun ne plu gravas, ĉar mi eltrovis, ke tute ne estas originalo. Estis dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec, Ĉeĥujo, pli precize dum la ekskurso al Prago. Posttagmeze mi promenis, kiam mi subite aŭdis de apuda kafeja kanto iun nigrulan kanton, kiu estis io inter hiphopo kaj popmuziko. Mi nur komprenis ion pri “sur miaj genuoj” en la refreno, kiun iu virino kantis. Sed subite trafis min la rekono: Tio estis la muziko de “Esperanto” de Freundeskreis! Kio estis okazinta?

Kiel mi jam promesis hieraŭ, mi volis skribi pri tio, de kie venas la origina hiphopo-muziko. Kiam mi denove estis hejme, mi faris etan serĉon en la interreto. La originalo estas el la 1970aj (jes, denove!) kaj nomiĝas The Main Ingredient: That Ain’t My Style. (Origine mi trovis videon ĉe Youtube, sed tiu estis forigita intertempe.)

Ankaŭ la informo pri la alia kanto aŭskultinta en Prago ne restis kaŝita longe. Temas pri The 411: On My Knees. (Ankaŭ de ĝi mi trovis unue videon ĉe Youtube, sed oni malaktivigis spektadon en Germanujo.)

Sed la afero ankoraŭ ne finiĝas ĉi tie. Krome ekzistas franclingva hiphopa kanto kun tiu muziko, nome Les Sages Poetes de la Rue: Barre Chocolatée.

Tion mi eltrovis tra priskripo de video, kiu enhavas erojn de diversaj germanlingvaj hiphopaĵoj kaj ĉiam tuj poste aŭskultigas parton de la origina muziko uzita en ili. Bedaŭrinde spektado de “samplaĵoj uzitaj en germanlingva repo” ne plu eblas rekte en Germanujo, kiel mi jam menciis hieraŭ. Sed ekzistas eta truko: Se oni metas http://aniscartujo.com/webproxy/ antaŭ la adreso de la video, ĝi montriĝas. Ankaŭ eblas simple kopii la video-adreson en la kampo tie. Tamen la trafiko estas limigita nuntempe. La interesa parto de la menciita video komenciĝas ĉirkaŭ post 1:05 minutoj. Per la sama metodo eblas spekti la duan parton de tiu video-serio.

El la novaj kantoj mi plej ŝatas tiun de Freundeskreis, kiu ankaŭ estas la plej frua el la tri. Tamen ĝi perdas iom de sia brileco, se oni scias, ke ĝia muziko ne estas memfarita, sed nur samplita.

Laboro kaj ŝvito ne povas anstataŭi talenton

Mi jam skribis kelkfoje pri kantoj, kiuj prenas elementojn el aliaj kantoj – ofte samplaĵojn, refrenon, bazan melodion ktp., tiel uzante la brilecon de alia aŭtoro. Intertempe mi trovis multajn pliajn ekzemplojn. Tre bonaj fontoj por tio estas du TTT-ejoj:

Plagiate-Pranger listigas ĉiujn leĝe kaj morale dubindajn kazojn. Foje aperas aldonaj informoj kaj eksteraj fontoj.

Aliflanke foje tiu reuzado okazas kun permeso (aŭ/kaj pago) de la origina artisto. Por informiĝi pri tio, necesas nur rapida serĉo ĉe Coverinfo.

Mi jam kompilis dekojn da kantoj, pri kiuj indas skribi. Hodiaŭ kaj morgaŭ mi tamen volas mencii po unu pli freŝan ekzemplon, pri kiu mi eksciis tra aliaj travivaĵoj:

Por mia unua Esperanto-hiphopo (1999), mi uzis instrumentan version de la kanto “Reimemonster” el la sama jaro (MP3-peceto) de Afrob. Pasintfoje mi prezentis tion dum la 50 Internacia Seminario (IS) en Wewelsburg. Post tiu prezentado Carsten Mischke alparolis min. Li menciis, ke la muziko estas jam pli malnova kaj ke oni uzis ĝin jam por aliaj kantoj.

Post la somero mi iomete serĉis en la reto kaj trovis la deziratajn informojn. La origina kanto – denove – venas el la 1970aj jaroj: Fania All Stars: Cha Cha Cha (1976).

Oni povas argumenti, ke kompare al la originalo, la hiphopa muziko estas bone rekunmetita. Tamen ĝuste tiu kombino jam aperas ĉe alia repo: Droopy Eye Crew: Broke Willeez (1997).

Aliaj artistoj, kiuj uzis la originalon:

Por mi mem tio signifas, ke mi ne bezonas demandi la germanlingvan eldonejon pri la uzorajtoj, sed iun alian, se mi volas surbendigi mian kanton kun tiu muziko. Mi ĉiam timis, esti iomete malsprita, farante tion – sed nun mi lernis, ke tio estas kutima inter hiphopaj artistoj.

Pri samplaĵoj uzitaj en germanlingva repo informas tre bona video-serio. Bedaŭrinde Youtube malebligis spektadon en Germanujo mem pro kopirajta baraktado. (La fifama muzikindustrio rebatas.) En la sekva enskribo mi mencios, kiel tamen ĝui la videon, ĉar ĝi ankaŭ informas pri la dua kanto, pri kiu mi volas skribi.

De lago Lemano ĝis la Finnlanda stacidomo

Mi jam rakontis muzikvideajn anektodojn de miaj vojaĝoj al Kazan kaj al Sankt Peterburgo. En la due menciita urbo ankoraŭ okazis alia menciinda afero.

Tiun tagon mi estis vizitinta la krozoŝipon Aŭrora, kiu famiĝis pro sia rolo dum la oktobra revolucio en 1917. Por veni tien, mi prenis la metroon kaj eliris je la Finlanda stacidomo. Jen alia nomo kun historia signifo. Tie Lenin alvenis, kontrabandita de la Germanoj el Svislando. The Pet Shop Boys faris alludon pri tio en sia kanto West End Girls. Tie ili kantas “De la lago Lemano ĝis la Finlanda stacidomo”. Nu, proksime de tiu lago mi estis en 1986 kaj 1987 dum la someraj ferioj en La Chaux de Fonds. Kaj nun mi estis ĝuste en tiu stacidomo! (Cetere The Pet Shop Boys ankaŭ faris aliajn verkojn kun rilato al Rusujo: “Go West” kaj muzikon por la filmo “Kirasoŝipo Potjomkin”.)

Post la turistado, mi manĝis en eta restoracio. Mia Rusa akompano diris, ke ĉio aspektas kvazaŭ kiel dum Sovetaj tempoj. Sed la muziko, kiu eksonis en la malantaŭo, estis klare okcidenta. Mi jam estis spertinta tiun mikson dum antaŭaj fojoj en Rusujo. Ekzemple dum dutaga trajnvojaĝo al la Azova maro, iam en la radio aŭskulteblis “Rasputin” de Boney M. – okcidenta kanto kun rilato al Rusujo! Kaj nun mi subite demandis min, ĉu miaj oreloj min trompas: Ĉu tie ne kantis iu en la angla pri Sovetunio?

Denove hejme mi facile eltrovis, pri kiu temas: La kanto nomiĝas “U.S.S.R.”, la artisto Eddy Huntington. Li estis fama dum la tempo de la tiel nomata “Itala diskoteko”, tipa popmuzika stilo el la 1980aj jaroj.

Se oni rigardas la videon de Eddy Huntington: U.S.S.R., tiam oni estas tre feliĉa, ke ne nur la malvarma milito estas historio, sed ankaŭ la modo de tiu tempo! Tamen indas spekti tion:

La supra video enhavas dialogojn, interrompojn kaj brusonojn. Ankaŭ haveblas versio kun altkvalita sono, kiu nur montras la disketon:

Plej amuze tamen estas, kiel mi eltrovis nur hodiaŭ, ke ĉijare aperis nova kanto de li: Eddy Huntington: Love For Russia.

La video estas kunmetaĵo el la malnova Sovetunio-video kaj diversaj vivaj prezentadoj de tiu kanto, laste en 2002 en Moskvo. Tie li aperis kadre de nostalgia televidelsendo pri diskotekaj furoraĵoj. Se mia KD por Rusujo ne jam estus finpreparita antaŭ du jaroj, mi ekde januaro havus unu novan kandidaton por ĝi – kaj ekde hodiaŭ eĉ duan.

Amo estas en la aero

Hieraŭ mi skribis pri muzikvideoj, kiujn mi ekkonis en hotelo. Aldonindas ankoraŭ kelkaj ekzemploj por tiu ĉi jaro. En februaro mi estis en Sankt Peterburgo.

Tie mi la unuan fojon aŭskultis Lady Gaga: Poker Face. Mi ne tre ŝatas la kanton aŭ la artistinon, ĉio aspektas kaj sonas artefarite.

En varbado por ĉipsoj kun alludoj pri la nova jaro (kiu laŭ la rusortodoksa eklezio okazas du semajnojn post la romkatolika, do ne estis tro longe antaŭe) eksonis John Paul Young: Love Is In The Air, tre malnova kanto. Antaŭe mi ne tro ŝatis ĝin; ĝi havas la tipan sonon el la 1970aj jaroj, kiu ofte sonas tre malnova, pasinttempa. Tamen la unua parto de la kanto, kun tiu klara kantado, nun tre plaĉas al mi.

Sed la du veraj furoraĵoj ne estas anglalingvaj. Unu kanton mi nur ŝatis post ofta aŭskultado, sed tiam des pli ĝi ne plu foriris el miaj oreloj: Banderos: Adios (Банд’Эрос: Адьёс). Tiun kanton mi kunprenis kiel mian personan someran kanton al la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec.

Kaj la kulmino estis kanto, kiun mi vidis nur unufoje en la televido. Tamen ĝi tuj kaptis mian atenton kaj pro la video kaj pro la muziko: Zdob şi Zdub: Bunǎ Dimineaţa konsistas el nostalgiaj bildoj, bonhumura kantado, vigla ritmo kaj latunaj blovinstrumentoj – kvazaŭ orienteŭropa mondmuziko. La grupo venas el Moldavujo.

Kiu diris, ke ne plu eblas malkovri ion por okcidentuloj? Kia ĝojo, kiam la vivo ankoraŭ ofertas agrablajn surprizojn!

Ni estas solaj

Hejme mi neniam spektas muzikan televidon. Nuntempe la plej grava kialo estas, ke mi ne havas televidilon entute. Sed ankaŭ antaŭe la muzikaj kanaloj ne plu interesis min, ĉar dum la pasintaj jaroj, ili pli kaj pli forigis sian (supozite) kernan produkton el la programo kaj plenigis ĝin per Usonaj “realvivaj” serioj kaj varbado por poŝtelefonaj melodioj. Kutima ŝerco en Germanujo estas: “Mi volas spekti muzikvideojn – enŝaltu muzikan televidon!”

Tamen, kiam mi tranoktas en hotelo dum feriumado, povas okazi la kontraŭo: Kelkaj kantoj aperas tiom ofte en la televido, ke mi daŭre ligas ilin al tiu tempo.

Kiam mi estis en Kazan (Rusujo) en majo 2008, tre popularaj estis du kantoj. Unu estas Madonna & Justin Timberlake: 4 Minutes (produktita de Timbaland). Tiun mi ne ŝatas, ĝi neniel ravas min.

La alia estas Kylie Minogue: In My Arms, elektronika-melankolia popmuzikaĵo. Tiu ne plu eliris miajn orelojn. La sekva video estas alia versio ol tiu malantaŭ la suba ligo, ĉar enmetado estas malaktivita por tiu. Ankaŭ tiu pli nova, kunmetita versio plaĉas al mi. Tie aldone kantas viro:

En januaro mi vizitis Bavarujon. Kvankam la Germana muziktelevido, kiel mi ne povas mencii sufiĉe ofte, absolute aĉas, foje – verŝajne malgraŭ ĉiuj provoj – tamen aperis muzikvideo. Polarkreis 18: Allein allein mi jam konis el la radio – denove elektronika, melankolia popmuziko. Iom surprizis min ke la strofoj estas en la angla kaj la refreno en la germana.

Mi jam regas kelkajn gitaroakordojn

Tra unu el la plej popularaj germanlingvaj blogoj mi malkovris tre amuzan kanteraron. Ne temas pri kanto-eraro, sed multaj pecoj de diversaj kantoj, kantitaj kune. La grupo ĉiam ludas la samajn kvar akordojn (C G Am F – eble en alia dutalteco) kaj tiel montras, ke dekoj da kantoj uzas ilin!

Ĉe Youtube mi trovis diversajn versiojn de “The Axis Of Awesome: 4 Chords”. Por la komenco, aŭskulatadon indas studia surbendigo kaj koncerta surbendigo.

Du kantoj venas al mia menso, kiu ne enestas: “The Police: So Sonely” kaj “No Woman, No Cry” (ekzemple de Bob Marley, The Fugees…). Alia populara vicordo de tiuj kvar akordoj estas C Am F G.

Vento frapas al fenestro

Ankoraŭ okazas, ke mi estas kormovita tra Esperanto-muziko kaj perdiĝas en memoroj. Lastan fojon tion forte kaŭzis la 51a selsendo de Varsovia Vento. Tie oni intervjuis Martin Wiese. En tiu elsendo li rakontas pri sia muzika pasinteco, sia aktiveco en diversaj grupoj (la fruaj Amplifiki, poste Persone kaj lastatempe “La Talpoj”). Inter la diversaj partoj de parolado oni ĉiam aŭskultigis lian muzikon kaj kelkajn kantojn li mem ludis. Elstaris la IS-kanto kaj Longe for. La dua venas de la unua Persone-albumo “62 minutoj”. Mia grupo “La Kuracistoj” reludas ĝin regule dum koncertoj. Alia agrablaĵo estis, ke li mem diris, ke li daŭre tre ŝatas la kanton Du homoj de la dua albumo “En la spegulo” (kiu intertempe senpage haveblas). Tiun kanton Supernova el Brazilo reludis (tre bone!) dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec, Ĉeĥujo.

Kiam etaj princoj iras dormi

Hodiaŭ la unuan fojon mi pagis por MP3-dosiero. Tio ne estas io eksterordinara, se oni konsideras, ke ekzistas interretaj vendejoj por tio ekde jaroj. Tio estas io speciala, se oni scias, ke mi forte preferas diskojn al dosieroj kaj ke mi ne ŝatas âceti unuopajn kantojn. Fakte mi ne mendis la kanton por mi mem. Kaj mi vidis, ke la kompleta disko estas kopiprotektita.

Kun kopiprotektitaj diskoj mi havas grandparte negativajn spertojn. Principe mi jam evitas entute aĉeti ilin, tamen en mia kolekto troviĝas minimume tri ekzempleroj: Apocalyptica: Reflections (kiu dum aŭtomata startado instalas iun kromprogramon, do agas kvazaŭ viruso; estis donaco tamen), Jam & Spoon Featuring Jim Kerr: Cynical Heart (kiu tute faras problemojn) kaj Coldplay: X&Y (kiu tiom malbone legiĝas ke ne eblis ciferecigi kelkajn kantojn bone). La muzikindustrio denove sukcesis ĉagreni fidelan klienton.

Anstataŭ mendi tutan albumon tra la interreto, atendi kelkajn tagojn ĝis ĝi alvenas kaj tiam eltrovi, ke la kopiprotekto estas denove terura kaj ne permesas komfortan aŭskultadon, mi dekomence rezignis. La muzikindustrio perdis la profiton el la diferenco de tuta albumo kaj tiu unu kanto. Mi ne plu pretas penti pro la kapricaĵoj, kiujn iuj stultuloj elpensas, por efektive malhelpi al konsumantoafabla muzikomerkato. Mi daŭre volas aĉeti kantojn, kiuj plaĉas al mi.