Monataj arkivoj: Aŭgusto 2004

Neniu respirpaŭzo, historio fariĝas

La publika versio de mia kantokolekto bezonas aktualigon, sed pro komputilaj problemoj hejme tio prokrastiĝas. Mi ŝparu teknikajn detalojn ĉi tie; la rezulto ĉiel ajn estas, ke mi ankoraŭ ne povas enretigi pliajn kantojn tuj, kvankam ili jam pretas.

Kompare al la unua versio de julio, mi aldonis 11 kantojn:

24. Feri Floro & Gunnar R. FISCHER – La Bambo
25. Persone – La fantoma lum’
26. Bertilo WENNERGREN – Feliĉe
27. Simon & Garfunkel – Ponto trans akvo ŝtorma
28. Simon & Garfunkel – La boksisto
29. Gipsy Kings – Flugadi
30. Super la nuboj
31. Liberas la pens’
32. La marĉo-soldatoj
33. La iamo longe for
34. Birdo, flugo for

Mi povintus pretigi ilin jam antaŭ monato, sed tiam pro energimanko rezignis pri tio. Saĝa decido, ĉar nun mi je preskaŭ same malalta energinivelo povis finpretigi ilin, tiel ke la ĉimonata (kaj lasttaga) aldono konsistas komplete el ili.

Denove mi foruzas (aŭ eĉ malŝparas) multan tempon farante memkompilitajn KDjn. Nu, almenaŭ tiu laboro donas estontajn temojn por la taglibro.

Neniu diris ke estis facile

Mi trovis malkovris kelkajn interesajn aferojn en la reto. Unu estas, ke mi troviĝas
– sur listo de plej ŝatataj artistoj (Lazewski, 23a de junio)
– kun du kantoj sur MP3-ludlisto (“RAPTAR RAMPAGE Playlist”)
Por aliaj tio eble signifas malmulton. Sed de tempo al tempo necesas vanta memspegulado.

Mi rekomencis forigi MP3-dosierojn de mia komputilo. Kvankam ĉifoje eĉ temis pri kantoj de grupo kiun mi ŝatas, denove mi bone sukcesis. Havi tro multajn kantojn samtempe blokas la rigardon al tio, kio vere (aŭ almenaŭ nuntempe) gravas.

Trarigardante malnovajn paperojn pri memfarita muziko, mi eltrovis ke la dato de mia unua remikso estas la 15a de aprilo 1997 kaj ke nur la MP3-dosieron mi faris la 7an julio 1997 (kiam mi la unuan fojon konatiĝis kun la MP3-formato).

Mi ne foliumis en tiu muzikpaperoj sen kialo: Finfine mi denove iom okupiĝis pri verkado de samplobazita muziko (nun trenco). Ne eblas promesi baldaŭajn novajn kantojn, sed la granda paŭzo estas interrompita. Kutime mi nur venas al bonaj rezultoj, se mi konstante iom laboras. Espereble ekde nun mi denove kapablas realigi tion.

Reen al la domo kiun amo konstruis

La pasinta semajnfino estis vere bonega. Sabate mi veturis trajne al Meschede por viziti mian iaman kunloĝanton Till. Ankaŭ venis Holger, do la amika triopo estis kompleta. Krom bongusta manĝaĵo kaj bonega “kajpio“-trinkaĵo, ni longe babilis (parttempe kune kun la gepatroj de Till). Dimanĉe ni iom promenis en la naturo kaj poste elprovis kafejon, kiu nuntempe estas tre moda inter la junuloj de Meschede (sed ĉar estas ferioj, ni ne havis problemon trovi liberajn lokojn).

Agrable, ke mi denove same freŝe ŝercis kun la aliaj kiel dum pasintaj jaroj. Pensige, kiom novan vidpunkton tiu komuna tempo donis al mi.

Reveninta al Münster, mi finis memkompilitan KDn kiun mi jam planis antaŭ semajnoj. Mankis nur la decido pri 2-3 pecoj kaj la vicordo de la kantoj. Laŭ mi, la refreŝiga kunesto instigis min fini la projekton (ni i.a. parolis pri la muziko el la filmo “Desperado“). Dum la trajnvojaĝo mi findecidis kiujn kantojn uzi kaj kiujn ne. Anstataŭ longe cerbumi pri la plej bona vicordo, mi simple transprenis tiun de la KDj, kiuj montriĝas tre taŭga. Foje tio funkcias…

la Tarantino/Rodriguez-kompilo
# daŭro KD artisto kanto
01. 3:14 TC George Baker Selection Little green bag
02. 2:13 TC Dick Dale & his Del-tones Misirlou
03. 3:05 PF Kool & the Gang Jungle Boogie
04. 2:26 PF The Tornadoes Bustin’ Surfboards
05. 2:13 PF Ricky Nelson Lonesome Town
06. 2:25 PF Dusty Springfield Son of a preacher man
07. 2:40 TC Chuck Berry You never can tell
08. 3:09 TC Urge Overkill Girl, you’ll be a woman soon
09. 3:18 PF The Lively Ones Surf Rider
10. 3:48 FDTD The Blasters Dark night
11. 2:41 FDTD The Leftovers Torquay
12. 4:56 FDTD ZZ Top She’s just killing me
13. 5:14 FDTD Tito & Tarantula Angry Cockroaches
14. 4:15 FDTD Stevie Ray Vaughan & Double Trouble Mary had a little lamb
15. 4:11 FDTD Tito & Tarantula After dark
16. 4:34 FDTD Stevie Ray Vaughan & Double Trouble Willie the wimp (and his Cadillac coffin)
17. 2:06 D Los Lobos & Antonio Banderas Canción del mariachi
18. 5:49 D Tito & Tarantula Strange face of love
19. 2:05 D Salma Hayek Quédate aquí
20. 2:15 D Los Lobos Phone call
21. 4:39 D Tito & Tarantula Back to the house that love built
22. 3:21 D Los Lobos Let love reign
23. 4:20 D Los Lobos Mariachi Suite

Rigardo reen – la 20a kaj 21a de aŭgusto 2003

La dudekoka enskribo antaŭ unu jaro – la problemoj de tro multaj MP3-dosieroj en la reto kaj tro multaj fontoj.
La dudeknaŭa enskribo antaŭ unu jaro – plue pri Esperanto-MP3-dosieroj, DVD “Im Juli”, Funny van Dannen.

Ni devas fari ion ion kontraŭ tio

La hodiaŭa tago eniros mian memoron kial dato de granda venko. Estis vere longa kaj pena batalo, sed mi nun povas diri ke mi certe gajnis la unuan batalo-serion. Se mi ene de unu horo povas rakonti ĉiujn miajn problemojn tiom klare, ke alia persono, kiu antaŭe ne konis min, komprenas mian situacion, tiam tio estas klara venko. Ne nur por mi, sed ankaŭ por la homaro, kiu ekde nun rajtas denove esperi pri tempo kiam miaj rakontaĵoj estas pli mallongaj, koncizaj! ; ) Nu, jam tiu memironio montras ke mi evidente pli bone fartas ol dum la pasintaj tagoj.

Kiel vivi feliĉe?” estas granda taglibra temo por Ken Miner kaj mi. Ni ambaŭ venis al surprize similaj rezultoj (kiel relegeblas en lia taglibro, la 3an kaj 29an de julio).

Nun mi eltrovis ke Arnau Torras y Totosaus, la freneza Kataluna komiksodesegnanto, donas preskaŭ ekzakte la saman respondon en siaj plej novaj verkoj “Malpli da teksto kaj pli da sekso” kaj “La vivo simplas – temas pri amo!” (ili ankaŭ troviĝas en hispana katalogo). Bonvenon al la filozofa rondo, Arnau! Pensige ke eĉ tiom populara, ŝatata persono venas al tiom profundaj pensoj (nu ja, tiun komenton mi dum la pasintaj 12 monatoj jam aŭdis de pluraj personoj pri mi mem)!

R.E.M. (= “Rapid Eye Movement”, “rapida okulmoviĝo”; fenomeno dum certa fazo de la dormo) komence de la 1990aj jaroj rikoltis grandan sukceson per kantoj kiel ekz. “Losing my religion”, “Man on the Moon”, “Shiny happy people”, “Everybody hurts”, “It’s the end of the world as we know it (and I feel fine)” (kaj certe pliaj – mi nur listigas tiujn titolojn, kiujn mi memoras). Poste tamen la drumisto foriris kaj iom ekestis silento pri la grupo. En 2001, ili denove revenis al la amasa sukceso per la disketo “Imitations of life”.

Iom strange, ke mi ĝin unue ne tre ŝatis: Multe tro popa, mola, dolĉa, glata por mia gusto. Sed la akompana filmeto estis interesa: Iu familia festo (aŭ io simila), dum kiu okazas multaj akcidentetoj kaj aliaj aferoj; kaj la grupo umas meze inter la aliaj homoj. La fokuso daŭre ŝanĝiĝas, tiel montrante ĉiam alian scenon pli bone – foje ludata en inversa tempa direkto.

Kompilante novan KDn kun pli malrapidaj kantoj, mi unue pripensis enmeti “Losing my religion”, ĉar ĝi tiom taŭgas por mezrapida flirta dancado (t.e. mallonge antaŭ vere malrapida para kanto venas). Sed intertempe mi preskaŭ ne plu povas aŭskulti tiun kanton, sen ke mi jam je la unuaj akordoj tuj pensas pri mia amiko Lars Böhmer kaj okazaĵoj dum la IS 1994/95 en Tübingen. La tutan rakonton mi ne volas mencii ĉi tie (privata afero, kaj mi ja ne estas parto de ĝi). Sed pro tio mi decidis, ne enmeti “Losing my religion” en la farendan KDn kaj mi eĉ pli facile eltenas, ja ĝuas “Imitation of life” ol ĝin. Strange, la vivo, foje.

Rigardo reen – la 19a de aŭgusto 2003

La dudeksepa enskribo antaŭ unu jaro – la adiaŭa festo de Till.

Ĉu vi vin volas ŝanĝi? Ĉu mankas al vi la kuraĝo por tio?

Do, refoje: Die Ärzte per “Geräusch” vere faris brilan albumon. Ĝi funkcias kvazaŭ kiel medikamento, kiu nur iom post iom, sed longdaŭre plibonigas la humuron.

Hieraŭ mi malkovris la veran belecon de la kanto “Nicht allein“. Antaŭe iom ĝenis min, ke ĝi tro similas al aliaj kantoj, kiujn mi konas (kaj ŝategas): La komenco de la strofoj memorigas min pri “One” de “U2”, la teksto de la refreno al “Millionen Legionen” de “Die Fantastischen Vier” kaj la refrena kantado al “Wünsch Dir was” de “Die Toten Hosen”. Sed kompreneble tiu simileco povas esti nur hazarda kaj rezulto de miaj atentaj oreloj kaj mia tro kritikema menso, kiu tuj konstatas paralelojn, eĉ se reale ili ne ekzistas.

Tutegale, kion mi antaŭe pensis pri la kanto (de kiu cetere haveblas MP3-peceto en la reto): La teksto vere brilas kaj ekzakte priskribas, kion mi nun pensas kaj sentas. Eble tial mi tiom ŝatas “Geräusch”, ĉar ĝi enhavas plurajn kantojn kiuj instigas al agado, al la volo, ŝanĝi ion en sia vivo…

La pasintan nokton mi denove havis tre agrablan sonĝon, en kiu aperis la sama persono kiel en pli frua bela sonĝo. Jes, kompreneble, sonĝoj eble neniel rilatas al la realo. Sed kiam la realo estas plejparte malbona, tio ne estas mirinde, sed dezirinde.

Kaj ne timu paŝi en la malhelon

Dum la pasintaj tagoj, mi prilaboris mian muzikan TTT-ejon, interalie aldonante du artikolojn: La unua temas pri Esperanto-kulturo kaj estas en la germana; la dua (jam menciita antaŭe) estas pri Esperanto-muziko kaj la Esperanto-movado. Ambaŭ ne estas novaj, sed ke mi ankoraŭ havas tiom longajn artikolojn por enretigi, montras bone, kiom multe mi poste povos aldoni…

Krom tio, mi finfine realigis la urĝan aktualigon de la persona TTT-ejo. Tio okazis sen grandegaj ŝanĝoj, sed multaj detaloj, precipe aldonado de novaj ligoj, indigas mencion ĉi tie.

Surfante tra diversaj taglibroj, mi trovis paĝon, kie Don Harlow recenzas la Kvinpintan Kantaron 2000. Duoble notinde, ĉar mi tute ne sciis, ke ekzistis tia nova eldono; kaj ĉar Don Harlow regule recenzas filmojn kaj librojn en tre ĝuebla skribstilo.

La bedaŭrinda eltrovaĵo de la tago estas ke google ne bone funkcias kun livejournal – kelkaj rezultoj restas netrovitaj tra rekta serĉo, kion mi nur rimarkis, ĉar mi sciis de ties ekzisto. Estonte do necesos pli longe kaj pene serĉi enskribojn, al kiuj indas ligi pro sama temo en la plej nova enskribo.

Temas pri miaj pensoj pri metalroko kun fantaziaj temoj kaj metalroko kun mezepoka sono. Kvankam multaj homoj opinias, ke fantazia metalroko havas neniun ligon al la reala vivo, mi kredas la malon. En tiuj du enskriboj, mi montris tre pozitivan sintenon, sed hodiaŭ ne.

Mi estas tiom laca de ĉio: de la daŭra batalado, kiu gvidas al maksimume momente kontentigaj rezultoj sed je longa rigardo nenion ŝanĝas; de la homoj, kiuj iam estis proksimaj al mi sed nun malgraŭ ĉiuj provoj ne kapablas kompreni min; de la socio, kiu aŭ rekte kontraŭstaras mian feliĉon aŭ donas neniun ŝancon al mi.

La pasinteco estas plenparte nigra, la nuno griza kaj la estoneco nenia. Tion, kion mi povas ŝanĝi, mi evidente ŝanĝas al pli bono; sed tio, kion vere necesus ŝanĝi por feliĉigi min, ne estas ŝanĝebla (almenaŭ ne de mi).

Kion atendi de la vivo, se la cirkonstancoj ĉiam malbonas kaj nur malboniĝas? Je kio kredi, se ĉiuj promesoj montriĝis iluziaj kaj propra laboro por feliĉo estas neniigita? Kial entute daŭrigi tiun strangan ludon, se oni jam delonge devas fari tion laŭ maljustaj reguloj kaj en malbona pozicio sen propra kulpo?

Al la unuaj du demandoj mi ne scias respondon. Ebla reago al la tria estas: Por montri al tiuj idiotoj, kiuj volas kateni vin, ke ili je la fino tamen ne sukcesos kaj ke vi restas nekalkulebla kaj do ne tute maldanĝera al ili. Por praktiki al tiuj malmultaj vere konindaj homoj la indulgon, kiun vi mem ne spertas, por ke almenaŭ ili ne finu same kiel vi. Por vere elprovi ĉiujn lastajn rimedojn, ĝis kiam via finfina malvenko kaj malsukeco malgraŭ via diligenta agado estos senduba. Tio estos vere digna kulmino de krom tio tute malŝparita, senutila kaj por la plej granda parto de la socio superflua vivo.

Sed nun la fantazio venas kaj helpas. Kiu ne ŝatus esti Aragorn en “Mastro de la Ringoj”? Li, ano de la noblaj Dúnedain, estis jam 87-jaraĝa dum la vojaĝo de Frodo, do kolektinta multan sperton pri batalado kaj la vivo.

Kiel heredo de Isildur, lia destino estis klara kaj brila, nome okupi la longe malplenan tronon de Gondor, porti la refaritan glavon Andúril kaj batali en inda milito por la prospero de ĉiuj bonaj estaĵoj. Aparte de tiuj “etaj” aferoj, li gajnis la amon de la belega elfino Arwen, filino de Elrond.

Sed kvankam ĉiu alia homo tuj ĝojkrius pri tiom eventoplena kaj bone evoluanta vivo, li tre longe hezitas akcepti sian sorton kaj eĉ estas dubema, malcerta pri si mem. Sen lia amiko Gandalf (post la ruinoj de Moria), li ŝajnas plie iom senhelpa, senespera, ja perdita!

Resume: Se jam la homo kun la plej glora, senchava vivo montras tiajn malfortojn… mi ankaŭ rajtas fari tion. Krome mi rajtas akcepti ilin kiel neforigeblajn partojn de la homa spirito. Kaj se iuj kritikas tiujn ecojn ĉe mi, mi posedas la kvazaŭ superan rajton, rimarki ke ili komprenas nek ion pri mi, nek ion pri la vivo. Trankviliga penso.

Hodiaŭ bela, simpatia virino afable demandis ion ĉe la laboro. Mi skribe fiksas tion, ĉar mi certas ke tio longtempe ne okazis kaj longtempe ne plu okazos. Nu, almenaŭ unu bona afero hodiaŭ (krom la fakto, ke mi ankoraŭ kapablas rekoni belecon kaj estimi afablecon, kompreneble).

Rigardo reen – la 15a de aŭgusto 2003

La dudeksesa enskribo antaŭ unu jaro – nova versio de la kantokolekto, anonco de la adiaŭa festo de Till.

Nigratrua suno, ĉu vi ne venos kaj forlavos la pluvon?

Lastatempe mi denove aŭskultas pli ofte metalrokan muzikon. En la oraj tempoj de mp3.com, mi de tie kolektis amason da kantoj de famaj, novaj kaj poste konataj grupoj. (Mi plej fieras pli la tria subgrupo, ĉar mi nun povas diri “Ha, mi jam konis kaj ŝatis ilin longe antaŭ ilia granda sukceso!”)

La unua metalrokgrupo, kies muziko al mi plaĉis, estas Blind Guardian el Germanio.
Ili tiom impresis min, ke priskribo de la grupo troviĝas jam sur la plej unua versio de mia hejmpaĝo.

Dum mia unua jaro kiel studento, mi zorgis pri tradukoj de kelkaj BG-kantotekstoj. Celo estis klarigi la signifon de la vortoj kaj ne doni kanteblan version. Tamen hodiaŭ kompreneble ankaŭ la dua kvalito estas dezirinda. Sed tio estus projekto por la iama estonteco. Pli rapide realigebla estas artikolo en la Vikipedio, kie mi jam delonge ne plu verkis ion.

Jen listo de la BG-kantoj, kiuj haveblis ĉe mp3.com kaj kiujn mi ne havas sur KD. (Da ili ekzistis ses pliaj pecoj.)

Blind Guardian ĉe mp3.com
albumo # nomo daŭro teksto akordoj
NIME 04 Nightfall 5:33 L T
NIME 15 Thorn 6:17 L  
NIME 02 Into the Storm 4:23 L T
NIME 06 The Curse of Feanor 5:40 L  
IFTOS 06 Born in a Mourning Hall 5:11 L T
IFTOS 09 And the Story Ends 5:57 L T
TFTTW 01 Traveler in Time 5:59 L  
TFTTW 06 Lost in the Twilight Hall 5:59 L T
FTB 02 Banish from Sanctuary 5:27 L T
FTB 08 Valhalla 4:55 L T
BOF 06 The Martyr 6:14 L T
BOF 01 Majesty 7:31 L T
TT 03 Journey Through the Dark 5:11 .L. T
TT 06 Goodbye My Friend 6:26 .L.  
TT 10 Welcome to Dying 5:55 .L.  

Mi ordigis la kantojn laŭdate; la plej novaj estas la unuaj. Nur la tri kantojn de la unua koncerta albumo mi metis al la fino. La unuaj ses titoloj estas multe pli bonaj ol la resto; Blind Guardian multe pliboniĝis dum la jaroj. Tamen lastatempe kelkaj adorantoj kritikemas, ke ili iĝis eĉ iom tro bombastaj, uzante orkestrojn kaj multegajn spurojn por la registrado kaj ke iom perdiĝis la sento de “simple bona metalroko”. Nu ja, ĉiel ajn restas la pasintaj verkoj, kiujn mi daŭre ĝuas.

Rigardo reen – la 14a de aŭgusto 2003

La dudekkvina enskribo antaŭ unu jaro – ideo pri hiphopa kanto, diskuto pri nova strofo, belega foto kun Hungara belulino.

Tiu tempo venos; iun tagon vi vidos, kiam ni ĉiuj povos esti amikoj

Mia menso daŭre ne tro stabilas; sed mi tamen kapablas konstati agrablajn suprizojn, kiam ili okazas. Felix Zesch, la nuna prezidanto de la Germana Esperanto-Junularo, kontaktis min. Li havis bonajn novaĵojn:

  1. La ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj ( = malpri viroj inter 18 kaj 64 jaroj) donacis – sen antaŭe promesi tion! – certan monsumon al la junularo, ĉar tiu post longa kaj multpersona agado atingis la postulatan membronombron.
  2. Tio signifas, ke la Germana Esperanto-Junularo havas neatendite monon por novaj informfolioj. Por ke tiu mono ne forfalu, tamen necesas eldoni ĝin ankoraŭ ĉijare.
  3. Ĉar la kultura broŝuro (pri kiu mi ja skribis plurfoje jam, laste la 5an de julio) estas la plej preta, tiu aperu unue. Felix volas nun transpreni la finan preparfazon.
  4. Resume do la tuta peno investita indis, se nun vere la broŝuro aperos. Mi ĝojas pro la junularo, pro Felix kaj pro mi mem.

Hodiaŭ mi enretigis malnovan artikolon, kiun mi verkis en 2000. Ĝi nomiĝas “Esperanto-muziko kaj la Esperanto-movado“. Nu ja, ne plu aktuala rilate al ĉiu detalo, sed tamen leginda (almenaŭ por interesitaj nespertuloj pri Esperanto-muziko).

Mi ne estas la sola muzikema esperantisto, kiu taglibrumas. Finfine mi trovis la tempon por (re)aŭskulti novajn pecojn de miaj kolegoj kaj komenti en ties taglibroj:

arono verkis “Resubiras sama suno” kaj “Eskapo“.
argilo finis “Kion fari?“.

Rigardo reen – la 13a de aŭgusto 2003

La dudekkvara enskribo antaŭ unu jaro – polurado de la nova “Feliĉe”-strofo, promeso de Patrik Austin, Beatles-kantado dum festo kaj la sufiĉaj 40 KDj.

Aŭgusta somernokto (…), aŭskultante la venton de ŝanĝo

Hejme mi finfine prenis la tempon por aŭskulti kelkajn jam antaŭ monatoj kolektitajn Esperanto-MP3jn. Temas pri folkloro kaj popmuziko, sed relative elteneblaj kantoj.

Holger vom Ast kantas kaj gitaras en “Mi amas vin” relative altkvalite, sed – kiel preskaŭ ĉiuj papagoj – ne senerare. La tuto muzike memorigas min pri Jacques Yvart.

Attila Schimmer stile similas foje al Tutmonda Muziko kaj Ralph Glomp (“La sonĝo estas for” kaj “Nyári csókok, õszi könnyek” – la lasta plejparte en la hungara), foje al sudecaj/Brazilaj artistoj (“Ay Mamà”, “Unutona Sambo”). Ankaŭ liaj pecoj (almenaŭ la pli ritmaj) estas pli altkvalitaj ol la averaĝa Esperanto-kanto de nekonata amatoro.

Hodiaŭ mi denove miris, pri kiom multaj signifoj de “CT” mi stumblis sen aktive serĉi ilin. Jen la listo:

  1. c.t. = cum tempore (“kun tempo”) – el mia tempo kiel studento. Tempoindiko “c.t.” signifas, ke leciono komenciĝas kvaronan horon pli malfrue ol indikita (ekz. je la 9a c.t. = je la 9a kaj 15 minutoj).
  2. CT = Catania – el mia tempo en Sicilio
  3. CT = Computertomographie – de mia laboro en la universitata kliniko
  4. CT = Chattertreffen. Refoje vidita en la taglibro de n_true.
  5. CT = Cryonic Temple (metalroka grupo). La mallongigo aperas ĉe la nomo de MP3-dosiero de la kanto “Inquisition”.
  6. CT = Catalana. Vidu www.esperanto-ct.org.

Rigardo reen – la 12a de aŭgusto 2003

La dudektria enskribo antaŭ unu jaro – muzikado dum IJS, Bertilo & Birke surbendigitaj koncertante, nova “Feliĉe”-strofo, sukceso ĉe mp3.com.