Ĉiun semajnon mi daŭrigas mian promeson por la nova jaro, almenaŭ unufoje eliri. Antaŭ semajno mi spektis la filmon “Sucker Punch”. Ĉifoje mi denove spektis filmon. Fakte gravis, ke ĝin montris unu el la du malgrandaj kinejoj de mia urbo Münster. Aliokaze mi estus pensinta, ke “Ĉio, kion ni devis doni” estas celita al la granda amaso. Eble la partopreno de Keira Knightley misgvidis min.
Estas sciencfikcia filmo kun simila temo kiel “La insulo” kun Ewan McGregor (kia koincido, ke ambaŭ aktoroj aperis en epizodo de Stelaj Militoj!).
La filmo impresis min plurmaniere: Unue, dum la scenoj en la pasinteco, la infanoj ne ĝenas. Tio estas ege malofta en filmo. Due, la filmo ne vetas je tio, ke oni ne scias, kio okazas. Oni povas tute bone anticipe scii, pri kio temas. Trie, la filmo ne dependas de tio, ke oni ne divenas la finon. Mi jam antaŭe bone imagis, kia estos la fino, kaj pravis. Sed tio neniel ruinigis la viziton de la kinejo. Kvare, la filmo fokusiĝas je la rakonto, ne je la aktoroj. Per malmulto ĝi rakontas – kaj ĝuste tio estas la ŝanco de “malgranda” filmo.
La muziko bone kongruas al la resto: Ĝi neniam tro altrudas sin, sed subtenas la etoson de la filmo. Ĉefe estas melankoliaj melodioj de orkestra muziko. Ĝi sonas kiel la filmmuziko por “The Thin Red Line” de Hans Zimmer aŭ “Adagio for Strings” de Samuel Barber.
Entute mi ege ĝojas, ke mi iris al tiu filmo. Mi malkovris etan perlon!