Arkivoj de etikedoj: italujo

Jen venas sun’

Pli ol duona jaro da silento – kio okazis? Ĉiam validas mia diraĵo, ke aŭ mi vivas, aŭ mi skribas pri mia vivo. Tial la longa silento estas tre bona signo. Tamen mi rimarkis, ke ne estas bone, se la plej aktualaj enskriboj ŝajnas tiom negativaj pri la vivo, precipe ĉar tio tute ne kongruas al mia ĝenerala sento, sed montras nur unu faceton, kiun mi ne povas vivi dum mia ĉiutago. Skribi pri io ĉiam estas metodo, kvazaŭ liberigi la menson de ĝi kaj havi spacon por koncentriĝi pri aliaj, novaj aferoj.

Mi faris serion pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011. La lasta rakonto estis pri privata festo en Berlino en marto 2013. Sed ekde tiam ariĝis nova listo, kiun mi same ne sukcesis transformi al enskriboj ĝustatempe. Nu, prefere malfrue ol neniam.

Inter la semajnfino en Berlino kaj la sekva renkontiĝo pasis nur kelkaj semajnoj. Fine de marto mi vojaĝis al Italujo, kie atendis min la Internacia Junulara Festivalo (IJF). Mi estis jam aliĝinta dum la KKPS, perceptante kiom multaj el miaj amikoj venos tien. Por mi estis la unua partopreno ekde 2004 kaj same la unua fojo en Italujo ekde tiam. Post tio, kion mi laste skribis pri la IJF, estis eta miraklo, ke iu ankoraŭ sukcesis ŝanĝi mian opinion kaj konvinki min reveni.

La IJF okazis en la Apula regiono, tiel ke iĝis la plej suda IJF iam ajn. En tiu regiono mi neniam estis antaŭe. Mi flugis de Frankfurto tra Romo al Brindisi, tie havis hotelĉambron por unu nokto kaj la sekvan tagon trajne vojaĝis la lastajn 20 km ĝis Ostuni. La loko estis multe pli facile atingebla ol dum la pasintaj jaroj, alia sufiĉe proksima flughaveni troviĝas en Bari. Ostuni mem estas interesa, pitoreska urbo. La ejo troviĝis kelkajn kilometrojn for de ĝi, sed survoje al la maro (Ostuni mem situas sur monteto). Ĝi estis vilao, do ne duona ruino kiel kelkfoje okazis en la pasinteco. La maro estis atingebla per kvaronhora piediro.

La manĝaĵo estis bonega. Ni havis afablajn kuiristinojn, kiuj tre ŝatis nin. Kiam mi alvenis, mi tuj ricevis mian ĉambron, kaj la duŝoj havis varman akvon. Mi eĉ partoprenis duontagan ekskurson al Alberobello. Tie ni frandis glaciaĵon sur tegmento. Kim proponis tute laŭ la magio de la momento, traduki “Here Comes The Sun” de The Beatles al Esperanto, kaj ni sukcesis fini parton. Dum propra duontaga ekskurso al Ostuno helpis miaj konoj de la itala.

Entute partoprenis eble 80 personoj. Do la IJF estis klare pli malgranda ol dum siaj plej bonaj tempoj, sed multe pli etosa ol dum la pasintaj fojoj, kiam mi ĉeestis. IEJ ŝajne finfine vekiĝis, kiel montriĝas laŭ ĉio, kion mi skribis supre. La kerno de la etoso sendube konsistis el la internacia amikaro, kiu nuntempe partoprenas multajn renkontiĝojn.

Nun sekvu ankoraŭ kelkaj vortoj pri la kutimaj, centraj programeroj (nu, centraj almenaŭ por mi, kaj ankaŭ por la etoso). La trinkejo estis en ordo. Tie haveblis granda elekto de trinkaĵoj. Bedaŭrinde ĝi troviĝis en salono kun malbona akustiko, kiu estis tro hela. La gufujo unue ne bone funkciis. Poste oni translokigis ĝin en la enirhalon, kiu estis la centra loko por renkontiĝi (grava afero por bona renkontiĝo, kiel mi ne laciĝas ripeti). Bona decido, eĉ se por tradicia gufujo estis ne sufiĉe malluma kaj trankvila, sed tiel almenaŭ eblis facile teumi kaj babili, kaj tio estas la centra afero de gufujo.

La muzika programo estis tre riĉa, des pli konsiderante la nombron de partoprenantoj. Kim alfrontis kelkajn etoso-problemojn pro enŝaltita lumo (kaj malfavora akustiko), sed je la fino tamen funkciis. Dum la koncerto de JoMo mi kantis “Jen alkohol’” kiel unuan kanton kaj poste La Bamba. Krome koncertis Gijom kaj Itala grupo kun la nomo “blusengaĝiĝo”. La itala grupo ludis dufoje. Dum la unua fojo ili ludis ekzemple “Riders on the Storm” de The Doors. La dua fojo tamen ŝajnis maletosa al mi.

Okazis internacia kulinara festivalo, simile al aliaj renkontiĝoj, tamen unu tagon antaŭ la fino de la fastotempo, tiel ke mi apenaŭ povis manĝi ion de la frandaĵoj. Sed almenaŭ mia ĉokolado, kiun mi poste disdonis, denove bone funkciis por ĝojigi la homojn.

IJF 2013 en Ostuni

Mi sonĝas ion bonan

Ĉu mi vere ne antaŭe skribis pri Zucchero Fornaciari, la Itala muzkisto? Unu de liaj kantoj troviĝas sur mia kompilo de muziko por malrapida para dancado. La interesa afero estas, ke laŭ la sama melodio li kantas du kantojn kun diversaj tekstoj! Unu versio estas en la itala, la alia en la angla:

Zucchero Fornaciari: Il volo (live)

Zucchero Fornaciari: My Love (live)

Origine la anglalingva kanto kaptis mian atenton en 1996. Ĝin li kantas kun iomete blusa voĉo. Sed la teksto en la itala, kiun li kantas per klara, melodia voĉo, poste pli impresis min. Tamen ĝis hodiaŭ tre plaĉas al mi, ke la du tekstoj funkcias – kaj estas sufiĉe diversaj rilate al la enhavo.

Komence de 1997 Esperanto-amiko kaj mi iomete stultumis. Tiel venis la ideo, verki Esperanto-tekston por la kanto! Tio iĝis mia unua esperantlingva kantoteksto, “IS en Traben-Trarbach” (post “IS en Germanio”), per kiu mi varbis por la Internacia Seminario 1997/98 kaj poste por kelkaj aliaj. Dum diversaj okazoj mi prezentis ĝin sursceneje. El hodiaŭa vidpunkto la teksto ne plu konvinkas min; necesas pli multaj rimoj kaj la misakcentadon de “IS” ĝuste en la refreno mi ne ŝatas. Tamen ĝi restas en bona memoro – tiam mi komencis havi fortajn ligojn al Italujo kaj ĝenerale, rerigardante estis bonegaj jaroj en Esperantujo.