Arkivo por la kategorio ‘Senkategoria’

Unu belan tagon

ĵaŭdo 22 Decembro 2011

Hieraŭ mi menciis, ke okazis – malgraŭ ĉio – kelkaj bonaj ŝanĝoj en mia vivo. Unu grava (el artista vidpunkto) estas, ke mi finfine sukcesis ordigi mian samplaĵokolekton! Tasko titana, por kiu mi bezonis monatojn (kaj paciencon kaj bonan memorkapablon). La ĉefa dilemo konsistas el tio, ke diversaj diskoj kun samplaĵoj havas parte la saman enhavon – kaj parte la enhavoj de du diskoj kompletigas unu la alian, tiel ke prefere ĉio estu kune. Aliokaze oni ĉiam riskas forgesi pri tio – aŭ akcidente reuzi samplaĵojn, kiuj jam troviĝas en finita verko.

Mi komencis la ordigon de la samplaĵokolekto jam fine de 2010, kopiante kelkajn diskojn al mia portebla komputilo. Tio jam montris la utilon, ĉar mi muzikis per tiuj samplaĵoj en mia hotelĉambro en Berlino, kie mi tranoktis post la Junulara E-Semajno en Burg (Spreewald). Estis ege praktike, simple prilabori kelkajn projektojn. Survoje ofte venas bonaj ideoj, kaj se oni devas elspezi la penon fiksi ilin unue skribe, kaj poste hejme provi memori ĉion laŭ noticoj faritaj haste, evidente la tuta spontanea spirito perdiĝas.

Kompreneble mi ĉiam povus iĝi viktimo de tio, nur krei duonpretajn verkojn kaj neniam fini ion. Tamen la rikolto en 2011 estis bona: Ĝuste pro tiu nova oportuna maniero verki, mi finis du muzikaĵojn fine de la jaro. (Oni komparu tion al la unu peco en 2010! Kaj en 2009 kaj 2008, mi ne estis pli kreiva.) Ĉio ŝajne okazis tre senstreĉe; mi povis uzi ĉiujn kvin liberajn kaj inspirajn minutojn, kiujn mi havis. Tio tre memorigas min pri la unuaj verkojaroj (1997-1999), dum kiuj mi finis multe pli ol poste. Fakte estis la terura baraktado per dekoj da kompaktdiskoj, kiu pli kaj pli retenis min.

Ankoraŭ necesas ordigi ĉiujn komencitajn verkojn. Sed jam nun la verkado de samplobazita muziko denove servas kiel metodo, malstreĉiĝi – kaj tio estis la origina celo, krom esti kreiva.

Kelkfoje dum la jaro mi jam stumblis preter Soundcloud. Tri ekzemploj estas remikso-konkurso de Maps & Atlases, Soulman Seether kaj lia kanto pri Münster kaj kolekto de nr-o-1-sukcesoj el Usono. Mi tre ŝatas la eblon, komenti verkojn. Pro tio mi decidis nun mem elprovi tion kaj registriĝis. Jen miaj du plej novaj kantoj:

Urbo dum nokto by DĴ Kunar

Urbo dum tago by DĴ Kunar

Jen sezono de mallum’ kaj malfeliĉ’

merkredo 21 Decembro 2011

Pasintan fojon, kiam mi skribis, ke mi longe nenion skribis, mi ne imagis, ke daŭros ĝis preskaŭ la fino de la jaro ĝis mi denove sukcesos. Je la unua rigardo, aferoj ŝajnas samaj kiel antaŭ unu jaro.

Sed intertempe multo okazis kaj pri granda parto de tio mi povas esti feliĉa, se ankoraŭ ne kontenta. Mia humuro nuntempe ŝanĝiĝas ofte kaj dum kelkaj situacioj mi ne scias, kiel plej bone uzi la forton, kiu venas kun la ĉagreno. Do evidente mi sentas min denove kiel junulo (en negativa senco)! Tamen pli bone esti duontempe bonhumura ol tuttempe malbonhumura.

Hodiaŭ estas la plej mallonga tago de la jaro. Kelkaj homoj jam diris al mi, kiom negative tio influas ilian humuron, kaj kiom ili sopiras pri pli longaj tagoj denove. Tamen mi memoras multe pli malsekajn, malvarmajn vintrojn, kaj estas dankema pro la nuntempa vetero.

Krome tio estas ideala okazo por denove legi librojn, spekti filmojn kaj aŭskulti diskojn. Ne bezonatas iu stulta kialo por resti en la domo.

Sed se mi jam mencias la vintron, tiam ne manku filmo. “La sentimaj vampiro-mortigantoj” (aŭ “Danco de la vampiroj”), majstra verko de Roman Polanski el la jaro 1967, bonege kongruas al la sezono. La muziko de Krzysztof Komeda ĉiam impresis min.

La ĉefa temo:

En la filmo la ĉefa vampiro cetere parolas unufoje pri la longaj malhelaj vintraj noktoj, kiujn oni plenigas per altnivela babilado. Etosa kulmino sendube estas la menueto, dum kiu dancas homoj meze de dekoj da malicaj vampiroj.

Mi ne volas sekvi morton kaj ĉiujn siajn amikojn

merkredo 12 Oktobro 2011

Ekde hodiaŭ mi havas 35 jarojn. Kiel pasintjare en decembro, mi devas konstati, ke mi tute neglektis mian taglibron dum la pasintaj monatoj. Denove veras la ironio, ke aŭ oni vivas aŭ oni skribas pri sia vivo.

Sed la utilo de tio, skribi siajn pensojn, estas tamen impresa. Mi relegis, kion mi skribis dum mia 27a, 28a, 29a, 30a, 31a, 32a kaj 33a naskiĝdatreveno. (Dum mia 34a naskiĝdatreveno mi skribis nenion, ĉar tiam daŭre regis granda paŭzo en mia taglibro – kiom domaĝe! Ke mi rompis la tradicion, diras ĉion pri mia tiama animstato.) Ial mi pensis, ke dum la antaŭaj jaroj mi malĝuste pritaksis la vivon. Sed nun mi surprize konstatas, ke mi havis ĝustan prijuĝon kaj ke mi jam antaŭe trovis klarajn vortojn. Ankaŭ impresas min, ke mi jam dum la pasintaj jaroj ofte sukcesis trovi taŭgan kanton kaj/aŭ citaĵon.

Por ĉi tiu jaro, tio estas Coldplay-citaĵo. Ĝi jam antaŭe kaptis mian atenton, sed intertempe mi ŝatas eĉ pli grandan parton de la teksto:

“Ne, mi ne volas batali de la komenco ĝis la fino
Mi ne volas ciklon de reuzita venĝo
Mi ne volas sekvi morton kaj ĉiujn siajn amikojn”
(Death And All His Friends)

Kaj por kompletigi la reuzadon de muziko kaj citaĵoj (”ĉar daŭre la samaj kantaĵoj validas” – Persone-citaĵo), jen kanto kiu venis al mia menso hodiaŭ posttagmeze. Pri “Dream On” de Depeche Mode mi jam skribis antaŭ pli ol kvin jaroj

Tempo por la blinduloj por vidi

dimanĉo 24 Aprilo 2011

Denove pasko alvenis, kaj denove mi eltenis pli ol 40 tagojn sen alkoholo kaj dolĉaĵoj. Ĉijare estis nekredeble facile, plenumi tion. Mi mem miras pri tio. Sed endas rakonti ankoraŭ ion alian:

Kiel mi hieraŭ jam promesis, hodiaŭ mi skribos pri la koncerto de Imaad Wasif. Li aspektis iomete timige, kun tre longaj nigraj haroj, serioza vizaĝo kaj maldikaj gamboj. Sed la koncerto kvazaŭ forblovis min… Triopo en nigraj vestoj ludis, kio iomete pensigis min pri Tito & Tarantula. La peza roka stilo tamen pensigis min pri Rage Against The Machine. La membroj de la grupo Spokes, kiu antaŭe koncertis, estis same ravitaj kiel mi kaj dancetis.

Poste mi aĉetis du diskojn “Strange Hexes” kaj “The Voidist”, fakte en tranombrita speciala eldono, t-ĉemizon. Iom mirige post spektado de la bando, ĝi estas blanka (same kiel alia, kiu montras kvazaŭ antikvajn Epiptajn birdojn/homojn). Sed ĝi montras dancantajn skeletojn kaj la nomon de la artisto en fraktura tiparo. Tre taŭga vesto por porti ĝin dum festoj kun peza (metalroka) muziko kaj samtempe distingiĝi de la aliaj per tio, ke oni ne portas nigran ĉemizon!

La vespero entute estis absolute brila. Laŭ la etoso, ĝi jam nun estas forta kandidato por la “plej bona koncerta vespero en 2011″ kaj malfacilos supertrafi tion.

Imaad Wasif: Priestess
- tiu kanto bone redonas la tipan stilon de la koncerto

Imaad Wasif: Her Sorcery
- pli trankvila kanto, kiu tamen tuj eniris mian orelon

En la varmo de la sun’

sabato 23 Aprilo 2011

Daŭre validas mia promeso al mi mem, minimume unufoje dum la semajno eliri. Pasintan fojon mi vizitis la kinejon. Merkrede denove estis tempo por koncerto. Fakte jam pasis preskaŭ monato ekde la pasinta koncerto – kio nur okazis al mi, ke mi faris tiom longan paŭzon?

Allogis min plian fojon la ejo Gleis 22. La ĉefa artisto de la vespero estis Imaad Wasif, interalie dumtempa gitaristo de laYeah Yeah Yeahs. Sed pri li mi skribu morgaŭ pli detale.

La Brita antaŭgrupo nomiĝas Spokes kaj estis anoncita kiel “la respondo al Arcade Fire”. Tiun mi ne konas, kvankam ĝi tre famiĝis lastatempe. Por mi la sono plej similis al Coldplay. Melankolia rokmuziko kun violono, tio vere kaptis mian atenton. La komenco jam estis forta kaj tre surprize, la grupo tenis tiun altan nivelon dum la tuta koncerto. Mi estas alkutimigita al tio, ke oni komencas iomete pli modere kaj iom post iom fortiĝas. Estis tre simpatia bando – post la koncerto mi ankoraŭ longe babilis kun la membroj. Aparte menciindas la ĉarma violonistino/kantistino. Refoje montriĝis, ke natura beleco ĉiam plej impresas min. Mi aĉetis la albumon “Everyone I Ever Met” kaj ankaŭ blankan t-ĉemizon kun strigo sur ĝi. Nekredeble, ke tio nur estis la antaŭa koncerto antaŭ la “granda” artisto de la vespero!

Spokes: 3, 4, 5

Spokes: Torn Up In Praise

Estus bone, ke homo estu mortigita por la popolo

vendredo 22 Aprilo 2011

Hodiaŭ estas la Granda vendredo (aŭ sankta vendredo). En la kristana muziko (almenaŭ ĉe la katolikoj) troviĝas verkoj, kiuj nomiĝas pasiono. Ili pritraktas la morton de Jesuo Kristo. Hodiaŭ mi aŭskultis surbendigon de ĥoro, kiun oni faris en preĝejo en Münster. Interese, ke unu kinejo montras filmigon de la pasiono. Tiu ĉi tago estas okazo por esti trankvila kaj pripensema.

Mi sonĝas ion bonan

ĵaŭdo 21 Aprilo 2011

Ĉu mi vere ne antaŭe skribis pri Zucchero Fornaciari, la Itala muzkisto? Unu de liaj kantoj troviĝas sur mia kompilo de muziko por malrapida para dancado. La interesa afero estas, ke laŭ la sama melodio li kantas du kantojn kun diversaj tekstoj! Unu versio estas en la itala, la alia en la angla:

Zucchero Fornaciari: Il volo (live)

Zucchero Fornaciari: My Love (live)

Origine la anglalingva kanto kaptis mian atenton en 1996. Ĝin li kantas kun iomete blusa voĉo. Sed la teksto en la itala, kiun li kantas per klara, melodia voĉo, poste pli impresis min. Tamen ĝis hodiaŭ tre plaĉas al mi, ke la du tekstoj funkcias – kaj estas sufiĉe diversaj rilate al la enhavo.

Komence de 1997 Esperanto-amiko kaj mi iomete stultumis. Tiel venis la ideo, verki Esperanto-tekston por la kanto! Tio iĝis mia unua esperantlingva kantoteksto, “IS en Traben-Trarbach” (post “IS en Germanio”), per kiu mi varbis por la Internacia Seminario 1997/98 kaj poste por kelkaj aliaj. Dum diversaj okazoj mi prezentis ĝin sursceneje. El hodiaŭa vidpunkto la teksto ne plu konvinkas min; necesas pli multaj rimoj kaj la misakcentadon de “IS” ĝuste en la refreno mi ne ŝatas. Tamen ĝi restas en bona memoro – tiam mi komencis havi fortajn ligojn al Italujo kaj ĝenerale, rerigardante estis bonegaj jaroj en Esperantujo.

Kien ni kuras?

merkredo 20 Aprilo 2011

Kien ni kuras? Tion mi demandas min ĉiam denove ekde preskaŭ jaro. “Where are we runnin’?”, agrable roka kanto de Lenny Kravitz, en Germanujo estis sufiĉe populara. Almenaŭ mi ofte aŭdis ĝin en la radio. Tamen ĝi venas de albumo ne tro sukcesa, kompare al la aliaj verkoj de tiu artisto. Kiu komprenu la amasan guston? Same kiel Message In A Bottle de The Police, la forta ritmo kaj la malkontenteco esprimita bonege kongruas al mia ĝenerala humuro. Kaj li iomete kantas pri la devo, esti preta 24 horojn tage, 7 tagojn semajne. Dum oni hastas sen paŭzo, oni facile perdas la superrigaron pri tio, kien oni entute kuras. Kaj kien mi kuras, mi vere ne scias nuntempe.

Bezonatas du koroj nur por teni amon

mardo 19 Aprilo 2011

La filmo True Romance baziĝas sur la unua scenaro, kiun Quentin Tarantino finverkis. Post lia granda sukceso kiel aŭtoro kaj reĝisoro de “Reservoir Dogs”, liaj pli malnovaj verkoj ricevis atenton.

Ekzistas DVD-eldono de True Romance kun tri (!) diversaj aŭdokomentoj por la kompleta filmo kaj pliaj por partoj. Mi bezonis longege por spekti kaj aŭskulti ĉion.

Kutime Tarantino estas sufiĉe insistema pri la ĝusta muziko por siaj filmoj kaj li ankaŭ notis en la scenaro, kiun kanton oni uzu kiam. Tamen je la fino elektiĝis alia muziko ol tiu dezirita de Quentin Tarantino, kun la escepto de “A Little Bitty Tear” de Burl Ives.

Unu elektronika peco, tekno kun tre malluma sono, ekzemple forte memorigas min pri la muziko de Mortal Kombat. Je la fino eksonas Elvis-stila muziko de Chris Isaak. Laŭ la titolo, ĝi tamen pensigas al U2 kaj ties kanto Two Hearts Beat As One.

Chris Isaak: Two Hearts

Estas ĉio decidita por ni

lundo 18 Aprilo 2011

Ĉiun semajnon mi daŭrigas mian promeson por la nova jaro, almenaŭ unufoje eliri. Antaŭ semajno mi spektis la filmon “Sucker Punch”. Ĉifoje mi denove spektis filmon. Fakte gravis, ke ĝin montris unu el la du malgrandaj kinejoj de mia urbo Münster. Aliokaze mi estus pensinta, ke “Ĉio, kion ni devis doni” estas celita al la granda amaso. Eble la partopreno de Keira Knightley misgvidis min.

Estas sciencfikcia filmo kun simila temo kiel “La insulo” kun Ewan McGregor (kia koincido, ke ambaŭ aktoroj aperis en epizodo de Stelaj Militoj!).

La filmo impresis min plurmaniere: Unue, dum la scenoj en la pasinteco, la infanoj ne ĝenas. Tio estas ege malofta en filmo. Due, la filmo ne vetas je tio, ke oni ne scias, kio okazas. Oni povas tute bone anticipe scii, pri kio temas. Trie, la filmo ne dependas de tio, ke oni ne divenas la finon. Mi jam antaŭe bone imagis, kia estos la fino, kaj pravis. Sed tio neniel ruinigis la viziton de la kinejo. Kvare, la filmo fokusiĝas je la rakonto, ne je la aktoroj. Per malmulto ĝi rakontas – kaj ĝuste tio estas la ŝanco de “malgranda” filmo.

La muziko bone kongruas al la resto: Ĝi neniam tro altrudas sin, sed subtenas la etoson de la filmo. Ĉefe estas melankoliaj melodioj de orkestra muziko. Ĝi sonas kiel la filmmuziko por “The Thin Red Line” de Hans Zimmer aŭ “Adagio for Strings” de Samuel Barber.

Entute mi ege ĝojas, ke mi iris al tiu filmo. Mi malkovris etan perlon!