Arkivoj de etikedoj: marillion

Nia tago venos

Antaŭ kristnasko foje aperas specialaj kantoj, kiuj kaptas mian atenton. Mi ne skribis ion pri la tiuspeca kanto de 2011, ĉar tiam mi estis tro amara kaj rakonti ion en tiu humuro ne estas tre interese. Sed nun mi trovis plian aliron al tiu kanto. Post la morto de Amy Winehouse (kaj ŝia membriĝo en la fifama klubo 27), aperis ŝia versio de “Our Day Will Come”.

Amy Winehouse: Our Day Will Come (2011)

Milda regeokanto kun belega kantado – kion deziri plu? Krome la kanto estas ekzemplo, kiel muziko povas funkcii je du niveloj: Unuflanke la kanto havas etoson, kiu invitas al revado. Aliflanke ankaŭ cinikaj personoj povas ŝati tiun version, ĉar tutcerte la tago por Amy Winehouse ne plu venos – kaj nur naivuloj ne rimarkas tion! Ĝuste pro tiu duobla signifo mi tre ŝatis la kanton en 2011.

Cetere la originalo estas el la jaro 1963 kaj de Ruby & The Romantics. Ankaŭ ĝi tre plaĉas al mi, sen ke ĝi havas cinikan kromsignifon (por ĝi mi ne bezonas tion).

Ruby & The Romantics: Our Day Will Come (1963)

Sed nun mi hazarde trovis pli fruan reludversion ol tiun de Amy Winehouse. Ĝi same estas regeo-kanto, kio montras, ke la versio, kiu aperis en 2011, muzike ne alportas ion novan.

The Heptones: Our Day Will Come

Tiun reludversion mi povas aŭskulti sen iu amareco. Kaj tio estas la decida diferenco. Nun indas mencii la kanton en mia muzika taglibro. Kvankam mi rigardas al 2012 sufiĉe kritikeme, mi tamen preferas fini la jaron per iu paca.

Cetere Marillion antaŭ kelkaj tagoj menciis muzikon, kiun unu de la muzikistoj verkis speciale por videoj faritaj en la spaco. Jen belegaj bildoj kun ambjento:
Marillion soundtrack for space

Loading…


Per tio mi finas mian taglibron por tiu ĉi jaro. Espereble en la venonta jaro mi trovos pli multan tempon kaj revenos al regula skribado!

Moviĝu, moviĝu

2012 neniel estis facila por mi. Malgraŭ ĉio, mi povas tamen esti kontenta pri kelkaj muzikaj sukcesoj: Mia kolekto de samplobazita muziko estas denove en la reto kaj mi pluverkas, mi kantas en ĥoro, mi kuraĝas finfine kanti dum karaokeo la kantojn, kiujn mi ĉiam volis elprovi, mi trovis diskon, kiun mi longe serĉis kaj mi daŭre de tempo al tempo pruvas mian brilan muzikan memoron. Kelkajn aliajn muzikajn kulminojn (precipe lige al Esperanto-renkontiĝoj) mi ankoraŭ ne menciis, sed unu afero aparte meritas detalan pritraktadon.

Ekde kelkaj monatoj, mi regule muzikas en Münster, mia hejmurbo! Mi memoras, kiom grava por mi estis mia unua DĴumado en Münster. La penso estas: Se mi faras ion malĝuste dum feriumado en alia loko, ne tiom gravas, ĉar mi plej verŝajne ne tiom baldaŭ revenos. Sed en mia propra urbo mi ne havas la eblan bonuson de “ekzotika” aŭ “interesa” eksterlandano – kaj se mi ĉi tie fuŝas, verŝajne mi revidos kelkajn homojn, kiuj ĉeestis mian malsukceson. Do hejma aktiveco ĉiam kunportas pli altan riskon; kaj mi tre ĝojas, ke mi ĉijare finfine denove riskis ion.

En junio mi legis en la urba magazino Na dann, ke baldaŭ okazas io simila al vespero de malferma scenejo. Dum la evento GrooveGipfel (“gruvokulmino”) muzikgrupo kun bazaj instrumentoj (drumo, baso, gitaro kaj klavaro) ludas kaj aliaj personoj povas kunludi aŭ kanti. La aranĝo okazas ĉiun trian merkredon monate en la trinkejo “Heile Welt”.

La 20an de junio, mi iris tien la unuan fojon. Mi konis neniun. La publiko konsistis el personoj, kiuj aspektis kiel kulturemuloj. Multaj havis jam grizajn harojn kaj pli ol 40, eble eĉ pli ol 50 jarojn. La bando ludis bonegan varion el rokmuziko, bluso kaj ĵazo. Mi neniel vidis, kiel mi povus aldoniĝi, precipe ne je tiu nivelo.

Sed tiam dum unu muzika paŭzo mi ekbabilis kun kelkaj gastoj kaj ni venis al la temo “Itala muziko”. Kiam la klavaristino rimarkis, ke mi kapablas kanti “Carbonara” de Spliff, ŝi tuj insistis, ke mi prezentu tion dum la lasta parto de la vespero. Mi neniam kantis ĝin antaŭe sursceneje, sed iĝis grandega sukceso. Sekve mi kantis “Ska-virino” de Esperanto Desperado kaj “La Bamba” (ambaŭ kantoj bezonas nur tri akordojn, do ne estas tro malfacilaj por spontanea reludado).

Antaŭe estis aperinta malantaŭ la mikrofono ĉarma kantistino kun belega voĉo, kaj ankaŭ pro tio mi pensis, ke mi ne povus esti utila al la sukceso de la vespero. Sed kiam mi forlasis la scenejon post miaj tri kantoj, ŝi diris al mi, ke mi kreis bonegan etoson. Ankaŭ la aliaj muzikistoj ĝojis pri mia partopreno.

Tiu unu vespero vere ŝanĝis ion en mi. Al mi ŝajnis kvazaŭ sperto el filmo, kie la protagonisto je la komenco revas pri tio, ludi en muzikgrupo, venas al loko, kie neniu konas lin – kaj poste subite vere staras sur la scenejo kaj distras la homojn!

La 18an de julio, mi denove prezentis “Ska-virino”, sed ankaŭ mian propran hiphopan kanton “La premiero”. Ĝenerale la ideo de tiu evento estas, sen longa provludado prezenti ion. Tial kompreneble konvenas repado, ĉar ĝi ne dependas de la melodio de la muziko, sed nur de ties rapideco. Krome la bando mem ne bezonas koni iun certan kanton, sed povas unue konsenti pri iu muzika temo aŭ ripetfrazo kaj la kantisto simple ekas poste.

La 15an de aŭgusto mi denove elprovis ion novan. La bando ludis la muzikon de Chic: Good Times, kiu poste reuziĝis por dekoj da muzikaĵoj. En la refreno mi kantis partojn de tri el tiuj kantoj: “Good Times”, “Last Night A DJ Saved My Life” kaj “Another One Bites The Dust” de Queen. En la strofoj mi repis la tekston de “Alpenrap” de Erste Allgemeine Verunsicherung (EAV). Tiu kanto havas iomete alian basmelodion, sed mi jam ekde iom da tempo opiniis, ke la teksto bonege kongruus al la konata bastemo, kaj nun estis okazo por elprovi (kaj konfirmi) tion. Poste mi repis “L’ombelico del mondo” de Jovanotti, eĉ se ne komplete, al alia melodio. Fine mi denove prezentis mian kanton “La premiero”.

La 19an de septembro, la estrino de la trinkejo petis min, denove kanti. Ankoraŭ tri monatojn antaŭe, mi estis konanta neniun, kaj nun la homoj jam alkutimiĝis al mi. Ŝajnis kiel miraklo al mi. Ĉifoje ĉeestis eĉ tri kantistinoj. Unu estis tiu, kiun mi estis renkontinta dum la unua fojo (kaj, se mi ĝuste memoras, revidinta almenaŭ unufoje). La duan laŭ mia memoro mi jam renkontis pli frue dum unu fojo; kun ŝi mi jam estis babilanta. (Rilate al la sekvaj fojoj mi ne komplete memoras, kiu el la tri kantistinoj ĉeestis, kaj ne notos ĉies partoprenon aparte.) Krom mia kanto “La premiero” mi kantis la frazon “Looking at it, not seeing it” el la kanto House de Marillion. Sed la vera kulmino estis la kanto “September” de Earth, Wind & Fire. Mi tute ne konis la tekston antaŭe, sed spontanee prezentis ĝin kun la tri kantistinoj.

La 17an de oktobro, mi prezentis mian propran kanton “Al la liberec’“, dum la bando ludis regeo-muzikon. Poste homoj demandis min, en kiu lingvo tiu kanto estis. Ĝenerale mi ĝis tiam mi ĉiam tre retenis min rilate al mencio de Esperanto, ĉar mi unue volis, ke la homoj ekkonu min. Sed tiam estis bona okazo por rakonti iomete. Dum eksonis rapida ska-muziko, mi kantis “Ein neues Jahr (Es geht voran)” de Fehlfarben. Kelkaj homoj en la publiko aparte ĝojis, kiam ili rekonis tiun kanton. Krome mi prezentis unu strofon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Por pli ne sufiĉis la tempo, ĉar la grupo jam finis la kanton. Mi simple tro malfrue komencis la kantadon.

Stephan Schneider (Stefo): Ne multe pli (kaj tiel plu)

Sed la muzikistoj ankoraŭ ludis la melodion de “Word Up” de Cameo. Kaj ankaŭ al tiu muziko mi repis la tekston de Alpenrap. Kelkaj gastoj unue demandis sin, ĉu estis kanto de Falco (la alia grava muzikisto el Aŭstrujo, krom la grupo EAV).

La 21an de novembro, la tria kantistino prezentis tri preparitajn kantojn. Mi iomete kunkantis, kio tre plaĉis al mi, ĉar komuna kantado estas malfacila kaj pli interesa. Mia persona momento de brileco alvenis, kiam mi kantis “Smijem se” de Jinx al melodio, kiu estis sufiĉe simila al la origina kanto. Cetere tiam la kantistino transprenis sentekstan akompanan kantadon en la refreno. Estis la unua fojo, ke mi kantis en la kroata sursceneje! Post la vespero, kelkaj el la muzikistoj demandis min pri mia muzika malantaŭo kaj denove diris, ke ili ege ĝojas pri mia partopreno.

La 19an de decembro, mi estis kunportinta kelkajn tekstojn de Jovanotti. Tuj antaŭe, mi estis hejme provrepinta diversajn tekstojn de la albumo Capo Horn, sed nenio vere bone funkciis. Tial mi kunprenis du tekstojn de la kolekto “Lorenzo Raccolta 1990-95”. Mi prezentis la kanton “Muoviti muoviti”, kiun mi ĉiam tre ŝatis pro ĝia vigleco. Mi devas konfesi, ke la repadon de la unua strofo mi sufiĉe fuŝis, sed neniu rimarkis tion. Poste mi simple limigis min al rekantado de la refreno kaj la komenco de la unua strofo (kiu ripetiĝas en la originalo ĉiel ajn). Tamen la muziko gajnis etoson kaj poste la publiko estis ege entuziasma. La reagoj estis tiom pozitivaj, ke mi evidente estas sur la ĝusta pado kaj daŭrigu tion en la sekva jaro. La tria kantistino (laŭ la sinsekvo, en kiu mi ekkonis ilin) denove kantis tre bele kaj bonege harmoniis kun la muzikgrupo. En unu el ŝiaj kantoj mi transprenis akompanan kantadon. Aldone mi finfine elprovis la djembon, kiun mi estis aĉetinta dum vizito al Berlino, pri kiu mi ankoraŭ ne skribis. Mi estis kunportinta la tamburon jam por la unua fojo de la gruvokulmino, sed tiam tute ne elpakis ĝin. Nun mi simple iomete subtenis la ritmon de kelkaj kantoj, precipe kiam la publiko frapis la manojn. Cetere kvara, tute nova, kantistino aperis.

Intertempe mi estas regula partoprenanto de tiu monata evento kaj jam elprovis plurajn novajn kantojn. Mi konas la muzikistojn kaj la estrinon de la trinkejo kaj homoj ĉiam ĝoje salutas min, kaj mi envenas. Mi ekkonis plurajn belajn virinojn pro mia kantado kaj ili ŝatas ĝin – kaj tio des pli valoras, ĉar ili mem kapablas kanti. Mi trovis vojon, realigi mian revon pri muzikado en mia propra urbo kadre de mia ĉiutaga vivo. Tio estas fortega paŝo al pli bona vivo.

Kiu cetere pensintus, ke mi iam denove rikoltus muzikan sukceson per repado kaj mia kono de la itala? Mi opiniis, ke tiu ĉapitro jam estis fermita en mia vivo. Ŝajne nenion mi faris por nenio, kaj nenio estas forgesita.

Mi kantis en ses diversaj lingvoj, nome la germana, Esperanto, angla, itala, hispana, kroata. Por la averaĝa esperantisto, tio ankoraŭ estas modesta listo, sed mia repertuaro ankoraŭ ne elĉerpiĝis kaj restas aferoj por fari en la estonteco.

Mi sonĝis pri arĝento, mi sonĝis pri oro

Denove mi havis muzikan sonĝon. Kaj denove estis muzika sonĝo kun Marillion.

La ekzaktan lokon mi ne scias, sed mi troviĝis ĉe Esperanto-renkontiĝo, ŝajne dum la jarŝanĝiĝo. Mi estis en la diskejo kaj eksonis Kayleigh de Marillion. Paroj komencis danci je tiu malrapida kanto, sed mi staris ĉe la rando kaj restis sola. Tio kreis grandan melankolion – kaj estis tute konata situacio.

La kanto eĉ ne tute finiĝis, sed jam venis homoj al scenejo kaj faris iujn anoncojn, sed en fuŝa Esperanto. Mi demandis min, kial oni ne elektis aliajn personojn kaj kial almenaŭ oni ne donis pli bonajn instrukciojn al ili.

Ĉu la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo ludas iun rolon en tio, ke mi sonĝas tiajn aferojn, mi ne scias.

Ekzistas diversaj ebloj, interpreti tion. La kutima klarigo estas, ke en sonĝoj reaperas aferoj, pri kiuj oni okupiĝis lastatempe. Sonĝado estas la maniero, per kiu la cerbo digestas la multajn impresojn. Estas almenaŭ kelkaj elementoj en tiu sonĝo, kiuj rilatas al la realeco aŭ almenaŭ pensoj kaj sentoj:

Tiu sperto, ne trovi partneron por danci, ne estas io nova por mi. Ne ekzistas pli bona simbolo por la timo, resti sola, ol tiu sceno. Krome la fakto, ke mi ne perceptis aliajn solajn personojn, tiel ke mi estis la escepto, montras alian evitindan staton: Esti diversa de la aliaj, situi ĉe la rando de la socio.

Al la Kayleigh mi ligas du aferojn: Unue tio estas mia bona amiko Holger, kiu entute konatigis min kun la muziko de Marillion. Due tio estas Esperanto-renkontiĝoj “el antaŭa tempo”, eble de la Internacia Seminario (IS) 1995/96 ĝis la IS 2001/02. Ĉio ŝanĝiĝis kaj tiuj jaroj – eĉ se ili ofte ne estis tiom brilaj aŭ bonaj por mi – tamen havis ion specialan. Eble estis la elstara etoso dum kelkaj Esperanto-renkontiĝoj, eble la amikoj, kiujn oni nun vidas nur ekster Esperantujo aŭ tute ne, kiuj alportas tiun nostalgion. La ĝenerala sento estas “tio estas longe pasinta tempo” kaj la logike sekvaj demandoj: “Kaj kio okazu kun mi? Ĉu mi ne ankaŭ estas pasinta?”

Mia impreso en la sonĝo, ke la organizado ne plu funkcias tiom bone kiel dum miaj aktivaj tempoj, bone kongruas al tio. “Ĉio, kio estis grava por mi, ŝajne forgesiĝis.” Jen la penso, kiu resumas tion, eĉ se mi ne dirus, ke tio nun validas en la realeco.

Entute tiu sonĝo koncize kaj tre akre prezentis kelkajn zorgojn, pri kiuj mi tamen ne tiom multe cerbumis lastatempe. Sed mi ĉesas je tiu surfaca interpretado kaj ne investas multan penon, analizi tion pli profunde. Tamen estas interese, fiksi tiujn sonĝojn skribe.

Lastatempe mi malkovris, ke oni samplis la kanton Kayleigh. Parton de la gitara solo oni uzis por elektronika muziko. La grupo Poka kulpas pri tiu peko.

House Music Sample Breakdowns Vol. 5 (de DJevilstereo)

La rezulta kanto nomiĝas StarCrash kaj estas el la jaro 2009. Jen por komparo videoj de ambaŭ muzikaĵoj. Cetere la TTT-ejon www.whosampled.com mi jam kelkfoje trovis en la rezultoj, kiam mi serĉis informojn pri reuzado de kantoj. Se la fifama muzikindustrio ne rebatas per blokado de videoj, povas esti interesa fonto por ekscii, kiu ŝtelis inspiriĝis de kiu.

Mi estas la viro de mil aĝoj

Mi jam menciis, ke mia amiko kun la multaj diskoj kaj la propra studio faras radion. Interesa elsendo de li estas Sphärentanz (“sfera danco”). Ĉiun unuan mardon en la monato inter la 22a kaj noktomezo (laŭ Germana tempo) ĝi eksonas kadre de www.rockradio.de.

Foje okazas subita reaŭskulto de kanto, kiun mi jam konas delonge – ekzemple “A Gentleman’s Excusement” de Fish, la ekskantisto de Marillion. Mia bona amiko Holger konatigis min kun tiu kanto jam antaŭ preskaŭ dek kvin jaroj! Sed ankaŭ kantoj de Marillion mem eksonas dum la elsendo – ekzemple viva versio de “No One Can” kaj “Man Of A Thousand Faces“.

Koncerta versio de Inside de Stiltskin ege ĝojigis min. Kanto, kiun mi ekkonis, estis “Roses” de RPWL. Fakte kantas tie Ray Wilson, la kantisto de Stiltskin (kaj dum iom da tempo en Genesis).

RPWL: Roses (albumo “World Through My Eyes”)

La muzika elekto en tiu elsendo tre varias. Principe temas pri muziko, kiun oni apenaŭ aŭskultus en kutima radio. Foje troviĝas tie veraj perloj. Jen kelkaj ekzemploj de grupoj, kiujn mi ekkonis tiel kaj kies albumojn mi aĉetis poste (aŭ ricevis kiel donacon): Qntal (bonega versio de Stella splendens), Toeppel Butera (germanlingva mondmuziko), Barry Hay (grandioza reludversio de “The Power Of Love”, origine de Huey Lewis and the News), kaj Randale (punkroka infanomuziko). Certe indos alifoje skribi pri detale pri tiuj albumoj.

Mi amas vian rideton

Mi denove havas muzikan anekdoton por rakonti. Kiam mi aĉetis mian novan komputilon, mi tuj sciis: Por estonta DĴumado, mi uzu programon, kiun mi ekkonis dum festo kun DĴ Arafat. La programo nomiĝas MediaMonkey kaj estas senpaga!

Post ciferecigo de granda parto de mia diskokolekto kiel prepariĝo por la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec (Ĉeĥujo), mi rimarkis interesan fenomenon: Unuflanke pli malfacilas kompare al uzado de kompaktdiskoj, trovi kantojn, kiuj stile harmonias. Se oni ne havas la tutan kolekton en la kapo, oni facile forgesas bonajn unuopajn kantojn! Aliflanke tra serĉado oni facile trovas ion, kion oni neniel povintus rimarki per simpla rigardo al la KD-kolekto. Tute hazarde mi eltrovis la jenon: Marillion faris reludversion de la kanto “Sympathy”. Tion mi jam delonge sciis, ĉar la KD-libreto mencias tion. Mi ankaŭ konsciis pri tio, ke estas malnova kanto. Sed mi estis tre surprizita, kiam mi trovis la malnovan version de Steve Rowland & Family Dogg! Fakte jam tiu estis reludversio, sed tempe tre proksima al la originalo.

Tra simila serĉado en mia arĥivo mi hazarde stumblis pri alia afero. Denove estas kontribuo al la rubriko “kantoj kun elementoj el aliaj kantoj” (pasintaj mencioj: unua parto, dua parto, tria parto, kvara parto).

Dum la pasintaj monatoj mi kelkfoje aŭdis la kanton “Barbra Streisand” de Duck Sauce. Iomete primitiva laŭ mia gusto, sed la ripeta kantado estas en ordo.

Duck Sauce: Barbra Streisand (2010)

Duck Sauce “Barbra Streisand” from Mr Goldbar on Vimeo.

Kiam mi elprovis diversajn kantojn, kiuj aperis kiel serĉorezulto, unu el ili estis “Gotta Go Home” de Boney M. Je mia surprizo, ĝi enhavas la rekantadon, kiun oni uzis por la aktuala furoraĵo!

Boney M: Gotta Go Home (1979)

Boney M – Gotta Go Home – MyVideo
Do la vere bonaj partoj venas de kanto, kiu jam havas pli ol 30 jarojn. Sed la afero ne finiĝas ĉi tie. Tra mallonga serĉado en la interreto, mi eltrovis, ke la vera origina kanto nomiĝas “Bimmelbahn” kaj estas de la grupo Nighttrain.

Nighttrain: Hallo Bimmelbahn (1973)

Germana ŝlagro el la 1970aj jaroj iĝas la bazo por grandega diskoteka sukceso en la jaro 2010. Kiu pensintus tion?

Tra enskribo, kiu klarigas ĝuste tion, mi trovis novan interesan muzikan blogon: www.bandsalate.de estas verkata de DĴ, kiu mencias kantojn, kiuj estis kaj estas bonaj aŭ brilaj, sed iomete forgesiĝis.

Inter ili troviĝas ekzemple Inner City: Big Fun kaj Shanice: I Love Your Smile, kiujn mi ambaŭ bone memoras el mia frua junuleco. Krome Chic: Good Times servis kiel kruda materialo por dekoj da kantoj (kelkaj el ili tre sukcesaj) kaj de Lyn Collins: Think (About It) venas tre konata samplaĵo.

Stranga motoro

Lastatempe mi rakontis tiom multe pri kantoj, kiuj uzas elementojn el pli fruaj verkoj, ke indas ankaŭ mencii ekzemplon, kie okazis io alia: Mia orelo signalis similecon, sed ne estis iu rekta transpreno de melodio, refreno aŭ samplaĵoj. Temas pri la kanto This Strange Engine el la samnoma albumo de Marillion.

Dum kelkaj linioj, la muziko ege similas al la refreno de “Mercy Street” de Peter Gabriel. Pli precize estas la parto, kiam Steve Hogarth kantas:

And the sun on the equator
Setting like an ember thrown to deep water

Tio estas ĉe minuto 10:47 en la origina versio kaj ĉe minuto 15:42 en la remikso de “The Positive Light”. Fakte en la remikso la simileco estas multe pli forta pro la resto de la muziko, kiu konsistas el sinteziloj. Pro tio mi ankaŭ supozas, ke estas pura hazardo. Tamen mi ĝojas, ke mi rimarkis tion, kvankam la Marillion-kanto en ambaŭ versioj daŭras pli ol 20 minutojn kaj mi nur poste ekkonis “Mercy Street”.

La remikso-albumo de “The Positive Light” havas alian raran kvaliton: Mian plej ŝatatan kanton de ĝi, 80 Days, mi unue regule aŭskultis en sia nova versio. Estis la elektronika refaro, kiu instigis min entute pritrakti kaj akiri la originalon.

Nur Dio scias la kialon

Unu afero, kiun mi neniam komplete komprenos, estas kompiloj de unu artisto aŭ grupo. Foje temas pri “la plej bonaj kantoj”, foje pri “la plej grandaj sukcesoj”, foje pri “la disketoj”. La diferencoj estas etaj. Sed ĝuste la etaj detaloj ofte kaŭzas la kapdolorojn!

Disketa kompilo ŝajnas facila afero kaj sekura elekto. Sed foje ekzistas diferenco inter la disketa kaj la albumo versio kaj se oni volas havi la plenan version, tiun oni ne ricevas per disketa kompilo. (Kutime disketa versio daŭras 3:30 minutojn por esti ludebla en la radio, dum la albuma versio estas pli longa. La plej grava escepto estas “Lavender” de Marillion, kiun la grupo devis plilongigi por fari el ĝi disketan kanton.)

La “plej grandaj sukcesoj” ne nepre konsistas nur el la disketoj. Kelkaj kantoj neniam eldoniĝis kiel disketoj, sed la artisto tamen tre famiĝas per ili, ekzemple ĉar la publiko tre ŝatis ĝin dum koncertoj aŭ ĉar ĝi iam estis uzita en filmo. Rerigardante oni demandas sin, kial la diskeldonejo estis tiom stulta kaj ne vidis resp. aŭdis, ke tiu kanto estus bonega kandidato por disketo. Sed ankaŭ povas okazi la malo: Iu kanto estas evidenta miselekto. Eble ĝi ne bone redonas la stilon de la grupo aŭ la albumo. Eble ĝi simple ne kaptas la guston de la aŭskultantaro aŭ la modon de la tempo. Ĉiel ajn la disketo mem montriĝis malsukceso kaj tial ĝi ne aperas sur la kompilo.

Kio estas la “plej bonaj kantoj” de iu artisto, kompreneble vaste dependas de la persona prefero. Aliflanke tio ofertas la ŝancon, fari bonan elekton inter disketoj, ŝatataj kantoj dum koncertoj kaj bonaj kantoj de albumoj, kiujn eble ne eblas redoni en tiu formo vive.

Mi konas multegajn ekzemplojn por tiaj diskoj. Kio i.a. instigis min skribi pri tio hodiaŭ, tamen estas la jenaj kompaktdiskoj el mia lastatempa muzika vivo:

“The Very Best Of Talk Talk – Natural History”

Tiu grupo estas ekzemplo por la maldezirinda fenomeno, ke ekzistas multaj diversaj kompiloj. Kompreneble ĉiu kompaktdisko enhavas iomete alian kantoelekton. Kiel normalmorteblulo eltrovu, kiu el tiuj diskoj estas la plej taŭga? Je la fino mi rezignis kaj simple aĉetis tiun diskon, kiu estis havebla en magazeno kun uzitaj diskoj je modera prezo. La disko mem plaĉas al mi kaj indas alifoje skribi pli detale pri ĝi, sed mi demandas min, ĉu alia eldono estintus pli bona.

“Cross Road – The Best Of Bon Jovi”

Tiun diskon mi jam aĉetis antaŭ ĉirkaŭ kvar jaroj. Cetere denove temis pri uzita ekzemplero. La plej grava kanto estas “Keep The Faith”, kiu restis en mia memoro ekde 1992, kiam ĝi estis aktuala.

Sed kiel mi nur jarojn poste eltrovis, la kompaktdisko ne enhavas ĉiujn disketojn – simple estis jam tro multaj. Inter la mankantaj kantoj troviĝas ĝuste tiu, kiun mi unue konis, nome “Born To Be My Baby” el la jaro 1988. Tial mi fine de decembro aĉetis la albumon “New Jersey”.

Ke Bon Jovi estas la artisto, kiu ludis tiun kanton, fakte mi eksciis nur pro tio, ke la grupo J.B.O. mencias tion en sia kanto “Medtl-Gschdanzl“. Kaj tiun kanton mi konas tra disko, kiun mi nur aĉetis antaŭ unu jaro.

Post tiom da bruo libereco estas silento

Kiam mi post plurjara serĉado trovis kaj aĉetis la sonŝpuron de la filmo “Willow“, mi rimarkis, ke ĝi enhavas nur ok pecojn, tamen plurajn tre longajn. Tio tute kontraŭas la kutimon, ke tiaspecaj muzikaĵoj prezentas diversajn temojn aŭ situaciojn el la filmo, sed ne kvazaŭ la akompanan muzikon el tuta aro da scenoj kun tre diversaj etosoj. La tri plej longaj pecoj el la menciita sonŝpuro estas “Tir Asleen” (10:47), “Willow the sorcerer” (11:55) kaj “Bavmorda’s spell is cast” (18:11).

Kelkajn jarojn poste, kiam mia KD-kolekto jam estis sufiĉe kreskinta kaj mi regule trarigardis kaj aŭskultis ĝin, tiu longa daŭro de la pecoj pensigis min. Kiuj tre longaj kantoj troviĝas en mia muzikkolekto? Per “tre longa” mi ne alcelas ion inter 6 kaj 7 minutoj – tiajn kantojn mi ja posedas abunde kaj uzas kelkajn el ili por necesejaj paŭzoj dum mia DĴumado. Kiel kriterio servu la limo de 10 minutoj (kompreneble tute hazarda numero, kiu ricevas sian signifon nur pro la atingo de dua cifero).

La unua kanto, kiu tuj venis al mia menso, estas “This Corrosion” de “Sisters of Mercy”. Ĝin mi konas ankoraŭ el mia studenta tempo, ĉar tiam oni aŭskultigis ĝin dum studentaj festoj. Imprese, se oni konsideras, ke ĝi daŭras 10:16 minutojn. Ankaŭ Marillion, progresema poprokgrupo, ŝatas produkti longajn kantojn, ekzemple “House”. Ĝi havas nur du sekundojn malpli kaj troviĝas sur la brila “marillion.com“-albumo. La kompaktdisko kun “The Positive Light”-remiksoj de Marillion-kantoj enhavas du tre longajn kantojn, nome “Estonia” (11:43) kaj “This Strange Engine” (20:38).

La plej longa kanto tamen troviĝas sur la albumo “Made in Heaven” de la famega rokgrupo Queen. Temas pri ambjenta peco, kiu ne havas nomon, do ne troviĝas sur la titollisto. Ĝi daŭras 22:32 minutojn. Plej kurioze, ĝi sekvas ege mallongan kanton, kiu same ne havas titolon kaj siavice nur daŭras kvar sekundojn! Tiuj du pecoj – la 12a kaj 13a titolo sur la menciita albumo – jam de jaroj interesas min pro siaj strangaj ecoj.