Monataj arkivoj: Novembro 2009

Faru tion

Ekzistas interesa anekdoto pri kanto de Nelly Furtado, nome Do It. Laŭdire la bazo de la muziko estis simple reuzita muzikaĵo de alia artisto. La popularan kanton oni konas, ĝin oni ankaŭ ludas en Esperanto-diskotekoj:

Oni facile rimarkas la elektronikajn elementojn, kiuj sonas iomete malkutime por Nelly Furtado. Sed en peco en la stilo de komputilaj ludoj el la 1980aj kaj 1990aj jaroj, tio estas tute tipa. Acidjazzed Everything estas de Tempest (Janne Suni). Remikso de tiu kanto de GRG (Glenn Rune Gallefoss) laŭdire eĉ pli similas al “Do It”, sed jen la originalo:

Fakte tiu elektronika tuj memorigis min pri malnovaj komputilaj ludoj, kiam mi la unuan fojon aŭskultis “Do It”. Mi posedas la diskon Power Game Hits, kiu enhavas interalie Chris Hülsbeck: Shades.

Reuzado de tiuj klare malnovaj elementoj pli ofte okazas. Pasintan jaron, kiam mi feriumus en Kazan (Rusujo), en la aŭtobuso iu junulo sonigis hiphopan kanton, kiu baziĝis ŝajne sur iu malnova komputila muziko.

Tiu sceno de trakoŝatantoj, kiuj produktas kaj interŝanĝas malnovstilan muzikon (kaj foje komponas aŭ komponis ĝin por komputilaj ludoj), jam pli frue alportis interesajn aferojn. Ankaŭ Andreas Viklund, kiu kontribuis al la Elektronika Kompilo de Vinilkosmo, venas de tie, se mi ĝuste memoras.

Preta aŭ ne, jen mi venas

Malgraŭ ĉiu kritiko: Youtube kaj la (anglalingva) Vikipedio povas bone subteni muzikŝatanton. Mi skribis pri tio jam plurfoje, ekzemple pasintan decembron kaj povus fari malregulan serion el tio, ĉar mi ĉiam malkovras ion novan.

Lastatempe mi eltrovas, de kie venas la muziko por la hiphopo el mia tempo kiel juna plenkreskulo. Je mia granda surprizo, ofte la kantoj baziĝas sur multe pli malnovaj muzikaĵoj. Specife la nigrula muziko el la 1960aj kaj 1970aj ludas gravan rolon.

En dua duono de la 1990aj jaroj, ekzemple furoris la sekva kanto: The Fugees: Ready Or Not.

La muziko en la malantaŭo venas… de Enya! Estas ŝia kanto Boadicea, kiu eksonas tie. Eĉ la basoj jam estas en ĝi.

Sed ankaŭ la refrena kantado ne estas verko de The Fugees, sed prenita el alia, pli frua verko, kiu eĉ portas la saman nomon: The Delfonics: Ready Or Not.

Ne nur la refreno, ankaŭ la muziko de tiu kanto estis reuzita. La facile rekonebla melodio de la latunaj blovinstrumentoj retroveblas ekzemple ĉe Missy Elliott: Sock It To Me.

Kaj denove estas kanto el la malfruaj 1990aj jaroj. Mi ĉiam opiniis, ke multa muziko el tiu tempo ne estas tre sprita. Sed nun mi scias, de kie venas la originaloj. Kaj mi daŭre plulernas kaj pli estimas la laboron de artistoj el pli fruaj jardekoj.

Flugu min al la luno

Mi konfesas: Por recenzi novajn Esperanto-muzikdiskojn, mi bezone multe tro longe, almenaŭ dum la pasintaj jaroj. Aliflanke mi tute ne ŝatas la kutiman manieron, kiel oni prezentas freŝe aperintajn verkojn en Esperanto-gazetoj: Homoj surface kaj haste skribas. Plej ofte oni nur redonas la informojn, kiujn la eldoninto mem liveris, aŭ laŭdas sen tro akre analizi la produkton. Mi kiel detalfanatikulo ne kapablas skribi tiel. Mia lasta recenzo temas pri “Hotel Desperado”, la dua disko de Esperanto Desperado, kiu aperis en 2004, do antaŭ kvin jaroj. Tamen indis atendi tiun tempon por fini la tekston. Mi lernis interalie, ke mia plej ŝatata kanto de tiu disko, “Ĉi nokte“, reuzas melodion. Kiam mi vizitis la doktoriĝan feston de Sebastian en junio 2007, lia ĵaza ensemblo ludis kanton, kies melodion mi rekonis. Poste li klarigis al mi, ke la kanto nomiĝas “Fly Me To The Moon” kaj estas kvazaŭ klasikaĵo en tiu muzikspeco. Mi trovis multajn videojn en la reto, sed plej kaptis mian atenton la surbendigo de Karolina Pasierbska:

Vi havas la amon

Jen fenomeno, pri kiu mi jam volis skribi delonge: Foje okazas, ke mi aŭskultas iun kanton en la radio aŭ ĉe festo kaj pensas: “Tute klare, ĝi estas de artisto X!” Sed tiu certeco trompas kaj fakte nur poste mi eltrovas, ke ĝi venas de tute alia grupo. Unu muzikaĵo, kiu tre agrable surprizis min, estas “You Got The Love (New Voyager Radio Edit)” de “The Source Featuring Candi Staton“. Mi opiniis, ke temas pri kanto de Moby: soula kantado kun melankolia elektronika muziko, tute tipa por li.

Alia agrabla surprizo estas, ke la versio el 2006, kiun mi ekkonis, estas (ĝis nun) la lasta el multaj remiksoj, kiuj aperis dum la jardekoj. La origina kantado datas el la 1980aj jaroj! Mi aĉetis la disketon kun kvin versioj, i.a. mia ŝatata, kaj konstatis, ke el origina popmuzikaĵo iĝis haŭza peco en la 1990aj kaj en tiu ĉi jardeko, ĝi ekhavis melankolian muzikan mantelon. Fakte la moderna versio plej plaĉas al mi kaj sonas por mi, kvazaŭ ĝi estus la originalo. La muziko tiom bone substrekas la emocian kantadon, ke malfacilas imagi, ke tiu akompano ne estas la origina!

Estas miraklo

Hodiaŭ estas jubileo por Germanujo: Antaŭ 20 jaroj okazis la falo de la Berlina muro.

Dum la pasintaj du monatoj, la unua Germana televido (ŝtata) enŝutis siajn novaĵelsendojn el tiu tempo. Ekde septembro do eblis ĉiam rigardi la plej gravan elsendon de la Germana televido – la novaĵojn je la 20a horo – de antaŭ 20 jaroj.

En enskribo ĉe Spreeblick, oni memoris unu etapon al tiu sukcesa revolucio. Multaj homoj – inter ili mi mem – komentis, ke ili ĉiam ploras, kiam ili denove vidas bildojn de tiuj okazaĵoj. Jen traduko de la plej granda parto de mia komento:

Kian bonŝancon mi havis, ke mi, tiam 12- resp. 13-jaraĝa, estis lerninta du jarojn antaŭe, kia estis la politika situacio en Eŭropo kaj ke la homoj en GDR vivis en mallibereco. Aliokaze mi ne estus kompreninta la bonŝancon de tiu tempoturniĝo. Kiam komenciĝis la manifestacioj monatojn antaŭ la frakasiĝo, mi havis nekredeblan timon, ke denove okazos io kiel la 17a de junio 1953 (mi estis leginta pri tio kiel 10-jarulo en kalendaro). La kuraĝaj GDR-civitanoj liveris la plej belan eventon al la Germana historio: sukcesan, sensangan revolucion en Germanujo.

Tutegale, kiom seniluziigajn jarojn tiu ĉi lando kaj siaj civitanoj havas malantaŭ si – ekzistas okazaĵoj, kiuj neniam perdas sian valoron, ja, se entute, gajnas iom da kun la tempo.

Mi povus ankoraŭ skribi pri tio, kion mi faris antaŭ du dek jaroj. Sed mi jam tute bone priskribis ĉion tion antaŭ kvin jaroj.

En 1989 aperis la albumo “The Miracle” de Queen. La kanto “I Want It All” estis la unua kontakto kun ties muziko, kiun mi memoras. Sed la fina parto de la titola kanto bonege taŭgas por priskribi la sentojn de tiu tempo:
“Tiu tempo venos; iun tagon vi vidos, kiam ni ĉiuj povos esti amikoj.”