Arkivoj de etikedoj: the police

Ĉiu eta afero, kiun ŝi faras, estas magia

Post skribado pri diversaj reludversioj de la sama kanto, nun venis la vico por mencii serion, kie sendependaj muzikgrupoj reludas po unu faman kanton. Mi malkovris tion hazarde en oktobro.

La unua kanto, kiu kaptis mian atenton, estas “The Power Of Love”, origine de Huey Lewis & The News. Mi jam tre ŝatis la reludversion de Barry Hay. The Hold Steady ĝenerale liveras bonan rezulton, precipe la gitarludado estas belega kaj donas freŝecon al la kanto. Sed la kantadon mi ne ŝatas.

The Hold Steady covers Huey Lewis & The News: The Power Of Love

Don’t You Want Me” de The Human League estas origine popmuzikaĵo taŭga por la diskoteko. La artistoj de la reludversio ŝanĝas ĝin al trankvila balado kaj la kantadon transprenas du viroj.

Rocky Votolato and Matt Pond PA cover The Human League: Don’t You Want Me

Low prezentas la kanton “Africa” de Toto. La grupo montras brilan plurvoĉan kantadon kaj ĉiun dediĉon, kvankam la muzikistoj konfesas, ke ili tute ne ŝatas la kanton.

Low covers Toto: Africa

Mia lastatempa malkaŝo estas reludversio de “Every Little Thing She Does Is Magic”, origine de The Police. Memoryhouse ĝenerale faras tre bonan laboron. Ili ludas trankvile kaj kvazaŭ eksplodas dum la refreno. La kantistino nur eraras pri la ponto, kiu origine venas post la dua refreno (en la reludversio post la unua), ĉar ŝi provas kanti ĝin laŭ la melodio de la strofoj.

Memoryhouse covers The Police: Every Little Thing She Does Is Magic

Fakte tiu reludado stile memorigas min pri frua versio de la kanto, kiun Sting surbendigis en aŭtuno 1976 kaj kiu poste eldoniĝis sur albumo de Strontium 90. Tie la vicordo de la du strofoj estas inversa.

Strontium 90: Every Little Thing She Does Is Magic

Pri tiu albumo cetere ekzistas alia anekdoto: La Japana eldono havis du aldonajn kantojn. Sed en 2011 aperis reeldono, kiu ankaŭ enhavis tiujn du kantojn. Tial mi aĉetis ĝin pasintjare en novembro kaj nun ege ĝojas. La malnova versio cetere ne perdas sian valoron, ĉar nur ĝia KD-libreto enhavas tekston pri la grupo Strontium 90.

Bonan tagon, mi volas rehavi mian vivon

Longe mi ne plu skribis ion. La vivo ne permesis tion. Aŭ mankis al mi tempo, aŭ la koncentriĝo, aŭ simple la volo. Foje mi faris ion alian kreivan. Sed ofte mi devis simple funkcii, atendi aŭ batali – amara sperto, tamen ne nova al mi.

Reveno al la konata malnova vivo – tio certe ne estas agrabla afero, des pli se oni devas ordigi multe. Sed ankaŭ revenas la ŝato de la malnova muziko. Jam kiel junulo (kaj juna plenkreskulo) mi ŝatis “The Police”, nun tiu inklino revenas pli forte ol dum multaj jaroj antaŭe.

Daŭre la samaj kantaĵoj validas“, kiel kantis Persone. Tiu (laŭdire) unua viva prezentado de “Message In A Bottle” aparte plaĉas al mi. Ĝi estas kruda, vigla, senkompromisa, ribela. Tio povas esti mia vojo. Kiu scias?

Ĉu vi ne volas, ĉu vi ne volas… ?

Lastatempe mi memoris je diversaj okazoj la sekvan fenomenon: Kantoj, kiuj ne estas reludversioj, sed klare mencias aliajn kantojn aŭ enhavas elementojn de ili.

Foje la artistoj citas sin mem. Ekzemple “The Beatles” je la fino de “All you need is love” kantas la refrenon de la pli frua sukceso “She loves you”. Simile Sting en sia unua soloalbumo post The Police kantas je la fino de “Love is the seventh wave” la unuan linion de “Every breath you take”.

Kiam kolego aŭskultigis “Don’tcha Wanna” de Anastacia, mi tuj rekonis la refrenon – de alia kanto! Tiu kantado aperas en la fina parto de “I believe (When I fall in love it will be forever)” de Stevie Wonder, kanto konata el la filmo “High Fidelity“.

Alia interesa afero estas kantoj, kiuj origine ekzistis unuope, sed kiujn la artistoj kunigis (sen remiksado). El la fruaj 1990aj jaroj, de diversaj Esperanto-renkontiĝoj, mi konas “Tainted love / Where did our love go?” de Soft Cell. Tiun version mi aŭskultis nun la unuan fojon post multaj jaroj. Sur sia koncerta albumo “Bringt on the night”, Sting kantas du pecojn origine surbendigitaj kun The Police, nome “Bring on the night / When the world is running down”. Sur kolekto kun disketoj de The Pet Shop Boys, mi trovis reludversion de fama U2-kanto, kiu poste transiras al konata amkanto, nome “Where the streets have no name / I can’t take my eyes off you”.

Lastatempe aferoj ne ŝajnas esti la samaj

Jam post la pasinta ekzercado la basistino, la gitaristo kaj mi interkonsentis pri baldaŭa denova ekzercado. La 19an de decembro do mi venis al la loĝejo de la basistino – ĉifoje piede por kunporti mian gitaron. Krome mi kunhavis la tekstojn de “Purple Haze” kaj de “Paranoid” por povi ĉifoje komplete kaj bone kunkanti ilin. Fakte la gitaristo ne venis, ĉar li estis tute forgesinta pri la renkonto. Tio ne gravis, ĉar ni ankaŭ duope bone muzikis. Ni ludis entute:

  • “So lonely” de The Police
  • “The Passenger” de Iggy Pop
  • “Wie am ersten Tag” de Die Ärzte
  • “Come as you are” de Nirvana
  • “Every you every me” de Placebo
  • “Paranoid” de Black Sabbath
  • “Purple Haze” de Jimi Hendrix

Precipe pri la ludado de la novaj kantoj (Wie am erste Tag, Every you every me) mi ĝojis, ĉar tiuj estas miaj proponoj por unua repertuaro. Montriĝis bona ideo, ke mi kunportis MP3-dosierojn de la kantoj, ĉar tiel ni povis aŭskulti ilin kaj ludi al la muziko.

Ankaŭ la koramiko de la basistino ĉeestis. Li ludas en diversaj metalrokgrupoj kaj ŝajne jam havas multan sperton. Ni triope aŭskultis kaj diskutis pri de muziko. Li instigis sian amikinon iomete improvizi sur la basgitaro. Tio kuraĝigis min ludi la akordojn kaj zumi la melodion de mia propra kanto. Ĝi apartenas al la ideoj por propraj kantoj, kiuj venis al mi dum kaj post la KEF. Mi vere plusekvu tiun ideon – estos nova muzika kulmino en mia artista vivo.

Vi ĉiam kantas la bluson

Post nia unua komuna ekzercado, la akticevo de mia ankoraŭ oficiale nefondita muzikgrupo stagnis. La basistino forvojaĝis dum monato; poste ni ankoraŭ interŝanĝis kelkajn retmesaĝojn (sen ke la gitaristo respondis), sed ne plu renkontiĝis.

Tio finfine ŝanĝiĝis la 13an de decembro, kiam ni tri renkontiĝis vespere en la nova loĝejo de la basistino. Ŝi loĝas ne tre for de mi en Münster. Ĉar mi antaŭe ne bone kapablis estimi la distancon, mi uzis mian biciklon kaj tial ne povis kunporti mian gitaron.

Sed iĝis agrabla vespero. Ŝajne la aliaj same ĝuis la revidon kaj komunan ludadon kiel mi.

Ni ripetis preskaŭ nur kantojn, kiujn ni la pasintan fojon jam elprovis: “Paranoid” de Black Sabbath, “Purple Haze” de Jimi Hendrix, “Bad Luck” de Social Distortion, “So lonely” de The Police. La tekston de “Purple Haze” mi ankoraŭ ne konas, do iĝis instrumenta versio.

Ni interkonsentis, baldaŭ denove muziki. Ni povas fari tion en la kelo de la domo, kie la basistino loĝas. Krome ekzistas ankaŭ ludejoj, kiujn eblas lui hore. (Ni iom atentas pri la mono – kaj eble mi foje dum monatoj estos for pro laboraj kialoj, do ni ankoraŭ ne scias, ĉu eblos konstanta, regula ludado.)

Kelkaj homoj ŝatas rokenroli

La KEF memorigis min pri mia malnova deziro, ludi en rokgrupo. La Kuracistoj certe estis unu paŝo en la ĝustan direkton, sed mi ne sciis, ĉu eblos daŭrigi tion, kaj krome ekzercado kaj koncertoj okazis nur malofte. Estus preferinde, kiel mi konstatis dum la diversaj koncertoj, havi la tutan grupon surloke en unu urbo (do en Münster) por pli regula komuna muzikado. Nur tiel oni povas de komencinto kreski al pli lerta muzikisto.

Komence de aŭgusto mi respondis al anonco en Na dann, urba gazeto de Münster. Basistino (engaĝita komencantino) serĉis grupon por ludi rokon, metalrokon kaj punkon. Tio tuj trafis mian guston kaj tial mi proponis al ŝi, simple fondi propran, novan grupon. Aliĝis ankoraŭ gitaristo.

Mi unue renkontiĝis kun li. Li kunportis KDn kun diversaj rokmuzikaĵoj, kiuj montris, kion li muzike alcelus kaj kion eblus realigi relative facile je la komenco. Mia kapo kompreneble estis plena je ideoj (kaj mia muzikkolekto grandas), sed unue mi ne sukcesis bone vortumi miajn preferojn.

Kiam mi tamen renkontis la basistinon, tio jam multe pli bone funkciis. Ni tuj muzike bone interrilatis kaj ni ankaŭ havas similajn ideojn pri kion alceli per grupo. Tre helpas se la celoj ne estas tro iluziaj aŭ ambiciaj…

Unufoje ni komune muzikis en provludejo proksime de la stacidomo. Mi ne kunportis mian gitaron (ĝi nur taŭgas por akustika ludado en sidanta pozicio), sed diversajn notojn. Kompreneble la komenco ne facilis. Sed iam ni trovis komunan ritmon kaj mi akiris antaŭaŭskulton pri tio, kion mi volas atingi per muzikgrupo.

Ni ludis entute kvar pecojn:

  1. Bad luck de Social Distortion (jen video)
  2. Come as you are de Nirvana
  3. So lonely de The Police (tie mi ludis la bason – ja estas nur kvar tonoj!)
  4. Paranoid de Black Sabbath

Kompreneble tiuj kantoj grandparte konsistas el malmultaj akordoj kaj estas facile ludeblaj. Sed se la rezulto sonas bone, la resto ne gravas. Mi eĉ sen mikrofono kapablis kanti sufiĉe laŭte. Mi tre scivolemas, kiel ĉio sonus kun drumo, mikrofono kaj dua gitaro. Mi pretas investi la monon por mikrofono, kaj mi volas aĉeti novan gitaron ĉiuokaze jam delonge.

Ni interkonsentis rerenkontiĝi kiam la basistino estos reveninta de kvarsemajna vojaĝo al Hindio (aŭ Barato – kiel oni volas). Jes, ŝi estas vojaĝema kaj interesiĝas pri fremdaj lingvoj. Ni ankoraŭ devas serĉi minimume drumiston kaj regulan provludejon.

Mi ne povas diveni, kiun futuron tiu projekto prenas. Sed mi ĝojas, ke mi entute ekis ĝin. Ne eblas alveni ien sen iri.