Arkivoj de etikedoj: chic

Kial ĉiuj bonaj aferoj devas veni al fino?

Antaŭhieraŭ mi skribis pri koncerto en la trinkejo “Heile Welt” en mia hejmurbo Münster. La monata muzikado tie sendube estis unu el la plej gravaj malkovroj, kiujn mi faris en 2012. Bedaŭrinde la 16an de januaro ĉijare mi estis lastfoje. Sed tiu GrooveGipfel (“gruva kulmino”) ankoraŭ donis al mi la ŝancon, montri mian muzikan talenton.

Mi prezentis la unuan strofon de “Ĉu vi pretas!?” de Dolcxamar, improvizis refrenon kun la vorto “GrooveGipfel”, kantis la refrenon de “Bona homo” de Jonny M, “Laŭ la strat'” (origine “Down The Street” de 42), unu strofon kaj la refrenon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Krome mi kantis la strofojn de Alpenrap de Erste Allgemeine Verunsicherung kaj la refrenon de Good Times de Chic al la famega basa ripetfrazo. Dum la bando ludis drumenbason, mi kantis la unuan strofon de Sie ist weg kaj la duan de Einfach sein, ambaŭ origine de Die Fantastischen Vier. Plia repado okazis, kiam mi prezentis la unuan strofon de mia propra kanto La premiero. Iam alia muzikisto kantis malrapidan kanton en la franca kaj mi aldonis la frazon “Chissà se stai dormendo” el la samnoma kanto de Jovanotti. Belega vespere, kaj tre bedaŭrinde, ke verŝajne estis la lasta fojo por mi, ĉar nuntempe mi laboras en alia urbo dum la semajno. Sed kiu scias, kion alportos la estonteco? Kaj tiu sperto estis grava paŝo al mia propra muzika evoluo.

La estrino de la trinkejo cetere estis invitinta min al sia naskiĝtagfesto la 25an de decembro kaj al silvestra festado en la trinkejo. Bedaŭrinde mi devis nei ambaŭ, ĉar dum kristnasko mi estis ĉe mia familio kaj dum silvestro mi tradicie ne estas hejme.

Moviĝu, moviĝu

2012 neniel estis facila por mi. Malgraŭ ĉio, mi povas tamen esti kontenta pri kelkaj muzikaj sukcesoj: Mia kolekto de samplobazita muziko estas denove en la reto kaj mi pluverkas, mi kantas en ĥoro, mi kuraĝas finfine kanti dum karaokeo la kantojn, kiujn mi ĉiam volis elprovi, mi trovis diskon, kiun mi longe serĉis kaj mi daŭre de tempo al tempo pruvas mian brilan muzikan memoron. Kelkajn aliajn muzikajn kulminojn (precipe lige al Esperanto-renkontiĝoj) mi ankoraŭ ne menciis, sed unu afero aparte meritas detalan pritraktadon.

Ekde kelkaj monatoj, mi regule muzikas en Münster, mia hejmurbo! Mi memoras, kiom grava por mi estis mia unua DĴumado en Münster. La penso estas: Se mi faras ion malĝuste dum feriumado en alia loko, ne tiom gravas, ĉar mi plej verŝajne ne tiom baldaŭ revenos. Sed en mia propra urbo mi ne havas la eblan bonuson de “ekzotika” aŭ “interesa” eksterlandano – kaj se mi ĉi tie fuŝas, verŝajne mi revidos kelkajn homojn, kiuj ĉeestis mian malsukceson. Do hejma aktiveco ĉiam kunportas pli altan riskon; kaj mi tre ĝojas, ke mi ĉijare finfine denove riskis ion.

En junio mi legis en la urba magazino Na dann, ke baldaŭ okazas io simila al vespero de malferma scenejo. Dum la evento GrooveGipfel (“gruvokulmino”) muzikgrupo kun bazaj instrumentoj (drumo, baso, gitaro kaj klavaro) ludas kaj aliaj personoj povas kunludi aŭ kanti. La aranĝo okazas ĉiun trian merkredon monate en la trinkejo “Heile Welt”.

La 20an de junio, mi iris tien la unuan fojon. Mi konis neniun. La publiko konsistis el personoj, kiuj aspektis kiel kulturemuloj. Multaj havis jam grizajn harojn kaj pli ol 40, eble eĉ pli ol 50 jarojn. La bando ludis bonegan varion el rokmuziko, bluso kaj ĵazo. Mi neniel vidis, kiel mi povus aldoniĝi, precipe ne je tiu nivelo.

Sed tiam dum unu muzika paŭzo mi ekbabilis kun kelkaj gastoj kaj ni venis al la temo “Itala muziko”. Kiam la klavaristino rimarkis, ke mi kapablas kanti “Carbonara” de Spliff, ŝi tuj insistis, ke mi prezentu tion dum la lasta parto de la vespero. Mi neniam kantis ĝin antaŭe sursceneje, sed iĝis grandega sukceso. Sekve mi kantis “Ska-virino” de Esperanto Desperado kaj “La Bamba” (ambaŭ kantoj bezonas nur tri akordojn, do ne estas tro malfacilaj por spontanea reludado).

Antaŭe estis aperinta malantaŭ la mikrofono ĉarma kantistino kun belega voĉo, kaj ankaŭ pro tio mi pensis, ke mi ne povus esti utila al la sukceso de la vespero. Sed kiam mi forlasis la scenejon post miaj tri kantoj, ŝi diris al mi, ke mi kreis bonegan etoson. Ankaŭ la aliaj muzikistoj ĝojis pri mia partopreno.

Tiu unu vespero vere ŝanĝis ion en mi. Al mi ŝajnis kvazaŭ sperto el filmo, kie la protagonisto je la komenco revas pri tio, ludi en muzikgrupo, venas al loko, kie neniu konas lin – kaj poste subite vere staras sur la scenejo kaj distras la homojn!

La 18an de julio, mi denove prezentis “Ska-virino”, sed ankaŭ mian propran hiphopan kanton “La premiero”. Ĝenerale la ideo de tiu evento estas, sen longa provludado prezenti ion. Tial kompreneble konvenas repado, ĉar ĝi ne dependas de la melodio de la muziko, sed nur de ties rapideco. Krome la bando mem ne bezonas koni iun certan kanton, sed povas unue konsenti pri iu muzika temo aŭ ripetfrazo kaj la kantisto simple ekas poste.

La 15an de aŭgusto mi denove elprovis ion novan. La bando ludis la muzikon de Chic: Good Times, kiu poste reuziĝis por dekoj da muzikaĵoj. En la refreno mi kantis partojn de tri el tiuj kantoj: “Good Times”, “Last Night A DJ Saved My Life” kaj “Another One Bites The Dust” de Queen. En la strofoj mi repis la tekston de “Alpenrap” de Erste Allgemeine Verunsicherung (EAV). Tiu kanto havas iomete alian basmelodion, sed mi jam ekde iom da tempo opiniis, ke la teksto bonege kongruus al la konata bastemo, kaj nun estis okazo por elprovi (kaj konfirmi) tion. Poste mi repis “L’ombelico del mondo” de Jovanotti, eĉ se ne komplete, al alia melodio. Fine mi denove prezentis mian kanton “La premiero”.

La 19an de septembro, la estrino de la trinkejo petis min, denove kanti. Ankoraŭ tri monatojn antaŭe, mi estis konanta neniun, kaj nun la homoj jam alkutimiĝis al mi. Ŝajnis kiel miraklo al mi. Ĉifoje ĉeestis eĉ tri kantistinoj. Unu estis tiu, kiun mi estis renkontinta dum la unua fojo (kaj, se mi ĝuste memoras, revidinta almenaŭ unufoje). La duan laŭ mia memoro mi jam renkontis pli frue dum unu fojo; kun ŝi mi jam estis babilanta. (Rilate al la sekvaj fojoj mi ne komplete memoras, kiu el la tri kantistinoj ĉeestis, kaj ne notos ĉies partoprenon aparte.) Krom mia kanto “La premiero” mi kantis la frazon “Looking at it, not seeing it” el la kanto House de Marillion. Sed la vera kulmino estis la kanto “September” de Earth, Wind & Fire. Mi tute ne konis la tekston antaŭe, sed spontanee prezentis ĝin kun la tri kantistinoj.

La 17an de oktobro, mi prezentis mian propran kanton “Al la liberec’“, dum la bando ludis regeo-muzikon. Poste homoj demandis min, en kiu lingvo tiu kanto estis. Ĝenerale mi ĝis tiam mi ĉiam tre retenis min rilate al mencio de Esperanto, ĉar mi unue volis, ke la homoj ekkonu min. Sed tiam estis bona okazo por rakonti iomete. Dum eksonis rapida ska-muziko, mi kantis “Ein neues Jahr (Es geht voran)” de Fehlfarben. Kelkaj homoj en la publiko aparte ĝojis, kiam ili rekonis tiun kanton. Krome mi prezentis unu strofon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Por pli ne sufiĉis la tempo, ĉar la grupo jam finis la kanton. Mi simple tro malfrue komencis la kantadon.

Stephan Schneider (Stefo): Ne multe pli (kaj tiel plu)

Sed la muzikistoj ankoraŭ ludis la melodion de “Word Up” de Cameo. Kaj ankaŭ al tiu muziko mi repis la tekston de Alpenrap. Kelkaj gastoj unue demandis sin, ĉu estis kanto de Falco (la alia grava muzikisto el Aŭstrujo, krom la grupo EAV).

La 21an de novembro, la tria kantistino prezentis tri preparitajn kantojn. Mi iomete kunkantis, kio tre plaĉis al mi, ĉar komuna kantado estas malfacila kaj pli interesa. Mia persona momento de brileco alvenis, kiam mi kantis “Smijem se” de Jinx al melodio, kiu estis sufiĉe simila al la origina kanto. Cetere tiam la kantistino transprenis sentekstan akompanan kantadon en la refreno. Estis la unua fojo, ke mi kantis en la kroata sursceneje! Post la vespero, kelkaj el la muzikistoj demandis min pri mia muzika malantaŭo kaj denove diris, ke ili ege ĝojas pri mia partopreno.

La 19an de decembro, mi estis kunportinta kelkajn tekstojn de Jovanotti. Tuj antaŭe, mi estis hejme provrepinta diversajn tekstojn de la albumo Capo Horn, sed nenio vere bone funkciis. Tial mi kunprenis du tekstojn de la kolekto “Lorenzo Raccolta 1990-95”. Mi prezentis la kanton “Muoviti muoviti”, kiun mi ĉiam tre ŝatis pro ĝia vigleco. Mi devas konfesi, ke la repadon de la unua strofo mi sufiĉe fuŝis, sed neniu rimarkis tion. Poste mi simple limigis min al rekantado de la refreno kaj la komenco de la unua strofo (kiu ripetiĝas en la originalo ĉiel ajn). Tamen la muziko gajnis etoson kaj poste la publiko estis ege entuziasma. La reagoj estis tiom pozitivaj, ke mi evidente estas sur la ĝusta pado kaj daŭrigu tion en la sekva jaro. La tria kantistino (laŭ la sinsekvo, en kiu mi ekkonis ilin) denove kantis tre bele kaj bonege harmoniis kun la muzikgrupo. En unu el ŝiaj kantoj mi transprenis akompanan kantadon. Aldone mi finfine elprovis la djembon, kiun mi estis aĉetinta dum vizito al Berlino, pri kiu mi ankoraŭ ne skribis. Mi estis kunportinta la tamburon jam por la unua fojo de la gruvokulmino, sed tiam tute ne elpakis ĝin. Nun mi simple iomete subtenis la ritmon de kelkaj kantoj, precipe kiam la publiko frapis la manojn. Cetere kvara, tute nova, kantistino aperis.

Intertempe mi estas regula partoprenanto de tiu monata evento kaj jam elprovis plurajn novajn kantojn. Mi konas la muzikistojn kaj la estrinon de la trinkejo kaj homoj ĉiam ĝoje salutas min, kaj mi envenas. Mi ekkonis plurajn belajn virinojn pro mia kantado kaj ili ŝatas ĝin – kaj tio des pli valoras, ĉar ili mem kapablas kanti. Mi trovis vojon, realigi mian revon pri muzikado en mia propra urbo kadre de mia ĉiutaga vivo. Tio estas fortega paŝo al pli bona vivo.

Kiu cetere pensintus, ke mi iam denove rikoltus muzikan sukceson per repado kaj mia kono de la itala? Mi opiniis, ke tiu ĉapitro jam estis fermita en mia vivo. Ŝajne nenion mi faris por nenio, kaj nenio estas forgesita.

Mi kantis en ses diversaj lingvoj, nome la germana, Esperanto, angla, itala, hispana, kroata. Por la averaĝa esperantisto, tio ankoraŭ estas modesta listo, sed mia repertuaro ankoraŭ ne elĉerpiĝis kaj restas aferoj por fari en la estonteco.

Mi amas vian rideton

Mi denove havas muzikan anekdoton por rakonti. Kiam mi aĉetis mian novan komputilon, mi tuj sciis: Por estonta DĴumado, mi uzu programon, kiun mi ekkonis dum festo kun DĴ Arafat. La programo nomiĝas MediaMonkey kaj estas senpaga!

Post ciferecigo de granda parto de mia diskokolekto kiel prepariĝo por la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec (Ĉeĥujo), mi rimarkis interesan fenomenon: Unuflanke pli malfacilas kompare al uzado de kompaktdiskoj, trovi kantojn, kiuj stile harmonias. Se oni ne havas la tutan kolekton en la kapo, oni facile forgesas bonajn unuopajn kantojn! Aliflanke tra serĉado oni facile trovas ion, kion oni neniel povintus rimarki per simpla rigardo al la KD-kolekto. Tute hazarde mi eltrovis la jenon: Marillion faris reludversion de la kanto “Sympathy”. Tion mi jam delonge sciis, ĉar la KD-libreto mencias tion. Mi ankaŭ konsciis pri tio, ke estas malnova kanto. Sed mi estis tre surprizita, kiam mi trovis la malnovan version de Steve Rowland & Family Dogg! Fakte jam tiu estis reludversio, sed tempe tre proksima al la originalo.

Tra simila serĉado en mia arĥivo mi hazarde stumblis pri alia afero. Denove estas kontribuo al la rubriko “kantoj kun elementoj el aliaj kantoj” (pasintaj mencioj: unua parto, dua parto, tria parto, kvara parto).

Dum la pasintaj monatoj mi kelkfoje aŭdis la kanton “Barbra Streisand” de Duck Sauce. Iomete primitiva laŭ mia gusto, sed la ripeta kantado estas en ordo.

Duck Sauce: Barbra Streisand (2010)

Duck Sauce “Barbra Streisand” from Mr Goldbar on Vimeo.

Kiam mi elprovis diversajn kantojn, kiuj aperis kiel serĉorezulto, unu el ili estis “Gotta Go Home” de Boney M. Je mia surprizo, ĝi enhavas la rekantadon, kiun oni uzis por la aktuala furoraĵo!

Boney M: Gotta Go Home (1979)

Boney M – Gotta Go Home – MyVideo
Do la vere bonaj partoj venas de kanto, kiu jam havas pli ol 30 jarojn. Sed la afero ne finiĝas ĉi tie. Tra mallonga serĉado en la interreto, mi eltrovis, ke la vera origina kanto nomiĝas “Bimmelbahn” kaj estas de la grupo Nighttrain.

Nighttrain: Hallo Bimmelbahn (1973)

Germana ŝlagro el la 1970aj jaroj iĝas la bazo por grandega diskoteka sukceso en la jaro 2010. Kiu pensintus tion?

Tra enskribo, kiu klarigas ĝuste tion, mi trovis novan interesan muzikan blogon: www.bandsalate.de estas verkata de DĴ, kiu mencias kantojn, kiuj estis kaj estas bonaj aŭ brilaj, sed iomete forgesiĝis.

Inter ili troviĝas ekzemple Inner City: Big Fun kaj Shanice: I Love Your Smile, kiujn mi ambaŭ bone memoras el mia frua junuleco. Krome Chic: Good Times servis kiel kruda materialo por dekoj da kantoj (kelkaj el ili tre sukcesaj) kaj de Lyn Collins: Think (About It) venas tre konata samplaĵo.