Arkivoj de etikedoj: recenzoj

Aliĝu al la celebrado

Wieder ist es Zeit für den jährlichen Eintrag auf Deutsch und Esperanto, also in meinen beiden Muttersprachen. Ich habe schon einmal über Comics (2003 und 2005) und über einen Film (2010) geschrieben, meistens jedoch (2004, 2006, 2007, 2008, 2009 und 2011) über ein Musikalbum – so auch diesmal.

Denove estas la tempo por la ĉiujara enskribo en la germana kaj Esperanto, do en ambaŭ miaj gepatraj lingvoj. Mi jam skribis pri komiksoj (en 2003 kaj 2005) kaj pri filmo (en 2010), plej ofte tamen (en 2004, 2006, 2007, 2008, 2009 kaj 2011) pri muzikalbumo – kaj ankaŭ ĉifoje.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Du futojn alta

Einmal pro Jahr schreibe ich eine Rezension (auch) auf Deutsch, meiner Muttersprache (neben Esperanto). Nach zwei Comics (2003 und 2005) und einem Film (2010) ist diesmal – wie schon 2004, 2006, 2007, 2008 und 2009 – wieder ein Musikalbum an der Reihe.

Unufoje jare mi skribas recenzon (ankaŭ) en la germana, mia gepatra lingvo (krom Esperanto). Post du komiksoj (2003 kaj 2005) kaj unu filmo (2010) ĉifoje estas denove la vico de muzikalbumo – kiel jam en 2004, 2006, 2007, 2008, 2009.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Ĉiu rivero, kiun vi provis transiri

Mi jam skribis pri la koncerta albumo LeftRightLeftRightLeft kaj la studioalbumo Viva La Vida de Coldplay. Tial nun nepras mencii la albumeton “Prospekt’s March”. Ĝi aperis fine de 2008, do kelkajn monatojn post “Viva La Vida”, kaj estas forte ligita al ĝi.

Unue, ĝi havas similstilan eksteran aspekton: La albumonomo aperas en la sama skribmaniero. La malantaŭo konsistas el pentraĵo, ĉifoje “La batalo de Poitiers”. Due, ĝi enhavas kanton, kiuj iam estis verkitaj kaj surbendigitaj por la albuimo mem, sed je la fino tamen ne aperis sur ĝi. Trie, kelkaj kantoj de la albumo retroviĝas sur la albumeto, sed en alia versio. La muzika stilo ĉiel ajn restas la sama. Kaj “Viva La Vida” vendiĝas ankaŭ en luksa versio, kiu enhavas la kompletan “Prospekt’s March”.

Tial ne havas sencon, prijuĝi la albumeton sendepende de la albumo. Fakte por mi ĝi ne estas memstara, sed bonega aldono.

Coldplay: Glass Of Water

Aparte aŭskultinda estas “Glass Of Water”, kiu montras la samajn kvalitojn kiel la kantoj, kiuj plej plaĉis al mi de la albumo mem. Cetere ĝi estis unu el la kantoj, pri kiuj mi sciis, ke ili estis eĉ jam anoncitaj por “Viva La Vida”. La sama direblas pri “Rainy Day”, en kies refreno aperas belegaj, fortaj arĉinstrumentoj.

Coldplay: Rainy Day

Same kiel sur la albumo aperas du kantoj en unu trako, inter ili la titola kanto de la albumeto. “Lost+” sonas kiel la origina “Lost”, kun la sola diferenco de repado fare de gastmuzikisto.

Entute mi forte rekomendas “Prospekt’s March” en kombino kun “Viva La Vida”, ĉar ili apartenas kune. Mi tre ĝojas, ke haveblas pli da materialo en la sama stilo kiel la brila albumo.

Vivu la vivo

Kiel mi skribis hieraŭ en la recenzo de LeftRightLeftRightLeft, koncerta albumo de Coldplay, mi ankoraŭ ne detale menciis la antaŭan studian, kvaran albumon “Viva La Vida”. Tion mi nun finfine faras.

La antaŭaj tri albumoj, “Parachutes”, “A Rush Of Blood To The Head” kaj “X&Y”, havis iomete kongruan aspekton. “Viva La Vida Or Death And All His Friends”, jen la kompleta titolo, alportas grandajn ŝanĝojn jam ĉe la kovrilo: Ĝi montras bildon, pli precize la faman pentraĵon “La libereco gvidas la popolon”. La titolo “Viva La Vida” estas la nomo de pentraĵo de Frida Kahlo, kiu montras melonojn. La bildo kaj la nomo estas jam ofte uzitaj kaj eble tro kliŝaj, sed ĉi tie ne, ĉi tie ili ĝustas.

La albumo jam aperis en 2008, sed laŭ mia sperto rilate al Coldplay, estas tute bone, verki la recenzon nur kun iom da tempa distanco. Kiom diversaj estis miaj impresoj pri la tria albumo post la aŭskultado de la unua kanto de ĝi, post la unua plena aŭskultado de la albumo kaj post iom da tempo. Nur tiam eblis vera prijuĝo.

Dum la unuaj tri albumoj formas trilogion, per “Viva La Vida” Coldplay iras novajn vojojn. Iomete strange ŝajnas la kaŝitaj kantoj (laŭ la principo: unu trako, du kantoj). Tria duobla kanto almenaŭ aperas en la titololisto. Mi tamen daŭre ne komprenas, por kio oni entute faris tion: Pluraj kantoj estas senpaŭze konektitaj. Same mi ne komprenas, kial en la KD-libreto ne troviĝas la tekstoj, sed nur diversaj bildoj.

La elektronika komenciĝo kaj fino memorigas pri la albumo “X&Y”. Sed tie jam finiĝas la komunaj trajtoj. Por la kvara albumo la muzikistoj aŭ uzis pli grandan instrumentaron – aŭ almenaü pli varian klavaron.

Cemeteries Of London havas belege melankolian, revan sonon. Lost estas jam himno:

Coldplay: Lost

Tie montriĝas jam grava diferenco al la antaŭaj albumoj: Ĉifoje estas la kantoj kun pozitiva etoso, kiuj estas la plej gravaj. Precipe ĉe la unuaj du albumoj pli elstaris la malgajaj aŭ almenaŭ pripensemaj pecoj.

La absoluta kulmino de la albumo sen ajna dubo estas “Viva La Vida”, la titola muzikaĵo mem. Per ĝi Coldplay prezentas grandan romantikan kanton per la tuta koro. Ĝi estas bonega ekzemplo por la forta produktado de la albumo, kiu tamen ne sonas troproduktite (jen la granda malsano de la jardeko, en kiu ĝi aperis). “Viva La Vida” transprenas la torĉon de “Clocks” el la 2a albumo, kiu ĝis nun estis la unike elstara kanto de Coldplay.

Coldplay: Viva La Vida

La grupo montras, ke ĝi havas talenton por bombasta “stadiona roko” kiel U2. Tio estas io nova, ĉar tute kontraŭe, sur la unuaj tri albumoj ĝi ankoraŭ sonis tre intime, vundigeble.

Per “Strawberry Swings” Coldplay denove transiras al popa, sed fajna muziko. La dua titola kanto, “Death And All His Friends”, ravas min tra sia intensa gitara solo. La saman efikon havis la gitara melodio en “Shivers” de la unua albumo.

Mi inklinas konsenti kun la recenzo de Lukas Heinser: Verŝajne “Parachutes” ĝis nun restas la plej bona albumo de Coldplay tiasence, ke ĝi plej bone funkcias kiel albumo, ĉar ĝi havas konstante altan kvaliton. La postaj publikaĵoj enhavas kelkajn kulminojn, sed ankaŭ pli malinteresajn partojn. Resume konstateblas, ke “Viva La Vida” estas grandioza verko.

Donu al mi almenaŭ unu ŝancon

Seit 2003 rezensiere ich einmal jährlich auf Deutsch – und seit 2005 in meinen beiden Muttersprachen Deutsch und Esperanto. Bisher waren zwei Comics (2003, 2005) und fünf Musikalben (2004, 2006, 2007, 2008, 2009) dabei. Dieses Jahr geht es um einen Film!

Ekde 2003 mi recenzas unufoje jare en la germana – kaj ekde 2005 en miaj du gepatraj lingvoj la germana kaj Esperanto. Ĝis nun estis du komiksoj (2003, 2005) kaj kvin muzikalbumoj (2004, 2006, 2007, 2008, 2009). Ĉijare temas pri filmo!

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Flugu min al la luno

Mi konfesas: Por recenzi novajn Esperanto-muzikdiskojn, mi bezone multe tro longe, almenaŭ dum la pasintaj jaroj. Aliflanke mi tute ne ŝatas la kutiman manieron, kiel oni prezentas freŝe aperintajn verkojn en Esperanto-gazetoj: Homoj surface kaj haste skribas. Plej ofte oni nur redonas la informojn, kiujn la eldoninto mem liveris, aŭ laŭdas sen tro akre analizi la produkton. Mi kiel detalfanatikulo ne kapablas skribi tiel. Mia lasta recenzo temas pri “Hotel Desperado”, la dua disko de Esperanto Desperado, kiu aperis en 2004, do antaŭ kvin jaroj. Tamen indis atendi tiun tempon por fini la tekston. Mi lernis interalie, ke mia plej ŝatata kanto de tiu disko, “Ĉi nokte“, reuzas melodion. Kiam mi vizitis la doktoriĝan feston de Sebastian en junio 2007, lia ĵaza ensemblo ludis kanton, kies melodion mi rekonis. Poste li klarigis al mi, ke la kanto nomiĝas “Fly Me To The Moon” kaj estas kvazaŭ klasikaĵo en tiu muzikspeco. Mi trovis multajn videojn en la reto, sed plej kaptis mian atenton la surbendigo de Karolina Pasierbska:

Eta ĉambro en granda urbo

Einmal im Jahr schreibe ich eine Rezension in meinen beiden Muttersprachen Deutsch und Esperanto. Nach zwei Comics (2003, 2005) und vier Musikalben (2004, 2006, 2007, 2008) geht es erneut um Musik.

Unufoje en la jaro mi skribas recenzon en ambaŭ miaj gepatraj lingvoj, la germana kaj Esperanto. Post du komiksoj (2003, 2005) kaj kvar muzikalbumoj (2004, 2006, 2007, 2008) ĉifoje denove temas pri muziko.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Vivante en duonlumo

Epidemia

Einmal pro Jahr schreibe ich in meinen beiden Muttersprachen Deutsch und Esperanto. Dabei rezensiere ich immer etwas. Zweimal waren es Comics (2003, 2005), dreimal Musikalben (2004, 2006, 2007). Dieses Jahr geht es zum dritten Mal in Folge um Power Metal, diesmal “Жизнь В Сумерках” von Epidemia aus Russland.

Unufoje en la jaro mi skribas en ambaŭ miaj gepatraj lingvoj Esperanto kaj la germana. Ĉiam mi recenzas ion. Dufoje estis bildstrioj (2003, 2005), trifoje muzikalbumoj (2004, 2006, 2007). Ĉijare denove temas pri potenca metalroko, la trian fojon sinsekve, ĉifoje “Жизнь В Сумерках” de Epidemia el Rusujo.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Batalisto kaj reĝo

Thy Majestie: 1066 Thy Majestie: Hastings 1066 Thy Majestie: Echoes Of War

Mein Musiktagebuch schreibe ich fast nur auf Esperanto, meiner zweiten Muttersprache. Als ich vor vier Jahren einen Eintrag auf Deutsch verfaßte, war das eine spontane Entscheidung bzw. dem rezensierten Werk geschuldet. Die Idee, das einmal pro Jahr zu machen, gefiel mir so gut, daß ich sie vor drei Jahren fortsetzte. Angeregt durch Freunde, die immer zweisprachig schreiben, gab es vor zwei Jahren direkt eine Esperanto-Übersetzung. So wie letztes Jahr geht es auch diesmal um eine CD von der Metalband Thy Majestie aus Sizilien.

Mian muzikan taglibron mi skribas preskaŭ nur en Esperanto, mia dua gepatra lingvo. Kiam mi verkis enskribon en la germana antaŭ kvar jaroj, tio estis spontanea decido resp. ŝuldita al la recenzita verko. La ideo, fari tion unufoje en la jaro, plaĉis al mi tiom multe, ke mi daŭrigis ĝin antaŭ tri jaroj. Instigita tra amikoj, kiuj ĉiam skribas dulingve, antaŭ du jaroj rekte haveblis Esperanto-traduko. Same kiel dum la pasinta jaro ĉifoje temas pri KD de la metalroka bando Thy Majestie el Sicilio.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Kontraŭ la mallumo kaj la morto ni batalas

Thy Majestie: Perpetual Glory Thy Majestie: The Lasting Power

Für gewöhnlich verfasse ich mein Musiktagebuch in meiner zweiten Muttersprache Esperanto. Seit dem Beginn vor drei Jahren schreibe ich jedoch jedes Jahr eine Rezension auf Deutsch. Diesmal geht es wie vor zwei Jahren wieder um eine CD, nämlich “The Lasting Power”. So wie letztes Jahr liefere ich zusätzlich eine Esperanto-Übersetzung.

Kutime mi verkas mian muzikan taglibron en mia dua gepatra lingvo Esperanto. Ekde la komenciĝo antaŭ tri jaroj tamen mi ĉiujare recenzon en la germana. Ĉifoje temas kiel antaŭ du jaroj pri KD, nome “The Lasting Power”. Same kiel dum la pasinta jaro mi liveras aldone Esperanto-tradukon.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo