Arkivoj de etikedoj: kuracistoj

Mi ne povas elsaviĝi el Tohuvabohuo

La vivo restis tia, kia ĝi estis antaŭ unu jaro: Mia taglibro ekde monatoj paŭzas, ĉar mi faras aliajn aferojn. Mi sukcesis skribi pri multaj Eo-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis, kaj jam iĝis longa serio (lasta kontribuo hieraŭ), sed intertempe mi partoprenis tiom multajn pliajn, ke la listo kreskis denove. Sed tio ja estas bona novaĵo, kaj cetere persona rekordo: Neniam ofte en mia vivo mi estis ĉe tiom multaj renkontiĝoj en unu jaro. Kaj mi ankaŭ ne memoras jaron, en kiu mi vizitis tiom multajn landojn. Do la ĉefa kialo por la taglibra paŭzo estas tre pozitiva.

Krom tio, mi muzikas tiom regule kiom neniam antaŭe (aŭ ekde jaroj ne plu, sed certe kiom neniam antaŭe kun tia sukceso kaj efikeco). Aldoniĝas amase aĉetitaj diskoj, kiujn indus recenzi aŭ almenaŭ iel pritrakti en la muzika taglibro. Koncertojn mi vizitis malofte, ĉar mi daŭre ne sukcesis skribi pri ĉiu fojo, dum kiu mi eliris en 2011, kaj mi kvazaŭ dronas en neaŭskultitaj diskoj.

Sed la bona novaĵo por hodiaŭ estas: Finfine mi surbendigis kanton! Mi aĉetis la ekipaĵon jam en januaro 2012. Fakte kiel mi eltrovis, per la programo GoldWave ege facilas kombini diversajn surbendigojn, tiel ke tute ne necesas havi unu perfektan. Fakte mi ne uzis mian bonan gitaron, sed la gitalelon. Kaj la rezulto sonas surprize bone por tiom amatora provo!


Post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo (P.E.R.S.) de La Kuracistoj

(Kaj kiu scias, se mi tiel daŭrigas, eble mi iam surbendigos hiphopon kiel mi estis promesinta al Cyriile fine de 2005. Cetere ankaŭ hiphopajn instrumentaĵojn mi pluverkis oftege dum la pasintaj monatoj.)

Tute rande, La Kuracistoj nun havas propran paĝon ĉe Soundcloud:
soundcloud.com/kuracistoj

P.E.R.S. estas la dua propra kanto de La Kuracistoj ekde Al la liberec’ el la jaro 2009. Intertempe mi iomete variigas la strofomelodion de P.E.R.S., sed mi ŝatas, ke ĝi estas sufiĉe simpla, iom monotona kanto.

La ideoj por tiu kanto venis al mi jam post la 4a JES en Naumburg/Saale, kaj mi surbendigis ilin per mia poŝtelefono. Sed daŭris monatojn (tiuj vortoj iĝas rutinaj), ĝis mi reaŭskultis ilin, devenis la akordojn per mia gitalelo (kiel montriĝis, estas ĉiam bazaj akordoj, kiuj estas ege facile ludeblaj) kaj kunmetis la diversajn versiojn al unu kanto. Por la teksto mi havis nur fragmentojn, sed la reston mi verkis mirinde rapide en la urbaj trajnoj dum la vojo al kaj de la laboro. (Ekde aprilo mi laboras en Hamburgo dum la semajno.)

Jam ekde jaroj pretas miaj kvin receptoj kontraŭ la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo (PERS); nun estis tempo, ankaŭ verki kanton por tiu situacio. Mi sentis, ke Esperantujo ĝenerale bezonas tian kanton.

La akordoj en la refreno eble iomete memorigas pri “Tohuvabohuo” de Kajto. Tamen ne estas tute la samaj, dum la Kajto-kanto uzas ekzakte la samajn akordojn kiel Ray Charles en la famega kanto “Hit The Road Jack”. Do neniu serioza ideoŝtelado (aŭ senkonscia inspirado) miaflanke…

Kajto: Tohuvabohuo

Ray Charles: Hit The Road Jack

Kaj volonte li asistas vin per La Bambo

Decas mencii ankoraŭ kelkajn aferojn pri la la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo). Krom enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo kaj gufujo kaj trinkejo kaj maltrafitaj koncertoj, la renkontiĝo havis aliajn interesajn okazaĵojn:

Ekzemple okazis finfine denove deca movada programo. Mi memoris, kiel mi parolis pri tio kun kelkaj organizantoj kaj partoprenantoj post la 3a JES. Nun oni realigis la bonajn intencojn. Dum la posttagmezo antaŭ la silvestra balo, okazis prezentado de la renkontiĝoj okazontaj dum la sekva jaro – bonega metodo por disdoni informojn! Aldone estis kunsido, dum kiu oni interkonsentis pri la datoj de renkontiĝoj en 2014 por eviti koliziojn. Krome en la trinkejo unu fojon mi spertis FESTO-preparkunsidon, kiam mi volis preni kafon. La Hungaroj, ĉifoje denove dece granda grupo, kunsidis kaj decidis organizi Internacian Junularan Semajnojn (IJS-n) en 2013!

Alia kulmino sendube estis la prelego de mia bona amiko Holger. Li parolis pri sia pasinteco kiel junulo kaj aktivulo, kiel la spertoj el tiuj jaroj helpis lin poste en la profesio. Mi iĝis tre nostalgia, kiam mi vidis min mem sur kelkaj malnovaj fotoj el la dua duono de la 1990aj jaroj… mi pensas, ke estis tre grave, finfine kaj rerigardante paroli pri la praktikaj partoj de vivo kiel aktivulo. Tro ofte lastatempe mi legas senĉesan memvipadon, kiu gvidas al nenio.

Mi mem maloficiale kontribuis al la distra programo per disdonado de ĉokolado – kiel jam post la 2a JES, dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj la 3a JES. Ĉifoje mi kunportis ĉiun ĉokoladon dufoje, tiel ke mi povis fordonaci multajn pakaĵojn por la revojaĝo. Entute estis preskaŭ kvin kilogramoj!

Kiam mi sidis en rondo da Rusoj en la gufujo kaj trinkis teon, dum ni kune muzikis, mi preskaŭ sentis min kiel en Rusujo denove. Ili eĉ kantis pecojn el la filmo “Stiljagi“, tiel ke mi parte povis kunkanti en la rusa!

Ĝenerale estis imprese, kiom hejme mi sentis min, kiam mi estis la sola Germano en diversaj naciaj grupoj. Tutegale, ĉu estis Rusoj, Ukrainanoj, Italoj, Francoj, Hungaroj, Slovakoj… “la tuta mondo estis mia propra dom’“, por uzi (duon)citaĵon de Persone.

Alia bonega fenomeno estis, ke revenis kelkaj homoj, kiuj paŭzis dum kelkaj jaroj. Ili nun havis 30 jarojn aŭ pli, kelkaj el ili familion, sed ili ne povis rezigni pri Esperantujo. Jam estas planoj, regule partopreni kaj montri al la pli junaj homoj, kiom intense oni festis dum antaŭaj tempoj…

Dum la nokto inter la 2a kaj 3a de januaro (kutime la lasta, sed ĉifoje ne), mi denove DĴumis. Mi prepariĝis en la trinkejo, kompilante kantoliston. Poste mi aŭskultigis multajn “klasikaĵojn” el la 1980aj kaj 1990aj jaroj.kaj vere dancigis la homojn. Precipe kelkaj Italoj mirinde longe eltenis. Sekve mi surmetis por ili “Ci vuole un fisico bestiale” de Luca Carboni. Tiu kanto estis ege populara dum la fruaj 1990aj jaroj en Esperanto-diskotekoj dum la Internacia Seminario (IS) kaj mi memoras, kiel mi mem surmetis ĝin dum mia unua DĴ-nokto entute dum la IS en 1993/94.

La lasta kanto iĝis “Nova jaro” de Martin Wiese. Li estis sendinta ĝin al mi kun la peto aŭskultigi ĝin, sed mi ne legis la mesaĝon antaŭ la nova jaro. Tial mi nun faris tion, klarigante la originon de la kanto. Mi ege ŝatas la melankolian stilon – kaj kompreneble, ke DĴ en ĝi ludas gravan rolon!

Martin Wiese: Nova jaro

La 3an de januaro okazis la internacia vespero. Por tiu okazo Riccardo Blüher, nia brila teknikisto el Naumburg, anoncis sin mem por kelkaj kantoj. La fratinoj Geyer bedaŭrinde jam estis for, sed Sebastian kaj mi volonte subtenis lin. Riccardo drumis, Sebastian transprenis la gitaron kaj mi kantis. Ni prezentis “Sen vi” kaj “En kaĉ'” (origine de Team’), du pliajn kantojn el la repertuaro de La Kuracistoj.

Sed ĉifoje kun sukces’

Post la enkondukaj vortoj kaj la pritrakto de la unuaj koncertoj dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo), finfine venis la tempo por skribi pri la grava evento, kiun mi jam kelkfoje menciis en antaŭaj enskriboj.

Naumburg/Saale estis la loko de mia plej granda muzika malsukceso. Dum la Internacia Seminario (IS) en 203/04 tie okazis la tria koncerto de mia grupo “La Kuracistoj”. La unuan fojon ni koncertis kiel kompleta rokmuzikgrupo, do kun drumo. Ni plivastigis nian repertuaron, ne plu prezentante nur tradukojn de “Die Ärzte”-kantoj al Esperanto, sed ankaŭ tri reludversiojn: “Longe for” de Persone, “Mi kaj ŝi” de Amplifiki kaj “En kaĉ'” de Team’. Sed la koncerto iĝis kompleta katastrofo: La elektra kurento foriris plurfoje, la homoj ne entuziasmiĝis kaj ni neniom kreis la etoson, kiun ni intencis. Mi finis la vesperon serioze ebriigante min kaj farante kelkajn noticojn, kio misiris kaj kio tamen estis bona. Post tio la grupo preskaŭ disfalis. Nur restis Sebastian kaj mi. Tute neatendite ni festis furoran revenon dum la Internacia Seminario (IS) 2005/06 en Xanten kaj poste aperis sursceneje duope (foje kun plia kantistino), en la gufujo aŭ kiel gastmuzikistoj en koncertoj de aliaj artistoj, sed neniam denove en plena roka konsisto.

Simile malagrablan sorton spertis la grupo 42 el Lepsiko. Antaŭ ilia koncerto dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald, ilia basistino forlasis la grupon, tiel ke ili ŝrumpis al duopo. Devis helpi ilin diversaj gastbasistoj. Mi tre bone rilatis al la du restantaj muzikistinoj, la fratinoj Geyer.

Kantisto kaj basisto el unu grupo, gitaristino kaj drumistino el alia – se oni rekte mencias tion, evidentiĝas la ideo, kiu venis al mi iam en 2011 aŭ komence de 2012: Kial ne kunigi la fortojn?

La unuaj planoj konkretiĝis dum mia vizito en Lepsiko, kiam mi aŭdis de la du fratinoj mem, ke ili interesiĝis pri pli granda Esperanto-kantorepertuaro (kiun Sebastian kaj mi havis post tiom multaj jaroj). Dum muzikado en Paderborn kaj provludado en Münster Sebastian kaj mi prepariĝis.

Sed daŭre ni ne ludis kvarope ĉiuj kune. Tio estis granda risko, ĉar interalie pro nesufiĉa kuna ekzercado la koncerto de la Kuracistoj fiaskis en 2003/04. Tial ni decidis, veni al la JES unu tagon pli frue, do la 27an de decembro. Tio tre konvenis al mi, ĉar mi ĉiel ajn jam pro la tradicio ne restas hejme dum tiu tago!

Ke ni entute jam povis provludi dum tiu tago, ŝuldiĝas al la laboro de du homoj: Unue menciindas Leo Sakaguchi. Kvankam ni anoncis nin tre malfrue, li tamen organizis la teknikaĵojn. Ĝenerale li ege bone prizorgis la artistojn kaj DĴjn dum la tuta semajno. Li ĉiam estis trankvila, demandis, ĉu ĉio estis en ordo, kaj provizis trinkaĵojn en fridujo apud la scenejo. Tio estis ege profesia kondutmaniero, do grandan dankon al li!

La alia brilulo estis Riccardo Blüher, la teknikisto el Naŭmburg. Jam dum la unua vespero li kaptis la etoson de ni. Ĉar li mem elradias bonan etoson, li bonege kongruis al Esperantujo. Cetere li ludis en propra bando. Dum la tuta semajno li surbendigis la koncertojn tra la miksilo. Tio poste servis kiel fonto por muziko uzita en Varsovia Vento kaj Muzaiko.

Kiel salono por la vespera programo servis la diskoteko. Oni ne plu uzis la tutan manĝejon kaj la scenejon apud la DĴ-angulo, kio estis tre bona decido. En tiu pli malgranda salono, kiu rezultis el tio, la sono estis bona. La sola malavantaĝo estis, ke la baso bruis sufiĉe ekstere, ankaŭ en la gufujo. Pro tio nia komuna ludado ne plu estis sekreto. Sed la decida afero estis, ke ni povis uzi unu vesperon kaj plurajn posttagmezojn por provludi. Nur tiel ni havis la tempon por eltrovi, kion ni sukcesus prezenti kune kaj por interkonsenti pri kantolisto.

Tio ankaŭ grave kontribuis al tio, ke mi sentis min komforte sur la scenejo. Mi sciis, kie mi povus moviĝi sen ĝeni la aliajn. Grave estis, ke mi kantis preskaŭ ĉion parkere. Tiel ne estis io inter la dancejo kaj mi – alia afero, kiun mi estis misdecidinta en 2003/04. Nun helpis la regula kantado en trinkejo en Münster, ĉar la situacio ŝajnis jam kutima al mi kaj mi havis pli bonan senton kun la mikrofono.

Por la vespero, mi tradukis unu kanton de 42 al Esperanto. “Down the Street” iĝis “Laŭ la strat'”. Aldone mi verkis Esperanto-tekstojn laŭ “We Will Rock You” de Queen. Mi mem miris pri mia efikeco, ĉar dum la pasintaj jaroj mi ne verkis tiom rapide. La unuan fojon mi prezentis kanton de Die Ärzte en Esperantujo sen traduko, nome “Schrei nach Liebe”. Tio estis unu el la gravaj kantoj el mia junulaĝo (kiam mi havis 17 jarojn, ĝi estis aktuala). Helen Geyer dum tiu kanto kunkantis en la saksa kaj Riccardo transprenis la drumon. Por la unuaj kantoj, kiuj venis el la repertuaro de 42, Hanne kantis (kaj mi nur iomete helpis).

Oficiale en la programo estis nur 42, sed homoj kompreneble rekonis la reston de La Kuracistoj. Kaj kune ni nomis nin La Okulvitroj, laŭ propono de unu el la knabinoj dum la provludado. Jen la kantolisto de la 30a de decembro 2012:

  1. Jimmy
  2. Sweet Lady
  3. Whatever You Want
  4. Laŭ la strat’
  5. Ne plu
  6. Solege en la nokt’
  7. Westerland
  8. Junula amo
  9. Mi kaj ŝi
  10. Jen alkohol’
  11. Hej la nizoj
  12. Schrei nach Liebe
  13. Ni vin rokos
  14. La Bamba

Aldonaj informoj:
Kantoj 1-4 estas el la repertuaro de 42 kaj originaloj de ili.
Kantoj 1-3 estas en la angla.
Kanto 4 estis freŝe tradukita por tiu koncerto.

Kantoj 5-8 estas el la repertuaro de La Kuracistoj kaj tradukoj (origine de Die Ärzte).
Kanto 9 estas origine de Amplifiki kaj regula reludaĵo de La Kuracistoj; verkita de Kim J. Henriksen.

Kanto 10 estas kombino de “Jen nia mondo” kaj “Alkohol'”, origine de La Vipoj (Roĉjo kaj mi). Roĉjo kunkantas dum tiu kanto.

La Okulvitroj: Jen alkohol’

Kanto 11 estas traduko el la pola; en Esperantujo diskonigis ĝin JoMo; ĝi estas regula reludaĵo de La Kuracistoj.

Kanto 12 estas en la germana (kaj saksa) kaj origine de Die Ärzte.

Kanto 13 estas origine de Queen; la Esperanto-tekston, kiu ne estas traduko de la origina teksto, mi verkis por tiu koncerto.

Varsovia Vento uzis kelkajn kantojn de la koncerto jam en sia 86a elsendo, nome 4, 10, 13. En la sama elsendo aperis intervjuoj kun la fratinoj Geyer kaj mi. Muzaiko uzis la kantojn 4, 6, 10 kaj parteton de La Bamba. La surbendigojn faris Riccardo Blüher. La mikson por Muzaiko faris Melono.

Post tiom da klarigoj, kion diri pri la koncerto? Al Stela mia kantado tute ne plaĉis. Kaj post aŭskultado de la surbendigoj mi devas konfesi, ke ni ofte fuŝis. Dum la koncerto ekmalfunckiis mia kantomikrofono (neniu koncerto sen teknikaj problemoj – longjara tradicio en Esperantujo!), sed feliĉe ni havis unu troan kaj mi rapide ŝanĝis al tiu, sen ke la muziko haltis.

Sed malgraŭ ĉio, tute sincere: Ni sukcesis! Ni distris kaj dancigis la homojn. Oni ne refaris la eraron de 2003/04, kiam oni provizis seĝojn, kaj ĉifoje estis sufiĉe malluma ĉambro kun malmulta spaco, do idealaj kondiĉoj por ekdanci. Kaj mi eĉ faris ŝercon rilate al VVĈP (Verd-Varmaj Ĉili-Piproj), surmetante ŝtrumpon dum anoncado de unu kanto. (Mi metis la ŝtrumpon sur la manon tamen…)

Naŭ jarojn post unu el la plej grandaj muzikaj seniluziiĝoj en mia vivo, mi revenis al la sama loko kaj refaris tion, kion mi volis fari jam antaŭe – sed ĉifoje kun sukceso! Lokoj ĉiam alportas memorojn, kaj mi devis alfronti mian malnovan timon, ke mi simple ne taŭgas por vera rokmuzika koncerto. Sed per tio ĉi mi kvazaŭ korektis la pasintecon – kiel en la filmo Reen al la estonteco (Back To The Future)!

Esti kantisto en rokgrupo estis mia granda revo – kaj ĝi iĝis realo! Pro tiu subita muzika sukceso, mi sentis min denove kiel en filmo.

Post la koncerto, mi ne bezonis alparoli la virinojn – ili alparolis min! Kaj krom la unu negativa opinio, kiun mi jam menciis supre, ĉiuj aliaj ege laŭdis nin. Estis ankaŭ kelkaj, kiuj memoras la unuajn jarojn de la Kuracistoj, tute ne rekonis min laŭ aŭskultado de ekstere kaj estis tute surprizitaj, kiom bonaj ni iĝis.

Kio pri la estonteco de La Okulvitroj? Nenio estas deviga, ni havas multajn eblojn. Ni povas daŭrigi laŭ la libera tempo, kiun ni havas.

En mia menso formiĝas grandioza metafor’

Hieraŭ mi skribis pri la unua komuna muzikado de Sebastian kaj mi ekde unu jaro kaj duona. Por realigi, kio jam delonge estis en mia kapo kaj kio konkretiĝis kiel ideo por nova muzikprojekto, ni renkontiĝis la 3an de oktobro (nacia festotago de Germanujo, do libera tago) en Münster. Tute male al la sperto fine de aŭgusto, tiu dua provludado funkciis bonege! Ni apenaŭ devas akordiĝi pri io ajn; ni muzikis kun la sperto de multaj jaroj sub la nomo La Kuracistoj. Nun montriĝis la frukto de multfoja prezentado de kantoj, ekestis la mirinda facileco de rutino.

Ni eĉ havis sufiĉe multajn kantojn por du koncertoj! Kaj ni finis ĉion en nur unu tago.

por roka konsisto:

  • Junula amo
  • La okulvitroj de Buddy Holly
  • Westerland
  • Sen vi
  • Ne plu
  • Vi volas kisi
  • En kaĉ’ (origine de Team’)
  • Hej la nizoj
  • Longe for (origine de Persone)
  • Jen alkohol’ (nova versio de “Jen nia mondo”)
  • Por ĉiam
  • Ĉu jam ĉio?
  • Al la liberec’
  • Birdo, flugu for (Szállj el kismadár en Esperanto)
  • Emejlj fel (en la hungara, origine de Ladánybene Huszonhét)

por la gufujo:

  • Kaj mi ploras
  • Suno, palmoj kaj somer’
  • Nur pro vi
  • Solege en la nokt’
  • Misteroland’
  • Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)
  • Kisu min, ho kara
  • Duona amkanto

Mi tamen ankoraŭ ne rakontis, por kiu okazo tio estis. La reston de la vojo mi pritraktos alian fojon.

Jen vasta mond’ por ĉiuj ni

Mi tute forgesis mencii parton de mia muzika aktiveco en 2012 – eble, ĉar ĝi poste estis kovrita de multe pli granda sukceso! Sed pri tiu lasta mi rakontos alian fojon…

La 31an de aŭgusto, Sebastian (malfrue) festis sian naskiĝtagon en Paderborn. Cetere estis la sama loko kiel antaŭ unu jaro kaj duona – kaj fakte la unua fojo ekde tiu tempo, ke ni denove kune muzikis! Ni prezentis kelkajn kantojn el nia kutima repertuaro kiel La Kuracistoj:

  • Westerland
  • Junula amo
  • La okulvitroj de Buddy Holly
  • Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  • Jen nia mondo

“Jen nia mondo” estis speciala deziro de Sebastian, ĉar en 2012 estis la 100a naskiĝdatreveno de Woodie Guthrie. Intertempe eĉ ekzistas nova versio de la kanto, pri kiu mi “kunkulpas”… sed ni restis je la originalo.

Tute modeste mi tamen devas konfesi, ke nia muzikado ne estis tro bona. Rimarkeblis la longa paŭzo ekde nia antaŭa fojo sur la scenejo. Sed almenaŭ ni havis agrablan vesperon ĉar ankaŭ aliaj homoj kontribuis muzike (kiel jam dum la pasinta fojo). Krome estis okazo, rakonti pri la daŭra populareco de “Junula amo”, laste spertita dum la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo), kaj pri planoj por nova muzikprojekto. Pri la unua paŝo al ĝi mi skribos la sekvan fojon.

Mi estas nek doktoro nek profesoro

Hieraŭ post la laboro mi veturis per la trajno al mia iama studurbo Paderborn. Denove la kialo estis festo de Sebastian, kadre de kiu La Kuracistoj muzikis. Pasintan fojon la kialo por tia festo estis lia doktoriĝa festo, nun li iĝis profesoro! Samtempe li ankaŭ festis sian naskiĝtagon.

La pasinta ekzercado okazis sen Sebastian, sed tio ne estis problemo. Ni prezentis entute sep kantojn:

  1. Westerland
  2. Junula amo
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. En kaĉ’ (origine de Team’)
  5. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)
  6. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  7. Vi volas kisi

Poste interalie muzikis Volker Kukulenz, kiun mi renkontis jam dum la naskiĝtaga festo de Sebastian antaŭ kvin jaroj. Li estas la frato de Gerold Kukulenz. Iomete poste mi veturis reen al Münster, ĉar mi volis tranokti en mia propra loĝejo. Estis tre agrable, denove muziki. Bedaŭrinde la okazoj por tio estas limigitaj. Kiam oni ne loĝas en la sama urbo, ĉio estas pli komplika.

La vivon plenĝuis per via tuta kor’

Hodiaŭ mi provludis la unuan fojon kun alia persono post la koncerto de La Kuracistoj dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald. La kantistino, kiu pasintfoje akompanis min antaŭ du jaroj kaj duona, vizitis min en mia nova loĝejo. Poste ankoraŭ venis alia amikino, sed unue ni kune muzikis. Jen la kantolisto:

  1. Westerland
  2. Junula amo
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. Por ĉiam
  5. Duona amkanto
  6. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)
  7. En kaĉ’ (origine de Team’)
  8. Longe for (origine de Persone)
  9. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  10. Sen vi

Estas tre agrable, denove ludi mian bonan gitaron. La fingropintoj de mia maldekstra mano estas bone ŝvelitaj nun. Krome muzikado estas nr-o 4 el la receptoj kontraŭ la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo.

Prenu min hejmen ĉinokte

Por mi persone, la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) alportis kelkajn emociajn kaj etosajn kulminojn.

La unua estis La Kuracistoj, mia muzikgrupo. Nia ĝisnuna lasta apero estis dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) 2009 en Liberec, kie ni prezentis nian unuan propran kanton. Kaj nia pasinta koncerto estis dum la Internacia Seminario 2008/09 en Biedenkopf!

Malfavora kondiĉo por aktiveco dum JES estis la malfrua certiĝo de mia aliĝo. Neniel ni povis anticipe interkonsenti kun la organizantoj pri apero en la programo. Kaj ni alvenis kun du tagoj da malfruiĝo, tiel ke la tempokadro estis tre limigita. Principe ni interkonsentis: Se entute koncerti, tiam antaŭ silvestro. La sperto el la pasinteco diras, ke aliokaze mia voĉo eble estas for aŭ ne plu en plej bona stato. Ni alvenis vespere la 29an, tiam estis gajaj, simple babili kun la homoj kaj iomete ripozi. Krome la vespera programo daŭris ĝis la 2a matene kaj tiam komenciĝis la karaokeo. Do dum tiu vespero/nokto nenio alia estis farebla.

Tial ni kunsidis la 30an de decembro posttagmeze. El la ĥaoso de miaj posedaĵoj (multo ankoraŭ ne estis en la nova loĝejo) mi estis preninta, kion mi konsideris du versiojn de niaj muziknotoj. Montriĝis, ke fakte estis du duonoj de la plej aktuala versio. Sen eĉ rigardi al la papero, ni ludis tri kantojn kaj ĉio iris glatege.

Facilege ni plenigis nian programon. Kaj por prezenti almenaŭ unu novan kanton, ni eĉ povis elekti el tri: Unue ekzistis daŭre tradukita kanto, kiun ni neniam estis ludintaj, krome Persone-parodio – kaj plia Persone-parodio.

Ni pripensis, ĉu ne ludi kun Stephan Schneider, sed la tempo ne sufiĉis por instrui ĉion al li kaj la 12-korda gitaro de Sebastian estis sufiĉe forta sole. Ankaŭ Hanne Geyer ne havis tempon, ĉar ŝia grupo 42 ankoraŭ ludis antaŭe dum la vespero.

Mi ankoraŭ eksidis ĉe la interreta koridoro, kie haveblis senpage interreto, kafo kaj teo. Principe oferti trinkaĵojn estis bona ideo, sed la homoj ne aprezis tion: Ĉiam tabloj kaj tasoj estis malpuraj. Unufoje dum alia tago mi ĉion purigis sole.

Ĉiel ajn mi volis ankoraŭ mane kopii iun tekston aŭ ordigi la paperojn kun la muziknotoj, sed subite la inspiro trovis min kaj al mi venis ideoj por traduko. Tio estas nekomparebla sento. Kutime mi devas longe barakti, konservi multajn laborversiojn ktp, sed nun ene de duona horo ĉio estis preta!

La nova kanto nomiĝas “Kaj mi ploras”. La originalo estas “Und ich weine – jen la akordoj.

Iĝis iomete aventura, okazigi nian koncerton. Inter du aliaj koncertoj dum la vespera programo mi parolis kun Johannes Mueller, kiu prizorgis la gufujon. Poste oni anoncis nin. Dum tiu tempo jam pluraj personoj estis demandintaj nin, kiam ni ludos, kaj mi estis avertinta ŝatantojn pri la kruda plano.

Kiam ni venis al la gufujo por eki, ĝi jam estis plena – kaj daŭre envenis homoj! Kelkaj eĉ parolis pri 80 spektantoj, sed eĉ 50 jam estintus granda afero por spontanea koncerto. Kaj mi vidis homojn el plej diversaj landoj, de plej diversa aĝo, geamikojn, artisto-kolegojn… kaj ili ĉiuj volis aŭskulti nin! Jen kion ni prezentis:

  1. Junula amo
  2. La okulvitroj de Buddy Holly
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  5. Al la liberec’
  6. Kaj mi ploras
  7. Westerland
  8. Longe for (origine de Persone)
  9. Sen vi
  10. En kaĉ’ (origine de Team’)
  11. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)

Mi estas ege kontenta kun rezulto. Multaj homoj poste dankis kaj laŭdis nin. Laŭ mia percepto estis la nura akustika koncerto, dum kiu la publiko kunkantis. Kaj ni havis “Die Ärzte”-kantoj por germanlingvaj junuloj kaj Esperanto-klasikaĵojn por la veteranoj.

Post ni ankoraŭ ludis Inicialoj DC (Eric Languillat). Mi tre ŝatas lian muzikon, tamen ĉifoje mi devis rezigni, ĉar mi bezonis paŭzon por refreŝiĝi. Kaj tio ne estis la lasta kulmino de la nokto…

Kiam mi iris al la diskoteko, tie eksonis “La Bamba”. DĴ Leo diris al mi, ke li post tio volus fermi la diskejon. Mi diris, ke mi povus tuj transpreni, ĉar mi kunhavis mian porteblan komputilon, kaj tiel daŭrigi, ĝis la homoj ne plu emus danci. Tio estis je la 2a matene. Kaj mi finis la diskejon je la 5a. Tri horoj, dum kiuj mi ĝojigis la homojn. Ankaŭ mi dancis, unue iomete, poste ĉiam pli. Kaj mi estis feliĉa. Mi denove spertis unu el tiuj raraj okazoj en la vivo, kiam ŝajne tempo ekhaltas, mondo ĉesas turniĝi kaj oni simple estas tia, kia oni devus esti. Post grandparte perdita jaro, ĝuste je ĝia finiĝo aperis neatendite tiujmagiaj momentoj.

Miaj memoroj pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando) ankoraŭ ne elĉerpiĝis. Sed bedaŭrinde ne ĉion mi povis spekti.

Ne ekzistas libereco

Mia Libereco-serio atingas sian finon. Por la lasta enskribo por ĉi tiu jaro mi havas ankoraŭ pintan kontribuon. La 65a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec havis la temon „Libereco“. Mi aŭskultis prelegon de Joop Kiefte pri „libera muziko“. Tio instigis min, pripensi enŝutadon de mia muziko al TTT-ejo, kie homoj povas libere elŝuti ĝin kaj pluuzi kaj eĉ eldoni ĝin kontraŭ pago.

Jam dum silvestro mi eksciis, kio estos la tema programo de la IJK. Tial mi havis tempon prepariĝi. Tiu tuta parolado pri libereco memorigis min pri projekto, kiu estis dormanta dum kvar jaroj. Dum la Kultura Esperanto-Festivalo (KEF) 2005 en Helsinko mi estis notinta kelkajn kantoideojn. Mi estis farinta ankaŭ farinta noticojn rilate al la melodio, tute nekutima por mi. Unu kantoideo estis pri libereco. Kio povus esti pli trafa ol IJK en Liberec kun la temo „Libereco“? Mi finverkis la kanton kaj prezentis ĝin kun Sebastian dum la internacia vespero. Kelkaj teknikaj problemoj iomete malhelpis, tamen la reago de la publiko estis tre pozitiva. Estas la unua propra kanto de la Kuracistoj!

Mi metis la plej gravajn informojn al la TTT-ejo www.kuracistoj.de. Tie tamen nuntempe estas ĉefe kruda versio de la enhavo sciinda.

La Kuracistoj: Al la liberec’
foto de la unua prezentado
paĝo kun MP3-dosiero
paĝo kun FLAC-dosiero – libera (!) formato
paĝo kun PDF-dosiero – teksto kaj akordoj
La surbendigo estas de la unua prezentado. En la mezo estas paŭzo, ĉar mi kombinis du videojn.

Intertempe ne nur la Kuracistoj prezentas kantojn de „Die Ärzte“ en Esperanto. Ankaŭ Stephan Schneider adaptis resp. tradukis du kantojn:

Stephan Schneider: “Esperanto ‘stas” (originalo: “Punk ist…”)

Stephan Schneider: “Filo” (originalo: „Junge“)

Min mortigas la menlankoli’

La Kuracistoj jam ludis dum tri diversaj okazoj en 2008, nome dum la Germana Esperanto-Kongreso, dum la doktoriĝa festo de Sebastian kaj dum la internacia vespero de la IJK. Do ni ne plu bezonis pruvi ion, sed povis libere muziki dum la 52a Internacia Seminario. Ni faris koncerton en la gufujo, dum kiu ni ludis la sekvajn kantojn:

La publiko reagis tre pozitive kaj ni mem estis kontentaj pri la rezulto. Oni eĉ invitis nin al la Internacia Junulara Festivalo (IJF) en Italujo dum pasko.