Arkivoj de etikedoj: u2

Eĉ pli bona ol la vera afero

Antaŭ 11 jaroj mi komencis blogi, sed ŝajne la aktiveco venis al preskaŭ kompleta halto. Aŭ mi vivas, aŭ mi blogas pri la vivo. Tamen ĝuste relegi la malnovajn enskribojn ege helpas al mi rememori, kie mi estis – kaj kie mi estas nun.

Multaj diskoj kaj muzikaj aktivecoj ankoraŭ atendas mencion. Kaj hodiaŭ estas tradicia tago por skribi pri U2. Antaŭ du jaroj mi skribis pri la B-flankoj de “La plej bonaj kantoj 1980-1990” kaj samtempe anoncis, ke mi skribos pri la B-flankoj 1990-2000. Tiu momento venis nun.

Jam pli frue mi menciis, ke interesaj B-flankoj de U2-disketoj facile trovus lokon sur alternativa versio de All That You Can’t Leave Behind. La plej elstara ekzemplo estas “Summer Rain”, kiu feliĉe ankaŭ troviĝas sur la kolekto de B-flankoj, kiu estas parto de la luksa eldono de “La plej bonaj kantoj 1990-2000”.

Interesa kanto ankaŭ estas la origina roka versio de “Electrical Storm“. Jam dum la unuaj tagoj de mia taglibro, mi laŭdis la kontribuon de William Orbit al la versio, kiun mi konis unue. La sama kanto en rokmuzika vesto pli sonas kiel U2, sed samtempe ne tiom elstaras, kvankam ĝi restas solida kontribuo al la disko (kaj la sola nova kanto).

“Mysterious Ways (Solar Plexus Club Mix)” ŝajne ne tro diversas de la origina versio. Ĉefe percepteblas aldono de druma samplaĵo, tamen la rezulto pli restas en mia orelo ol la originalo.

En la 1990aj jaroj, U2 havis eksperimenteman, elektronikan fazon, kiu ne gvidis al tre kontentigaj rezultoj. Fakte por la kompilo, ili refaris plurajn kantojn el tiu tempo. La B-flankoj enhavas kelkajn alternativajn miksojn de la kantoj. Mi fakte tre ŝatas “Even Better Than The Real Thing (The Perfecto Mix)” kaj “Discothèque (Hexidecimal Mix)”.

La vera perlo de la disko tamen estas “Salomé (Zooromancer Remix)”, tute neeldonita kanto ĝis nun! Ankaŭ ĝi estas elektronika kaj sonas kiel haŭzo en la 1990aj jaroj (kio ĝi efektive ankaŭ estas). Sufiĉe interese, aŭdi la voĉon de Bono kongrui tre bone al la elektronika muziko.

Ŝi moviĝas en misteraj manieroj

Ĝi okazis denove! Dum monatoj mi nenion skribis, ĉar simple tro multe okazis en mia vivo. Sed jen pli malnova teksto, kiun mi finis jam delonge kaj kiun mi ial ne enretigis pli frue.

En la raportado pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, mi finfine alvenis plene al la aktuala jaro. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio, la KKPS en novembro 2012 kaj la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) 2012/13, mi vojaĝis denove al Berlino, interalie por privata renkontiĝo kun aliaj esperantistoj. (Ke Berlino mirinde ofte allogas min ekde la 2a JES, mi jam menciis.)

Estis la semajnfino de la 8a ĝis 10a de marto. Homoj, kiuj kreskiĝis en la socialismaj landoj, tuj konscias pri la dato: La 8a de marto estas la internacia tago de la virinoj! Mi tranoktis en la sama hotelo kiel post la 2a JES, pasintan majon kaj post 4a JES. Tuj apude situas la klubo “CCCR” (Sovetunio). Jam kiam mi estis preterpasanta ĝin la unuan fojon pli ol du jarojn antaŭe, ĝi altiris mian atenton, sed mi neniam kuraĝis eniri ĝin, ĉar mi supozis fortan vodkdodrinkadon kaj publikon, kiu konsistas ĉefe el ebriiĝemaj turistoj. Sed sur la strato juna virino disdonis varbfoliojn, kiuj informis pri la vespera programo: Koncertis grupo kaj poste tie okazos “Rusa diskoteko”. Pri la koncerto mi ne tiom scivolemis, sed la diskoteko altiris mian atenton. Vladimir Kaminer en Berlino organizis la tiel nomatan Rusodiskotekon, kiu iĝis tre fama en Germanujo. Intertempe mi ne nur estis leginta la samnoman libron de li, sed konis diversajn muzikgrupojn, kiuj aperis sur la samtemaj kompiloj. Do la intereso estis vekita, sed mi unue provis kontakti kelkajn aliajn Berlinanojn por demandi ilin, kion ili farus dum tiu vespero. Aŭ ili ne havis tempon aŭ mi ne atingis ilin. Sufiĉe malfrue (ĉirkaŭ noktomezo, eble eĉ jam je la 1a) mi finfine decidis elprovi la klubon sole. La bando estis foriranta, sed la diskejo jam funkciis. Je mia granda surprizo dancis sufice multaj homoj. La publiko ŝajnis al mi konsisti el diverslandaj viroj kaj Rusinoj. Pri la deveno de la laste menciitaj mi juĝas laŭ mia percepto de la ekstera aspekto kaj la vestaĵoj. (Mi ne estas spertulo pri modo, sed pensas, ke mi rekonas inklinon al diversaj stiloj intertempe.) Certe ankaŭ kelkaj ebriaj turistoj estis tie, sed ĝenerale mia impreso estis tre bona.

Mi aŭskultis kelkajn kantojn, kiuj ege taŭgas por multlingva diskoteko, sed ne prenis la tempon por demandi la DĴon pri la nomoj de la kantoj kaj grupoj. Poste mi malkovris, ke mi jam havas tiun muzikon en mia kolekto! Ĝi venis de Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст kaj Zdob şi Zdub. Mi kaptis la okazon por rapide traaŭskulti la diskojn, kiujn mi havis de ili, kaj kompilis etan liston por estontaj noktoj kiel DĴ:

Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст:
Babushka / Бабушка
Zambie / Замбия
Mokili / Мокили

Zdob şi Zdub:
Sârba de la Chișinău / Сырба де ла Кишинэу (Кишиневская сырба)
Hora cosmică / Хора космикэ (Космическая хора)
Primăvara / Примэвара (Весна)
DJ Vasile / DJ Васильич

Ne ĉio el tio eksonis dum la vespero, sed ekzemple “Zambie” forte memorigas min pri “I Know What I Know” de Paul Simon. “Hora cosmică” memorigas min pri “Misirlou”, kanto famiĝinta pro la filmo Pulp Fiction.

Ĉirkaŭ je la 5a matene mi enlitiĝis. Tiam ankoraŭ dancis homoj! Iomete malkutime de mi, foriri antaŭ la fino de la festo, sed mi vere estis laca. Rimarkeblis, ke mi estis laborinta dum la tago.

Sabate vespere mi renkontiĝis kun Alisa, kiu intertempe loĝas en Dublino, sed revenis al Berlino por semajnfino. Mi donacis al ŝi specialan eldonon de “Achtung Baby” de U2. La grupo surbendigis ĝin en unue en Berlino kaj poste en Dublino, do ŝajnis al mi tre taŭga elekto. La renkonto estis bonega okazi por revidi diversajn homojn kaj iomete klaĉi kun ili. Sed mi ankaŭ ekkonis junan Rusinon, kiu estis iomete dubema pri Esperanto. Ŝi demandis, al kio ĝi servas. Tio montriĝis mallonge poste: Ŝi rakontis, ke neniu en Germanujo konas la urbon, el kiu ŝi venas, kaj tial ne taksis ĝin menciinda. Kiam mi tamen insistis pri la nomo, ŝi respondis “Surgut”. Kompreneble mi jam aŭdis pri tiu urbo! Kaj tion kaŭzis miaj Esperanto-kontaktoj. Jen kio faras la diferencon…

Frumatene, la 4an de aprilo

La hodiaŭa dato estas interesa pro du kialoj: Unue, post ekzakte 50 jaroj la spacoŝipo Enterprise aperos el la eĉ pli fora estonteco por batali kontraŭ la Borg (laŭ la rakonto en la filmo „First Contact“, ankaŭ konata kiel “Star Trek VIII”). La dato „4a de aprilo 2063“ eĉ rekte menciiĝas, kiel rimarkeblas en la sekva oficiala varbaĵo por la filmo (ĉe 0:56 sekundoj):

Sed la vere grava dato en tiu filmo estas unu tagon poste, do mi ne pritraktu tion jam nun. La 4a de aprilo menciiĝas ankaŭ en la kanto „Pride (In The Name Of Love)“ de U2. Tiu parto de la kantoteksto alludas al la murdo de Martin Luther King (hodiaŭ antaŭ ekzakte 45 jaroj), kvankam reale oni murdis lin vespere kaj ne „frumatene“, kiel la kanto ŝajnigas.

Tamen por mi la kanto intertempe ricevis tute alian, amuzan kromsignifon. Ĝi aperas en unu epizodo de „The Simpsons“. La refreno kantiĝas, ĝuste kiam Homer Simpsons estas batata de pluraj fortaj viroj. Ekde kiam mi spektis tion la unuan fojon, mi ĉiam ligas la kanton al tiu ironia sceno. Antaŭe fakte mi ne tiom ŝatis la kanton, sed ekde tiam tre multe!

Mi eĉ foje pripensis, traduki la kantotekston. La refreno ŝajnas sufiĉe facila afero:
„En la nom’ de am’, kio pli en la nom’ de am’?“
Sed la strofoj ŝajnas tro granda tasko por mi, do mi facilanime rezignis pluigi la laboron.

Ĉu vi ne volas min, knanjo?

Se mi jam hieraŭ skribis pri mia nova lastatempa muzika sukceso en ĥoro, mi menciu ankaŭ alian aferon: Mi denove iris al karaokeo-vespero en Münster. Nekredeble, ke la pasinta fojo ŝajne jam estis antaŭ sep jaroj! La 17an de novembro, kune kun du amikoj mi iris al la Piano-Bar. Bedaŭrinde la kantoelekto daŭre estas iomete limigita laŭ mia gusto, sed almenaŭ mi trovis kelkajn titolojn, kiuj estis kanteblaj por mi.

Sufiĉe strange, ke krom du personoj el mia grupo longe neniu el la gastoj volis kanti! Mi malfermis la vesperon per “Pretty Woman” de Roy Orbison. Sed poste mi kantis tri kantojn, kiujn mi ĉiam volis kanti, sed kiujn mi neniam kantis antaŭe: Dum “Boys Don’t Cry” de The Cure iu gasto diris al mia akompano, ke mi kantas ĝin same bone kiel la origina kantisto. Kia komplimento! Ĉe “Beautiful Day” de U2 mi petis amikinon kunkanti la altajn partojn, ĉar mi timis, ke mi ne sukcesus sen ŝi. Je la fino ŝi kritikis, ke la kanto estas tro malalta por ŝi kaj mi tute bone elturniĝis. Kiu pensintus tion? Kial mi tiom longe pensis, ke mi ne kapablas fari tion?

Kiam mi kantis “Don’t You Want Me” de The Human League, la trinkejo estis jam multe pli plena ol dum la komenco de la vespero, kaj homoj ĝenerale ŝatis la kanton. Tre interese, ĉar mi ĉiam konsideris ĝin tro malnovstila por esti daŭre populara.

Strange cetere, ke mi ŝajne neniam antaŭe skribis pri tiu ĉi grupo en tiu ĉi taglibro. Kiel fervora ŝatanto de muziko el la 1980aj jaroj, mi regule aŭskultas kelkajn kantojn de ili!

The Human League: Don’t You Want Me

Je la fino de la vespero mi estis tre kontenta. Mi faris ion novan kaj tiel plivastigis la limojn, en kiuj mi moviĝas.

Venu kaj estu mia fiero

Mia muzika taglibro ekzistas ekde naŭ jaroj. Bedaŭrinde ekde januaro denove regas longa paŭzo en ĝi. Mi havas longan liston da temoj, sed ne trovas tempon aŭ koncentriĝon por skribi.

Por hodiaŭ mi denove elektis la temon U2. Mi ankoraŭ memoras, ke mi aĉetis la kompilon “La plej bonaj kantoj 1980 – 1990” en Catania fine de 1999, kiam mi studis tie. Antaŭ kelkaj monatoj mi trovis la dudiskan eldonon de tiu kompilo en vendejo por uzitaj diskoj. La dua disko enhavas b-flankojn (ne ĉiujn, sed multajn el tiu tempo).

En mia menso restis precipe tri kantoj. Ĉiujn U2 ne mem verkis.

La unua estas “Dancing Barefoot”. Iel ĝi pensigas min pri “alternativaj baladoj” kiel “Because The Night” de Patti Smith.

La dua estas “Everlasting Love”, kiun mi konas en la versioj de Sandra kaj de The Love Affair. La reludversio de U2 estas sen forta drumritmo, sed forta ritma gitaro. Tio substrekas la romantikecon de la kanto kaj la kantado (ankaŭ la harmonia!) pli bone aŭdeblas. Mi pensas, ke tiel la kanto bonege kongruas al la repertuaro kaj sono de U2.

La tri estas “Unchained Melody”. Kia koincido, mi tute ne sciis, ke U2 iam reludis ĝin! Kaj mi komparis la kanton jam al “Miss Sarajevo” pro la melankolieco kaj la frazo pri riveroj, kiuj fluas al la maro. Ankaŭ tiu kanto sonas kiel tipa U2-kanto.

Cetere intertempe mi ankaŭ trovis la dudiskan eldonon de “La plej bonaj kantoj 1990 – 2000”. Sed pri tiu mi skribu alian fojon.

Mi veturis la tutan nokton

La longa paŭzo en mia taglibro nur pliakrigis tendencon, kiu jam antaŭe ekzistis: Al mia muzikkolekto aldoniĝas novaj diskoj, mi profundigas mian scion pri artistoj – kaj tempo mankas por enskriboj, kiujn indus verki je tiu okazo! Tion mi intencas ŝanĝi: Pri diskoj kaj artistoj mi volas skribi iom post iom.

La unua estu Roy Orbison, kiu bedaŭrinde jam mortis antaŭ multaj jaroj, sed kiu estis muzika heroo de mia malfrua infanaĝo kaj frua junuleco. Li havis tre ŝanĝeman karieron. En la 1960aj jaroj, lia kanto “Oh, Pretty Woman” iĝis absoluta furoraĵo. (Cetere estis unu el la unuaj du kantoj, kiujn mi iam prezentis dum karaokeo. La alia estis “Tainted Love” de Softcell – ambaŭ dum la Internacia Seminario 1993/94 en Neumünster.)

La romantikeco en liaj kantoj kaj lia bona voĉo eble pli kongruis al baladoj el la jardeko antaŭe (do la 1950aj jaroj), sed la nivelo de la muziko laŭ mi perfekte kongruas al aliaj kantoj el tiu tempo, ekzemple The Beatles aŭ multaj aliaj artistoj, kiuj kantis pasie, sed kun ritma, dancebla akompano. Alia frua sukceso de li, “Only The Lonely”, ankoraŭ montras la stilon de la 1950aj jaroj.

Roy Orbison kutime portis grandajn sunokulvitrojn. Tio eble aspektis iomete eksmoda, sed ĉiam kreis la impreson de timida, sentema persono kun senco por malnovstila romantikeco – kaj tio tre plaĉis al mi.

Grandega sukceso el mia tempo estis “You Got It”. Tiam mi tute ne konsciis pri tio, ke por Roy Orbison okazis “granda reveno” en la 1980aj jaroj – por mi li estis tute aktuala artisto, kaj “You Got It” sonis same freŝe kiel “Pretty Woman”. Fakte longe mi ne sciis, ke li resurbendigis siajn antaŭajn sukcesojn meze de la 1980aj jaroj. Tamen tio ne klarigas mian impreson, ĉar la versio de “Pretty Woman”, kiu restis en mia menso, estas la malnova, origina!

Ekzemplo por resurbendigo, kiun mi pli bone konas ol la originalon, estas “Ooby Dooby”. Tiun kanton oni uzis en la trinkejo en la filmo “Star Trek VIII: First Contact“. Imprese, ke la kanto datas el la jaro 1955 (la jaro, en kiu ludas parto de la filmo “Reen al la estonteco“, kiu ankaŭ vaste influis min). Ekzistas paralelo al la muziko el la trinkejo en “Star Wars”. Tiun verkis John Williams. Estas du kantoj, kiuj simple nomiĝas “Cantina Band” kaj “Cantina Band #2”. Tiuj ĵazaj kantoj same restis en mia menso.

Preskaŭ samtempe kiel “You Got It” aperis “She’s A Mystery To Me” (kies titolon mi longe malĝuste memoris kiel “Mystery Girl”. Ĝin verkis Bono kaj The Edge, kantisto respektive gitaristo de U2. Ĝi plej similas al la U2-kantoj “In A Little While” (ritmo) kaj “Stateless” (ŝveba sono). Sed ankaŭ ekzistas paraleloj al “All I Want Is You“, kiu male al tiuj du kantoj verkiĝis proksimume je la sama tempo. Interese, ke la samaj du muzikistoj ankaŭ estas la aŭtoroj de la kanto “Goldeneye” (la titola muzikaĵo por la samnoma James-Bond-filmo), kantita de Tina Turner.

Post la morto de Roy Orbison, oni ankoraŭ eldonis diskon kun kantoj, kiujn li estis surbendiginta lastatempe. En 1992, kvar jarojn post lia morto, aperis kiel disketo “I Drove All Night”, samtempe rokmuzika kaj romantika kanto. Ĝia forta drumo kun iomete metala sono memorigas min pri tiu de “I Got My Mind Set On You”, la kanto, per kiu siavice George Harrison ebenigis la vojon al furioza reveno en 1987.

En la video oni vidas kelkajn arĥivajn surbendigojn de Roy Orbison mem sed ĉefe Jason Priestley kaj Jennifer Connelly kiel paron. En 1992 ili estis junaj aktoroj, popularaj inter junuloj.

Roy Orbison: I Drove All Night

Roy Orbison

Plej interese, ke tiu versio neniam estus publikinta sen antaŭa sukceso de Cyndi Lauper per tiu kanto. En 1989 aperis la sama verko en popmuzika vesto kun la sinteziloj tipaj por tiu tempo. Anstataŭ la mola malalta voĉo de Roy Orbison, eksonis ŝia alta, ofte iomete akra voĉo. Kaj plej mirinde estas, ke ambaŭ versioj funkcias kaj estas tiom diversaj unu de la alia, ke ne unu paligas la alian.

Cyndi Lauper: I Drove All Night

Mi ne povas atendi pli longe

Mia reta taglibro aĝas unu jaron pli, do sep entute. Sed ĉifoje eblas atesti, ke kelkaj aferoj ŝanĝiĝis. Pri tio mi skribu morgaŭ.

Lastatempe mi renkontas zorgigan tendencon ĉe muzikvideoj en la interreto. Grandaj diskoeldonejoj blokas spekteblon en unuopaj landoj, precipe Germanujo. Tio egalas al balkanigo de la interreto, komparebla al la “regionaj kodoj” de DVDj kiuj permesas uzadon de DVD nur en certaj landoj. Tiu sinteno estas same anaĥronisma kiel kopiprotektado de diskoj. Reale tio ne funkcias kaj nur forpelas klientojn.

Ankaŭ mia bela U2-ludolisto iĝis viktimo de tio. La muzikvideojn, kiujn enretigis la muzika entrepreno mem, ne plu spekteblas en Germanujo. Sed al kio tio gvidas? Ĉu la uzantoj akceptas tion? Ne, ili simple serĉas la saman enhavon aliloke. Aliaj homoj enretigos la muzikvideojn – eble kun malpli bona kvalito, kun priskribo, kiun la origina artisto kaj ties diskeldonejo ne povas rekte influi. Ne validas la argumento ke “La homoj ne pagas por muziko kiun ili povas aŭskulti en la reto senpage”:

  1. Ĉiu volas sen granda peno aŭskulti muzikvideojn sendepende de la ĉirkaŭo aŭ la konkreta aparato. Kaj por tio plej taŭgas cifereca kolekto de dosieroj.
  2. Muzikvideoj vekas apetiton ĉe konsumantoj. Post ofta aŭskultado kreskas la volo, mem posedi iun kanton. Se ne estus tiel, ne havus sencon montri varbaĵon kun ligo al mendeblo de la kanto aldone al la muzikvideo, kiel jam okazas delonge, cetere ankaŭ ĉe maloficiale enretigitaj kantoj.
  3. Aliaj diskoeldonejoj kaj artistoj konscias pri la promocia valoro de muziko ĉe videoportaloj. Ili eĉ enretigas videojn, kiuj konsistas nur el bildoj, simple por havi ion en la reto. Jen nur du ekzemploj: Pet Shop Boys: Love Etc. kaj Julian Casablancas: The 11th Dimension. (Ambaŭ videoj ne plu estas spekteblaj en Germanujo pro la menciita balkanigo, sed la duan (re)enretigis la artisto mem. Muziko foje tamen venkas je la fino!)

Resume tio ĉiam montras: La muzikindustrio volas la monon de la homoj, sed ne fidas ilin. Sed tiel ne eblas havi sanan komercan rilaton. Misfido kaj suspekto ne harmonias kun libera mondo. Kaj ĉu la merkatoj ne estu relative liberaj en demokratio? Kiel la volo, kontroli la homojn, estas agordebla kun la ideo de justa ŝtato?

Tamen restas interese, kompari la diversajn versiojn de la sama kanto. U2 laŭdire malofte ludis la kanton “When I Look At The World” dum koncertoj, eĉ dum la turneo, kiu sekvis la publikigon de la albumo “All That You Can’t Leave Behind”. Jen koncerta versio el novembro 2001:

Tio sonas sufiĉe aĉe kaj amatore, se oni konas la originalon. En la interreto svarmas memfaritaj videoj de homoj, kiuj kantas aŭ muzikas antaŭ la kamerao por prezenti sian talenton al aliaj aŭ por kapti komplimentojn. Jen reludado de la gitaro parto de la sama kanto:

La gitara solo laŭdire estas iomete komplika. Sed eĉ ekzistas specialistoj ĝuste por tio:

Eblas riproĉi, ke kun sufiĉe da preparo kaj komputilaj programoj eblas ŝajnigi ĉion bona. Sed jen brila koncerto de reludgrupo:

La prezentado de la origina grupo neniel povas konkursi kun tio! Mi tiom ŝatas tiun version ke mi aldonis ĝin al la ludolisto, êc se mi origine nur volis enmeti originalojn.

Mi perdis min mem en somera pluvo

Hodiaŭ mia taglibro denove aĝas unu jaron pli, nun ses entute. Dum la pasintaj monatoj mi malofte skribis ion, sed tio iĝu temo por la morgaŭa enskribo. Nun mi – kiel kutime dum la 8a de majo – pritraktu melankolian muzikon:

Fine de la pasinta jaro, mi kreis U2-ludoliston ĉe Youtube, kiu enhavis mian alternativan version de la U2-albumo “All That You Can’t Leave Behind”. Per la ilustraĵoj de la disko kaj ties unua disketo, nigrablankaj fotoj ĉe flughaveno komenciĝis mia muzika taglibro. La unua enskribo kun teksto enhavis la klarigon, kial tiu melankolia rokmuziko tiom movas mian koron.

Al la kutima eldono mankis la aldona kanto de la versio aperinta en la Unuiĝinta Regno, sed el la unuopaj kantoj mi ne ŝatis ĉiujn. La ludolisto prezentas kantoelekton, kiun mi ŝatas kaj kiu konsideras surbendigitajn verkojn el tiu tempo, kiu tamen ne eniris la albumon.

Kvankam origine mi ne intencis la diskojn, kiuj enhavas tiujn kantojn, mi intertempe realigis tion: Mi aĉetis la sonŝpuron de “The Million Dollar Hotel” kaj la du disketojn “Beautiful Day” kaj “Walk On”. Nur mankas en mia kolekto la kanto “Love You Like Mad”. Sed ĝi aperis nur en MP3-kolekto. Mi ne ŝatas aĉeti MP3-dosierojn – krome la kolekto ne plu haveblas. Kaj kial elspezi multan monon por dekoj da kantoj, se oni nur volas unu el ili?

La grundo sub ŝiaj piedoj

La jaro finiĝas kaj estas tempo por fari lastan specialan enskribon. Denove mi skribas pri la U2-albumo “All That You Can’t Leave Behind”, kies melankolia rokmuziko kaj nigrablankaj fotoj ĉe flughaveno ĉiam aparte ravis kaj kortuŝis min.

La kutiman eldonon mi ekposedis en 2004. Kiam mi skribis pli detale pri la unuopaj kantoj de la disko, mi notis ke sur la versio de la KD, kiu aperis en la Unuiĝinta Regno, troviĝas aldona kanto, nome “The Ground Beneath Her Feet”. Tial mi hezitis definitive prijuĝi la albumon, ĉar por plena recenzo mi unue akiru tiun version. Fakte mi tenis tion en mia koro kiel promeson al mi mem dum la pasintaj jaroj.

Sed nur en novembro mi ekhavis la ŝancon, rekte aĉeti la albumon. Mia provo, akiri specialan diskon, sukcesis denove tra jpc.de. Kia emociiga momento, kiam mi tenis tiun diskon en mia mano. Sed nun venis tempo por pensi pri la promeso. Fakte mi relegis, kion mi siatempe skribis pri la kantoj kaj rimarkis, ke preskaŭ ĉio ankoraŭ validas. Nur la bonusan kanton mi ŝatas pli ol je la unua aŭskultado sen la resto.

Tial nun ne havas sencon, perdi pliajn vortojn: Mi jam kreis alternativan version de la albumo, kaj tio estas mia respondo, kia estintus mia persona eldono de la disko. De tio mi nenion povas postlasi!

Dum iom da tempo mi pripensis, ĉu ne serĉi la diskojn, kiuj enhavas la kantojn, kiujn mi enmetis plie al tiuj de la origina albumo, anstataŭigante kelkajn, kiuj ne plaĉis al mi. Sed tio povas daŭri denove tre longe. Krome unu kanto eĉ ne aperis surdiske ĝis nun!

Tial mi faris alian solvon: Mi kreis kantoliston ĉe Youtube kun videoj de tiuj 12 kantoj: Ĉio, kion vi ne povas postlasi

Ĉio, kion vi ne povas postlasi
n-ro daŭro titolo
01. 4:04 Beautiful Day
02. 3:50 Elevation
03. 4:34 Walk On
04. 3:37 In A Little While
05. 4:16 When I Look At The World
06. 5:32 New York
07. 3:52 The Ground Beneath Her Feet
08. 4:07 Stateless
09. 4:09 Summer Rain
10. 3:59 Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of (Acoustic Version)
11. 4:20 Love You Like Mad
12. 3:48 Always

Pluiru, pluiru

Denove venis la tempo por skribi pri “All That You Can’t Leave Behind“, la U2-albumo, kies nigrablankaj ilustraĵoj estis la enhavo de la unua enskribo en mia taglibro kaj kiun mi aĉetis nur en 2004, kvankam mi konis ĝin jam multe pli longe. Unue ĉefe interesis min la kantoj Beautiful Day kaj Elevation. Poste mi ankaŭs skribis pri la aliaj kantoj, el kiuj mi tre ekŝatis kelkajn. Mankis sur la kutima versio de la albumo la kanto “The Ground Beneath Her Feet”, kiu aperis en la filmo la “Miliono da dolaroj”-hotelo.

Kvin kantoj de la albumo tamen neniam konvinkis min: “Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of”, “Kite”, “Wild Honey”, “Peace On Earth” kaj “Grace”. Mi ĉiam demandis min, ĉu ne ekzistis alternativoj. Plian fojon youtube.com kaj la Vikipedio helpis rilate al muziko. Mi tiel eltrovis, kiujn kantojn U2 surbendigis dum tiu tempo, sed kiuj pro diversaj kialoj ne trovis lokon sur la albumo:

b-flankoj de la disketo “Beautiful Day”:
Always: frua versio de “Beautiful Day”, eble iomete tro simila al ĝi por eniri la albumon (sed bona bonusa kanto!)
Summer Rain: akustika, sed pli vigla ol la malrapidaj kantoj sur la albumo (bonega albuma kanto)

el la surbendigaj sesioj por la albumo:
Levitate: iom kruda, sonas kiel ankoraŭ ne preta
Love You Like Mad: la drumo memorigas iomete pri la kanto “New York” de la albumo (bona albuma kanto)
Flower Child: akustika, malrapida, sonas kiel malsprita versio de Beatles-kanto

el la sonŝpuro por la filmo “Million Dollar Hotel”:
Stateless: malrapida, ŝveba sono (albuma kanto)
– The Ground Beneath Her Feet: ne brila, sed tamen akceptebla (regula albuma kanto)

b-flanko de “Walk On”:
Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of (acoustic) (akustika versio de la disketo kaj albuma kanto, multe pli bona)

El tio eblas facile fari alternativan kantoliston por versio de “All That You Can’t Leave Behind”, de kiu mi vere ne volas postlasi ion. Forigu la kvin kantojn, kies malŝaton mi supre menciis, kaj anstataŭigu ilin per la jenaj:

– “Summer Rain”
– “Love You Like Mad”
– “Stateless”
– “The Ground Beneath Her Feet” (regula albuma kanto)
– “Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of (acoustic)”
– “Always” (bonusa kanto por la Brita kaj la Japana versioj)