En la verda Ukrainio

Post la anonco, finfine skribi pri la Esperanto-renkontiĝoj de 2011 kaj 2012, kiujn mi vizitis, nun venis la tempo por la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo, ĉefurbo de Ukrainujo, kiu okazis inter la 14a kaj 21a de julio 2011. Mi jam skribis pri mia aliĝo dum la 2a JES en Burg (Spreewald) kaj la antaŭĝojo. Fakte pri mia antaŭa IJK en 2009 mi verkis tutan serion da enskriboj (unu, du, tri, kvar, kvin, ses, sep).

Kontraŭ la kutimo mi unue mencias aliajn fontojn, kiuj pritraktas la kongreson. Mi havas kialon por tio, kiun mi mencios poste.

IJK-artikoloj:

fotoj:

Kiel jam konstateblas el la titoloj de la artikoloj, la IJK en Kievo vekis tre malsimilan eĥon inter la partoprenantoj. Kelkaj veteranoj grumblis, dum – sufiĉe mirinde laŭ mi – precipe novuloj reagis entuziasme. Aliaj taksis ion mezan inter tiuj du ekstremoj.

Kompreneble mi havas mian propran vidpunkton, sed unue mi volis montri la diversecon de la opinioj. Mi komprenas, kial kelkaj venis al siaj personaj konkludoj kaj eĉ pensas, ke ĉiuj tiuj raportoj povas esti samtempe ĝustaj. Forte dependas de la propraj spertoj dum la semajno (kaj de la antaŭaj atendoj), ĉu la IJK estis seniluziiĝo, en ordo aŭ eĉ brila.

Ĉion tion dirinte, mi aŭdacas mencii la fuŝaĵojn, kiuj okazis, sen ke ili ruinigis aŭ malbonigis mian feriumadon. La Loka Kongresa Komitato (LKK) konsistis el entuziasmaj, sed malspertaj aktivuloj. Du semajnojn antaŭ la IJK la ĉefa organizanto grave malsaniĝis kaj devis resti en malsanulejo. Eble iu organiza teamo de veteranoj povintus bone solvi tiun situacion, sed ĉifoje nenio eblis sen la ĉefo, de kiu dependis multaj netrejnitaj organizantoj. Tio estis la ĉefa kaŭzo por kelkaj surlokaj problemoj. Tute kontraŭe, anticipe ĉio funkciis bone kaj mi ĉiam ricevis rapidan reagon al miaj retmesaĝoj.

En la 2a informilo mankis la adreso de la ejo skribita en la ukraina. Por kio oni bezonas tion, se la organizantoj promesis en la sama informilo atendon ĉe la flughaveno kaj akompanon ĝis la ejo? Ĉar tiu atendado ne okazis, kiel mi eltrovis nur surloke. Aldone oni avertis eksterlandanojn pri teruraj taksioprezoj al la urbo (kaj tiu averto kutime validas en aliaj landoj). Poste montriĝis, ke ekzistas fiksa maksimuma prezo de 25 EUR, kaj pro la distanco inter la flughaveno Borispil kaj Kievo, tio estas tute akceptebla sumo.

Sed tion tiam mi ne sciis kaj mi estis en fremda lando, armita nur per esperantlingva adreso kaj libro pri la ukraina. Mi decidis unue trinki kafon en la flughavena kafejo por malgrandigi monbileton. Tie mi renkontis du Daninojn, kiuj intencis pasigi unu nokton en Kievo kaj pluflugi al Tajlando la sekvan tagon. Ili havis eĉ pli grandan problemon ol mi: Ilia kreditkarto estis barita dum 24 horoj (aŭ unu tago, ili ne sciis) kaj ili havis neniom da loka mono. La lastan ili elspezis por unu plado, kiun ili devis duonigi. Tial ili ne povis veturi al la urbocentro al la rezervita hotelo. Sen ia helpo, ili devintus pasigi preskaŭ unu tagon sen trinkaĵoj kaj akvo en varmega flughaveno. Kompreneble mi ne povis lasi tion tiel. Mi jam alvenis unu tagon pli frue kaj do sciis, ke en la IJK-ejo estis ankoraŭ multaj liberaj lokoj. Krome laŭ mia kalkulo la tuta veturado kaj tranoktado ne kostus pli ol 18 EUR por ambaŭ entute. Tiun sumon mi povus senprobleme aŭ antaŭpagi por ili kaj poste rericevi aŭ simple donaci al ili.

Jen kiel malbona situacio gvidis al tio, ke mi povis montri min kiel kavaliero. Pro tio, ke la du Daninoj estis elĉerpitaj kaj iom timemaj, mi tute forgesis pri mia propra malcerteco, kaj utiligis unuopajn frazojn el mia libro kun la vojopriskribo en la dua informilo. Unue ni prenis buson ĝis la centra stacidomo, poste metroon. Tiam ni devintus preni buson, sed jam estis sufiĉe malfrue vespere, kaj tiuj linioj ne plu funkciis. Sed tiam min trafis la bonŝanco de la diligentulo: Iu Ukrainano alparolis nin en sufiĉe bona angla. Li estis studento kaj organizis por ni taksion, anticipe konsentante pri la prezo (kiu estis ege malalta por mi). La du Daninoj timis konfidi sin al taksioŝoforo, sed kiam mi vidis la grandan ŝildon de la vendejocentro „Magellan“, mi povis konfirmi al ili, ke ni estis sur la ĝusta vojo, ĉar mi memoris tion de la 2a informilo. Kiam ni alvenis en iu malhela strato, mi kapablis legi la ŝildon, ĉar mi konas la cirilan alfabeton kaj iomete regas la rusan, kiu estas sufiĉe parenca al la ukraina. Nun necesis ankoraŭ iri 200 metrojn tra duonmalhela vojo al la domo. Sed kiam ni estis tie, mi tuj rekonis la konstruaĵon, ĉar mi estis jam vidinta fotojn de ĝi en la interreto. Aliaj personoj, kiuj jam estis vojaĝintaj pli frue tien, publikigis ilin. Tiam mi estis absolute certa, ke ni estis ĉe la ĝusta loko, kaj kiam oni malŝlosis la pordon por enlasi nin, unu el la unuaj personoj, kiujn mi renkontis, estis Stephan Schneider! Kompreneble mi havis bonegan humuron tiam kaj rapide organizis tranokteblon por la Daninoj. Ili estis ege ĝojaj! Komune ni iris al la ĉambro, kie ŝajne kolektiĝis la partoprenantoj, kiuj jam ĉeestis. Estis ĉambro 305, tre proksima al mia propra ĉambro. Kiam ni eniris, mi prezentis la du Daninojn kaj petis de la aliaj komprenon por tio, ke ili ne parolas Esperanton. Tio tute ne estis problemo, ĉiuj reagis ege afable kaj ni pasigis agrablan vesperon (aŭ pli bone, fruan nokton). Mi sentis min kiel la heroo de la tago.

La sekvan matenon la Daninoj kaj mi iris al la direkto de Magellan ĉar survoje laŭdire troviĝis bankaŭtomato. Nun la kreditkarto denove funkciis, ili povis repagi la monon al mi kaj de Magellan prenis taksion al la flughaveno.

Dum la unua oficiala tago de la IJK okazis solena malfermo en la urbocentro. Por tio necesis longa veturado al la urbo kaj atendado. (Aliflanke tio samtempe signifis, ke la organizantoj sukcesis eviti la kutiman „fuĝadon“ de partoprenantoj el la ejo, kiu kutime okazas, kiam kongreso gastiĝas en granda urbo. Oni povas havi aŭ facile akireblan urbon aŭ lokon, kies ĉirkaŭo ne logas la homojn for. Jen regulo el malnova TEJO-manlibro pri organizanto de IJK.) En Kievo atendis nin bonega koncerta serio. Interalie unu grupo ludis muzikon el la filmo Piratoj de la Karibo: La malbeno de la Nigra Perlo. Unu muzikisto ludis gigantan basbalalajkon. Kompreneble tio memorigis min pri la koncerto de Katzenjammer el Norvegujo, kiun mi ĉeestis en majo! Unu kantistino prezentis kanton pri sia hejmlando Ulkrainujo en Esperanto. Ŝi estis Oksana Mirgorodska, kiun mi konas jam de la IJS 2006!

La nacia televido filmis nin. Jen la raporto (kun mi inter 1:40 kaj 1:42):

raporto de Ukraina televido pri IJK 2011 en Kievo

Sed tio nur estis parto de la miaj unuaj du tagoj en Ukrainujo. La reston mi skribos poste, ĉar tiu ĉi enskribo jam iĝis sufiĉe longa.

4 pensoj pri “En la verda Ukrainio

  1. Resonado: Mi ne volas multe pli ol danci kun vi | La vivo de Kunar

  2. Resonado: Mi vivas ĉe la rivero | La vivo de Kunar

  3. Resonado: Ŝi estis plej ĉarma beb’ | La vivo de Kunar

  4. Resonado: Mi estas la pasaĝero | La vivo de Kunar

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *

Kvizo kontraŭ rubokomentoj: