Mi vivas ĉe la rivero

En mia raportado pri la 67a Internacia Junularo Kongreso (IJK) en Kievo (Ukrainujo), post parto unu kaj parto du, en kiuj mi menciis fuŝetojn, sed ankaŭ agrablajn aferojn, ĉifoje mi pritraktos la pintajn okazaĵojn, kiuj farigis el la semajno neforgeseblan renkontiĝon por mi persone. Kompreneble multaj el ili rilatas al muziko.

Okazis bunta vespero, dum kiuj multaj diversaj artistoj prezenti po kelkajn kantojn. Irina Gerasimova, kun kiu mi jam konatiĝis pro mia muzikado, petis min kontribui. Sed la lasta komuna ludado de la Kuracistoj okazis en februaro 2011, kaj surloke nur ĉeestis mi, do kion fari? Spontanee Stephan Schneider kaj mi decidis muziki kune – cetere la unuan fojon entute!

Ni prezentis du kantojn el la repertuaro de la Kuracistoj, interalie mian unuan memverkitan kanton “Al la liberec’“. Cetere estis nur la dua fojo entute, ke mi kantis ĝin sur granda scenejo. De ambaŭ kantoj feliĉe ekzistas video.

Gunnar Fischer kaj Stephan Schneider: Al la liberec’

Gunnar Fischer kaj Stephan Schneider: Junula amo

Eble mia vestaĵoelekto ŝajnas stranga je unua rigardo. Fakte mi aĉetis la flavan pantalonon nur por mia unua vojaĝo al Ukrainujo. Kombine kun helblua t-ĉemizo, ĝi memorigas pri la flago de la lando! Same mi cetere faris kun du bantukoj. Do anticipe ne nur okazis muzikaj preparoj miaflanke.

Kiel jam rimarkeblas en la videoj laŭ la reago de la publiko, la komuna apero sur la scenejo estis grandega sukceso por Stefo kaj mi. (Li cetere ankoraŭ ludis sole proprajn kantojn.) Kaj ĉar tio okazis relative frue dum la renkontiĝo, ni ĝuis rekonon dum la resto de la semajno.

Poste kelkaj el la Ukrainaj ĉarmulinoj petis min helpi al la Ivan-Kupala-festo. Kutime ĝi okazas pli frue en la jaro, sed la organizantoj volis montri al la eksterlandanoj la tradiciojn de sia lando. Mi priskribas ĝin kiel folkloran feston kun fabelaj estaĵoj kaj naturaj spiritoj. Kiam oni petis min aligi ankoraŭ unu viron por transpreni parolrolon en la teatra parto, mi tuj pensis pri Stephan Schneider! La laboron mi priskribis jene: Via tasko ĉefe signifas, stari dum la vespero apud belegaj Ukrainaj virinoj. Kaj vere estis tiel. Jen ekzemple foto de kelkaj el la belulinoj dum la festo.

La sekva kulmino venis en la formo de Martin Wiese, kies muzikon mi konas kaj ŝategas ekde mia infanaĝo. Li diris al mi „Pardonu, sed mi maltrafis vian prezentadon de via memverkita kanto. Ĉu vi povus ripeti ĝin por mi?“ Kaj tiel ni sidiĝis ekstere sur la ŝtuparo kaj mi ludis kaj kantis por mia muzika idolo. Sen troigo, tio estis unua el la momentoj, kiujn mi volas sperti almenaŭ unufoje en la vivo. Poste Martin daŭrigis la muzikadon kaj mem prezentis malnovajn kantojn el la repertuaro de Persone Mi volonte kantis la duan voĉon de Neĝo dancas. Ĝenerale kunkantis ankaŭ aliaj, ekzemple KuboF el Slovakujo. Foje ni eĉ devis memorigi Martin pri la malnovaj tekstoj!

Je la fino li aŭskultigis al KuboF kaj mi tute novan kanton, kiun li estis surbendiginta nelonge antaŭe. Intertempe „Superbazaro“ iĝis tre konata en Esperantujo (mi jam menciis ĝin okaze de mia naskiĝtago pasintjare), sed tiam ĝi estis tute freŝa, kaj por KuboF kaj mi estis grandega honoro, esti inter la plej unuaj aŭskultantoj.

Cetere iam poste mi kaptis Martin por ricevi korektojn de akordoj por mia kantaro. Ni sukcesis trairi kelkajn kantojn, sed ne ĉiujn. Tamen jam montriĝis la grandega avantaĝo de portebla komputilo, ĉar eblis tuj korekti la dosierojn mem kaj ne fari iujn paperajn notiĉojn, kiujn poste necesus denove enkomputiligi.

Mi jam menciis la distancon inter la ejo kaj la urbocentro. Tamen mi partoprenis ekskurson al Kievo (ekzistis multaj diversaj). Tio estis bonega okazo, vidi ion de la urbo. La sola afero, kiu ne plaĉis al mi, estis nia malfruiĝo. Fakte mi jam devis foriri antaŭ la lasta parto de la ekskurso (kun afabla helpo de alia Ukrainanino), ĉar mi ne volis maltrafi la koncerton de Martin Wiese (kiel jam dum la pasinta fojo, nome dum la Internacia Seminario (IS) en 2007/08).

Tiu koncerto estis absolute brila. Mi vidis multajn longjarajn ŝatantojn de Persone, kiuj nun komplete raviĝis. Multaj komprenante rigardis unu la alian. Kiam Martin prezentis la kanton „Superbazaro“, mi jam kunkantis, kvankam estis nur la dua fojo entute, ke mi aŭskultis ĝin!

Bedaŭrinde ne ekzistas longa video de la koncerto. Sed jen parteto de alia kanto kun la nomo „Rendevu’“.

Martin Wiese: Rendevu’

Ĉambro 305 cetere ankoraŭ iĝis koncertejo por akustikaj koncertoj, interalie po unu de Stephan Schneider kaj mi. Unu malfruan nokton mi prezentis al Daria Obraztcova du kantojn el la filmo Stiljagi (Стиляги). Fakte estis ŝia klubo en Tomsk, kiu estis metinta subtekstojn al tiu filmo, kaj ni jam estis babilantaj pri tio dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald. Nun mi povis montri, kiom mi ŝatas tiun muzikon!

La veran dimension de la impreso, kiun faris la komuna muzikado de Stefo kaj mi, mi malkovris dum banado ĉe lago. Tie la Ukrainaj belulinoj kantis la refrenon de “Junula amo”! Tio estis grandega sperto por mi.

Mikaelo Bronŝtejn kaj Irina Gerasimova ambaŭ petas nin, kontribui al la fina koncerto dum la lasta vespero de la IJK. El la Kuracistoj-repertuaro ni elektis la kanton „Kisu min, ho kara“. Krome Stefo prezentis minimume unu kanton el sia kolekto. Sed la vera kulmino estis la kanto „Ekster la spacon“ (origine „Out Of Space“, propra verko de Stephan Schneider). Jen unue video de pli frua prezentado:

Stephan Schneider: Ekster la spacon (FESTO 2009)

La nova afero estis, ke ni duope prezentis ĝin en Esperanto, la rusa… kaj la ukraina! Diligente ni ekzercis la komunan kantadon antaŭe. Kiam la Ukrainaninoj en la publiko rimarkis, ke ni kantas en la ukraina, ili rigardis nin nekredante kaj flustris unu al la alia. Oksana Mirgorodska, mem bonega kantistino kaj prezentantino de la vespero, brakumis kaj kisis nin post la fino de la kanto. Kiel viroj ni estis irintaj sur la scenejo, kiel herooj ni forlasis ĝin. Vidi, kiel la okuloj de junaj virinoj malsekiĝis pro nia muzikado, certe estis unu el la plej brilaj momentoj en mia artista vivo.

Ankoraŭ restas aliaj aferoj por rakonti pri mia feriumado en Ukrainujo. Sed tio okazu en la sekva enskribo, ĉar kiel mi povus ankoraŭ supertrafi ĉion ĉi?

3 pensoj pri “Mi vivas ĉe la rivero

  1. Resonado: Berlino sen vi estas urb’ sen harmoni’ | La vivo de Kunar

  2. Resonado: Mi neniam estis tre bona rilate al manprenado | La vivo de Kunar

  3. Resonado: Ne estas sufiĉe malfrue por iri hejmen | La vivo de Kunar

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *

Kvizo kontraŭ rubokomentoj: