Arkivoj de etikedoj: éric languillat

Mi havas neniun emon, neniun emon

Post mia alvojaĝo en la karavano, kio atendis min dum la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando)? La aranĝo okazis en lernejo (kiel en Zakopane antaŭ du jaroj), sed ĉifoje eblis tranokti en junulargastejo, kiu estis nur kvin minutojn for. Tio estis grandega plibonigo kompare al la pasinta fojo en Pollando! La junulargastejo estis tute konvena laŭ miaj bezonoj kaj mi tie ĉiam sukcesis trankviliĝi kaj dormi post festado. Dua granda plibonigo estis vera vespera salono por la koncertoj, kiu situis en akceptebla distanco. En la lernejo mem oni servis la manĝojn. La kuiristinoj estis tre afablaj kaj agnoskis eĉ bazan konon de la pola. Kiam temas pri organizado de renkontiĝo, mi ĉiam atentigas ke rekontiĝo prefere havu iun centran lokon, kien homoj kutime venas kaj povas hazarde renkonti unu la alian. Tio ĉifoje estis la koridoro en la unua etaĝo de la lernejo. Tie haveblis kafo kaj teo senpage. Do ankaŭ tiurilate la 3a JES estis bona.

Aliflanke la JES havis kelkajn fuŝaĵojn, kiujn mi rektas mencias. Plej grave: Ĝi nur daŭris kvin tagojn (2011-12-27 – 2012-01-01)! Oni do ne lernis la lecionon de la 2a JES en Burg/Spreewald, kiu jam finiĝis unu tagon pli frue ol kutime, sed eĉ iri plu en la malĝustan direkton. Jam dum la disdono de la aliĝiloj dum la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo (Ukrainujo) tiu grava miselekto montriĝis. Mi aŭdis homojn diri: “Tio estas malmulte pli ol plilongigita sermajnfino. Por tio mi ne venos!” Certe tio ŝuldiĝis al la fakto, ke la lernejo rekomenciĝis jam la 2an de januaro, tiel ke necesis ordigi kaj redoni la ejon jam dum la 1a de januaro posttagmeze. Sed tio simple signifas, ke lernejo evidente ne taŭgas por unusemajna festado kaj ke necesas trovi alternativon por la fojoj, kiam JES okazos en Pollando. (Cetere ankaŭ la JES en Burg/Spreewald finiĝis unu tagon pli frue ĝuste pro tio, ke necesis redoni la lernejon, kiu servis kiel memzorgantejo, trinkejo, diskoteko kaj salono por la vespera programo.)

Tiu fuŝo montriĝis en la nombro de partoprenantoj: Estis multe malpli ol 200, do paŝo reen.
Aldoniĝis surloke problemoj kun deĵorantoj de la lernejo, kiuj ne estis alkutimitaj al longa festado de la partoprenantoj. Grava kriterio por taŭga ejo estas, ke la estroj scias kaj akceptas tion. Ĝis hodiaŭ oni memoras la fojojn, kiam tio ne okazis dum la Internacia Seminario en Tübingen 1994/95 kaj Trier 2002/03.

La trinkejo estis maletosa. Krome nur tie oni rajtis trinki alkoholaĵojn, sed tio ne funkciis, ĉar la centra renkontiĝejo (kiel skribite supre) estis la apuda koridoro.

Iam dum la semajno Éric Languillat (Inicialoj DC) faris videointervjuon kun mi pri la historio de la gufujo. Bedaŭrinde mi ĝis nun ne vidis la materialon aperi ie, sed li mem diris, ke estis eksperimento kaj li ankoraŭ ne sciis, ĉu kaj se jes kiel li uzos la surbendigon.

Ĉar la renkontiĝo estis tiom mallonga, eblas pritrakti ĉiun vesperon sinsekve sen daŭre ripeti la saman. La 27a de decembro estis alventago, kiel mi jam menciis. La 28an de decembro koncertis Asorti el Litovujo. Mi konas ilian muzikon jam dum multaj jaroj (interalie tio kaŭzis, ke ili aperas en la Elektronika Kompilo), sed estis la unua fojo, ke mi renkontis ilin persone! Ili sufiĉe bone dancigis la homojn. Aparte mi memoras Esperanto-version de “Sweet Home Alabama“. Sekvis koncerto de Gijom Armide, sed tiun mi grandparte maltrafis, ĉar mi preferis ekstere babili kun homoj. Kion mi aŭdis de la koncerto estis sendube altkvalita, sed malgaja kantado kaj pianoludado ne estas io, kion mi eltenas dum longa tempo.

Asorti: Novjara nokto

Dum la nokto okazis karaokeo. Ĉifoje mi prezentis la kanton, nome “Mondo aŭ mi” de Persone.

Poste mi DĴumis. La diskoteko troviĝis en la kelo, do tre for de la trinkejo, kaj estis tre malgranda, tamen taŭgo loko. Mi surmetis muzikon proksimume inter la 1a kaj 30 kaj la 4a kaj 20. Tiam bedaŭrinde oni devigis min ĉesi “por ke ĉiuj homoj iru dormi”. Tiun stiradon de la partoprenantoj mi tute ne ŝatas. Sed kion fari?

Almenaŭ mi sukcesis aŭskultigi kanton de J.B.O., kiun mi estis akirinta lastatempe. Estas parodio de la kanto “Basket Case” de Green Day.

J.B.O.: Los Casos Basketos

La kialo por iri dormi estis, dum la sekva mateno esti veka por pinta programero. (Do mi konsentas, ke estis grava afero, sed pensas, ke ankaŭ eblintus kolekti same multajn partoprenantojn sen deviga fino de la nokta programo.) Mallongan piediron for de la ejo troviĝis iama ŝipkonstruejo, kie siatempe laboris Lech Wałęsa, kiu fondis la sendependan sindikaton kun la nomo “Solidarność” (“solidareco”) komence de la 1980aj jaroj en Pollando. Tio estis grava paŝo al la fino de socialismo en orienta Eŭropo (inkluzive la falo de la Berlina muro). La JES-partoprenantoj fakte renkontis Lech Wałęsa ĉe ties iama laborloko. Li afable respondis diversajn demandojn de la publiko.

Pri la resto de la JES mi rakontos en posta enskribo. Tiu ĉi jam iĝis sufiĉe longa.

Elĉerpiĝis nun la vesper’

Mi ankoraŭ havas multajn aferojn por rakonti pri Esperanto-muziko. La 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald realportis la memorojn.

La 26an de septembro 2009, mi partoprenis en duhora elsendo de Radio Dreyeckland (Radio Triangulujo). Ĝi havas specialan elsendon pri Esperanto – kaj kompreneble la redaktanto parolis kun mi pri Esperanto-muziko. Eksonis la jenaj kantoj:

  1. Dolchamar: Ĉu vi pretas!?
  2. Persone: Du homoj
  3. Esperanto Desperado: Ska-virino
  4. La porkoj: Ene de l’ milito
  5. Inicialoj DC: Berlino sen vi
  6. Supernova: Pasio en katen’
  7. JoMo: Ĉu vi volas danci?
  8. Esperanto Desperado: Grava

Mi aktive helpis je tio, ke la redaktanto havu bonan elekton da muziko. Sed li atentigis min pri la albumo Propaganda de Inicialoj DC, kiu estis aperinta tute freŝe nur dek tagojn antaŭe kaj haveblis senpage en la reto!

Mi aŭskultis la muzikon la unuan fojon dum parolopaŭzo kaj estis tuj ravita de la malrapida, melankolia elektronika popmuziko. Krom Berlino sen vi, sur la albumo troviĝas en Esperanto “Ding”, “En mia ĉambret'” kaj “La sonĝa mond'”, krome parte “F”. La Esperanto-parto de la albumo “Propaganda” troveblas ĉe Ipernity

Inicialoj DC: Ding

Inicialoj DC: Berlino sen vi

Inicialoj DC: En mia ĉambret’

Inicialoj DC: La sonĝa mond’

La titolo “En mia ĉambret'” memorigas min pri linio el la kanto “Sola” de Amplifiki. Tuj kreskas la simptomoj de la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo! La titolo “La sonĝa mond'” pensigas min pri “La sonĝoj” de Kore.

Sur la nova albumo “Urbano” troviĝas du belaj aldonaĵoj: Unue la tuta albumeto “OK”, due la kvar plene esperantilingvaj kantoj de “Propaganda”.

Ne estas hejmo por vi tie ĉi

Antaŭ sep jaroj mi verkis la tekston “kvin receptoj kontraŭ la post-IS-sindromo“. Intertempe la Internacia Seminario jam dum du jaroj ne okazis kaj la fenomeno iĝis konata post multaj aliaj aranĝoj. Tial indis iomete adapti la tekston al la hodiaŭa situacio:

kvin receptoj kontraŭ la “post-Esperanto-rekontiĝo-sindromo”

“post-Esperanto-rekontiĝo-sindromo” (PERS): psika stato de malbonfarto, ankaŭ konata sub la nomo “denove-hejme-bluso“. Okazas kutime post etoso- kaj spertoplenaj Esperanto-renkontiĝoj. Akompanata ne malofte de korpa malsaniĝo kiel malvarmumo, gripo, virusa infekto.

kutimaj simptomoj: deprimiĝo, sopiro al fora loko kaj/aŭ persono, malemo fari ion ajn, malfacileco transpreni la kutiman laboron/studadon/lernadon denove, ĉiutaga vivo eĉ pli griza kaj neeltenebla ol antaŭe.

  1. Faru ion distran kun amikoj. Ne funkcias, se vi estas senamikulo. Por eltrovi, ĉu vi estas senamikulo, sufiĉas fari la teston “Kia esperantisto vi estas?“.
  2. Iru al festo. Problemo: Eble neniu ŝatas aŭ invitas vin.
  3. Ludu komputilan ludon, legu libron, surfu en la interreto – ĉio tio postulas multan tempon kaj koncentriĝon kaj tiel forigas vian atenton de la ĵus pasintaj tagoj. Malavantaĝo: Foruzas vian tempon, helpas vin fuĝi al (alia) nereala mondo – kaj eĉ dependigas vin de viaj memoroj, se vi rigardas la tutan tempon al renkontiĝo-fotoj.
  4. Realigu muzikan projekton, ĉar kreiva laboro bonhumurigas kaj taŭgas eble por plaĉi al aliaj. Risko: Muziko povas memorigi pri la okazaĵoj postlasindaj kaj personoj prefere forgesendaj, do gravas fari nedanĝeran elekton.
  5. Faru konkretajn paŝojn al pozitiva ŝanĝo en via hejma vivo. Tiam vi malpli bedaŭras vian ĉiutagon ekster Esperantujo kaj ĝuos vian vivon pli – kaj tio ja estu tio, kion vi vere volas kaj alcelas. Rimarko: Pozitiva ŝanĝo principe ĉiam eblas. Samtempe la utilo povas esti tre longdaŭra. Tial temas pri la plej forta recepto. Tamen necesas konscii pri ĉio tio.

“Kial ĉio devas finiĝi? Ĉu ne eblas transpreni parton de la energio al la ĉiutago? Kial ne ŝanĝi ion, kio ĝenas?” Jen la kutimaj demandoj, kiuj venas al mi, kiam la sindromo venas al mi. Kaj ĉifoje la vivo eĉ ne aspektas tiom malbone! Plej forta deziro nuntempe estas, denove aktivi pli por Esperanto-muziko. Estas multaj ideoj kaj planoj, kiuj indas realigon.

novjaraj deziroj de Inicialoj DC:

Pri la kanto “Berlino sen vi” de Inicialoj DC, kies videon mi metis hieraŭ en la enskribon, ekzistas rakontinda detalo. Ĝia kantoteskto enhavas alludon al alia kanto: Ĝi finiĝas per la vortoj “Petro iris for”. Ĝuste tiel komenciĝas Pli ol nenio de Persone!

Dum la Junulara E-Semajno (JES) mi lernis, kion signifas “faligi sin en okulojn” el la kantoteksto “Pli ol nenio”. Antaŭ kvin jaroj dum la Internacia Seminario (IS) 2005/06 mi lernis la veran signifon de la kanto “Ĉi nokte” de Esperanto Desperado.

Martin kaj la talpoj: Pli ol nenio

Tiu video bonege taŭgas por ilustri la PERS-efikon: Oni vidas gajajn homojn festante kaj tuj volas reen al tiu etoso. Ĉiuj fortaj memoroj revenas – neniam disfalas.

Hejmen iru mi – mi ja sufiĉe vidis, diris, kaj vagadis

La 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) finiĝis unu tagon pli frue kaj mi tute ne volis veturi hejmen. Jam anticipe mi planis, eble ankoraŭ resti dum unu tago en Burg (Spreewald) kaj poste ankoraŭ havi unu liberan tagon. Sed estas ĉiam triste, postresti ĉe la loko de renkontiĝo, dum la aliaj forvojaĝas. Krome kvankam la urbeto estis ĉarma, mi ne havis grandan emon pasigi tie ankoraŭ tempon. Mi volis vidi ion alian!

Tial allogis min la relative proksima Berlino kaj la anonco pri post-renkontiĝo en la Esperanto-domo la 3an vespere. Nura problemo estis, ke mi estis planinta ankoraŭ nenion. Sed mi vivis dum unu jaro en Italujo, kial do ne fari ĉion spontanee?

Dum la lasta tagmanĝo antaŭ la forveturo, mi parolis kun Chuck Smith. Li tuj rekomendis al mi hotelon proksime de Rosenthaler Platz kaj du interesajn kafejojn tuj apude. Jen kiel funkcias Esperanto!

Sen iuj problemoj vi vojaĝis al kaj poste tra Berlino. En la hotelĉambro mi iomete ripozis kaj refreŝiĝis, sed poste mi iris al rekomendita manĝovendejo kaj poste al unu el la du kafejoj. Vespere mi renkontiĝis kun Chuck kaj diversaj amikoj, inter ili pluraj JES-partoprenintoj. Unue ni manĝis en Vjetnama restoracio. Poste ni iris al la kafejo Sankt Oberholz, en kiu mi jam estis dum la posttagmezo.

Chuck rakontis al siaj du amikoj, kiuj estas komencantoj, ion pri Esperanto-muziko, kaj demandis, ĉu iu havas la kanton “Lasu min sonĝi” de Persone sur sia poŝtelefono. Mi anstataŭe ofertis, simple kanti ĝin, se iu montras la tekston. Tion Chuck faris kaj Gavan kunkantis. Tio estis bonega afero, mi tre ŝatis tion! (En la reto cetere troviĝas video, en kiu Martin Wiese prezentas la kanton dum solokoncerto.)

Pro la multaj aliĝintoj, la post-JES-festo tamen ne okazis en la Esperanto-domo en Einbecker Straße, sed en la kultura centro Danziger Straße 50. Tie estis neatendita revido kun multaj homoj. Ni certe estis pli ol 30 personoj kaj tre internacia grupo. Ni agrable trinkis kaj babilis. La Pafklik’ eĉ faris koncerteton kun Emĉjo Emmanuel – kaj mi denove pretigis la muzikon por ili! Poste mi surmetis la tutan tempon Esperanto-muzikon, ĉar homoj kritikis, ke en la diskoteko dum la JES ĝi ne aŭskulteblis sufiĉe. Tiel por mi iĝis plenetosa vespero, dum kiu mi ankoraŭfoje povis plonĝi en la Esperanto-ĉirkaŭo, al kiu mi tiom alkutimiĝis kaj kiun mi regule bezonas por esti feliĉa. Agrabla kroma efiko estis, ke mi tiel povis adiaŭi de homoj, kiujn mi maltrafis en Burg, ĉar ili estis foririntaj pli frue ol mi.

La du matenojn en Berlino mi pasigis en la Bagel-kafejo, kiun Chuck estis rekomendinta al mi. Ili ne nur havis bongustan manĝaĵon kaj bonajn trinkaĵojn, sed ankaŭ bonegan trankvilan muzikon. Unu ambjenta kanto aparte restis en mia menso. Mi nur memoris kelkajn vortojn de la refreno, sed poste trovis ĝin en la reto:

Teri Richardson: Eyes Wide Open

La du kafejoj ofertis bonan eblon, trarigardi miajn kantonoticojn. Tion mi jam delonge volis fari, sed neniam havis la tempon aŭ trankvilecon. Nun mi finfine sukcesis fari tion!

La 4an de januaro, mi ankoraŭ tagmanĝis kun kelkaj esperantistoj en Amrit, Hinda restoracio en Oranienburger Straße. Poste mi adiaŭis de la aliaj kaj sole iris al la stacidomo. Nun finfine mi tamen devis vojaĝi hejmen.

Sed la memoroj restas kaj la sentoj estas fortaj. Tial mi volas fini mian raportadon pri mia jarŝanĝiĝo per du videoj, ambaŭ de Inicialoj DC. Unu titolo mencias Berlinon, la alia rakontas trankvile pri hejmenvojo. Nenio povus esti pli trafa nun ol tio.

Inicialoj DC: Berlino sen vi

Inicialoj DC: Hejmen

Prenu min hejmen ĉinokte

Por mi persone, la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) alportis kelkajn emociajn kaj etosajn kulminojn.

La unua estis La Kuracistoj, mia muzikgrupo. Nia ĝisnuna lasta apero estis dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) 2009 en Liberec, kie ni prezentis nian unuan propran kanton. Kaj nia pasinta koncerto estis dum la Internacia Seminario 2008/09 en Biedenkopf!

Malfavora kondiĉo por aktiveco dum JES estis la malfrua certiĝo de mia aliĝo. Neniel ni povis anticipe interkonsenti kun la organizantoj pri apero en la programo. Kaj ni alvenis kun du tagoj da malfruiĝo, tiel ke la tempokadro estis tre limigita. Principe ni interkonsentis: Se entute koncerti, tiam antaŭ silvestro. La sperto el la pasinteco diras, ke aliokaze mia voĉo eble estas for aŭ ne plu en plej bona stato. Ni alvenis vespere la 29an, tiam estis gajaj, simple babili kun la homoj kaj iomete ripozi. Krome la vespera programo daŭris ĝis la 2a matene kaj tiam komenciĝis la karaokeo. Do dum tiu vespero/nokto nenio alia estis farebla.

Tial ni kunsidis la 30an de decembro posttagmeze. El la ĥaoso de miaj posedaĵoj (multo ankoraŭ ne estis en la nova loĝejo) mi estis preninta, kion mi konsideris du versiojn de niaj muziknotoj. Montriĝis, ke fakte estis du duonoj de la plej aktuala versio. Sen eĉ rigardi al la papero, ni ludis tri kantojn kaj ĉio iris glatege.

Facilege ni plenigis nian programon. Kaj por prezenti almenaŭ unu novan kanton, ni eĉ povis elekti el tri: Unue ekzistis daŭre tradukita kanto, kiun ni neniam estis ludintaj, krome Persone-parodio – kaj plia Persone-parodio.

Ni pripensis, ĉu ne ludi kun Stephan Schneider, sed la tempo ne sufiĉis por instrui ĉion al li kaj la 12-korda gitaro de Sebastian estis sufiĉe forta sole. Ankaŭ Hanne Geyer ne havis tempon, ĉar ŝia grupo 42 ankoraŭ ludis antaŭe dum la vespero.

Mi ankoraŭ eksidis ĉe la interreta koridoro, kie haveblis senpage interreto, kafo kaj teo. Principe oferti trinkaĵojn estis bona ideo, sed la homoj ne aprezis tion: Ĉiam tabloj kaj tasoj estis malpuraj. Unufoje dum alia tago mi ĉion purigis sole.

Ĉiel ajn mi volis ankoraŭ mane kopii iun tekston aŭ ordigi la paperojn kun la muziknotoj, sed subite la inspiro trovis min kaj al mi venis ideoj por traduko. Tio estas nekomparebla sento. Kutime mi devas longe barakti, konservi multajn laborversiojn ktp, sed nun ene de duona horo ĉio estis preta!

La nova kanto nomiĝas “Kaj mi ploras”. La originalo estas “Und ich weine – jen la akordoj.

Iĝis iomete aventura, okazigi nian koncerton. Inter du aliaj koncertoj dum la vespera programo mi parolis kun Johannes Mueller, kiu prizorgis la gufujon. Poste oni anoncis nin. Dum tiu tempo jam pluraj personoj estis demandintaj nin, kiam ni ludos, kaj mi estis avertinta ŝatantojn pri la kruda plano.

Kiam ni venis al la gufujo por eki, ĝi jam estis plena – kaj daŭre envenis homoj! Kelkaj eĉ parolis pri 80 spektantoj, sed eĉ 50 jam estintus granda afero por spontanea koncerto. Kaj mi vidis homojn el plej diversaj landoj, de plej diversa aĝo, geamikojn, artisto-kolegojn… kaj ili ĉiuj volis aŭskulti nin! Jen kion ni prezentis:

  1. Junula amo
  2. La okulvitroj de Buddy Holly
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  5. Al la liberec’
  6. Kaj mi ploras
  7. Westerland
  8. Longe for (origine de Persone)
  9. Sen vi
  10. En kaĉ’ (origine de Team’)
  11. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)

Mi estas ege kontenta kun rezulto. Multaj homoj poste dankis kaj laŭdis nin. Laŭ mia percepto estis la nura akustika koncerto, dum kiu la publiko kunkantis. Kaj ni havis “Die Ärzte”-kantoj por germanlingvaj junuloj kaj Esperanto-klasikaĵojn por la veteranoj.

Post ni ankoraŭ ludis Inicialoj DC (Eric Languillat). Mi tre ŝatas lian muzikon, tamen ĉifoje mi devis rezigni, ĉar mi bezonis paŭzon por refreŝiĝi. Kaj tio ne estis la lasta kulmino de la nokto…

Kiam mi iris al la diskoteko, tie eksonis “La Bamba”. DĴ Leo diris al mi, ke li post tio volus fermi la diskejon. Mi diris, ke mi povus tuj transpreni, ĉar mi kunhavis mian porteblan komputilon, kaj tiel daŭrigi, ĝis la homoj ne plu emus danci. Tio estis je la 2a matene. Kaj mi finis la diskejon je la 5a. Tri horoj, dum kiuj mi ĝojigis la homojn. Ankaŭ mi dancis, unue iomete, poste ĉiam pli. Kaj mi estis feliĉa. Mi denove spertis unu el tiuj raraj okazoj en la vivo, kiam ŝajne tempo ekhaltas, mondo ĉesas turniĝi kaj oni simple estas tia, kia oni devus esti. Post grandparte perdita jaro, ĝuste je ĝia finiĝo aperis neatendite tiujmagiaj momentoj.

Miaj memoroj pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando) ankoraŭ ne elĉerpiĝis. Sed bedaŭrinde ne ĉion mi povis spekti.

Estis elvendita prezentado

La koncertoj, kiujn mi menciis en la hieraŭa enskribo, ĉiuj tre bone sukcesis. Esperanto Desperado, JoMo kaj Dolchamar certe apartenas al la plej altkvalitaj kaj spertaj Esperanto-artistoj. La grupo Pafklik’ ĵus startis sian karieron, sed iros sian vojon.

Dum la Internacia Seminario ankaŭ okazis aliaj koncertoj. La ceteran muzikan programon de la gufujo mi ĉiam evitis. Laŭdire la 30an de decembro okazis gitarludado kaj kantado de Nederlandano dum la vespera programo, sed ĝin mi maltrafis. Oni poste diris al mi, ke precipe la kantado estis tute malbona. Pri unu prezentado de Norvego mi tute ne scias, ĉu ĝi entute okazis. Restas menciindaj du koncertoj:

Kadakar mi spektis la kvaran fojon post la IJS 2004, la IS 2004/05 kaj la IS 2005/06. Ĉifoje ili havis drumiston, kio sendube estis plibonigo, sed la resto ŝajnis al mi preskaŭ same kiel dum la pasinta jaro. La rimarkinda afero por mi estis, ke ankaŭ la reago de la publiko montris tion. Unue kelkaj homoj dancis, sed poste neniu plu.

Inicialoj DC (Éric Languillat) donis tre malfruvespere koncerton kun elektronika popmuziko, videoj, kantado kaj viva elektra gitaro. Origine li volis fari tion unu tagon antaŭe, sed alvenis tro malfrue por fari tion. Bedaŭrinde oni ne estis anoncinta la koncerton bone (min neniu ekzakta tempoindiko atingis). Tamen kelkaj homoj dancis. La koncerto antaŭ du jaroj certe pli bone sukcesis (la ĉambro estis pli malgranda kaj ĉiuj homoj jam ĉeestis), sed denove plaĉis al mi, kion mi aŭdis. Mi daŭre opinias ke Eric ankoraŭ ne alvenis ĉe la maksimumo de sia talento en Esperantujo.

Aĥ jes, kaj finfine la fifama IS-bluso alvenis! Mi jam demandis min, ĉu ĉio estas en ordo kun mi. Kion ni farus en la mondo sen tristeco kaj letargio?