Arkivoj de etikedoj: spreewald

Hejmen iru mi – mi ja sufiĉe vidis, diris, kaj vagadis

La 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) finiĝis unu tagon pli frue kaj mi tute ne volis veturi hejmen. Jam anticipe mi planis, eble ankoraŭ resti dum unu tago en Burg (Spreewald) kaj poste ankoraŭ havi unu liberan tagon. Sed estas ĉiam triste, postresti ĉe la loko de renkontiĝo, dum la aliaj forvojaĝas. Krome kvankam la urbeto estis ĉarma, mi ne havis grandan emon pasigi tie ankoraŭ tempon. Mi volis vidi ion alian!

Tial allogis min la relative proksima Berlino kaj la anonco pri post-renkontiĝo en la Esperanto-domo la 3an vespere. Nura problemo estis, ke mi estis planinta ankoraŭ nenion. Sed mi vivis dum unu jaro en Italujo, kial do ne fari ĉion spontanee?

Dum la lasta tagmanĝo antaŭ la forveturo, mi parolis kun Chuck Smith. Li tuj rekomendis al mi hotelon proksime de Rosenthaler Platz kaj du interesajn kafejojn tuj apude. Jen kiel funkcias Esperanto!

Sen iuj problemoj vi vojaĝis al kaj poste tra Berlino. En la hotelĉambro mi iomete ripozis kaj refreŝiĝis, sed poste mi iris al rekomendita manĝovendejo kaj poste al unu el la du kafejoj. Vespere mi renkontiĝis kun Chuck kaj diversaj amikoj, inter ili pluraj JES-partoprenintoj. Unue ni manĝis en Vjetnama restoracio. Poste ni iris al la kafejo Sankt Oberholz, en kiu mi jam estis dum la posttagmezo.

Chuck rakontis al siaj du amikoj, kiuj estas komencantoj, ion pri Esperanto-muziko, kaj demandis, ĉu iu havas la kanton “Lasu min sonĝi” de Persone sur sia poŝtelefono. Mi anstataŭe ofertis, simple kanti ĝin, se iu montras la tekston. Tion Chuck faris kaj Gavan kunkantis. Tio estis bonega afero, mi tre ŝatis tion! (En la reto cetere troviĝas video, en kiu Martin Wiese prezentas la kanton dum solokoncerto.)

Pro la multaj aliĝintoj, la post-JES-festo tamen ne okazis en la Esperanto-domo en Einbecker Straße, sed en la kultura centro Danziger Straße 50. Tie estis neatendita revido kun multaj homoj. Ni certe estis pli ol 30 personoj kaj tre internacia grupo. Ni agrable trinkis kaj babilis. La Pafklik’ eĉ faris koncerteton kun Emĉjo Emmanuel – kaj mi denove pretigis la muzikon por ili! Poste mi surmetis la tutan tempon Esperanto-muzikon, ĉar homoj kritikis, ke en la diskoteko dum la JES ĝi ne aŭskulteblis sufiĉe. Tiel por mi iĝis plenetosa vespero, dum kiu mi ankoraŭfoje povis plonĝi en la Esperanto-ĉirkaŭo, al kiu mi tiom alkutimiĝis kaj kiun mi regule bezonas por esti feliĉa. Agrabla kroma efiko estis, ke mi tiel povis adiaŭi de homoj, kiujn mi maltrafis en Burg, ĉar ili estis foririntaj pli frue ol mi.

La du matenojn en Berlino mi pasigis en la Bagel-kafejo, kiun Chuck estis rekomendinta al mi. Ili ne nur havis bongustan manĝaĵon kaj bonajn trinkaĵojn, sed ankaŭ bonegan trankvilan muzikon. Unu ambjenta kanto aparte restis en mia menso. Mi nur memoris kelkajn vortojn de la refreno, sed poste trovis ĝin en la reto:

Teri Richardson: Eyes Wide Open

La du kafejoj ofertis bonan eblon, trarigardi miajn kantonoticojn. Tion mi jam delonge volis fari, sed neniam havis la tempon aŭ trankvilecon. Nun mi finfine sukcesis fari tion!

La 4an de januaro, mi ankoraŭ tagmanĝis kun kelkaj esperantistoj en Amrit, Hinda restoracio en Oranienburger Straße. Poste mi adiaŭis de la aliaj kaj sole iris al la stacidomo. Nun finfine mi tamen devis vojaĝi hejmen.

Sed la memoroj restas kaj la sentoj estas fortaj. Tial mi volas fini mian raportadon pri mia jarŝanĝiĝo per du videoj, ambaŭ de Inicialoj DC. Unu titolo mencias Berlinon, la alia rakontas trankvile pri hejmenvojo. Nenio povus esti pli trafa nun ol tio.

Inicialoj DC: Berlino sen vi

Inicialoj DC: Hejmen

Nur venu kaj prenu min hejmen

Bedaŭrinde la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) finiĝis unu tagon pli frue ol dumsilvestraj junularaj Esperanto-renkontiĝoj kutime. Tion la organizantoj nepre evitu estonte!

Internacia vespero ne okazis. Kaj la homoj, kiuj ankoraŭ estis lacaj de la pasinta vespero, devis tamen festi lastan fojon kune dum tiu aranĝo.

Sed ankaŭ restis unu nokto por montri miajn kvalitojn! Unua okazo estis la koncerto de La Pafklik’. Jam dum la pasinta fojo mi estis envolvita; nun mi transprenis eĉ pli gravan rolon: Mi surmetis la muzikon! Platano (Cyrille Poullet) jam estis petinta min kelkajn tagojn antaŭe pri tio. Dum la lasta posttagmezo ni faris sonprovon. Ĉi tie montriĝis grava kvalito de Cyrille, kiun mi bedaŭrinde ne tro ofte renkontas ĉe artistoj: La preteco, bone prepariĝi. Li faris diskon, sur kiu ĉiuj muzikaĵoj jam estis en la ĝusta ordo. Krome li pene verkis grandan afiŝon, sur kiu li indikis, ĉu inter du kantoj estas paŭzo aŭ ne, kaj aldonis, kiu gastmuzikisto venos. Kaj da ili estis kelkaj: Gijom Armide unufoje transprenis la muzikadon kaj Eric Languillat (Inicialoj DC) kunkantis. Poste venis Martin Miniĥ kun propra kanto. La Perdita Generacio (LPG) helpis ĉe alia muzikaĵo. Kaj je la fino ankaŭ mi venis al la scenejo. Antaŭe mi estis uzinta iomete la elektronikajn gratilojn. Entute estis granda honoro, labori kun La Pafklik’.

Ĉar dum la silvestra balo ne eblis DĴumi por mi pro teknikaj problemoj, nun mi des pli volis transpreni la diskejojn. Estis la nokto de mia DĴ-naskiĝtago. Antaŭ 17 jaroj mi la unuan fojon surmetis la muzikon. Laŭ la jaroj, nun mi estas DĴ dum mia duona vivo.

Mi komencis je la 23a horo kaj 30. La tutan tempon dancis inter 20 kaj 30 homoj, sed neniam sufiĉe multaj por surmeti “La Bamba”. Tial mi rezignis pri tio, prezenti miajn multajn versiojn de la kanto por bambumado. Tamen la homoj bone amuziĝis kaj mi perceptis unu aparte belan aferon: Kelkaj eble restis la tutan tempon, sed aliaj venis por kelkaj kantoj. Tiel mi ofertis ion al multaj partoprenantoj kun tre diversaj gustoj. Cetere jam dum la posttagmezo mi elspezis tempon por kompili liston da kantoj, kiujn mi tute ne estis ludinta dum la semajno, kaj kiuj plej utilos por la lasta vespero. Tiel mi akiris maksimuman muzikan varion. Mia ekstera sonkarto helpis eviti la problemon de tro mallaŭta komputilo.

Je la tria la diskoteko finiĝis, ĉar ankoraŭ okazis karaokeo. Kiam oni unue anoncis tion al mi, mi ne tro ŝatis la ideon. Sed poste mi opiniis, ke estas tute en ordo, tiam fini. Tiel mi povis foriri “nevenkite sur malferma (diskoteka) grundo“. DĴ Leo ankoraŭ donis al mi rabaton kaj invitis min al rondo da trinkaĵoj.

Kion ankoraŭ indas skribi pri la 2a JES? Mi bedaŭras, ke ĝi ne havis veran teman programon. Ja ekzistis iu temo, sed la kontribuoj ŝajnis por mi aparteni al la kutima distra programo. Domaĝe, ke ŝajne ne plu eblas trovi (ŝanĝantan, novan) temon, pri kiu oni volas kaj povas prelegi kaj diskuti altnivele kaj sen deviga harmonio.

Tamen almenaŭ laŭ la plena programtabulo ĉiam okazis pluraj aferoj samtempe. Laŭdojn mi legis aparte pri la novula programo (kaj la gravecon de tiu programero oni ne subtaksu!) kaj la kontribuoj de E@I. Eĉ se venis 50 homoj malpli ol aliĝis, la 2a JES iĝis la plej granda silvestra renkontiĝo en Germanujo ekde la Internacia Seminario 2003/04. Kaj laŭ mia persona impreso, estis la plej bona etoso ekde la Internacia Seminario 2001/02. Laŭ tiuj du mezuroj, estis tre sukcesa aranĝo.

Imprese, kiom grava por estis la babilado kun la aliaj veteranoj (Andi, Ivo, Dmitri). Same valora por mi estis la eĥo, kiun mi ricevis de amikoj kaj homoj, kies opnion mi alte taksas.

Ĝenerale mi retrovis, kio estas por mi esenca parto de mia Esperanto-identeco: Esti parto de io, kio estas pli granda ol mi. Mi sentis min kiel sukero en la kafo: Mi tute miksiĝis kun la amaso, sed ne perdiĝis. Mi estis hejme denove.

Kaj mi ankaŭ sukcesis realigi tion, kio estas la plej grava afero en la vivo por mi. Kutime oni diras, ke “amo estas la plej grava afero de la mondo“. Sed kio, se feliĉa amo ne haveblas? Tiam la jenaj aferoj plej gravas por mi:

  • fari diferencon
  • movi ion en la koroj de la homoj
  • sorĉi brileton al la okuloj de belaj virinoj, rideton al aliaj vizaĝoj, feliĉigi homojn

Por fini mian raportadon pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando), mi ankoraŭ skribas pri kelkaj programeroj. Ili estis tre diversaj!

Mi sentas min hejme kiam la aero estas tro dika por spiri

La 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) regalis min per kelkaj personaj kulminoj, sed la programa kulmino kompreneble estu la silvestra balo!

Vera silvestra bufedo ne estis, sed pli bona vespermanĝo, simile kiel dum la Internacia Seminario (IS) 2000/01 en Cŭhaven Cuxhaven. Dum la manĝo la Rusoj el Sibirujo disdonis dolĉaĵojn, ĉar tiam estis ilia nova jaro. Tre bela gesto! Kelkajn malvarmajn pladojn oni starigis en apuda ĉambro en la ĉefa ejo, simile al la pasinta jaro.

Dum la silvestra balo okazis neniuj klasikaj dancoj. La balo mem komenciĝis relative malfrue (duonan post la 21a); tamen mi atendintus almenaŭ kelkajn parajn dancojn, eĉ se mi ne konas ilin.

La vera solena etoso ekestis je la 22a, kiam la Rusoj festis la novan jaron laŭ Moskva tempo en aparta ĉambro. Ĉiuj eksterlandanoj estis invititaj. Dum la sekva horo pasis, mi aliĝis al la sekva Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo, Ukrainujo. Kiam alproksimiĝis la nova jaro por Ukrainanoj, mi disdonis grandajn miraklokandelojn. Tio montriĝis denove bonega kontribuo al la festo. Homoj ege ĝojis. Kiel mi eltrovis, la Ukraina vino el Jalto gustas same bone kaj dolĉe kiel la Marsala-vino el Sicilujo.

Bedaŭrinde la bala salono suferis de tio, ke multaj homoj estis aliloke. Tial mia konsilo por la sekva fojo estas: Kombinu la Rusan kaj Ukrainan festojn kun la balo, tiel ke ne estas iu stulta fortirado de homoj kaj por ke aŭtomate ĉiuj estu kune.

Ĉiel ajn kelkaj dancis kaj alproksimiĝis la jarŝanĝiĝo laŭ la loka tempo. Sed ne eksonis “The Final Countdown” de Europe kiel lasta kanto de la malnova jaro – kaj ankaŭ ne “New Year’s Day” de U2 aŭ kiel unua kanto de la nova jaro aŭ la unua kanto por la nova jaro en Irlando kaj Britujo! Pluraj homoj poste kritikis tiun rompon de la tradicio. Aliflanke mi ege ĝojis, ke oni konsideras la U2-kanton jam tradicion – mi ja mem ekis ĝin!

Por ekscii kiu refoje zorgis pri tio, ke “New Year’s Day” (kutime la versio el la albumo War) eksonis dum la jarŝanĝiĝo, oni nur relegu kion mi skribis pri la silvestra balo dum la unua JES en 2009/10 kaj antaŭe dum la Internacia Seminario (IS) en 2008/09, 2007/08, 2006/07, 2005/06, 2004/05 kaj 2003/04. Ofte mi preparis specialan kompaktdiskon por tiu okazo. Kaj la homoj demandas pri la tradiciaj kantoj, se oni riskas ne aŭskultigi ilin.

Dum la antaŭa nokto mi estis montrinta, kion mi kapablas kiel DĴ, kaj miaj personaj spertoj estis apenaŭ supertrafeblaj. Tial min ne tro ĝenis, kiam ne povis okazi propra Dĵumado dum la silvestra balo pro teknikaj problemoj. Je la fino Cyrille transprenis kaj mi estis kontenta.

La balon oni interrompis por marmeladumado-sesio, kiu entute daŭris eble kvin minutojn. Kutime mi tute ne ŝatas, kiam oni devigas la dancantajn homojn halti kaj spekti, nur por poste peti ilin reeki la dancadon. Kutime tio forpelas la dancemulojn kaj detruas la fluon. Ĉifoje tamen la afero estis sufiĉe konciza.

Unu amuza situacio, kiun mi memoras: Iom post noktomezo eksonis la Esperanto-regeo “En somero” de Jonny M. Tiam Cyrille (La Pafklik’), Eric Languillat (Inicialoj DC) kaj mi dancis kune kaj improvizis parodion de la teksto.

Mi ankoraŭ dancis longe. Mi iris dormi duonan post la sepa, kiam la diskoteko jam ne plu funkciis. Laŭ tiu mezuro, estis bona silvestra balo, kaj ankaŭ el mia persona vidpunkto, malgraŭ kelkaj plibonigeblaj partoj, ĝi estis sukcesa – kaj tio plej gravas.

Daŭre restis io por rakonti pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Ankoraŭ necesas mencii parton de la interesa muzika programo.

Prenu min hejmen ĉinokte

Por mi persone, la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) alportis kelkajn emociajn kaj etosajn kulminojn.

La unua estis La Kuracistoj, mia muzikgrupo. Nia ĝisnuna lasta apero estis dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) 2009 en Liberec, kie ni prezentis nian unuan propran kanton. Kaj nia pasinta koncerto estis dum la Internacia Seminario 2008/09 en Biedenkopf!

Malfavora kondiĉo por aktiveco dum JES estis la malfrua certiĝo de mia aliĝo. Neniel ni povis anticipe interkonsenti kun la organizantoj pri apero en la programo. Kaj ni alvenis kun du tagoj da malfruiĝo, tiel ke la tempokadro estis tre limigita. Principe ni interkonsentis: Se entute koncerti, tiam antaŭ silvestro. La sperto el la pasinteco diras, ke aliokaze mia voĉo eble estas for aŭ ne plu en plej bona stato. Ni alvenis vespere la 29an, tiam estis gajaj, simple babili kun la homoj kaj iomete ripozi. Krome la vespera programo daŭris ĝis la 2a matene kaj tiam komenciĝis la karaokeo. Do dum tiu vespero/nokto nenio alia estis farebla.

Tial ni kunsidis la 30an de decembro posttagmeze. El la ĥaoso de miaj posedaĵoj (multo ankoraŭ ne estis en la nova loĝejo) mi estis preninta, kion mi konsideris du versiojn de niaj muziknotoj. Montriĝis, ke fakte estis du duonoj de la plej aktuala versio. Sen eĉ rigardi al la papero, ni ludis tri kantojn kaj ĉio iris glatege.

Facilege ni plenigis nian programon. Kaj por prezenti almenaŭ unu novan kanton, ni eĉ povis elekti el tri: Unue ekzistis daŭre tradukita kanto, kiun ni neniam estis ludintaj, krome Persone-parodio – kaj plia Persone-parodio.

Ni pripensis, ĉu ne ludi kun Stephan Schneider, sed la tempo ne sufiĉis por instrui ĉion al li kaj la 12-korda gitaro de Sebastian estis sufiĉe forta sole. Ankaŭ Hanne Geyer ne havis tempon, ĉar ŝia grupo 42 ankoraŭ ludis antaŭe dum la vespero.

Mi ankoraŭ eksidis ĉe la interreta koridoro, kie haveblis senpage interreto, kafo kaj teo. Principe oferti trinkaĵojn estis bona ideo, sed la homoj ne aprezis tion: Ĉiam tabloj kaj tasoj estis malpuraj. Unufoje dum alia tago mi ĉion purigis sole.

Ĉiel ajn mi volis ankoraŭ mane kopii iun tekston aŭ ordigi la paperojn kun la muziknotoj, sed subite la inspiro trovis min kaj al mi venis ideoj por traduko. Tio estas nekomparebla sento. Kutime mi devas longe barakti, konservi multajn laborversiojn ktp, sed nun ene de duona horo ĉio estis preta!

La nova kanto nomiĝas “Kaj mi ploras”. La originalo estas “Und ich weine – jen la akordoj.

Iĝis iomete aventura, okazigi nian koncerton. Inter du aliaj koncertoj dum la vespera programo mi parolis kun Johannes Mueller, kiu prizorgis la gufujon. Poste oni anoncis nin. Dum tiu tempo jam pluraj personoj estis demandintaj nin, kiam ni ludos, kaj mi estis avertinta ŝatantojn pri la kruda plano.

Kiam ni venis al la gufujo por eki, ĝi jam estis plena – kaj daŭre envenis homoj! Kelkaj eĉ parolis pri 80 spektantoj, sed eĉ 50 jam estintus granda afero por spontanea koncerto. Kaj mi vidis homojn el plej diversaj landoj, de plej diversa aĝo, geamikojn, artisto-kolegojn… kaj ili ĉiuj volis aŭskulti nin! Jen kion ni prezentis:

  1. Junula amo
  2. La okulvitroj de Buddy Holly
  3. Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  4. Hej la nizoj (origine de JoMo)
  5. Al la liberec’
  6. Kaj mi ploras
  7. Westerland
  8. Longe for (origine de Persone)
  9. Sen vi
  10. En kaĉ’ (origine de Team’)
  11. Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)

Mi estas ege kontenta kun rezulto. Multaj homoj poste dankis kaj laŭdis nin. Laŭ mia percepto estis la nura akustika koncerto, dum kiu la publiko kunkantis. Kaj ni havis “Die Ärzte”-kantoj por germanlingvaj junuloj kaj Esperanto-klasikaĵojn por la veteranoj.

Post ni ankoraŭ ludis Inicialoj DC (Eric Languillat). Mi tre ŝatas lian muzikon, tamen ĉifoje mi devis rezigni, ĉar mi bezonis paŭzon por refreŝiĝi. Kaj tio ne estis la lasta kulmino de la nokto…

Kiam mi iris al la diskoteko, tie eksonis “La Bamba”. DĴ Leo diris al mi, ke li post tio volus fermi la diskejon. Mi diris, ke mi povus tuj transpreni, ĉar mi kunhavis mian porteblan komputilon, kaj tiel daŭrigi, ĝis la homoj ne plu emus danci. Tio estis je la 2a matene. Kaj mi finis la diskejon je la 5a. Tri horoj, dum kiuj mi ĝojigis la homojn. Ankaŭ mi dancis, unue iomete, poste ĉiam pli. Kaj mi estis feliĉa. Mi denove spertis unu el tiuj raraj okazoj en la vivo, kiam ŝajne tempo ekhaltas, mondo ĉesas turniĝi kaj oni simple estas tia, kia oni devus esti. Post grandparte perdita jaro, ĝuste je ĝia finiĝo aperis neatendite tiujmagiaj momentoj.

Miaj memoroj pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando) ankoraŭ ne elĉerpiĝis. Sed bedaŭrinde ne ĉion mi povis spekti.

Ni estas venantaj hejmen denove

Unu gravan atuton havis la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo): Grandan salonon, en kiu okazis la vespera programo kaj la diskoteko kaj en kiu estis la trinkejo. Simile al miaj spertoj dum la Internacia Junulara Semajno (IJS) en 2006, ĉar oni daŭrigis vendadon de trinkaĵoj dum okazis programo, ĉe la neelektraj koncertoj tio kaŭzis multan bruon. Aliflanke mi ĝojis, ĉar precipe dum la alvenvespero mi ne volis sidi trankvile, sed bierumi kaj babili.

Post la vespera programo, de ĉie oni povis facile vidi kio okazis en la diskoteko (kaj ankaŭ aŭdi tion, ambaŭ ankaŭ de aliaj etaĝoj). Krome la trinkejo ne estis en propra ĉambro kaj ĉiu, kiu volis aĉeti ion, devis alproksimiĝi al la dancejo. Tio estis kvazaŭ idealaj kondiĉoj por dancigi la homojn!

Kontraŭ tio nur staris la longa daŭro de la vespera programo. Tiu estis bona, sed tro multa, kaj ankaŭ la kunmeto estas plibonigebla. Krome la teknikaj paŭzoj estis tro longaj. Mi miris pri tio, ĉar laŭ mia impreso ni sukcesis tion fari jam pli bone dum la Internacia Seminario (IS). Mi rekomendus du anstataŭ tri programerojn. La akustikaj, trankvilaj koncertoj povas facile okazi en la gufujo. Tiel la programo sur la granda scenejo povas finiĝi je la 22a kaj 30 anstataŭ la 2a matene.

Malgraŭ miaj atendoj, la karaokeo ekfunkciis je tiu tempo kaj daŭriĝis ĝis la mateno. Ĝi ĝenerale pliboniĝis, eĉ se la vojo ankoraŭ estas longa. Iu faris la proponon, ke ĉe nova Esperanto-muziko oni tuj liveru pretajn karaokeajn dosierojn sur la diskoj (en komputila aldona parto). Ĉiel ajn bonas ke oni daŭre kolektas. Kaj mi havis la impreson, kvazaŭ Elli iĝis “sr-ino Karaokeo”, tiamaniere ke oni ligas tiun programpunkton kun ŝi. Estas bone, kiam ekzistas respondeca prizorganto.

Mi partoprenis per du kantoj: Unue mi kantis “En kaĉ'” de Team’, ĉar mi volis prezenti minimume unu Esperanto-kanton. Poste mi faris dueton kun unu el la junulinoj el Lepsiko. Certe nia versio de “Don’t Stop Me Now” de Queen ne estis perfekta, sed tio ne gravis: Ni amuziĝis kaj ni estis plenaj je energio.

La fratinoj el Lepsiko cetere havas propran muzikgrupon, kiu nomiĝas 42. Jam la nomo estas tre stila, ĉar ĝi havas sian originon en populara kulturo. Ili ludas rokmuzikon, kiu memorigas min plej pri The Clash.

Dum The Heroine Whores havis Kim kiel gastkantiston, ĉifoje li estis unu el du bastbasistoj. La alia estis juna Germano.

Koncize dirite: La koncerto estis absolute bonega! Finfine denove vera freŝa rokmuziko sen kompromisoj. Mi pensas, ke ekde Krio de Morto dum la Internacia Seminario 2005/06 en Xanten mi ne plu tiom ĝuis malmolan koncerton. Se 42 ankoraŭ ekuzas (pli multajn) esperantlingvajn tekstojn, ili estos la novaj supersteluloj de muzika Esperantujo!

42 (dum alia okazo): Whatever You Want
(kun la kantistino de The Herione Whores)
(filmis Andi Münchow!)

Plian fojon mi rakontos nun miajn impresojn de la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Ankoraŭ sekvos iom da kritiko, sed ne mankos ankaŭ bonaj partoj.

Hejmen en la nokto, malfrua teregal’

Dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) koncertis ankoraŭ multaj diversaj grupoj kaj artistoj.

Johannes Mueller ludis la pianon kaj kantis. Mi opinias, ke li multe pliboniĝis dum la pasintaj jaroj. La kantotekstojn mi parte komprenas tre bone. Restas ankoraŭ kelkaj aferoj por poluri, sed detalan kritikon mi ŝparu ĉi tie. Ĉiel ajn li aŭskultigis al mi tri pecojn de si dum alia tago, kiuj estis en plena roka konsisto. Dum tiu okazo mi diris mian opinion.

Johannes ankaŭ prizorgis la gufujon, kiu festis sian 15-jariĝon. Efektive mi ĉifoje tute ne trinkis teon tie, sed la gufujo ŝajne ĉiam estis la plej longa programpunkto. Tutegale, kiam mi enlitiĝis, homoj poste rakontis al mi, ke tie okazis spontaneaj koncertoj, kiuj daŭris ĝis la mateno. Nur mankis zingibra teo. Multaj partoprenantoj bezonintus ĝin.

Lena & Shenja Wilke, patrino kaj filino, faris akustikan koncerton. Pro tio, ke estis la lasta vespero, ĝi estis iom tro trankvila laŭ mia gusto. Sed facile eblis percepti la altan kvaliton de la muzikado. Dum alia tempo, mi certe povintus pli facile koncentriĝi pri la muziko.

Pli vigla estis La Perdita Generacio. La mallongigo “LPG” en la programo tamen pensigis min pri tute alia afero, nome agrikultura produktado-komunumo en GDR. Kvankam mi posedas ambaŭ albumojn de la Perdita Generacio, mi ankoraŭ ne trovis la tempon por atente aŭskulti ilin. Ili havis multajn ŝatantojn dum la JES; krome ili ankaŭ elradiis bonan etoson. La ulo, kiun mi konsideris la ĉefon, ĝenerale faris tre simpatian impreson. Certe estas grupo, kies muzikon mi devas studi ankoraŭ pli atente estonte.

Bonege funkciis la trinkejo. Ĉiam oni rapide servis, kaj neniam iu el la helpantoj havis malbonan humuron. Inter la haveblaj bierospecoj troviĝis Krombacher. Tio estis mia saviĝo: Neniam mi havis kapdolorojn dum la sekva tago, eĉ se mi estis trinkinta la unuajn botelojn relative rapide. Ankaŭ ekzistis iu Ĉeĥa biero, sed ĝi ne havis la kvaliton, kiun mi atendas de tia biero. Kiam la Krombacher-stoko preskaŭ elĉerpiĝis, la trinkeja teamo rezervis la lastajn botelojn por Sebastian kaj mi! Dum la lasta vespero mi elektis miksitan bieron, ĉar Krombacher ne plu haveblis. Sed tiam estis bona okazo, pri kiu mi skribos poste, por trinki miksaĵon…

En la sekvaj alineoj mi skribos refoje pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Ne mankos kritiko.

Hejmo estas kie la doloro estas

Al la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) aliĝis pli ol 300 personoj. Kun tiom da partoprenantoj, ĝi estintus la plej granda Esperanto-renkontiĝo dum silvestro ekde la 47a Internacia Seminario (IS) en Naumburg/Saale 2003/04 (vidu la statistikan komparon de la pasintaj jaroj).

Burg ĉe la Spree-arbaro situas en plej orienta Germanujo. Tiamaniere oni ne seniluziigis la promeson, okazigi la aranĝon proksime de Pollando. Mi iam havis rigardon al la listo de eblaj lokoj, sed ne memoras, kion mi opiniis. Burg estas vilaĝo kun malpli ol kvin mil enloĝantoj, iomete meze de la nenio. Tamen eblis atingi ĝin bone per aŭto. Nur la multa neĝo en la urbeto mem ĝenis. Ĉar estas turista loko, tie troviĝis supermerkato kaj mi ankaŭ trovis poŝtbankon en vendejo. Neniel do estis problemo por mi preni monon kaj aĉeti ion. La junulargastejo troviĝis sep cent metrojn for de la amasloĝejo, kie ankaŭ okazis la plej granda parto de la programo. Mi unue timis, ke la vojo estos tro longa, sed tamen montriĝis eltenebla distanco.

Origine mi planis, serĉi privatan loĝejon. (La kialon eblas ekscii el mia raporto pri la 1a JES unu jaron antaŭe.) Mi volis esti certa, loĝi proksime de la ejo, kie la programo (kaj la etoso) okazos. Aliflanke mi ne volis memzorgi. Bedaŭrinde ĉifoje mi tre malfrue ricevis feriotagojn. Nur meze de decembro mi povis finfine aliĝi. Tiam neniuj privataj loĝebloj plu restis. Ankaŭ la lokoj en la junulargastejo jam estis for kaj mi devis prepariĝi al tranoktado en la amasloĝejo.

Sed el la originaj aliĝintoj reale venis nur 252, tiel ke mi tamen ricevis liton en la junulargastejo. Kaj kiel montriĝis, mi tie ege bone dormis, eĉ se ne ĉiam tiom longe, kiel mi intencis. Sed tio nur montris, kiom refreŝige estis la dormo. Ankaŭ la manĝaĵo en la ejo estis en ordo, iomete super la averaĝo laŭ mia impreso. Nur de la tre ordinara junulargasteja teo mi estis tiom malsoifa, ke mi neniam trinkis ĝin. Sed tagmeze (post la ellitiĝo) haveblis kafo kaj diversaj teoj en sakedoj, do mi ne povas plendi.

Kvankam mi alvenis du tagojn post la komenciĝo de la aranĝo, mi ankoraŭ trafis multajn koncertojn.

La unua estis de Gijom Armide, kiu kantis kaj pianis. Je tiu tempo tamen mi ĝojis simple trinki bieron kaj babili kun aliaj homoj, tiel ke mi maltrafis la plej grandan parton. Certe li havas fortan voĉon kaj ludas bone; mi nur ne havis ĝustan humuron por tio. Gijom ankoraŭ ludis unufoje en la gufujo dum la lasta nokto kaj, se mi ne malbone memoras, antaŭe jam unu fojon.

ChamäleoTon ludis en ĵaza konsisto konatajn rokmuzikaĵojn, ekzemple Seven Nation Army de The White Stripes, Owner Of A Lonely Heart de Yes (fakte nur la melodion, se mi ĝuste memoras, kaj tro ofte ripetinte) kaj “My Favourite Game” de The Cardigans. Ekzakte tiujn kantojn mi tuj rekonis, kiam ili eksonis. La grupo venis al la JES ĉar la nuntempe prezidantino de la Germana-Esperanto-Junularo, Julia Hell, estas membro en ĝi. Mi povas bone kompreni tion: Kiam Esperanto-renkontiĝo okazas proksime de la urbo, kie miaj bandanoj loĝas, mi ankaŭ volas prezentiĝi sursceneje (sed ne ĉiam sukcesas)!

ChamäleoTon (dum alia okazo): My Favourite Game

Nun sekvas denove miaj impresoj pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Post la pozitivaj partoj, per kiuj mi komencis hieraŭ, nun sekvas iom da kritiko.

Sentiĝas kiel hejmo, mi devintus scii ekde mia unua spiro

Dum unu jaro mi ne estis ĉe Esperanto-renkontiĝoj. Unu jaro, damne! Kio okazis? Krom la kutimaj lastatempaj malsanoj en mia vivo, partopreno en la antaŭa aranĝo ege malmotivigis min denove feriumi en Esperantujo. Mi eĉ ne skribis pri tiu renkontiĝo, ĉar mi supozis, ke mian kritikon oni ne akceptus, sed anstataŭe donus al mi la etikedon “eterna grumblemulo”. Aliflanke mi ĉiam opinias, ke gravas vortumi ankaŭ kritikon. Mi nun tamen venis al solvo: Mi skribos pri miaj du pasintaj Esperanto-renkontiĝoj samtempe. Tiel facile videblas, ke mi donas laŭdon kaj kritikon.

Volonte mi skribintus ion pli frue ol nun pri la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo), sed la kutima post-renkontiĝa viruso ĉifoje kaptis ankaŭ min kaj mi malsanis dum kvin tagoj. Mi jam estas feliĉa, ke la emocia parto de la post-IS-sindromo ankoraŭ ne kaptis min!

Kiel antaŭ tri jaroj, mi alvenis kun dutaga malfruo. Eĉ estis la sama kialo!

Tial mi bedaŭrinde ne ĉeestis dum kelkaj koncertoj kaj aliaj amuzaĵoj de la vespera programo:

  1. koncerto de Kim
  2. kvizo
  3. koncerto de The ModStreets
  4. koncerto de The Heroine Whores

La unuaj du programpunktoj jam estas konataj dum Esperanto-renkontiĝoj. “The ModStreets” kaj “The Heroine Whores” koncertis, ĉar esperantlingva junulino manaĝeras la unuan kaj ludas en la dua grupo. La dua ludas grunĝon – la muzikon el mia junulaĝo!

The Heroine Whores: Your Beauty Dies (2010-12-28)

Kvankam mi maltrafis la koncerton, mi estis unu el la malmultaj (aŭ eĉ la nura) kiu aĉetis la albumeton surloke. Ĉiu kovrilo estas unuope ornamita. Mi jam anoncis, ke iam mi vendos tiun diskon kontraŭ multa mono! Aŭ eĉ pli bone: Mi stokos ĝin ie sekure nur por montri, ke “mi ja jam ĉiam diris, ke ili estas bonegaj”.

Sed kiel mi avertis, nun venas la kontrasta programo. Sekvas mia raporto pri la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Ambaŭ raportoserioj ne rekte komparas la samajn partojn de la du aranĝoj. Se mi eĉ tion ankoraŭ provus akiri, mi neniam finus tajpadon! Kiam ambaŭ serioj estos kompletaj, tamen eblos kompari.