Estis iam en 1997 kiam mi ofte vekiĝis matene kaj la radio aŭskultigis tiun kanton. Tiam mi ankoraŭ tute ne ŝatis hiphopon. (Die Fantastischen Vier ne estas rekta escepto – ili pli similis al germanlingva popmuziko por mi. La sama validas por Fettes Brot.) Tiun kanton pri paco mi tamen ekŝatis. Estis tiu pianoludado (tamen prenita, kiel mi eltrovis nur antaŭ nelonge, de Level 42: Leaving Me Now), la agrabla, kantita refreno kaj tiu harmoniosento, kiun kaŭzas la temo kaj la melodieco.

Estis ĝuste tiuj elementoj, pro kiuj mi jarojn poste ekŝatis Freundeskreis kaj Jovanotti. Sed eĉ se tio nur estis du jarojn poste, rerigardante tio ŝajnas al mi kiel du diversaj vivoj. Imprese, kian evoluon oni povas trairi en malmultaj jaroj – ankaŭ muzike.