Arkivoj de etikedoj: julian casablancas

Mi ne povas atendi pli longe

Mia reta taglibro aĝas unu jaron pli, do sep entute. Sed ĉifoje eblas atesti, ke kelkaj aferoj ŝanĝiĝis. Pri tio mi skribu morgaŭ.

Lastatempe mi renkontas zorgigan tendencon ĉe muzikvideoj en la interreto. Grandaj diskoeldonejoj blokas spekteblon en unuopaj landoj, precipe Germanujo. Tio egalas al balkanigo de la interreto, komparebla al la “regionaj kodoj” de DVDj kiuj permesas uzadon de DVD nur en certaj landoj. Tiu sinteno estas same anaĥronisma kiel kopiprotektado de diskoj. Reale tio ne funkcias kaj nur forpelas klientojn.

Ankaŭ mia bela U2-ludolisto iĝis viktimo de tio. La muzikvideojn, kiujn enretigis la muzika entrepreno mem, ne plu spekteblas en Germanujo. Sed al kio tio gvidas? Ĉu la uzantoj akceptas tion? Ne, ili simple serĉas la saman enhavon aliloke. Aliaj homoj enretigos la muzikvideojn – eble kun malpli bona kvalito, kun priskribo, kiun la origina artisto kaj ties diskeldonejo ne povas rekte influi. Ne validas la argumento ke “La homoj ne pagas por muziko kiun ili povas aŭskulti en la reto senpage”:

  1. Ĉiu volas sen granda peno aŭskulti muzikvideojn sendepende de la ĉirkaŭo aŭ la konkreta aparato. Kaj por tio plej taŭgas cifereca kolekto de dosieroj.
  2. Muzikvideoj vekas apetiton ĉe konsumantoj. Post ofta aŭskultado kreskas la volo, mem posedi iun kanton. Se ne estus tiel, ne havus sencon montri varbaĵon kun ligo al mendeblo de la kanto aldone al la muzikvideo, kiel jam okazas delonge, cetere ankaŭ ĉe maloficiale enretigitaj kantoj.
  3. Aliaj diskoeldonejoj kaj artistoj konscias pri la promocia valoro de muziko ĉe videoportaloj. Ili eĉ enretigas videojn, kiuj konsistas nur el bildoj, simple por havi ion en la reto. Jen nur du ekzemploj: Pet Shop Boys: Love Etc. kaj Julian Casablancas: The 11th Dimension. (Ambaŭ videoj ne plu estas spekteblaj en Germanujo pro la menciita balkanigo, sed la duan (re)enretigis la artisto mem. Muziko foje tamen venkas je la fino!)

Resume tio ĉiam montras: La muzikindustrio volas la monon de la homoj, sed ne fidas ilin. Sed tiel ne eblas havi sanan komercan rilaton. Misfido kaj suspekto ne harmonias kun libera mondo. Kaj ĉu la merkatoj ne estu relative liberaj en demokratio? Kiel la volo, kontroli la homojn, estas agordebla kun la ideo de justa ŝtato?

Tamen restas interese, kompari la diversajn versiojn de la sama kanto. U2 laŭdire malofte ludis la kanton “When I Look At The World” dum koncertoj, eĉ dum la turneo, kiu sekvis la publikigon de la albumo “All That You Can’t Leave Behind”. Jen koncerta versio el novembro 2001:

Tio sonas sufiĉe aĉe kaj amatore, se oni konas la originalon. En la interreto svarmas memfaritaj videoj de homoj, kiuj kantas aŭ muzikas antaŭ la kamerao por prezenti sian talenton al aliaj aŭ por kapti komplimentojn. Jen reludado de la gitaro parto de la sama kanto:

La gitara solo laŭdire estas iomete komplika. Sed eĉ ekzistas specialistoj ĝuste por tio:

Eblas riproĉi, ke kun sufiĉe da preparo kaj komputilaj programoj eblas ŝajnigi ĉion bona. Sed jen brila koncerto de reludgrupo:

La prezentado de la origina grupo neniel povas konkursi kun tio! Mi tiom ŝatas tiun version ke mi aldonis ĝin al la ludolisto, êc se mi origine nur volis enmeti originalojn.