Arkivoj de etikedoj: jomo

Jen venas sun’

Pli ol duona jaro da silento – kio okazis? Ĉiam validas mia diraĵo, ke aŭ mi vivas, aŭ mi skribas pri mia vivo. Tial la longa silento estas tre bona signo. Tamen mi rimarkis, ke ne estas bone, se la plej aktualaj enskriboj ŝajnas tiom negativaj pri la vivo, precipe ĉar tio tute ne kongruas al mia ĝenerala sento, sed montras nur unu faceton, kiun mi ne povas vivi dum mia ĉiutago. Skribi pri io ĉiam estas metodo, kvazaŭ liberigi la menson de ĝi kaj havi spacon por koncentriĝi pri aliaj, novaj aferoj.

Mi faris serion pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011. La lasta rakonto estis pri privata festo en Berlino en marto 2013. Sed ekde tiam ariĝis nova listo, kiun mi same ne sukcesis transformi al enskriboj ĝustatempe. Nu, prefere malfrue ol neniam.

Inter la semajnfino en Berlino kaj la sekva renkontiĝo pasis nur kelkaj semajnoj. Fine de marto mi vojaĝis al Italujo, kie atendis min la Internacia Junulara Festivalo (IJF). Mi estis jam aliĝinta dum la KKPS, perceptante kiom multaj el miaj amikoj venos tien. Por mi estis la unua partopreno ekde 2004 kaj same la unua fojo en Italujo ekde tiam. Post tio, kion mi laste skribis pri la IJF, estis eta miraklo, ke iu ankoraŭ sukcesis ŝanĝi mian opinion kaj konvinki min reveni.

La IJF okazis en la Apula regiono, tiel ke iĝis la plej suda IJF iam ajn. En tiu regiono mi neniam estis antaŭe. Mi flugis de Frankfurto tra Romo al Brindisi, tie havis hotelĉambron por unu nokto kaj la sekvan tagon trajne vojaĝis la lastajn 20 km ĝis Ostuni. La loko estis multe pli facile atingebla ol dum la pasintaj jaroj, alia sufiĉe proksima flughaveni troviĝas en Bari. Ostuni mem estas interesa, pitoreska urbo. La ejo troviĝis kelkajn kilometrojn for de ĝi, sed survoje al la maro (Ostuni mem situas sur monteto). Ĝi estis vilao, do ne duona ruino kiel kelkfoje okazis en la pasinteco. La maro estis atingebla per kvaronhora piediro.

La manĝaĵo estis bonega. Ni havis afablajn kuiristinojn, kiuj tre ŝatis nin. Kiam mi alvenis, mi tuj ricevis mian ĉambron, kaj la duŝoj havis varman akvon. Mi eĉ partoprenis duontagan ekskurson al Alberobello. Tie ni frandis glaciaĵon sur tegmento. Kim proponis tute laŭ la magio de la momento, traduki “Here Comes The Sun” de The Beatles al Esperanto, kaj ni sukcesis fini parton. Dum propra duontaga ekskurso al Ostuno helpis miaj konoj de la itala.

Entute partoprenis eble 80 personoj. Do la IJF estis klare pli malgranda ol dum siaj plej bonaj tempoj, sed multe pli etosa ol dum la pasintaj fojoj, kiam mi ĉeestis. IEJ ŝajne finfine vekiĝis, kiel montriĝas laŭ ĉio, kion mi skribis supre. La kerno de la etoso sendube konsistis el la internacia amikaro, kiu nuntempe partoprenas multajn renkontiĝojn.

Nun sekvu ankoraŭ kelkaj vortoj pri la kutimaj, centraj programeroj (nu, centraj almenaŭ por mi, kaj ankaŭ por la etoso). La trinkejo estis en ordo. Tie haveblis granda elekto de trinkaĵoj. Bedaŭrinde ĝi troviĝis en salono kun malbona akustiko, kiu estis tro hela. La gufujo unue ne bone funkciis. Poste oni translokigis ĝin en la enirhalon, kiu estis la centra loko por renkontiĝi (grava afero por bona renkontiĝo, kiel mi ne laciĝas ripeti). Bona decido, eĉ se por tradicia gufujo estis ne sufiĉe malluma kaj trankvila, sed tiel almenaŭ eblis facile teumi kaj babili, kaj tio estas la centra afero de gufujo.

La muzika programo estis tre riĉa, des pli konsiderante la nombron de partoprenantoj. Kim alfrontis kelkajn etoso-problemojn pro enŝaltita lumo (kaj malfavora akustiko), sed je la fino tamen funkciis. Dum la koncerto de JoMo mi kantis “Jen alkohol’” kiel unuan kanton kaj poste La Bamba. Krome koncertis Gijom kaj Itala grupo kun la nomo “blusengaĝiĝo”. La itala grupo ludis dufoje. Dum la unua fojo ili ludis ekzemple “Riders on the Storm” de The Doors. La dua fojo tamen ŝajnis maletosa al mi.

Okazis internacia kulinara festivalo, simile al aliaj renkontiĝoj, tamen unu tagon antaŭ la fino de la fastotempo, tiel ke mi apenaŭ povis manĝi ion de la frandaĵoj. Sed almenaŭ mia ĉokolado, kiun mi poste disdonis, denove bone funkciis por ĝojigi la homojn.

IJF 2013 en Ostuni

Ĵetu vian cerbon

La serio de enskriboj pri Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, ankoraŭ ne finiĝis. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio, la KKPS en novembro 2012, mi nun finfine vortumu miajn spertojn dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale, Germanujo.

Unu momenton, tiu loko sonas konate. Jes, ĝuste, la Naumburg, en kiu okazis jam la 47a Internacia Seminario (IS) en 2003/04 (vidu ankaŭ la fotoalbumon, kiun faris mia frato kaj kiun mi republikigis ĉe Ipernity). Do estis reveno al la sama loko post naŭ jaroj… kaj tio kompreneble alportis memorojn por mi, sed pri tio mi skribu poste.

Unue mi listigu la aliajn fontojn, kiujn mi trovis pri la 4a JES en la reto. Tial estas bone, ke mi verkis mian raporton kelkajn monatojn poste, ĉar tiam mi povas pli facile kompili ĉion:

Kio ĝenerale direblas pri la 4a JES? Finfine ĝi denove daŭris unu semajnon, eĉ se dum iom nekutimaj datoj (28a de decembro ĝis la 4a de januaro). Kun 259 partoprenintoj el 34 landoj, ĝi estis dece granda kaj sufiĉe internacia. Kaj entute estis 91 Germanoj – preskaŭ la sama kvanto kiel dum la sukcesaj jaroj de la Internacia Seminario (IS). Tamen necesas ankaŭ atentigi, ke povintus esti pli multaj partoprenantoj, ĉar okazis preskaŭ neniu varbado. La aliĝilo pretis rekorde malfrue. Mi mem proponis varbi dum la SES. Tie aparte indis varbado, ĉar venis multaj novuloj, kiuj ankoraŭ tute ne konis Esperanto-renkontiĝojn. Sed mi ricevis neniun respondon de la JES-organizantoj. Kaj konsiderante, ke por JES kuniĝis du aranĝoj kun kune proksimume 400 partoprenantoj, eĉ 259 estas magra rikolto.

raporto en la Germana televido

impresoj de Céline Bernard

Pri la vespera programo mi tamen tute ne povas plendi. Denove ĝi estis deca por eta muzika festivalo. Aliaj plendis, ke okazis preskaŭ nur koncertoj, sed laŭ mi tio estas bona evoluo (malfacilas prezenti teatraĵon bone).

La 29an de decembro, la vesperon malfermis Platano (La Pafklik’). Same kiel jam kelkfoje – la pasintan fojon dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo – mi helpis, surmetante la muzikon. Dum unu kanto Platano, Jonny M kaj mi eĉ repis triope!

Poste koncertis JoMo, kiu interalie kantis “Jen alkohol’“, la kunmeton de “Jen nia mondo” kaj “Alkohol'”, kiun dum la SES elpensis kaj prezentis Roĉjo kaj mi sub la nomo “la VIPoj”. Dum SES estis ankaŭ la unua fojo, dum kiu JoMo transprenis la kanton al sia repertuaro. Ĉifoje li ŝanĝis iomete la tekston. Dum “La Bambo” mi kompreneble volonte denove helpis lin rilate al kantado.

Leono dormas nun

Mia enskriboserio pri la Somera Esperanto-Studado (SES) 2012 en Nitra (Slovakujo) daŭre ne atingis sian finon. Post motivigo, parto unu, parto du, parto tri kaj parto kvar, mi nun volas koncize skribi pri la koncerto de JoMo. Kiel kutime, li bonege sukcesis dancigi la homojn.

JoMo: Ĉu vi volas danci?

Ĝi okazis la 25an de julio. Ke mi tie prezentis la kanton “Jen alkohol'”, mi jam menciis. Sed mi ankaŭ denove helpis rilate al longa kantado de “La Bamba”.

Iam JoMo devis ŝanĝi rompitan kordon de la gitaro kaj liaj fingroj jam sangis de la longa ludado. Ĉar oni ĵetis la tekstojn al la muro, same kiel dum la koncerto de Martin Wiese, mi povis kanti dumtempe. Petra Smideliusz duope kaj sen ekzerci antaŭe kantis “Leono dormas nun” (origine “The Lion Sleeps Tonight”). Fakte mi ne bone komprenis kaj kantis kompletajn du strofojn en unu, ĉar mi ellasis la ĉiaman rekantaĵon “leono dormas nun”. Sed ne gravis, ĉar tiel ne ekestis paŭzo en la muzikado. (JoMo vive surbendigas diversajn rifojn de sia gitaro kaj tiam aŭskultigas ilin samtempe, tiel ke li sonas kiel kompleta rokgrupo, kiam li uzas preparitajn drumoritmojn. Tiel li faris ankaŭ por tiu kanto, se mi ĝuste memoras.) Aliaj interesaĵoj estis „Knockin’ on Heaven’s Door“ en Esperanto, same kiel „Police & Thieves“, origine de The Clash.

JoMo: Alumetuj’

Entute estis bonega okazo por novuloj konatiĝi kun la bunteco de Esperanto-muziko. La veteranoj ĉiel ajn ĝuis la koncerton…

De la tropikoj ĝis la polusoj

La Somera Esperanto-Studado (SES) 2012 en Nitra (Slovakujo) estis tre intensa semajno, se temas pri festado. Sed tio ne signifas, ke mi ne estis kreiva. Post mia motivigo, parto unu, parto du kaj parto tri, nun sekvu plia kulmino en mia raportado!

Mi jam menciis la internacian vesperon, kiu okazis la 24an de julio, do meze de la semajno. Ĝi alportis koncerteton de Birke Dockhorn kaj Bertilo Wennergren, same kiel muzikadon de Meva Cuenot kaj mi sub la nomo “Francgermana amikeco”. Sed ĝi ankaŭ estis la loko kaj tempo de bubaĉo.

Unu tagon antaŭe, mi stultumis kun Roĉjo dum la vespermanĝo. Li diris, ke oni verku strofojn por la “Alkohol'”-refreno (“Alkohol’ – alkohol’ – alkohol’, alkohol’, alkohol’, tien ĉi venis por ebriiĝi, pri Esperanto fajfas ni!”) , kiun mi memoras minimume de la Internacia Seminario (IS) 2006/07 en Wewelsburg. Tiam mia frato eĉ verkis novan version (“Ale’ – ale’ – ale’, ale’, ale’ … longa strato kun multaj arboj, tion nomas ni ale’!”).

La ideo de Roĉjo tuj plaĉis al mi kaj en mia kapo tuj formiĝis ideoj. Mi rimarkis, ke la parto “tien ĉi venis por ebriiĝi” laŭ la melodio ege similas al “de la tropikoj ĝis la polusoj” de la kanto “Jen nia mondo“. Unu diboĉa kanto, unu idealisma – kial ne kombini ambaŭ al bastarda popmuziko? Mi jam aŭdis plurajn vere brilajn rezultojn de kunmeto de du kantoj.

Mi notis la ideojn kaj iris festi dum la nokto. Frumatene antaŭ ol enlitiĝi, mi verkis la kantotekston. Fakte necesis ŝanĝi nur malmultajn vortojn de “Jen via mondo” por ke ĝi sono kiel drinkokanto. Ĝuste tio kutime donas la plej brilajn rezultojn!

Krome mi rimarkis, ke laŭ la akordoj la kantoj ege bone kongruis unu al la alia. Nenio plu staris en la vojo por kulpiĝi pri atako kontraŭ la bona gusto en Esperantujo!

Posttagmeze mi renkontiĝis kun Roĉjo kaj ni provludis. Tiam ni elpensis ankaŭ la nomon, sub kiu ni volis prezenti la kanton. Sen iu haltigo de memfiero, ni decidis esti “La Vipoj” (aŭ VIPoj). Kompreneble estas alludo al la angla mallongigo por “tre gravaj personoj”. Al niaj mensoj eĉ venis kvin diversaj signifoj en Esperanto, kiujn ni anoncis dum la internacia vespero:

  • Vere impresaj personoj
  • Vane imititaj profesiuloj
  • Vojon indikantaj pioniroj
  • Virtuloj instruantaj porkojn
  • Vomon instigantaj perversuloj

Mi kunportis la djembon, sed je la fino nur mi ludis la gitalelon. La kanton cetere mi nomis “Jen alkohol'”, ĉar kutime ĉe bastarda popmuziko oni kombinas ankaŭ la titolojn de la kantoj kombinitaj.

Kaj kion diri? Estis furioza sukceso! Minutojn post kiam mi forlasis la salonon, JoMo petis ekzempleron de la kantoteksto. Li volis prezenti ĝin dum la sekva vespero kadre de sia koncerto! Kia fulma kariero!

Fakte tempo ne sufiĉis por parkerigi la tutan tekston, tiel ke je la fino mi mem aperis sursceneje denove kaj kantis ĝin kun Jomo – la artisto, tra kiu iĝis konata en Esperantujo la origina versio!

Jen video kun parto de la prezentado. Daŭre ĉio ŝajnas kiel sonĝo.

Mi kaj JoMo: Jen alkohol’

Tio estas la speco de virino, kiun mi ŝatas renkonti

Pasintjare okazis io speciala: Mi decidis pri mia somera feriumado pro enhavo de Facebook kaj Youtube, kaj same mi ricevis oferton DĴumi. Sed mi eku la rakonton je la komenco…

Ĉio startis fakte jam en 2010, sed tiam mi tute ne sciis, kien tio ankoraŭ evoluus. En somero mi trovis blogenskribon de iu nova esperantistino en la hispana. Ŝi nomiĝis Manekeno kaj ni havis unuan kontakton en julio 2010 tra Youtube kaj retpoŝto. Jen la video el la enskribo:

Esperanto-blogo 1: Saluton, Esperantujo!

En tiu unua video, ŝi uzas partojn de la kanto “Malbonulo” de Dolchamar. Ŝi daŭrigis tiel, aperante en videoj por kantoj de aliaj Esperanto-muzikgrupoj. Jen ekzemple “Kurso de Esperanto” de Inicialoj DC:

Inicialoj DC: Kurso de Esperanto

Post la unua kontakto bedaŭrinde ekregis silento. En mia vivo aperis aliaj problemoj, kiuj okupis mian tutan atenton.

Sed iam post la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo (Ukrainujo), mi spektis novan kanton de ŝi. Ĉifoje ŝi mem kantis!

Glimanta kiel oro

Mi memoras, ke babilado kun Chuck Smith remetis la aktivecon de Manekeno reen al mia menso. Fakte li jam renkontis ŝin vive, pro kio mi envias lin!

Kaj nun JoMo eniras la rakonton. Li estis sendinta al mi ligon al Youtube-videoj, sed mi neniam trovis la koncentriĝon por pritrakti ĉion bone. (Necesas scii, ke mi daŭre prizorgas ludoliston pri Esperanto-muziko – kaj kiel ĉiam, mi estas perfektemulo, tiel ke taskoj fariĝas nur kun longegaj paŭzoj.)

Dum la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando), mi aŭskultis furoraĵon en la diskoteko. Sonis iomete kiel kanto de Manu Chao, sed en la refreno aperis la vorto “Esperanto”. DĴ Leo Sakaguchi klarigis al mi, ke estas kanto de JoMo! Fakte la publiko ege entuziasme reagis al ĝi, kaj ĝenerale ĝi ŝajnas al mi unu el la plej bonaj kantoj de la lastaj jaroj pri Esperanto.

JoMo: Funkolando

En la kanto aŭdeblas la voĉo de Katharine Brownshire (kiel Manekeno nomiĝas reale) kelkfoje kaj tre memorinde. Sed kio poste havis fortan influon, estis la muzikvideo, en kiu ŝi rampas sur la planko kun Esperanto-flago en sia buŝo.

Duonan jaron antaŭe, la Somera Esperanto-Studado (SES) kaptis mian atenton la unuan fojon, kiam Andi Münchow vojaĝis de Ukrainujo al Slovakujo. Se veterano veturas al tia renkontiĝo, ĝi ne povas esti pura lernosemajno. Poste mi vidis fotojn de la renkontiĝo, kiuj montris dancantajn homojn en iu klubo.

Kaj eĉ pli poste aperis varbfotoj por la SES en 2012, sur kiuj videblas diversaj organizantoj (viroj kaj virinoj), kiuj rampas sur tablo kun Esperanto-flago en la buŝo. Kaj en la malantaŭo videblas granda bildo kun Manekeno en ĝuste tiu pozo. Sed unue mi ne konsciis pri la konekto al la JoMo-kanto, ĉar tiam mi ankoraŭ ne estis spektinta la videon. Sed la amuzaj fotoj ege plaĉis al mi, tiel ke mi komentis ilin. Kiel reago sekvis la propono, veni al SES kaj DĴumi. La loko estis la sama kiel en 2011, tiel ke mi havos la ŝancon, surmeti muzikon en la klubo, kiuj sur la fotoj jam tre plaĉis al mi. Do la varbfotoj, kiuj estis parodio de la Funkolando-video, en kombino kun la fotoj de la diskoteko dum SES 2011 efektive decidis pri mia Esperanto-feriumado dum somero 2012.

Mi ne volas multe pli ol danci kun vi

Post la unua parto pri la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo (Ukrainujo), mi ankoraŭ menciu kelkajn malgrablaĵojn, kiuj iomete ĝenis, sed ne sukcesis ruinigi mian ĝuon de la renkontiĝo.

La akceptado daŭris plurajn tagojn. Ial en la komputiloj de la administrado ne aperis ajnaj informoj pri la antaŭpagoj. Krome necesis aparte registriĝi ĉe la ejo mem kaj tion faris neesperantisto (iom malpraktike).

La ejo estis tipa loĝejo por lernantoj aŭ studentoj, tute laŭ miaj atendoj. La deĵorantinoj tamen malfacile akceptis la longan festemon de la partoprenantoj. Evidente ili estis alkutimigitaj al io alia. Aliaj homoj plendis pri tro varmaj ĉambroj, sed mia estis tute en ordo. Krome agrable surprizis min mia bona lito. Mi ĉiam mirinde bone dormis.

Ekde la dua tago, varma akvo ne plu haveblis. Sed tio ne estis planita kaj validis laŭdire por la tuta kvartalo. En la varmega somero oni ĉiel ajn ŝvitegis kaj malvarmega duŝo estis bonega oportuno por pruvi virecon. Kelkfoje JoCo kaj mi kantis mian Blur-parodion „Duŝ’ 2“, kiun mi estis verkinta dum la Internacia Junulara Festivalo (IJF) en 2003 pro la sama kialo. La necesejoj estis malluksaj, ĉar oni ne povis sidi.

Elektra kurento nur funkciis en elektitaj ĉambroj. Sed ĝuste pro tio la ĉambro 305, kiun mi jam menciis hieraŭ, iĝis la renkontej’ por hazardaj renkontoj, manĝoj (de la memzorgantoj) kaj koncertoj. Mi mencios tiun ĉambron ankoraŭ poste.

La kutimajn manĝojn oni ricevis en la restoracio „Будьмо!“, kiu situis kelkdek metrojn for de la ejo. Bedaŭrinde oni forgesis antaŭmendi la vespermanĝon dum la unua oficiala tago de la IJK, tiel ke homoj devis longe atendi. La manĝaĵo mem estis malmulta sed fajna. Krome eblis mendi kafon, kvason kaj bieron kontraŭ malmultega mono (laŭ okcidenteŭropaj normoj), tiel ke mi ofte pasigis kroman tempon tie kun aliaj. Dum la lasta vespero, la servistinoj portis belajn kostumojn. Tion kompreneble multaj uzis por komunaj fotoj. Ĝenerale la dungitoj ŝajne tre ŝatis nin. Krome ili ĉiam aprezis miajn mendojn en la ukraina.

En la ejo troviĝis neniu salono, kiu estis sufiĉe granda por ĉiuj partoprenantoj. La salono por la vespera programo sufiĉis por eble 100 personoj. Sed alemenaŭ ĝi estis parto de la ejo mem kaj ne longe for kiel jam okazis dum aliaj renkontiĝoj (kun la kutimaj logistikaj problemoj). Ofte homoj staris en la koridoro.

La trinkejo ne havis fridujon, sed tio mirinde ne ĝenis min. Cetere ekzistis fridujo por la partoprenantoj, sed ĝi ĉiam estis plenŝtopita. Tie interalie troviĝis kolekto da ĉokolado, kiun mi estis kunportinta post peto de Rusino, kiu ege ŝatis ĝin dum la post-JES-festo en Berlino. Preskaŭ ĉiun vesperon mi okazigis ĉokolado-gustumadon!

Ekzistis program(tabulo), sed okazis multaj ŝanĝoj kaj malfruiĝoj. Pri la tema programo, diskutrondoj ktp. Mi kaptis nenion kaj se okazis lingvokurso de la ukraina, mi maltrafis ĝin. Libroservon mi ne vidis kaj ankaŭ ne ion pri noktaj filmoj. La gufujo okazis en aparta angulo, kiu tamen ne estis komplete ŝirmita de la enirejo. Tial ĝi estis sufiĉe brua.

Mi skribis pri multaj negativaj aferoj. Tamen la IJK por mi mem estis bonega. La unua kialo estis la Ukrainaj ĉarmulinoj! Estis vere nekredeble, kiom multaj belulinoj ekzistas en tiu lando! La dua kialo estis la personaj kontaktoj. Mi revidis tiom multajn geamikojn kaj ekkonis tiom multajn homojn.

La tria kialo estis la muzika programo, kiu similis al malgranda Kultura Esperanto-Festivalo (KEF). Mi eĉ ne sukcesis ĉeesti ĉies koncerton, ĉar la salono estis tiom plena (kaj baldaŭ similis al saŭno). Sed kiel mi jam skribis, eblis aŭskulti ankaŭ en la koridoro kaj la trinkejo estis tuj apude. Tiel mi maltrafis la muzikadon de Mikaelo Bronŝtejn, Martin Strid kaj Helena Melnikova. Paŭlo Moĵajev ludis sole kaj kun iu alia. Krome koncertis Ĵomart kaj Nataŝa. JoMo koncertis denove nur unu monaton post la Germana Esperanto-Kongreso en Münster. La sekva video bonege redonas la etoson kaj oni bone vidas la dancantan publikon.

JoMo dum IJK 2011

Tiom densa estis la muzika programo, ke ekzemple por Inicialoj DC restis nur loka en la adiaŭa koncerto. Sed pri ĝi mi skribos ankoraŭ poste pli detale.

La Pafklik’ aŭ pli precize Platano denove aperis sursceneje kaj mi asistis lin kiel jam dum la 2a JES. Krome lin subtenis Oskana Mirgorodska, bonega kantistino. En la sekvaj du videoj ankaŭ mi spekteblas (en la dua tute maldesktre).

Platano dum IJK 2011

Platano kaj Oksana dum IJK 2011

Pri la aliaj muzikaj programeroj mi skribos alian fojon. Ankoraŭ sekvos rakontoj pri kelkaj kulminoj!

Mi iam iris al kongres’

Nova jaro komenciĝis – kaj eble vere estas ŝanco por ŝanĝo. Sed por tio necesas unue pritrakti kelkajn aferojn de la pasinteco, eĉ se tio unue ŝajnas kontraŭdire. Mia intenco estas, finfine skribi pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis en 2011 kaj 2012. Mi jam lamentis sufiĉe, ke mi ne sukcesis fari tion ĝis nun!

Raporti pri renkontiĝoj ĝenerale estas malforta flanko de mi. Unuflanke mi alcelas detalan kaj justan pritraktadon, la rezulto ne ĉiam estas kontentiga. Aliflanke mia metodo postulas multan tempon kaj koncentriĝon – ĝuste tion, kion mi tuj post renkontiĝo kutime ne havas! Sekve povas pasi monatoj, ĝis mi finfine dediĉas min mem al pena verkado, uzante skribajn noticojn. Krome mi neniam antaŭĝojas tiom longan verkadon.

Pasintfoje mi eĉ skribis pri du aranĝoj samtempe, nome la 1a JES en Zakopane 2009/10 kaj la 2a JES en Burg/Spreewald 2010/11 (parto unu, du, tri, kvar, kvin, ses, sep plus post-renkontiĝo kaj kvin receptoj kontraŭ la post-Esperanto-renkontiĝo-sindromo). Sed mi ne volas ripeti tion nun, ĉar tiam mi aŭ devus raporti pri pli ol du en unu enskribo (kaj per tio perdiĝus ajna superrigardo) aŭ, se ekzemple kunigi po du similajn aranĝojn, ne laŭ tempa vicordo (kio parte malebligas ligon al pli frua renkontiĝo, nome se mi nur poste skribos pri ĝi). Tial mi nun alcelas iom pli koncize kaj per tio pli rapide rakonti. Feliĉe mi ankoraŭ retrovis la broŝurojn de la renkontiĝoj kaj miajn noticojn.

Mi komencas la serion per la 88a Germana Esperanto-Kongreso (GEK), kiu samtempe estis la Nederlanda Esperanto-Kongreso. Ĝi okazis inter la 10a kaj 13a de junio 2011 en mia hejmurbo Münster! Jam okazis jubileo, kiun ni festis kune kun la Nederlandanoj, nome 100 jaroj da Esperanto en Münster en oktobro 2007. Nun estis veninta la 100-jara datreveno de la fondo de la Esperanto-societo de Münster (pli precize en februaro 2011).

Estis iomete stranga sento, partopreni Esperanto-renkontiĝon kaj tamen dormi en la propra loĝejo. La aliaj kongresanoj tranoktis en Haus Mariengrund en Münster-Gievenbeck (randa urboparto de Münster). La domo montriĝis tre taŭga por tia evento.

Ĝenerale la kongreso ŝajnis al ege bone organizita. Mia patro, kun kiu mi ofte estis parolinta pri fuŝaĵoj dum renkontiĝoj kaj kiel pli bone fari, nun montris kiel ĉeforganizanto, ke li ne nur kritikas, sed pretas mem realigi laŭ la propraj kvalitopostuloj.

Min mem li petis transpreni nur tri taskojn. Kaj la impresa afero estis: Je la fino vere nur estis tiuj tri taskoj, kaj ĉio estis bone preparita, tiel ke mi nur bezonis plenumi tion, kion mi estis promesinta fari antaŭe!

La unua tasko konsistis el tio, montri fotojn el la fruaj jardekoj de Esperanto en Münster (de 1909 ĝis 1922). Tio ankaŭ por mi estis interesa, ĉar mi ne konis ilin antaŭe. Des pli mi ĝuis legi la akompanajn tekstojn.

La dua tasko estis gvidado de ekskurso al la naturrezervejo “Rieselfelder” (ĉe iama akvopurigejo ekster Münster). Mi havis helpanton, kiu zorgis pri tio, ke ĉiuj homoj ĝustatempe en- kaj elbusiĝis kaj ke neniu perdiĝis survoje. Jam antaŭ la kongreso miaj gepatroj kaj mi estis vizitintaj la lokon, tiel ke mi jam konis ĝin kaj mem ne misorientiĝis. Kaj plie la kongresa broŝuro enhavis detalan tempoplanon kun la nomoj de la busoj kaj haltejoj, kiujn ni devis uzi por la vojaĝo. Krome ĉiu partoprenanto povis senpagi uzi la urbajn busojn, tiel ke ni ne bezonis barakti per mono. Mia prepara laboro limiĝis al tio, traduki anticipe la nomojn de pli ol 150 birdoj. Por tio ege utilis la liste de Komunlingvaj nomoj de Eŭropaj birdoj de Wouter Pilger. Je la fino mi apenaŭ devis novtraduki ion kaj la elekto de la nomoj okazis tiom sisteme, ke ne malfacilis veni mem al bona ideo. Ke tia laboro tiom glate funkcias, montras la esprimkapablon de Esperanto kaj substrekas, ke dum tia renkontiĝo povas okazi programeroj en alta lingva nivelo. Dum la ekskurso mi tradukis la klarigojn de la homo, kiu gvidis nin tra la rezervejo.

La tria tasko (kaj la plej grava) estis elektado de taŭgaj artistoj por la vespera programo. Dum la GEK 2008 en Essen mia propra grupo “La Kuracistoj” koncertis. Ĉifoje – kiel mi jam skribis antaŭe – mi fieris, ke estis JoMo en la programo! Vere imprese, ĉeesti koncerton de unu el la plej gravaj Esperanto-muzikistoj en la propra urbo! Unue la publiko sidis trankvile, sed kiam mi komencis danci kun juna virino, ankaŭ aliaj ekmoviĝis.

Dum la unua vespero, du amikoj de mi muzikis. La kantistino prezentis diversajn kantojn en Esperanto, ekzemple kelkajn el la kantaro de Joachim Giessner. Krome la duopo prezentis la amkanton de Bodo Wartke, inkluzive de mia Esperanto-strofo! Sed refoje impresis min mia patro, ĉar li mem tradukis la kantojn “Ja, Schatz” (ankaŭ de Bodo Wartke) kaj “Mein kleiner grüner Kaktus”. Precipe la unuan el tiuj du mi konsideris netradukeblan kanton, sed la rezulto tute konvinkis min! Aparte laŭdinda restas la kantado, ĉar ĝi estis tute klara kaj bonege komprenebla, kvankam la kantistino ne parolas Esperanton, sed nur partoprenis kurson en 2004. Dum provkantado, mi apenaŭ bezonis ion klarigi al ŝi. Post tiu vespero multaj partoprenantoj volis paroli kun la artistoj.

Entute tiu kongreso montris, kion eblas fari el GEK. Kiel komuna aranĝo kun Esperanto-asocio el proksima najbara lando, ĝi havas la necesan internaciecon. Bona elekto de muzikistoj por la vespero helpas akiri la bezonatan kvaliton kaj distriĝon.

Hej, hej, vi la nizoj

Nuntempe miaj pensoj ofte iras al la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo, Ukrainujo. Mi aliĝis dum la silvestra balo, de la 2a JES, duonan horon antaŭ la nova jaro en Ukrainujo. Ankaŭ miaj spertoj en la diskoteko kontribuas al tio, ke mi ofte pensas pri Ukrainujo.

La plej bona kanto por tiaj momentoj estas Hej la nizoj de JoMo, kiun La Kuracistoj ofte ludas dum koncertoj, ekzemple dum la jarŝanĝiĝo. Ĝi estas la plej bona kanto de la “verda albumo” de JoMo. Mi ankoraŭ bone memoras, kiel mi aŭskultis ĝin, dum ni veturis tra neĝkovritaj stratoj en Rotenburg/Wümme dum la Internacia Seminario en 2001/02.

Mi trovis multegajn versiojn de tiu kanto, kiu estas origine en la pola, en la reto. Jen tri, kiuj aparte plaĉas al mi:

Hej Sokoly
tradicia versio – tre simila al tiu de JoMo

voĉa versio – tre melodia, plena sono

Гей, Соколи (en la ukraina!)

Mi kaj eĉ mia gitaro nostalgias pri…

Do, kiu diris, ke mi ne plu povas pozitive influi aferojn en Esperantujo? Foje nur temas pri “koni homojn” aŭ “scii, kiel kontakti ilin”. Ankoraŭ mankis artisto por la Germana Esperanto-Kongreso en Münster (2011-06-10 ĝis 2011-06-13). (La Kuracistoj, mia propra grupo, ludis tie jam en 2008 en Essen.) Mia patro demandis min pri diversaj artistoj, alskribis kelkajn, sed ĝis antaŭ nelonge sen kontentiga rezulto.

Hodiaŭ venis rapidega respondo de JoMo! Kaj estis mi, kiu servis kiel konekta persono inter organizanto kaj artisto. Eble mi nur estas eta rado en la granda maŝino, sed mi scias, ke mi povas fari diferencon. Kaj tiu sento estas tre kontentiga.

Vivu vian vivon, estu libera

Dum la 65a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Liberec okazis pluraj koncertoj. Tiun de Pech mi jam menciis hieraŭ. Unu etosa kulmino certe estis la multlingva koncerto de JoMo sur la merkata placo de Liberec. Li kantis en dekoj da lingvoj. Nur malhelpis je la fino la paso de la tempo – je malfrua horo finiĝis la permeso koncerti tie. Alvenis multaj lokaj personoj, kiuj interesiĝis pri la muziko. Oni faris anoncojn en Esperanto kaj en la ĉeĥa. Krome ĉe la rando de la publiko atendis Ĉeĥoj kun faldfolioj por informado. Mi aparte memoras unu Liberecanon, kiu staris meze de la dancantaj esperantistoj kaj estis tute bonhumura.

En la reto mi trovis du videojn pri tiu koncerto. En unu JoMo kantas en la hispana en la alia en la ukraina kun akompano de Kim.

La Kultura kaj Lingva Festivalo (KLF) okazis dum alia tago je la sama loko. Ankaŭ tiam interalie JoMo kantis.