Arkivoj de etikedoj: esperanto

Ni ŝirmiĝas inter muroj de solec’

Kio restas por diri pri la koncertoj dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo)? Post enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo, mi ne plu frekventis iun koncerton fakte.

Dum la novjara nokto okazis kvizo. La 2an de januaro unue koncertis Tone (kiu jam aperis dum la koncerto de Jonny M kiel gastmuzikisto), poste Danghera kaj Kim (kiujn mi jam konis kune de la 3a JES). Nekutime aldoniĝis la vespero de la 3a de januaro, ĉar la JES daŭris ĝis la 4a. Post la internacia vespero ankoraŭ koncertis La Perdita Generacio (LPG).

Aldoniĝas la gufujo-koncertoj, kiujn mi ĉiujn komplete maltrafis: La 30an de decembro koncertis Gijom Armide, la 1an de januaro ĴeLe (Lena kaj Ĵenja Wilke) kaj poste LPG kaj la 2an de januaro unue Inicialoj DC kaj poste Johannes Mueller.

Kvankam mi ĝenerale aprobas la ideon de programo en la gufujo, tio ĉio laŭ mi estis evidente tro. Tio blokis la gufujon dum horoj, tiel ke mi mem havis problemojn, foruzi mian tasopason, ĉar dum multaj noktoj mi simple maltrafis la malmultan “liberan” tempon de la gufujo. Aldone oni uzis teknikaĵojn por tiuj koncertoj (iomete kontraŭ la tradicio) por surbendigi ankaŭ ilin. Sed tio signifis, ke ne povis okazi diskoteko tiam. Do la mesaĝo estas klara: Gufujo-koncertoj volonte, sed ne tiel, ke ili malebligas diskejon aŭ spontanean teumadon kun parolado.

Aliflanke tiel mi pasigis pli multan tempon en la trinkejo. Ĝi havis bonan teamon ĉifoje, kiu diligente laboris. Krome la ĉambro estis farita por trinkejo kaj havis veran etoson – tute male al tiu de la 3a JES! En la trinkejo plurfoje okazis karaokeo (ankaŭ tio iom tro ofte kaj longe laŭ mi – kiu ne ŝatas tion, devis fuĝi), sed krome oni montris muzikvideojn. Dum la novjara nokto mi eksidis kaj mem iomete surmetis videojn, tiel iĝante VĴ Kunar (nova afero!). Tio kunkreis bonan etoson. Cetere la trinkejo disponigis kafon dum la posttagmezoj – tre bona ideo!

Eĉ se mi ne partoprenis tiujn menciitajn koncertojn, mi povas almenaŭ ligi al diversaj videoj faritaj dum ili. Filmis Sjoerd Bosga kaj Irek. Bedaŭrinde ŝajne ne plu eblas rekte enmeti videojn de Ipernity, tiel ke mi nur povas ligi al ili:

  1. Tone – Verva Virin’
  2. LPG – La kosma aventuro
  3. Tone & Jonny M. – Eterna lumo

Inicialoj DC (i.d.c.)

Kim kun Danghera: Ska-virino

La Perdita Generacio (LPG): Lulkanto por piratoj

ĴeLe: Ukraina popolkanto

Gijom Armide: Viaj bukloj

Jen nova jar’, jen nova jar’

La plej grava vespero de la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) kompreneble estis la silvestra balo. Mi jam skribis pri enkondukajn vortojn kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj tiu de Jonny M. Post tiu jam estis la nokto de la jarŝanĝiĝo.

Eble mi unue perdu kelkajn ĝeneralajn vortojn pri la DĴj dum la tuta aranĝo. Estis tre multaj kaj tre diversaj. Ĉeestis iu Melanie, kiu surmetis bonan elektronikan muzikon, se mi ĝuste memoras. Platano aŭskultigis interalie remikson de “Mr Loverman” de Shabba Ranks. Tiu kanto estis furoraĵo dum la Internacia Seminario (IS) en Bad Kleinen en 1992/93! Multa nostalgio alvenis…
Éric Languillat, ankaŭ konata kiel Inicialoj DC (aŭ i.d.c.), estis la plej granda agrabla surprizo. Li surmetis multegajn germanlingvajn kantojn, ekzemple Kraftklub, Françoise Cactus (“Liebe zu dritt”) kaj Klee (“Gold”). Precipe la lasta bonege kongruas al lia propra muziko.

La silvestra balo havis siajn fuŝetojn: Antaŭ noktomezo okazis neniuj klasikaj paraj dancoj. La dancokonkurso komenciĝis nur post noktomezo. Ĉar la trinkejo daŭre funkciis en la kelo, multaj homoj post la silvestra bufedo kaj noktomezo iris tien, tiel ke la salono ne estis tiom plena kaj ne ĉiuj festis en unu granda ĉambro. Ankaŭ mi mem devas transpreni parton de la kulpo, ĉar per kelkaj muzikelektoj mi forpelis la homojn (kio mirigis min, ĉar ne estis nekutima elekto); tamen ili almenaŭ ankaŭ revenis.

Tamen tiuj malbonaĵoj ne ruinigis la ĝeneralan sukceson de la vespero, kaj aliaj aferoj bone funkciis. Iam oni interrompis la diskotekon, por ke La Perdita Generacio (LPG) kantu “Jen nova jar'” (mi nur poste eksciis, ke tio estas origine kanto de ABBA kun la nomo “Happy New Year”). Kvankam mi kutime pretas veti ĉiun sumon, ke tia haltigo de la diskejo detruas la etoson kaj dancemon, ĉifoje ne estis tiel. Eble pro tio, ke la preparado de LPG ne daŭris longe kaj la sono estis bona. Ĉiel ajn estis mia ŝanco por para danco, do mi ne havas kialon por plendi.

Mi mem kvazaŭ komencis la muzikan parton de la vespero, ĉar mi surmetis kantojn el la filmo Stiljagi por la Moskva nova jaro (same kiel dum la 3a JES). Tio dancigis kelkajn homojn, precipe la Rusojn kompreneble, dum kelkaj kantoj. La vera diskoteko komenciĝis nur iom poste.

Post miaj spertoj dum la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo), mi denove prepariĝis (same kiel por la lasta nokto de la 2a JES). Krome miaj teknikaĵoj denove funckiis, male al dum la SES.

Por la nova jaro en Finnlando kaj Ukrainujo je la 23a, mi surmetis muzikon el tiuj landoj. Bedaŭrinde mi elektis la malĝustan kanton por Finnlando; ĝi ne estis tiom dancebla kiel tiu, kiun mi intencis. Same kiel unu jaron antaŭe, ĉarma Ukrainanino helpis min kun Ukraina muziko. Tio fakte kaŭzis tre bonan rezulton. Ankaŭ mia iomete tekna versio de “Hej, sokoły” kreis ĝojon ĉe la dancantinoj.

La plej granda honoro por mi kompreneble estis, ke mi rajtis DĴumi ĉirkaŭ noktomezo mem, same kiel kvin jarojn antaŭe kaj la duan fojon entute. Eĉ se mi antaŭe iomete fuŝis: Ĝustatempe antaŭ la jarŝanĝiĝo la granda amaso plenigis la salonon kaj mi distris ilin. Kaj kia kulmino estis, kiam mi surmetis “The Final Countdown” kaj ĉiuj saltis antaŭ mi!

Kiel unu el la unuaj kantoj por la nova jaro, mi surmetis “First Contact” el la sonŝpuro de la samnoma filmo. André Müller (n_true), grandega ŝatanto de tiu filmo, atente aŭskultis kaj iam finfine rekonis ĝin. Tio estis alia persona tradicio de mi – mi faris same kun peco el la filmo “Donnie Darko” kaj elgrande en 2007/08.

La boneco de la nokto montriĝas en tio, kiom longe mi festis. Mi restis veka ĝis la 11a matene kune kun tri aliaj kaj partoprenis la novjaran bufedon.

Se vi estas bona homo

La 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) ofertis plurajn muzikajn kulminojn. Post enkondukaj vortoj kaj unuaj koncertoj kaj la koncerto de mia propra grupo La Okulvitroj, la vico venu al Jonny M. Lia kanto “En somero” estis furoraĵo en 2010 kaj 2011, mi renkontis lin persone unuan fojon dum la 3a JES, kaj nun mi spertis lin koncertante. Jam kiam li DĴumis unu jaron antaŭe, li foje prezentis kantojn de si, ekzemple “En somero” kaj “Rilaksu”. Krome mian atenton kaptis la germanlingva “Keine Lust”. Sed nun li alvenis kun multaj novaj kantoj en Esperanto.

Kaj kion diri? Mi ŝategas tion! Mi mem miras pri tio, ĉar kutime mi reagas ne tiom entuziasme al naive gaja muziko. Sed mi ŝatas la klaran voĉon, la facile kompreneblajn tekstojn, kiuj ŝajne tute nature kongruas al la muziko, kiam Jonny M kantas ilin. Kaj la ideoj esprimitaj estas idealismaj kaj ne nur bone harmonias al idealoj en Esperantujo, sed ekzemple al Freundeskreis, kiuj laŭ mi estas pinto de (intelekte idealisma) germanlingva hiphopo. Ĉu krome estas hazardo, ke alia granda regeoartisto el Germanujo, nome Gentleman, havas simile melodian sonon en sia voĉo?

“Mi volas diri dankon” estas kompreneble unu refreno, kiu restis en mia memoro. Iam eksonis malrapida kanto pri internacia amo, kaj kvankam mi ne tiom bone eltenas tiun temon (kiam ne estas iu virino, kun kiu mi dancas), mi ŝatis ĝin. Sed la unu kanto, kiu superis ĉiujn, estis “Bona homo”. La muziko kaj la refreno tuj eniris mian orelon kaj restis en mia kapo. Neniu miraklo, ke mi kantis ĝin parte dum trinkeja koncerto en januaro en mia hejmurbo Münster.

Jonny M (interalie: “Bona homo”, la unua kanto)

La aliaj homoj (ekzemple Stela, kiu estas same kritikema kiel mi) opiniis grandparte same, kaj mi aŭdis nur unu kritikan voĉon, kiu ne ŝatis ĝuste tiun naivan feliĉecon. Mia propra grupo “La Okulvitroj” komencis la vesperon, sed Jonny M kaj ni ne konsideris nin la antaŭgrupo. Ni estis ambaŭ bonegaj.

Sed ĉifoje kun sukces’

Post la enkondukaj vortoj kaj la pritrakto de la unuaj koncertoj dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo), finfine venis la tempo por skribi pri la grava evento, kiun mi jam kelkfoje menciis en antaŭaj enskriboj.

Naumburg/Saale estis la loko de mia plej granda muzika malsukceso. Dum la Internacia Seminario (IS) en 203/04 tie okazis la tria koncerto de mia grupo “La Kuracistoj”. La unuan fojon ni koncertis kiel kompleta rokmuzikgrupo, do kun drumo. Ni plivastigis nian repertuaron, ne plu prezentante nur tradukojn de “Die Ärzte”-kantoj al Esperanto, sed ankaŭ tri reludversiojn: “Longe for” de Persone, “Mi kaj ŝi” de Amplifiki kaj “En kaĉ'” de Team’. Sed la koncerto iĝis kompleta katastrofo: La elektra kurento foriris plurfoje, la homoj ne entuziasmiĝis kaj ni neniom kreis la etoson, kiun ni intencis. Mi finis la vesperon serioze ebriigante min kaj farante kelkajn noticojn, kio misiris kaj kio tamen estis bona. Post tio la grupo preskaŭ disfalis. Nur restis Sebastian kaj mi. Tute neatendite ni festis furoran revenon dum la Internacia Seminario (IS) 2005/06 en Xanten kaj poste aperis sursceneje duope (foje kun plia kantistino), en la gufujo aŭ kiel gastmuzikistoj en koncertoj de aliaj artistoj, sed neniam denove en plena roka konsisto.

Simile malagrablan sorton spertis la grupo 42 el Lepsiko. Antaŭ ilia koncerto dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald, ilia basistino forlasis la grupon, tiel ke ili ŝrumpis al duopo. Devis helpi ilin diversaj gastbasistoj. Mi tre bone rilatis al la du restantaj muzikistinoj, la fratinoj Geyer.

Kantisto kaj basisto el unu grupo, gitaristino kaj drumistino el alia – se oni rekte mencias tion, evidentiĝas la ideo, kiu venis al mi iam en 2011 aŭ komence de 2012: Kial ne kunigi la fortojn?

La unuaj planoj konkretiĝis dum mia vizito en Lepsiko, kiam mi aŭdis de la du fratinoj mem, ke ili interesiĝis pri pli granda Esperanto-kantorepertuaro (kiun Sebastian kaj mi havis post tiom multaj jaroj). Dum muzikado en Paderborn kaj provludado en Münster Sebastian kaj mi prepariĝis.

Sed daŭre ni ne ludis kvarope ĉiuj kune. Tio estis granda risko, ĉar interalie pro nesufiĉa kuna ekzercado la koncerto de la Kuracistoj fiaskis en 2003/04. Tial ni decidis, veni al la JES unu tagon pli frue, do la 27an de decembro. Tio tre konvenis al mi, ĉar mi ĉiel ajn jam pro la tradicio ne restas hejme dum tiu tago!

Ke ni entute jam povis provludi dum tiu tago, ŝuldiĝas al la laboro de du homoj: Unue menciindas Leo Sakaguchi. Kvankam ni anoncis nin tre malfrue, li tamen organizis la teknikaĵojn. Ĝenerale li ege bone prizorgis la artistojn kaj DĴjn dum la tuta semajno. Li ĉiam estis trankvila, demandis, ĉu ĉio estis en ordo, kaj provizis trinkaĵojn en fridujo apud la scenejo. Tio estis ege profesia kondutmaniero, do grandan dankon al li!

La alia brilulo estis Riccardo Blüher, la teknikisto el Naŭmburg. Jam dum la unua vespero li kaptis la etoson de ni. Ĉar li mem elradias bonan etoson, li bonege kongruis al Esperantujo. Cetere li ludis en propra bando. Dum la tuta semajno li surbendigis la koncertojn tra la miksilo. Tio poste servis kiel fonto por muziko uzita en Varsovia Vento kaj Muzaiko.

Kiel salono por la vespera programo servis la diskoteko. Oni ne plu uzis la tutan manĝejon kaj la scenejon apud la DĴ-angulo, kio estis tre bona decido. En tiu pli malgranda salono, kiu rezultis el tio, la sono estis bona. La sola malavantaĝo estis, ke la baso bruis sufiĉe ekstere, ankaŭ en la gufujo. Pro tio nia komuna ludado ne plu estis sekreto. Sed la decida afero estis, ke ni povis uzi unu vesperon kaj plurajn posttagmezojn por provludi. Nur tiel ni havis la tempon por eltrovi, kion ni sukcesus prezenti kune kaj por interkonsenti pri kantolisto.

Tio ankaŭ grave kontribuis al tio, ke mi sentis min komforte sur la scenejo. Mi sciis, kie mi povus moviĝi sen ĝeni la aliajn. Grave estis, ke mi kantis preskaŭ ĉion parkere. Tiel ne estis io inter la dancejo kaj mi – alia afero, kiun mi estis misdecidinta en 2003/04. Nun helpis la regula kantado en trinkejo en Münster, ĉar la situacio ŝajnis jam kutima al mi kaj mi havis pli bonan senton kun la mikrofono.

Por la vespero, mi tradukis unu kanton de 42 al Esperanto. “Down the Street” iĝis “Laŭ la strat'”. Aldone mi verkis Esperanto-tekstojn laŭ “We Will Rock You” de Queen. Mi mem miris pri mia efikeco, ĉar dum la pasintaj jaroj mi ne verkis tiom rapide. La unuan fojon mi prezentis kanton de Die Ärzte en Esperantujo sen traduko, nome “Schrei nach Liebe”. Tio estis unu el la gravaj kantoj el mia junulaĝo (kiam mi havis 17 jarojn, ĝi estis aktuala). Helen Geyer dum tiu kanto kunkantis en la saksa kaj Riccardo transprenis la drumon. Por la unuaj kantoj, kiuj venis el la repertuaro de 42, Hanne kantis (kaj mi nur iomete helpis).

Oficiale en la programo estis nur 42, sed homoj kompreneble rekonis la reston de La Kuracistoj. Kaj kune ni nomis nin La Okulvitroj, laŭ propono de unu el la knabinoj dum la provludado. Jen la kantolisto de la 30a de decembro 2012:

  1. Jimmy
  2. Sweet Lady
  3. Whatever You Want
  4. Laŭ la strat’
  5. Ne plu
  6. Solege en la nokt’
  7. Westerland
  8. Junula amo
  9. Mi kaj ŝi
  10. Jen alkohol’
  11. Hej la nizoj
  12. Schrei nach Liebe
  13. Ni vin rokos
  14. La Bamba

Aldonaj informoj:
Kantoj 1-4 estas el la repertuaro de 42 kaj originaloj de ili.
Kantoj 1-3 estas en la angla.
Kanto 4 estis freŝe tradukita por tiu koncerto.

Kantoj 5-8 estas el la repertuaro de La Kuracistoj kaj tradukoj (origine de Die Ärzte).
Kanto 9 estas origine de Amplifiki kaj regula reludaĵo de La Kuracistoj; verkita de Kim J. Henriksen.

Kanto 10 estas kombino de “Jen nia mondo” kaj “Alkohol'”, origine de La Vipoj (Roĉjo kaj mi). Roĉjo kunkantas dum tiu kanto.

La Okulvitroj: Jen alkohol’

Kanto 11 estas traduko el la pola; en Esperantujo diskonigis ĝin JoMo; ĝi estas regula reludaĵo de La Kuracistoj.

Kanto 12 estas en la germana (kaj saksa) kaj origine de Die Ärzte.

Kanto 13 estas origine de Queen; la Esperanto-tekston, kiu ne estas traduko de la origina teksto, mi verkis por tiu koncerto.

Varsovia Vento uzis kelkajn kantojn de la koncerto jam en sia 86a elsendo, nome 4, 10, 13. En la sama elsendo aperis intervjuoj kun la fratinoj Geyer kaj mi. Muzaiko uzis la kantojn 4, 6, 10 kaj parteton de La Bamba. La surbendigojn faris Riccardo Blüher. La mikson por Muzaiko faris Melono.

Post tiom da klarigoj, kion diri pri la koncerto? Al Stela mia kantado tute ne plaĉis. Kaj post aŭskultado de la surbendigoj mi devas konfesi, ke ni ofte fuŝis. Dum la koncerto ekmalfunckiis mia kantomikrofono (neniu koncerto sen teknikaj problemoj – longjara tradicio en Esperantujo!), sed feliĉe ni havis unu troan kaj mi rapide ŝanĝis al tiu, sen ke la muziko haltis.

Sed malgraŭ ĉio, tute sincere: Ni sukcesis! Ni distris kaj dancigis la homojn. Oni ne refaris la eraron de 2003/04, kiam oni provizis seĝojn, kaj ĉifoje estis sufiĉe malluma ĉambro kun malmulta spaco, do idealaj kondiĉoj por ekdanci. Kaj mi eĉ faris ŝercon rilate al VVĈP (Verd-Varmaj Ĉili-Piproj), surmetante ŝtrumpon dum anoncado de unu kanto. (Mi metis la ŝtrumpon sur la manon tamen…)

Naŭ jarojn post unu el la plej grandaj muzikaj seniluziiĝoj en mia vivo, mi revenis al la sama loko kaj refaris tion, kion mi volis fari jam antaŭe – sed ĉifoje kun sukceso! Lokoj ĉiam alportas memorojn, kaj mi devis alfronti mian malnovan timon, ke mi simple ne taŭgas por vera rokmuzika koncerto. Sed per tio ĉi mi kvazaŭ korektis la pasintecon – kiel en la filmo Reen al la estonteco (Back To The Future)!

Esti kantisto en rokgrupo estis mia granda revo – kaj ĝi iĝis realo! Pro tiu subita muzika sukceso, mi sentis min denove kiel en filmo.

Post la koncerto, mi ne bezonis alparoli la virinojn – ili alparolis min! Kaj krom la unu negativa opinio, kiun mi jam menciis supre, ĉiuj aliaj ege laŭdis nin. Estis ankaŭ kelkaj, kiuj memoras la unuajn jarojn de la Kuracistoj, tute ne rekonis min laŭ aŭskultado de ekstere kaj estis tute surprizitaj, kiom bonaj ni iĝis.

Kio pri la estonteco de La Okulvitroj? Nenio estas deviga, ni havas multajn eblojn. Ni povas daŭrigi laŭ la libera tempo, kiun ni havas.

Ĵetu vian cerbon

La serio de enskriboj pri Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, ankoraŭ ne finiĝis. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio, la KKPS en novembro 2012, mi nun finfine vortumu miajn spertojn dum la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale, Germanujo.

Unu momenton, tiu loko sonas konate. Jes, ĝuste, la Naumburg, en kiu okazis jam la 47a Internacia Seminario (IS) en 2003/04 (vidu ankaŭ la fotoalbumon, kiun faris mia frato kaj kiun mi republikigis ĉe Ipernity). Do estis reveno al la sama loko post naŭ jaroj… kaj tio kompreneble alportis memorojn por mi, sed pri tio mi skribu poste.

Unue mi listigu la aliajn fontojn, kiujn mi trovis pri la 4a JES en la reto. Tial estas bone, ke mi verkis mian raporton kelkajn monatojn poste, ĉar tiam mi povas pli facile kompili ĉion:

Kio ĝenerale direblas pri la 4a JES? Finfine ĝi denove daŭris unu semajnon, eĉ se dum iom nekutimaj datoj (28a de decembro ĝis la 4a de januaro). Kun 259 partoprenintoj el 34 landoj, ĝi estis dece granda kaj sufiĉe internacia. Kaj entute estis 91 Germanoj – preskaŭ la sama kvanto kiel dum la sukcesaj jaroj de la Internacia Seminario (IS). Tamen necesas ankaŭ atentigi, ke povintus esti pli multaj partoprenantoj, ĉar okazis preskaŭ neniu varbado. La aliĝilo pretis rekorde malfrue. Mi mem proponis varbi dum la SES. Tie aparte indis varbado, ĉar venis multaj novuloj, kiuj ankoraŭ tute ne konis Esperanto-renkontiĝojn. Sed mi ricevis neniun respondon de la JES-organizantoj. Kaj konsiderante, ke por JES kuniĝis du aranĝoj kun kune proksimume 400 partoprenantoj, eĉ 259 estas magra rikolto.

raporto en la Germana televido

impresoj de Céline Bernard

Pri la vespera programo mi tamen tute ne povas plendi. Denove ĝi estis deca por eta muzika festivalo. Aliaj plendis, ke okazis preskaŭ nur koncertoj, sed laŭ mi tio estas bona evoluo (malfacilas prezenti teatraĵon bone).

La 29an de decembro, la vesperon malfermis Platano (La Pafklik’). Same kiel jam kelkfoje – la pasintan fojon dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo – mi helpis, surmetante la muzikon. Dum unu kanto Platano, Jonny M kaj mi eĉ repis triope!

Poste koncertis JoMo, kiu interalie kantis “Jen alkohol’“, la kunmeton de “Jen nia mondo” kaj “Alkohol'”, kiun dum la SES elpensis kaj prezentis Roĉjo kaj mi sub la nomo “la VIPoj”. Dum SES estis ankaŭ la unua fojo, dum kiu JoMo transprenis la kanton al sia repertuaro. Ĉifoje li ŝanĝis iomete la tekston. Dum “La Bambo” mi kompreneble volonte denove helpis lin rilate al kantado.

Nova freŝa paĝ’

Hieraŭ mi jam skribis pri mia ĉijara muzika aktiveco. Antaŭ kelkaj tagoj mi krome denove estis aktiva por Esperanto-muziko. La novaj TTT-paĝoj por Esperanto en Germanujo iom post iom pretiĝas, kaj mia tasko estis, verki bonan enhavon por tiu pri muziko. La adreso estas agrable simpla:

www.esperanto.de/musik

Sed kion enmeti? Mi longe ne sciis. Tiam subite mi kompilis kelkajn ligojn (uzante ankaŭ kelkajn, kiuj tie jam estis), mallongigis la enkondukan tekston al du frazoj (laŭ mi ĉefe gravas la difino kaj la aktiveco de Vinilkosmo – kaj la paĝo jam estis preta!

Mi ne scias, kiom ofte ĝi ŝanĝiĝos. Krome la ligoj povas esti interesaj por esperantlingva publiko – mi ja ĉiam denove spertas, ke eĉ esperantistoj ne scias multon pri Esperanto-muziko. Do jen la nuntempa enhavo de la paĝo:

Esperanto-muziko estas ĉiu speco de muziko kun tekstoj en Esperanto. La diskeldonejo Vinilkosmo specialiĝis pri Esperanto-muziko kaj vendas KDjn kaj MP3-dosierojn.

fontoj en la reto:

Kial ĉiuj bonaj aferoj devas veni al fino?

Antaŭhieraŭ mi skribis pri koncerto en la trinkejo “Heile Welt” en mia hejmurbo Münster. La monata muzikado tie sendube estis unu el la plej gravaj malkovroj, kiujn mi faris en 2012. Bedaŭrinde la 16an de januaro ĉijare mi estis lastfoje. Sed tiu GrooveGipfel (“gruva kulmino”) ankoraŭ donis al mi la ŝancon, montri mian muzikan talenton.

Mi prezentis la unuan strofon de “Ĉu vi pretas!?” de Dolcxamar, improvizis refrenon kun la vorto “GrooveGipfel”, kantis la refrenon de “Bona homo” de Jonny M, “Laŭ la strat'” (origine “Down The Street” de 42), unu strofon kaj la refrenon de “Ne multe pli (kaj tiel plu)” de Stephan Schneider. Krome mi kantis la strofojn de Alpenrap de Erste Allgemeine Verunsicherung kaj la refrenon de Good Times de Chic al la famega basa ripetfrazo. Dum la bando ludis drumenbason, mi kantis la unuan strofon de Sie ist weg kaj la duan de Einfach sein, ambaŭ origine de Die Fantastischen Vier. Plia repado okazis, kiam mi prezentis la unuan strofon de mia propra kanto La premiero. Iam alia muzikisto kantis malrapidan kanton en la franca kaj mi aldonis la frazon “Chissà se stai dormendo” el la samnoma kanto de Jovanotti. Belega vespere, kaj tre bedaŭrinde, ke verŝajne estis la lasta fojo por mi, ĉar nuntempe mi laboras en alia urbo dum la semajno. Sed kiu scias, kion alportos la estonteco? Kaj tiu sperto estis grava paŝo al mia propra muzika evoluo.

La estrino de la trinkejo cetere estis invitinta min al sia naskiĝtagfesto la 25an de decembro kaj al silvestra festado en la trinkejo. Bedaŭrinde mi devis nei ambaŭ, ĉar dum kristnasko mi estis ĉe mia familio kaj dum silvestro mi tradicie ne estas hejme.

Kolapsas tondre muroj

Ĉar mi jam menciis strangajn renkontojn inter rokmuziko kaj ŝlagro hieraŭ, mi povas tuŝi la temon de la hodiaŭa tago, nome la Eŭrovido-kantokonkurso. Mi ne ĉiam skribas pri ĝi, sed la partopreno kaj venko de Lordi en 2006 kaj tiu de Lena en 2010 meritis enskribojn. Krome poste mi eltrovis, ke la venka kanto de Ruslana en 2004 estas deca kanto por la Ukraina nova jaro.

Lordi: Hard Rock Hallelujah (2006)

Bedaŭrinde dum la pasintaj tagoj mi legis en la reto pri la konkurso kelkajn tre negativajn komentojn de “esperantistoj” (kiuj tamen ne regis ortografion aŭ n-finaĵojn – tio jam diras ĉion). Reale esperantistoj havas bonajn kialojn, ĝoji pri tiu Eŭropa evento. Nur unu el ili estas, ke Esperanto-artistoj jam kelkfoje aperis en ĝi.

La plej konata ekzemplo estas la iama klavaristino de Dolchamar, kiu estis parto de gajninta grupo Lordi. Tio kompreneble siatempe kreis grandan intereson en Esperantujo kaj pro tio ekzistas Esperanto-traduko de la venka kanto, legebla en artikolo ĉe Libera Folio. En la sama artikolo oni citas Patrik Austin, kiu bonege resumas, kial tute bonas la partopreno de Esperanto-artistoj en tiu konkurso (eĉ se en aliaj grupoj kaj sen kantado en Esperanto): Tio montras, ke Esperantujo havas muzikistojn, kiuj havas sukceson kaj kvaliton ankaŭ ekster Esperantujo.

Pasintan jaron Micke Englund, la leganda gitaristo de Amplifiki, estis parto de grupo, kiu partoprenis en la Sveda nacia konkurso por la partopreno en la Eŭrovido. La grupo sukcesis sufiĉe longe, tamen je la fino devis cedi la lokon al alia (kiu cetere gajnis poste la Eŭropa konkurso).

Thorsten Flinck & Revolutionsorkestern: Jag Reser Mig Igen (2012)

Pri tiu partopreno mi legis sufiĉe ofte en la reto. Sed verŝajne malpli konata estas la fakto, ke ankaŭ la grupo Asorti el Litovujo partoprenis en sia nacia antaŭkonkurso! Mi trovis la videojn hazarde, kiam mi serĉis Asorti-videojn.

Sepa ir „Asorti” – „Money” (2012)

Interese estas, ke krom la drumisto estas la sama ensemblo, kiun mi estis spektinta kelkajn monatojn antaŭe dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando). Tie mi ankaŭ spertis ilin la unuan fojon kiel dancigan grupon. La funka sono en la videoj estas sufiĉe konvinka, agrabla surprizo, konsiderante ke mi memoras ilin origine ĉefe kiel ŝlagro- kaj popmuzikistojn.

Sepa – Quit drinking! (2012)

Mia sovaĝa mondo

Mi jam rakontis, kiel mi pasintjare regule kantis en la trinkejo “Heile Welt” en mia hejmurbo Münster. Fakte estas mia merito ke, tiel ke la 13an de novembro tie okazis koncerto de la duopo “Schallermann”. Kio okazis? Konatulo vidis ĉe Facebook, ke mi rilatas al la evento GrooveGipfel, telefonis al mi por ekscii pli kaj mem aperis tie kiel nemuzikanta gasto en julio. Lin mi jam aŭskultis kiel muzikiston komence de 2011 dum privata festo, dum la alia muzikisto estis la persono, kiu donis al mi la surbendigon de la pasiono en la sama jaro.

Dum la vespero la trinkejo estis plenplena. La grupo prezentis bonan elekton da kantoj, interalie “Westerland” de Die Ärzte. Kompreneble mi kunkantis, ĉifoje transprenante la duan voĉon. Poste oni diris al mi, ke mia kantado estis tre bona! Schallermann krome prezentis “Take Me Home, Country Roads” en regeoversio (kun rastabukla paruko). Poste ili proponis, ke ankaŭ aliaj muziku, sed mi rezignis pri la oferto, ĉar mi ne volis gitarludi kaj kanti samtempe kaj neniu alia pretis transpreni la gitaron. Inter la neuzita repertuaro, mi vidis plurajn aliajn kantojn de Die Ärzte, kio tre ĝojigis min.

Sed se mi jam mencias Die Ärzte kaj nekutimajn reludversiojn, tiam menciindas alia afero: Antaŭ kelkaj monatoj mi legis artikolon pri la nova albumo de Heino, la famega Germana ŝlagrokantisto. La bloganta advokato Markus Kompa, kiu ankaŭ loĝas en Münster, informis pri tio, ke Heino surbendigis albumon, kiu komplete konsistis el reludversioj. La originaloj estas germanlingvaj kaj ĉiuj pli malpli famaj. Unu kulmino sendube estas la Heino-versio de Junge.

La originalo de Die Ärzte

(Cetere ekzistas Esperanto-traduko kun la nomo “Filo”, kiun verkis Stephan Schneider. Li ankaŭ jam kelkfoje prezentis ĝin.)

partetoj de la tuta Heino-albumo:

Laŭ muziko kaj kantado la Heino-versio de “Junge” estas tute en ordo, eĉ surprize bona por Heino (kiu montras memironion rilate al la titolbildo de la albumo). Die Ärzte mem ne povas pleni pri la reuzo de sia kanto, des malpli, ĉar ili mem reludis ŝlagron – sen iu indiko de ironio.

En mia menso formiĝas grandioza metafor’

Hieraŭ mi skribis pri la unua komuna muzikado de Sebastian kaj mi ekde unu jaro kaj duona. Por realigi, kio jam delonge estis en mia kapo kaj kio konkretiĝis kiel ideo por nova muzikprojekto, ni renkontiĝis la 3an de oktobro (nacia festotago de Germanujo, do libera tago) en Münster. Tute male al la sperto fine de aŭgusto, tiu dua provludado funkciis bonege! Ni apenaŭ devas akordiĝi pri io ajn; ni muzikis kun la sperto de multaj jaroj sub la nomo La Kuracistoj. Nun montriĝis la frukto de multfoja prezentado de kantoj, ekestis la mirinda facileco de rutino.

Ni eĉ havis sufiĉe multajn kantojn por du koncertoj! Kaj ni finis ĉion en nur unu tago.

por roka konsisto:

  • Junula amo
  • La okulvitroj de Buddy Holly
  • Westerland
  • Sen vi
  • Ne plu
  • Vi volas kisi
  • En kaĉ’ (origine de Team’)
  • Hej la nizoj
  • Longe for (origine de Persone)
  • Jen alkohol’ (nova versio de “Jen nia mondo”)
  • Por ĉiam
  • Ĉu jam ĉio?
  • Al la liberec’
  • Birdo, flugu for (Szállj el kismadár en Esperanto)
  • Emejlj fel (en la hungara, origine de Ladánybene Huszonhét)

por la gufujo:

  • Kaj mi ploras
  • Suno, palmoj kaj somer’
  • Nur pro vi
  • Solege en la nokt’
  • Misteroland’
  • Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)
  • Kisu min, ho kara
  • Duona amkanto

Mi tamen ankoraŭ ne rakontis, por kiu okazo tio estis. La reston de la vojo mi pritraktos alian fojon.