Afiŝoj kun etikedo ‘esperanto’

Lasu ĝin kreski

dimanĉo 17 Aprilo 2011

Se mi jam skribas pri kantoj el la 1960aj jaroj (Reflections Of My Life, No Milk Today kaj World Without Love), unua alia meritas mencion. Ĝi ne troviĝas inter miaj plej ŝatataj, sed havas interesajn ligojn al du filmoj.

The Troggs: Love Is All Around

Fakte la originalon mi ne tiom bone konis kiel la reludversion de Wet Wet Wet (kiu tamen sonas kiel glata popmuziko). Ĝi famiĝis tra la filmo “Kvar geedziĝfestoj kaj unu entombigo“.

Vere ridigis min tamen la parodio en la filmo “Fakte amo“. Tiu iama la rokstelulo Bill Mack (Bill Nighy) pro mono surbendigas reludversion, per kiu li volas krei kristnaskan furoraĵon, “Christmas is All Around”. La frazo “Come On And Let It Grow” ŝanĝiĝas al “Come On And Let It Snow”. La karaktero faras multajn cinikajn kaj frape malfermajn komentojn. Li savas la romantikan komedion kontraŭ troa kiĉeco.

De la kanto cetere ekzistas Esperanto-traduko de Giuseppe Castelli. Ĝi nomiĝas “Amo min ĉirkaŭas”.

The Troggs, la origina grupo, estis ankaŭ konataj pro du aliaj kantoj, nome “With A Girl Like You” kaj “Wild Thing”. La unua iam aperis en varbaĵo, verŝajne en la 1990aj jaroj, sed mi ne plu memoras la detalojn.

Kiam la infanoj ploras

sabato 16 Aprilo 2011

El mia malfrua infaneco resp. frua junulaĝo (malfruaj 1980aj / fruaj 1990aj jaroj) daŭre restis kelkaj kantoj en mia menso, kiujn mi tamen preskaŭ neniam reaŭdas. Estas ĝuste la baladoj kiuj sufiĉe bone trairis la teston de la tempo.

White Lion: When The Children Cry

Tiun kanton mi ĉiam ligas al la versio de “Crying In The Rain” de a-ha. La stilo kompreneble memorigas pri Mr Mister kaj ties kantoj “Wild World” kaj “To Be With You”.

Hej, hej, vi la nizoj

vendredo 15 Aprilo 2011

Nuntempe miaj pensoj ofte iras al la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo, Ukrainujo. Mi aliĝis dum la silvestra balo, de la 2a JES, duonan horon antaŭ la nova jaro en Ukrainujo. Ankaŭ miaj spertoj en la diskoteko kontribuas al tio, ke mi ofte pensas pri Ukrainujo.

La plej bona kanto por tiaj momentoj estas Hej la nizoj de JoMo, kiun La Kuracistoj ofte ludas dum koncertoj, ekzemple dum la jarŝanĝiĝo. Ĝi estas la plej bona kanto de la “verda albumo” de JoMo. Mi ankoraŭ bone memoras, kiel mi aŭskultis ĝin, dum ni veturis tra neĝkovritaj stratoj en Rotenburg/Wümme dum la Internacia Seminario en 2001/02.

Mi trovis multegajn versiojn de tiu kanto, kiu estas origine en la pola, en la reto. Jen tri, kiuj aparte plaĉas al mi:

Hej Sokoly
tradicia versio – tre simila al tiu de JoMo

voĉa versio – tre melodia, plena sono

Гей, Соколи (en la ukraina!)

Vi ne estas sola, malfermu viajn okulojn

ĵaŭdo 14 Aprilo 2011

Foje eĉ la radio ludas interesan muzikon. Lastatempe regule eksonas reludversio de kanto el la 1990aj jaroj. Tio trioble mirigis min: Unue, ĉar la reludversio sonas freŝe kaj konvinkas min, due, ĉar mi ankoraŭ memoras la originalon, kiu plaĉis al mi, kaj trie, ĉar mi ne atendintus, ke oni reludas kantojn el tiu jardeko, kiuj estis nur “malgrandaj” sukcesoj. Pri tiaj kantoj mi kutime informiĝas tra bandsalate.de. Jen por komparo ambaŭ versioj:

Mads Langer: You’re Not Alone

La originalon mi reaŭskultis. Mi tute ne memoris, ke ĝi estis tiom elektronika!

Olive: You’re Not Alone

Vi povas nomi min Al

merkredo 13 Aprilo 2011

Foje tre simpla muzikvideo estas tre efika. Jen kion amuzan rezulton sukcesis fari Paul Simon kun la helpo de komediisto Chevy Chase:

Paul Simon: You Can Call Me Al

Antaŭ jaroj, kiam mi ankoraŭ ne konis la titolon, mi ĝenerale memoris la kanton kiel “kun iu ligo al Afriko” kaj “kantita de Paul Simon” (cetere, kia muzika ŝanĝo post Simon & Garfunkel). Almenaŭ tiarilate mi ne eraris:

Paul Simon: You Can Call Me Al (en koncerto)

La teksto rakontas pri viro, kiu dubas. La ĝisnuna certeco estas for; ne eblas simple daŭrigi. Li faras multajn demandojn pri sia vivo kaj la estonteco. Ial tiu kanto nuntempe tre plaĉas al mi.

Terura loko por vivi – sed mi ne volas morti

mardo 12 Aprilo 2011

Post mencio de gravaj kantoj, kiujn mi ekkonis tra kasedoserio, mi ankoraŭ nomu trian ekzemplon (post antaŭhieraŭ kaj
hieraŭ). Denove estas kanto el la 1960aj jaroj (kvankam ĉifoje el la fino de la jardeko; mi longe pensis eĉ, ke ĝi estus jam el la fruaj 1970aj).

The Marmalade: Reflections Of My Life

Mi ŝatas ĝin, ĉar ĝi estas melankolia sed samtempe pozitiva. Kelkaj tekstolinioj aparte restis en mia memoro, sed mi nun ne volas citi ilin.

Neniu lakto hodiaŭ

lundo 11 Aprilo 2011

Kiam mi hieraŭ skribis pri kasedokolekto, pere kiu mi ekkonis multajn kantojn, tuj kompreneble venis ankaŭ alia ekzemplo al mia kapo: “No Milk Today” de “Herman’s Hermits”. Ankaŭ tiu ĉi kanto estis sukcesa en la 1960aj jaroj.

Herman’s Hermits: No Milk Today

Interese, ke la Germana komediisto Otto Waalkes surbendigis reludversion de ĝi. Laŭ mia scio, ĝi tute ne estas parodio.

Mondo sen amo

dimanĉo 10 Aprilo 2011

Dum miaj lastaj jaroj en la lernejo, amiko pruntedonis al mi kasedekolekton de siaj gepatroj. Estis po unu kasedo de ĉiu jaro ekde fine de la 1950aj jaroj ĝis meze de la 1980aj. Ĉiu enhavis la grandajn muzikajn sukcesojn de tiu jaro. Pere de tiu kasedoj mi ekkonis multajn novajn kantojn. Kelkaj restis aparte en mia memoro.

Unu el ili estas “A World Without Love” el la jaro 1964. Ĝi estis nr-o 1 en Usono. Iom ironie, ke ĝi iomete interrompis la ŝajne senfinan vicon de kantoj de The Beatles kaj The Supremes, kiuj dum tiu jardeko estis numero 1: La kanton ja verkis Paul McCartney, membro the The Beatles mem!

Peter & Gordon: A World Without Love (1964)

Cetere The Beatles ankaŭ alian fojon donis kanton al alia grupo: “I Wanna Be Your Man” iĝis disketo de The Rolling Stones en 1963. Tiom multe pri la “rivaleco” de la du grupoj.

Griza estas la vivo sen vi

sabato 9 Aprilo 2011

Knorkator estas, same kiel J.B.O., muzikgrupo kiu ludas en metalroka stilo ofte tre amuzajn kantojn. Jam dum mia studado mi ŝatis ekzemple ilian kanton “Böse”, poste dum iu festo en mia amikaro mi malkovris ekzemple “Wir werden”. La lingvaĵo en la titoloj estas ofte pli peza ol tiu de J.B.O., kio eble kaŭzis ke mi ĝis hodiaŭ ne posedas unu diskon de tiu grupo. Cetere ili malfondiĝis antaŭ iom da tempo.

Jen kanto kiu parodias la tiel nomatan “gotikan” muzikon. Mi tre ŝatas la nivelan altecon de muziko – same kiel ĉe J.B.O., cetere:

Knorkator: Komm wieder her

(Por tiuj, kiuj ne komprenas la germanan: Por la kantisto la vivo estas griza, ĉar oni forlasis lin, kaj nun neniu plu purigas kaj ordigas.)

Ĉiu serĉas ion

vendredo 8 Aprilo 2011

Daŭre validas mia promeso por la nova jaro, minimume unufoje semajne eliri. Pasintan semajnon mi estis ĉe koncerto. Ĉifoje mi vizitis kinejon kun du amikoj. Pasintan fojon mi spektis sendependan filmon en kinejo – ĉifoje estis granda, komerca verko: Sucker Punch.

Fakte mi ne bone memoras, kiam mi spektis la lastan fojon antaŭe kutiman filmon: Ĉu tio estis dum pasinta julio? Ĝenerale la grandaj filmoj ne tiom allogas min. Eble mi estas ankaŭ tro pigra por veturi tra la duona urbo por veni al la grandega kinejo.

“Sucker Punch” estas unu el la malmultaj filmoj, pri kiuj mi diras, ke vere necesas spekti ilin antaŭ granda ekrano. Ĝi forte vivas de siaj bildoj, kiuj enhavas multegajn detalojn.

Mi devas konfesi, ke min logis la anonco: Kvin belaj junaj virinoj kun mallongaj vestaĵoj ŝajne survoje al batalo. Tiom plata kuirrecepto, ke ĝi denove plaĉis al mi! Sed la rakonto mem estas iomete surrealisma. Tial ĉiuj situacioj estiĝas sub la plej eksterordinaraj cirkonstancoj, tiel ke ili en si mem denove estas kompreneblaj. Tion mi tre ŝatas.

Entute la filmo estis farita klare por la generacio, kiu kreskiĝis kun komputilaj ludoj. Aliokaze oni ne ŝatas la aspekton kaj la troigitajn movojn dum la batalo. La diversaj partoj de la filmo funkcias kvazaŭ unuopaj ludoniveloj.

Aparte interesis min la muziko. Dum la komenciĝo aŭskulteblas reludversio de “Sweet Dreams Are Made Of This” (origine de Eurythmics), kiu sonas kiel T.a.T.u.-versio. Ĝenerale mi ja estas tre kritikema pri reludversioj, sed tiu ĉi tre plaĉis al mi.

Poste eksonis la kanto de Björk, kies nomon mi ĉiam forgesas. Mi daŭre opinias, ke ĝi bone kongruas al “Barrel Of A Gun” de Depeche Mode.

Entute mi tre ĝuis la filmon, same kiel miaj du amikoj. “Sucker Punch” certe ne eniros la historion de filmoj kiel revolucia verko, sed ĝi simple plaĉas.