Jam pli frue mi skribis pri miskomprenitaj kantotekstoj kaj amuzaj ekzemploj. Lastatempe mi malkovris ion novan: Oni produktis kompletajn videojn la? la absurdaj rezultoj de tiuj miskomprenoj.
Ekzistas du diversaj fontoj por la plej harstarigaj ekzemploj. La unua eblo estas, ke la originalo estas tiom malklare kantata (a? kriata), ke facilas a?di ion tute alian:
Pride Shall Fall: Sure
Plej elstara linio sendube estas “Du machst den Kakao!” (“Vi faras la kakaon!”). ?in oni emfazis, do tio devas esti la grava mesa?o.
La alia eblo estas, ke la kanto reale estas en lingvo, kiun oni ?iel ajn ne konas. Tiam la cerbo provas interpreti la a?ditajn sonojn al io sencohava.
Rashit: Dinazor
La forirantaj a?rkoj (“Die Orkse gehen!”) jam mirigas, sed la frazo “Näht die Nashorn-Tasche!” (“Kudru la rinocero-tekon!”) restas en la memoro, ?ar oni tuj pensas pri bestorajtoj. Kiu ordonas fari tion al endan?erigitaj bestoj?
Denove mortis homo, kies muzikon mi tre ?atis. Forpasis Gary Moore. Plej konataj de li estas du kantoj: Walking By Myself, rapida, sufi?e bonhumura muzika?o, kiu trovi?as en mia muzika kolekto por D?umado, kaj Still Got The Blues, malrapida, melankolia bluso, kiun mi metis al mia kompilo da muziko por para malrapida dancado. La unuan kanton mi memoras de la plej fruaj festoj en mia junula?o (tiam ?i estis aktuala), al la dua mi ligas tre agrablajn memorojn pri la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Güntersberge en 1996.
Kiam mi esploris la multajn ekzemplojn por ?telado kaj reuzado de ideoj, mi stumblis pri interesa kazo: Grava elemento de “Still Got The Blues” estas melodio ludata per elektra gitaro en la refreno. La kanto publiki?is sur la samnoma albumo en la jaro 1990. Sed dek ses jarojn anta?e, praktike forgesita muzikgrupo el Germanujo jam ludis ?in en unu de siaj kantoj!
Jud’s Gallery: Nordrach (1974) – ekde 6:17
La grupo praktike ekzistis nur dum du jaroj. Ili faris kelkajn surbendigojn por la Germana radio. El tiuj sesioj originas la kanto. Dum koncerto jardekojn poste, e? pli facile percepteblas la simileco.
Jud’s Gallery: Nordrach (vive en 2007) – ekde 5:23
Nordrach sonas eble vikinge a? fantazie, sed reale simple estas la nomo de vila?eto en sudokcidenta Germanujo. (Cetere la Vikipedio-artikolo “Nordrach” estas bona ekzemplo, kial ne indas homa laboro por la statistikoj: ?i estis kreita de roboto kaj ?is nun ?iuj prilaboroj venis de robotoj. Kaj per tio oni da?re a?dacas fanfaroni pri la granda artikolonombro de la Vikipedio en Esperanto!)
La malnova kanto stile estas progresema rokmuziko. Tiu subspeco – eksperimenta, plej ofte el la 1970aj jaroj, el Germanujo – nomi?as kra?troko. En la radio kun bona muziko kelkfoje jam eksonis tia muziko, precipe de la grupo Grobschnitt.
Amba? kantoj, Nordrach kaj Still Got The Blues, pla?as al mi. La gitara melodio aperas en tute diversaj kuntekstoj. Kutime mi estas tre kritikema rilate al samplado. Aliflanke mi aprobas reuzadon de ideoj, se tio okazas en interesa maniero kaj ne estas primitiva kopiado. Lastatempe aperis filmo, kiu e? pli pu?is mian opinion en tiun direkton.
Tra artikolo en Spreeblick (grava germanlingva blogo) mi eksciis pri la filmprojekto Everything Is A Remix (?io estas remikso) de Kirby Ferguson. En la unua parto li rakontas pri muziko:
Anta? kelkaj tagoj mi legis denove ?e Spreeblick, ke pretas la dua parto. ?i estas pri filmoj kaj same spektinda kiel la unua.
Cetere el la albumo “Still Got The Blues” tria kanto kaptis mian atenton, nome “That Kind Of Woman”. Sed same kiel jam “Walking By Myself” kaj – almena? parte – la titola kanto, ?in ne verkis Gary Moore. La a?toro de tiu kanto estas George Harrison, eks-membro de The Beatles, kiu anka? gitarludas kaj transprenas akompanan kantadon en tiu muzika?o. ?uste pro lia ripeta linio “That Kind Of Woman” en la fina parto la kanto tiom restis en mia memoro. Foje la etaj detaloj faras la diferencon.
Mi finas mian artikolaron pri albumoj, kiujn mi ekkonis pro radio kun bona muziko. Post Qntal, Toeppel Butera kaj Barry Hay nun venis la vico de Randale, germanlingva punkrokgrupo. La speciala?o de ili konsistas en tio, ke ili faras muzikon por infanoj! La tekstoj rakontas pri bestoj en zoologia ?ardeno.
Elstaras la kanto pri la ?tonroko-leporo Harald. Kiam mi estis a?skultinta ?in, mi sciis, ke tiu grupo bonegas.
Randale: Der Hardrockhase Harald
Alia kanto, kiu tre pla?as al mi, estas “Mama Lauter” (a?skultebla ?e myspace). La titolo estas bela vortludo: ?i povas signifi “Panjo, pli la?te!” kaj (kiel mallongigo de “Mach mal lauter”) “La?tigu”. La stilo tre memorigas min pri H-Blockx.
Jam kelkfoje mi rekomendis a? a?skultigis tiun diskon al gepatroj. La reago ?iam estis: Hej, tiu infana muziko vere ne ?enas niajn orelojn, sed sonas bone!
Mi da?rigas mian enskribo-serieton de diskoj, pri kiuj mi eksciis tra la radio kun bona muziko. Post Qntal kaj Toeppel Butera nun temas pri Barry Hay. Li estas la kantisto de la grupo Golden Earring el Nederlando, kies plej fama kanto estis Radar Love.
Sur la albumo The Big Band Theory, kun la akompano de The Metropole Big Band li prezentas grandajn sukcesojn de rokmuziko en aran?o por granda ?azbando. Mian atenton kaptis la reludversio de “The Power Of Love”, origine de Huey Lewis and the News. La kanto fami?is pro la filmo “Reen al la estonteco“, en kiu ?i aperis.
Huey Lewis and the News: The Power Of Love
Avanta?e por la nova versio estas, ke la fanfaroj, kiuj origine venis de klavaro, nun estas luditaj de latunaj blovinstrumentoj. Kvankam la originalo estas kvaza? sentempa klasika?o kaj mi estas tre skeptikema pri reludversioj ?enerale, ?i tie tio bonege sukcesis kaj la rezulto vere konvinkas.
Barry Hay & The Metropole Big Band: The Power Of Love (vive)
Aliaj bonaj kantoj de la albumo estas “(Your Love Keeps Lifting Me) Higher And Higher”, origine de Jackie Wilson respektive Rita Coolidge, kaj “Labour Of Love”, origine de “Hue and Cry”. La? mia opinio, Barry Hay kaj la muzika akompano digne prezentas la verkojn kaj kvaza? origas ilin per tiu fajna sono.
Mi promesis skribi pri la artistoj, kiujn mi malkovris tra la radio kun bona muziko. Pri Qntal mi jam skribis hiera?. Same kiel ili, anka? Toeppel Butera tuj pla?is al mi. Estis la kanto “Lass das Jammern sein” (?esu la lamentadon) – skao en la germana! Pri Germanoj oni diras, ke ili inklinas al lamentado. La teksto ?ercas pri tio kaj la gaja muziko montras, ke oni ne prenu tion tro serioze.
Toeppel Butera: Lass das Jammern sein (vive)
La kanto instigis min, a?eti la kvinpecan albumeton “Was Du tust” (Kion vi faras). La muziko bonege aldoni?as al la germanlingva mondmuziko, precipe la kantoj “Mambo” de Herbert Grönemeyer, “System” de “Die Ärzte” kaj la albumo “Endlich Urlaub” de Farin Urlaub.
El la restantaj kvar kantoj, muzike pla?as al mi “So egoman”. Estas malrapida regeo-kanto kun tre agrabla kantado en la refreno. Tio entute pensigas min pri Dem Gone de Gentleman. Li ja anka? estas Germano!
Ne mankas malfeli?a amkanto. Sed e? tiu surprizas per aparte fajna teksto. Mi trovis du diversajn videojn en la reto; amba? havas sian propran ?armecon.
Mi intencis skribi pli detale pri la diskoj, kiujn mi ekkonis tra la radio kun bona muziko. La unua grupo nomi?as Qntal.
Kio tuj ravis min, estis la nekutima stilo: Estas mikso el Germana mezepoka metalroko kaj elektronika muziko.
La instrumentoj memorigas pri grupoj el Germanujo, kiuj kombinas rokmuzikon kaj malnovajn instrumentojn, la opera kantistino pri Nightwish. La forta ritmo pensigas pri The Prodigy, la melodiaj, melankoliaj partoj ekzemple pri Wolfsheim.
La disko Illuminate fakte ne estas vera albumo, sed kunmeto de du disketoj kun pliaj kantoj. Mi a?etis ?in pro la kanto Stella splendens – pri kiu mi ja same promesis skribi pli detale aliajn fojon. ?i estis ?uste tiu, tra kiu mi ekkonis la grupon.
La muzika?o trovi?as en la tielnomata “Ru?a Libro de Montserrat” (Llibre Vermell de Montserrat) el Katalunujo, kiu datas el la jaro 1399. Tra la Vikipedio mi eksciis pri PDF-dosiero kun notoj, tekstoj kaj germanlingvaj tradukoj. La teksto cetere estas kristana. Origine tiu kantokolekto servis al pilgrimantoj.
“Stella splendens” de Qntal ta?gas por freneza dancado en klubo. Sur “Illuminate” trovi?as alternative versio sen forta ritmo sub la titolo “El Sendero Hacia Monserrat”. Mi povas oftege a?skulti la muzikon – ?i ?iam ravas min denove.
Mi jam menciis, ke mia amiko kun la multaj diskoj kaj la propra studio faras radion. Interesa elsendo de li estas Sphärentanz (“sfera danco”). ?iun unuan mardon en la monato inter la 22a kaj noktomezo (la? Germana tempo) ?i eksonas kadre de www.rockradio.de.
Foje okazas subita rea?skulto de kanto, kiun mi jam konas delonge – ekzemple “A Gentleman’s Excusement” de Fish, la ekskantisto de Marillion. Mia bona amiko Holger konatigis min kun tiu kanto jam anta? preska? dek kvin jaroj! Sed anka? kantoj de Marillion mem eksonas dum la elsendo – ekzemple viva versio de “No One Can” kaj “Man Of A Thousand Faces“.
Koncerta versio de Inside de Stiltskin ege ?ojigis min. Kanto, kiun mi ekkonis, estis “Roses” de RPWL. Fakte kantas tie Ray Wilson, la kantisto de Stiltskin (kaj dum iom da tempo en Genesis).
RPWL: Roses (albumo “World Through My Eyes”)
La muzika elekto en tiu elsendo tre varias. Principe temas pri muziko, kiun oni apena? a?skultus en kutima radio. Foje trovi?as tie veraj perloj. Jen kelkaj ekzemploj de grupoj, kiujn mi ekkonis tiel kaj kies albumojn mi a?etis poste (a? ricevis kiel donacon): Qntal (bonega versio de Stella splendens), Toeppel Butera (germanlingva mondmuziko), Barry Hay (grandioza reludversio de “The Power Of Love”, origine de Huey Lewis and the News), kaj Randale (punkroka infanomuziko). Certe indos alifoje skribi pri detale pri tiuj albumoj.
La komponisto John Barry mortis. Li estis fama pro sia filmmuziko, precipe tiu de multaj “James Bond”-filmoj. Ekzistas longda?ra disputo, kiu verkis la James-Bond-temon. Kelkaj diras, ke estis John Barry, kiu reuzis elementojn de pli fruaj kantoj, ekzemple “Bees Knees”. Aliaj opinias, ke estis Monty Norman, kiu ?erpis el sia verko “Good Sign Bad Sign”. Tre ver?ajne estas, ke amba? po iomete kontribuis kaj la fina rezulto estas kombino de amba? talentoj.
Du a?toroj, unu fama verko – tio memorigas min pri la kineja muziko de “Star Trek”, kies ?efa titolo venas de Jerry Goldsmith kaj Alexander Courage. John Barry difinis la stilon de muziko por agentofilmoj, same kiel John Williams (“Star Wars”, “Indiana Jones” – kaj multaj aliaj) faris tion por fantaziaj kaj aventuraj filmoj. Dum Barry elektis tiatempe aktualan rokmuzikon, Williams remalkovris orkestran muzikon.
Li donacis al mi multajn agrablajn horojn per siaj verkoj. Tial lia morto same malgajigas min kiel tiu de Michael Kamen (“Highlander”). Certe anka? aliaj komponistoj de filmmuziko estas gravaj por mi, ekzemple Alan Silvestri (“Back To The Future” / Reen al la estonteco), James Horner (“Willow”) kaj Howard Shore (“Lord Of The Rings” / Mastro de la ringoj).
John Barry interalie verkis la muzikon de la kanto “Goldfinger”, kiu sendube i?is la klasika James-Bond-kanto. Sed anka? “You Only Live Twice” de li estas klasika?o. Multaj aliaj artistoj reludis ?in, e? Coldplay.
?iam impresis min, kiel li reuzis la ?efan muzika?on de “On Her Majesty’s Secret Service” por la posta “A View To A Kill”. Tie ?i aperas en la pecoj Snow Job, He’s Dangerous kaj Golden Gate Fight kun elektra sologitaro. En kompilo de muziko el la filmo, bone percepteblas, kiom fre?a restis la muziko:
John Barry: A View To A Kill Suite
Suito de la Praga Filmharmonia Orkestro, kiu uzas muzikon el amba? filmoj, bone montras, kiom facile kombineblaj estas la muzika?oj. Necesas atenti por diri, kie okazas la transiroj.
City of Prague Philharmonic Orchestra: On Her Majesty’s Secret Service / A View to a Kill – Suite
Sed John Barry anka? verkis la titolan muzikon por la televida serio “The Persuaders”. ?i fami?is en Germanujo sub la nomo “Die Zwei” (“La du”) pro la humuroplena sinkronizado. Anka? tiu ?i muzika?o neniom perdis de sia fre?eco, kiel montras pl nova versio:
Lastatempe mi denove ser?as diversajn versiojn de kantoj kaj komparas ilin. La tutan rakonton malanta? tio mi ne volas malka?i, sed ?iam revenas malnovaj anekdotoj por rakonti.
“Wicked Game” i?is la kanto, kiu vere ekis la karieron de Chris Isaak. David Lynch uzis ?in en sia filmo “Wild At Heart”. Mi neniam spektis la filmon, sed ?ajne de tie venas versio sen la ?efa kantado. Tiel almena? legeblas en la KD-libreto de la disko “Wicked Game”, kiu fakte estas kompilo de kantoj el la unuaj tri albumoj de Chris Isaak.
Unu afero, kiu iritis min dum jaroj, estas la fina parto. Iel la gitaro sonas strange, kvaza? ?i samtempe eksonus dufoje. Nur anta? mallonga tempo mi lernis la historion de la kanto: Fakte oni kummetis partojn de multaj diversaj surbendigoj. La rezulto, kiu sonas tre intime kaj romantike, reale estas tute artefarita produkto. Tio denove montras, ke ne gravas la origino, sed la efiko.
Sur la kompilo trovi?as aliaj bonaj kantoj. Menciinda estas “Blue Hotel”. Iomete kurioze, la fina akordo de “To France” (?e la reludversio de Blind Guardian) memorigas pri la fina akordo de tiu ?i kanto. “Blue Spanish Sky” estas ?armeta. Fakte anka? ?i trovi?as sur la son?puro de “Wild At Heart”, kiel mi nur poste eltrovis. “Lie To Me” sonas tre simile al “Wicked Game”. ?i estas en la sama stilo.
De “Wicked Game” ekzistas mutegaj reludversioj. Plej fami?is ver?ajne tiu de HIM el Finnlando. Kiam mi ankora? studis en Paderborn, unu de miaj kunlo?antoj iam montris al mi alian, tre eksterordinaran version. ?in mi uzis kiel finan kanton dum ?iu vespero de mia D?umado dum la Internacia Junulara Festivalo (IJF) 1999 en Bellaria/Rimini (Italujo). Mi pensis, ke la grupo nomi?as “Les Reines Prochaines”. Jarojn poste mi legis, ke la kanton ili renomis al “Opfer dieses Liedes” (viktimo de tiu ?i kanto). Sed mi anka? legis pri la suba artistino kaj tiu iomete alia titolo.
Saber Rider and the Star Sheriffs estas televida serio el la 1980aj jaroj. ?in oni kreis en Usono el origine alia serio el Japanujo, ?an?ante la enhavon, kelkajn scenojn kaj forigante kaj aldonante e? tutajn epizodojn. Dum la originalo estis meze sukcesa, la nova produkto furoris!
Anka? en Germanujo ?i i?is grandega sukceso. Kutime japanstilaj desegnofilmoj tute ne estas mia afero, sed tiu ?i estas escepto! Tiu serio i?is agrabla memoro al mia frua junula?o.
Saber Rider and the Star Sheriffs (Germana enkonduko)
Intertempe Germana entrepreno ne nur publikigis DVD-eldonon de la serio, sed e? aparte prilaboris la kvin perditajn epizodojn. Por tio kunvenis la aktoroj, kiuj jam origine donis sian vo?on al la karakteroj.
La perditaj epizodoj (kvin entute)
Unu grava elemento por la da?ra memoro de la serio estis la titola muziko. Mi estis nekredeble feli?a, kiam mi trovis ?in! Sed pri kompleta son?puro mi longe ne konsciis. Fakte kelkfoje mi vidis du diversajn kompaktdiskojn en vendejoj, sed mi ne sciis, kiom multaj partoj entute estis, kaj tial ne a?etis ilin.
Sed mi eksciis, ke estas vere nur tiuj du. Tial mi metis ilin sur mian deziroliston por kristnasko – kaj ricevis ilin! Rokmuziko el la 1980aj jaroj ja estas tute mia stilo kaj tiu heroa stilo ?iam restis en mia menso. La enhavo de amba? diskoj estas tre ri?a: Ili plenas je muziko kaj enhavas intervjuon kun la komponisto Dale Schacker. Anka? aperas tie remiksoj kaj metalroka reludversio.
Metalroko – precipe la substilo, kiun mi ?atas – vaste ?erpas el la muziko de la 1980aj jaroj, do ne estas miraklo. Fakte unu metalrokan reludversion mi jam konis anta?e, e? se ?i ne estas ligita al la diskoj.
Equilibrium (metalroko): Saber Rider and the Star Sheriffs