Arkivoj de etikedoj: brad fiedel

Ĉu vi memoras pri verda arbar’?

Hieraŭ mi jam anoncis, ke mi skribos pli detale pri la grandaj ŝanĝoj, kiujn alportis la pasintaj 12 monatoj al mia reta taglibro. Se mi komparas la situacion al tiu antaŭ unu jaro, tiam restis unu afero: La tempomanko daŭre malfaciligas regulan verkadon de enskriboj. Aliflanke mi ne sentas iun grandan “kulpon” pri tio. Mi faras multajn aliajn aferojn en mia vivo, kaj multaj havas klare pli grandan valoron por mi mem.

Tamen la teknikaj cirkonstancoj estis vaste influeblaj. Mi finfine uzis mian ŝancon, paŝo post paŝo:

Unue mi aĉetis novan komputilon. Post 8,5 jaroj, tio estas rimarkinde por informadikulo! Monatojn mi investis por informiĝi, kiun modelon elekti. Mi nur sciis, ke devus esti portebla aparato. Mi eĉ informiĝis pri la modeloj de Apple, sed tio estis granda seniluziigo. Krom la evidenta eblo, tajpi ĉie, la nova teknikaĵo ofertas plian grandan avantaĝon: Mi povas finfine senprobleme tajpi Esperanto-literojn senpene! Per la malnova maŝino tio ne eblis pro malnova operacia sistemo, kiu ankoraŭ ne plene subtenis Unikodon.

enŝovo: Mi mallonge resumu mian scion pri esperantigo de komputiloj. Mi scias, ke homoj ofte serĉas tion en la interreto, do ripeto ne malheplas:

Pri tajpado de Esperanto-literoj por aliaj komputiloj aŭ operaciaj sistemoj:

  • Ekzistas paĝoj de Bertilo Wennergren pri “Esperanto en la komputilo“. Ili kovras linukson kaj diversajn programojn (OpenOffice, WordPress, Firefox).
  • Kalle Kniivilä publikigis solvon por Mac OSX. La tekston li ankaŭ publikigis en la E@I-blogo.
  • Tie ankaŭ aperis teksto por uzantoj de Windows. La plej interesajn solvojn mi tamen trovis en la komentoj. Kaj mian propran solvon mi tie ankaŭ rakontis:

Por Windows-versioj ekde XP, ekzistas la eblo, simple mem difini klavararanĝon laŭ sia plaĉo: La senpaga programo Microsoft Keyboard Layout Editor (versio 1.4) estas tre simpla kaj kun legebla helpo eĉ. Ene de 15 minutoj (inkluzive testadon), mi tiel kreis mian propran klavararanĝon por la germana kaj Esperanto. Bone estas ke eblas konservi la labordosierojn por postaj modifoj. Krome per la programo facile kreeblas instaliloj. Aldone mi eltrovis ke la instaliloj ankaŭ servas por malinstalado de la klavararanĝoj. Kiu ne havas la tempon aŭ paciencon por fari tion, por tiu ekzistas pretaj aranĝoj elŝuteblaj el la reto. Ekde Windows Vista, laŭdire eĉ eblas mem difini la duliteran mallongigon por la ŝanĝado de klavararanĝoj. Tiel eblus nomi la novan “EO”.

Kombine kun OpenOffice, mi nun havas programon, kiu subtenas Esperanto-literojn, kune kun la eblo, tajpi ilin rapide – grava kondiĉo por skribi pli ofte en Esperanto!

Due mi (preskaŭ) komplete ciferecigis mian diskokolekton. Dum multaj jaroj, la grandan demandon “Ĉu dosieroj aŭ diskoj?” mi respondis per “40 diskoj sufiĉas“. Sed reale tio iĝis ĉiam pli malpraktika. Krome la manko de komputilo ĉiam pli ĝenis, ĉar mi ĉiam devis fari paperajn noticojn, kiujn mi poste devis hejme pene entajpi – sen la eblo, fari redemandojn al la homoj. Tio aparte bremsis mian projekton de publika kantaro por Esperantujo, sed ankaŭ evoluigadon de kantotekstoj. Post la aĉetado de la nova komputilo, mi pasigis du monatojn per la ciferecigo de mia KD-kolekto. Ĉiun vesperon dum laborotago devis esti kvin diskoj, kaj ĉiun semajnfinan tagon dek por fini la laboron antaŭ la Internacia Junulara Kongreso en Liberec. Kaj jam tie montriĝis la granda avantaĝo por DĴumado kaj por verkado. Cetere mi ne uzis la MP3-formaton, sed FLAC, liberan formaton sen kvalitoperdo kies kompresado estas malfarebla.

Trie mi post 12 jaroj aĉetis propran TTT-adreson. Longe mi hezitis, pago por mallonga, facile memorebla adreso. Sed finfine tio montriĝis stulta: Mi havas la monon por pagi tion (estas deca sumo) kaj mi jam ofte plendis pri tio, ke mi dependas de senpagaj ofertantoj, tiel mi interalie jam dufoje devis translokigi tion. Mia elekto estis www.kunar.eu.

Mi kontaktis la posedantojn de www.kunar.com, www.kunar.net kaj www.kunar.org, sed neniu el ili respondis. (La unuaj du TTT-ejoj estas apenaŭ en uzo, la lasta estas TTT-ejo pri libro kiu rakontas pri milita operacio en Afganujo.) La posedantino de www.kunar.de (ankaŭ ne uzata) volis certan monsumon, kiun mi je la fino taksis tro alta.

Plia grava paŝo estis instalado de WordPress. En oktobro pasintjara, mi translokigis la tutan taglibron. WordPress ofertas multan komforton, kiu pli kaj pli mankis al mi en la pasinteco.

Kompreneble restas ankoraŭ multo farenda:

  1. translokigi enhavojn de muenster.de
  2. ŝanĝi ĉiujn ligojn (de livejournal kaj muenster.de al kunar.eu)
  3. aldoni etikedojn al malnovaj enskriboj, korekti adresojn, prilabori liston de etikedoj
  4. krei aspektigon
  5. instali spamo-filtrilon
  6. ŝanĝi la lingvouzon ĉie de -io al -ujo

Ĉiam indas demandi, kial entute verki retan taglibron en Esperanto? Lastatempe mi refoje trovis malnovan argumenton. Iu ekslernanto de Esperanto plendis ke en la interreto li nur trovis enhavon pri, sed ne per aŭ por Esperanto. Laŭ li, kulturo, muziko aŭ io alia interesa en Esperanto ne videblas, ne troveblas. (Kompreneble decas demandi, kiel li serĉis: En mia reago mi nur listigis kaj priskribis la fontojn, kiujn mi mem parkere konas kaj ŝatas.) Tamen tio montras, kial estas utile, skribi pri iuj temoj, ne nur “pezaj” aferoj.

Pro tio nun finfine sekvu la muzika enhavo, kiel kutime kun porcio da melankolio. Ekde kiam mi spektis la filmon Memento la unuan fojon, mi ĉiam volis havi la DVD-n, ĉar tiu ofertas alian manieron respekti la tuton: Per speciala moduso eblas rigardi la scenojn laŭ kronologia ordo. Tio donas tute novan impreson pri la rakontaĵo – kaj ankaŭ pri la muziko.

La disko kun la sonŝpuro estas bedaŭrinde malkompleta kaj anstataŭe enhavas kelkajn kantojn, kiuj ne aperas en la filmo, sed nur estas “inspiritaj de” ĝi. Mankas la sekvaj muzikaĵoj:

  1. Monc: Generation Z
  2. Chuck Hamshaw & Mark Schmidt: Motherlode
  3. Daniela May: Ipanema Dreaming
  4. Sammy Burdson and Jean-Claude Madonne: Do the Boogaloo

Ĉe la elektronika parto de la muziko de David Julyan, mi tre ŝatas la ambjentan muzikon. Jen la du ekzemploj “Leonard and Natalie” kaj “Arriving At The Derelict – Jimmy”:

Plej facile tiu muziko kompareblas al tiu de la filmo Blade Runner (ekzemple “Blade Runner Blues”) – kiu cetere temas pri memoroj. Aliaj pecoj kun simila ŝveba aŭ reva etoso estas “Desert Suite” el la filmo “Terminator 2” kaj “Dream Window” el “Fright Night”, ambaŭ de Brad Fiedel. Same melankolie ŝajnas al mi “Light” de Hans Zimmer el la filmo “The Thin Red Line”.