Arkivoj de etikedoj: berlino

Ŝi moviĝas en misteraj manieroj

Ĝi okazis denove! Dum monatoj mi nenion skribis, ĉar simple tro multe okazis en mia vivo. Sed jen pli malnova teksto, kiun mi finis jam delonge kaj kiun mi ial ne enretigis pli frue.

En la raportado pri la Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, mi finfine alvenis plene al la aktuala jaro. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio, la KKPS en novembro 2012 kaj la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo) 2012/13, mi vojaĝis denove al Berlino, interalie por privata renkontiĝo kun aliaj esperantistoj. (Ke Berlino mirinde ofte allogas min ekde la 2a JES, mi jam menciis.)

Estis la semajnfino de la 8a ĝis 10a de marto. Homoj, kiuj kreskiĝis en la socialismaj landoj, tuj konscias pri la dato: La 8a de marto estas la internacia tago de la virinoj! Mi tranoktis en la sama hotelo kiel post la 2a JES, pasintan majon kaj post 4a JES. Tuj apude situas la klubo “CCCR” (Sovetunio). Jam kiam mi estis preterpasanta ĝin la unuan fojon pli ol du jarojn antaŭe, ĝi altiris mian atenton, sed mi neniam kuraĝis eniri ĝin, ĉar mi supozis fortan vodkdodrinkadon kaj publikon, kiu konsistas ĉefe el ebriiĝemaj turistoj. Sed sur la strato juna virino disdonis varbfoliojn, kiuj informis pri la vespera programo: Koncertis grupo kaj poste tie okazos “Rusa diskoteko”. Pri la koncerto mi ne tiom scivolemis, sed la diskoteko altiris mian atenton. Vladimir Kaminer en Berlino organizis la tiel nomatan Rusodiskotekon, kiu iĝis tre fama en Germanujo. Intertempe mi ne nur estis leginta la samnoman libron de li, sed konis diversajn muzikgrupojn, kiuj aperis sur la samtemaj kompiloj. Do la intereso estis vekita, sed mi unue provis kontakti kelkajn aliajn Berlinanojn por demandi ilin, kion ili farus dum tiu vespero. Aŭ ili ne havis tempon aŭ mi ne atingis ilin. Sufiĉe malfrue (ĉirkaŭ noktomezo, eble eĉ jam je la 1a) mi finfine decidis elprovi la klubon sole. La bando estis foriranta, sed la diskejo jam funkciis. Je mia granda surprizo dancis sufice multaj homoj. La publiko ŝajnis al mi konsisti el diverslandaj viroj kaj Rusinoj. Pri la deveno de la laste menciitaj mi juĝas laŭ mia percepto de la ekstera aspekto kaj la vestaĵoj. (Mi ne estas spertulo pri modo, sed pensas, ke mi rekonas inklinon al diversaj stiloj intertempe.) Certe ankaŭ kelkaj ebriaj turistoj estis tie, sed ĝenerale mia impreso estis tre bona.

Mi aŭskultis kelkajn kantojn, kiuj ege taŭgas por multlingva diskoteko, sed ne prenis la tempon por demandi la DĴon pri la nomoj de la kantoj kaj grupoj. Poste mi malkovris, ke mi jam havas tiun muzikon en mia kolekto! Ĝi venis de Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст kaj Zdob şi Zdub. Mi kaptis la okazon por rapide traaŭskulti la diskojn, kiujn mi havis de ili, kaj kompilis etan liston por estontaj noktoj kiel DĴ:

Markscheider Kunst / Маркшейдер Кунст:
Babushka / Бабушка
Zambie / Замбия
Mokili / Мокили

Zdob şi Zdub:
Sârba de la Chișinău / Сырба де ла Кишинэу (Кишиневская сырба)
Hora cosmică / Хора космикэ (Космическая хора)
Primăvara / Примэвара (Весна)
DJ Vasile / DJ Васильич

Ne ĉio el tio eksonis dum la vespero, sed ekzemple “Zambie” forte memorigas min pri “I Know What I Know” de Paul Simon. “Hora cosmică” memorigas min pri “Misirlou”, kanto famiĝinta pro la filmo Pulp Fiction.

Ĉirkaŭ je la 5a matene mi enlitiĝis. Tiam ankoraŭ dancis homoj! Iomete malkutime de mi, foriri antaŭ la fino de la festo, sed mi vere estis laca. Rimarkeblis, ke mi estis laborinta dum la tago.

Sabate vespere mi renkontiĝis kun Alisa, kiu intertempe loĝas en Dublino, sed revenis al Berlino por semajnfino. Mi donacis al ŝi specialan eldonon de “Achtung Baby” de U2. La grupo surbendigis ĝin en unue en Berlino kaj poste en Dublino, do ŝajnis al mi tre taŭga elekto. La renkonto estis bonega okazi por revidi diversajn homojn kaj iomete klaĉi kun ili. Sed mi ankaŭ ekkonis junan Rusinon, kiu estis iomete dubema pri Esperanto. Ŝi demandis, al kio ĝi servas. Tio montriĝis mallonge poste: Ŝi rakontis, ke neniu en Germanujo konas la urbon, el kiu ŝi venas, kaj tial ne taksis ĝin menciinda. Kiam mi tamen insistis pri la nomo, ŝi respondis “Surgut”. Kompreneble mi jam aŭdis pri tiu urbo! Kaj tion kaŭzis miaj Esperanto-kontaktoj. Jen kio faras la diferencon…

Naŭmburgo sen vi estas urb’ sen harmoni’

Mia enskriboserio pri la 4a Junulara E-Semajno (JES) en Naumburg/Saale (Germanujo).mem finiĝis, sed mi daŭre havas ion por rakonti. Post la enkondukaj vortoj kaj pri la unuaj koncertoj, la koncerto de La Okulvitroj kaj Jonny M. kaj la silvestra balo kaj gufujo kaj trinkejo kaj maltrafitaj koncertoj kaj DĴumado kaj partopreno en la internacia vespero, la JES finiĝis la 4an de januaro. Same kiel post la 2a JES kaj post la 3a JES, mi ne tuj vojaĝis hejmen, sed ankoraŭ vizitis Berlinon.

La 4an vespere okazis koncerto de Danghera kaj Kim en la trinkejo “Fünf Ziegen”, kies estro parolas Esperanton kaj same kiel mi ŝatas malnovajn Amplifiki-kantojn. Al la trinkejo venis sufiĉe multaj esperantistoj, ankaŭ kelkaj, kiuj antaŭe ne estis ĉe la JES. Tiel mi interalie revidis Alessandra, Italinon el Vercelli, kiun mi ne vidis dum kelkaj jaroj. Ŝi estas kvazaŭ el mia pasinteco kiel junulo… kaj tuj apud mi sidis Roĉjo, kun kiu mi stultumis pri nova kanto por la VIPoj. Nepriskribebla sento, kiel malnovaj tempoj miksiĝis kun la nuno kaj proksima estonteco. Cetere mi ankaŭ revidis Mao, kiu rakontis pri sia tempo kiel juna plenkreskulo. Kelkaj aferoj ŝajne ne ŝanĝiĝas…

La sekvan vesperon okazis post-renkontiĝo ĉe la adreso Danziger Straße 50 (kiel antaŭ du jaroj). Ĉifoje eĉ estis kun karaokeo, kaj mi partoprenis ĝin!

Mi finu per bela anekdoto de la JES, nome la kanto “Berlino sen vi” de Inicialoj DC. La unuan fojon mi aŭskultis ĝin la unuan fojon en septembro 2009. Por kapti la post-JES-etoson, mi jam pli frue ligis al video. Ĉifoje La Perdita Generacio (LPG) unue reludis la kanton kun iomete alia titolo, nome “Naŭmburgo sen vi”. Inicialoj DC ŝanĝis tion al “Naŭmburgo kun vi”. Kaj LPG kadre de alia koncerto ankoraŭ dum la sama JES kreis la version “Naŭmburgo sen ni”!

La perdita generacio (LPG): Naŭmburgo sen vi

Inicialoj DC (i.d.c.) – Naŭmburgo kun vi

Ambaŭ supraj videoj estas de Sjoerd Bosga. Aldone Irek publikigis videon de LPG – Naŭmburgo sen ni ĉe Ipernity. Bedaŭrinde ne eblas rekte montri ĝin ĉi tie.

Kurso de Esperanto kun ekzemploj konkretaj

La serio de enskriboj pri Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, ankoraŭ ne finiĝis. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012 kaj la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste nun venis la vico al la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo). Ĝi okazis inter la 21a kaj 29a de julio 2012.

Hieraŭ mi rakontis, kio kaŭzis mian unuan partoprenon de SES. La invito, fari la diskotekon, simple estis tro alloga. Tiel Slovakujo iĝis la sekva lando sur mia DĴ-listo post Ukrainujo 2011. Cetere estis mia unua fojo en Slovakujo ekde 1992. Fakte tiam ankoraŭ estis Ĉeĥoslovakujo. Siatempe okazis ILEI-gimnazio en Bratislavo.

Por veni al Nitra, ne ekzistis vere bona eblo flugi sen poste tamen ankoraŭ veturi per trajno certan distancon. Pro tio (kaj ĉar mi iomete lacis de aviadiloj) mi decidis vojaĝi trajne la tutan distancon. Tio signifis forvojaĝi ege frue matene (proksimume duonan post la kvina) el Münster. Do mi enlitiĝis rekorde frue por preni taksion proksimume unu horon antaŭ ol la trajno forirus. Ĉar estis semajnfino, je tiu horo ankoraŭ svarmis homoj. Kun mikso de miro kaj bedaŭro mi konstatis, ke antaŭ kelkaj monatoj mi ankoraŭ mem apartenis al tiu speco de homoj. Sed almenaŭ en la stacidomo mi havis la ŝancon, fari belegan foton de la frumatena ĉielo!

Mi veturis rekte al Berlino. Tie mi havis tempon por matenmanĝo kun Stephan Schneider. Unu momenton? Ĉu mi ne diris antaŭhieraŭ, ke mi jam rakontis pri ĉiuj tri fojoj, dum kiuj mi estis en Berlino en 2012? Fakte jes, sed tiun halton dum eĉ ne du horoj, kiam mi eĉ ne forlasis la konstruaĵon de la ĉefa stacidomo, ne validas kiel vera vizito. Tamen estis ege brile, komenci la esperantumadon jam en Berlino, eĉ ne meze de la vojo.

La trajnvojaĝo precipe dum la dua parto iĝis tre interesa. La trajno iris de Berlino al Budapeŝto kaj survoje trairis Pragon kaj Bratislavon, do entute kvar ĉefurbojn. Tiun konekton mi estis jam uzinta survoje al la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Veszprém (Hungarujo). Mi renkontis afablajn eksterlandanojn, kiuj turistumis en Eŭropo. Kaj kiam mi devis ŝanĝi la trajnon en Nové Zámky, mi finfine renkontis la unuan esperantiston, kiu ankaŭ vojaĝis al SES.

Min ne nur impresis la ege malaltaj taksioprezoj (3 EUR), sed ankaŭ la rekorde rapida akceptiĝo. Malpli ol kvin minutojn post mia alveno al la ejo mi havis mian ĉambron! Cetere mi estis mendinta unulitan ĉambron ĉar mi volis havi trankvilecon kaj ĝi ne kostis multe pli. La studenta loĝejo estis tute laŭ miaj bezonoj kaj la luksonivelo, kiun mi bezonas por senti min bone (ne tro malalta, ne tro alta).

La partoprenantaro estis tre miksita laŭ aĝo, ĉeestis ĉio inter infanoj kaj maljunuloj. Kun 35 jaroj mi estis tute bone en la mezo. Krome SES kun 250 partoprenantoj estis tre granda aranĝo – des pli konsiderante, ke ĝi ekzistas ekde 5 jaroj, do venis kvazaŭ “el la nenio”. Granda parto de ili venis el Mezeŭropo, sed ankaŭ ĉeestis homoj el pli malproksimaj landoj.

La ejo estis tre konvena: La salono por vespera programo troviĝis tuj apude, same kiel la klubo kun la diskoteko. Krome en la domo mem funkciis eta vendejo eĉ kun kafo kaj glaciaĵo. Memzorgantoj tendumis en la korto, do tute sekuritaj kontraŭ eksteruloj.

La grava demando tamen estas: Kion denaskulo faras dum Esperanto-lernado-renkontiĝo? Ĝenerale mi ne partoprenis iun ajn kurson, kvankam tiu de Bertilo Wennergren sonis tre alloge, sed ĝi okazis tro frue en la mateno (laŭ mia dormritmo).

Mi ĉeestis la duontagan ekskurson al la urbo, kadre de kiu okazis teogustumado. Dum la lasta plena tago mi iris al la naĝposttagmezo.

La plej grava parto de la programo por mi tamen okazis vespere kaj nokte. Estis tute kiel dum mia junulaĝo!

Unu kulmino sendube estis la koncerteto de Bertilo kaj Birke, kiu daŭris proksimume 20 minutojn. Ili prezentis interalie Mannelig. La tradukon de Bertilo mi menciis jam dufoje en mia muzika taglibro. Fakte estis la unua fojo, ke mi aŭdis ĝin komplete. Antaŭe mi nur konis ĝin de parta surbendigo farita dum la Internacia Junulara Kongreso (IJK) en 2003. De la sama koncerto mi havis kompletan surbendigon de “Feliĉe”, sed tiam ankoraŭ ne ekzistis mia strofo. Nun estis la unua fojo, ke mi aŭdis ĝin kantita de Bertilo! Mi preskaŭ devis plori pro ĝojo. Krome Birke kaj Bertilo prezentis du kantojn de Silly. De la sama grupo Stephan Schneider estis tradukinta alian kanton. Kia koincido, ke mi spertis ĉiujn tri tradukojn ene de du monatoj!

Cetere Bertilo kaj mi alparolis unu la alian dum la tuta semajno nur per “majstro”. Kompreneble tion ni ne alcelis serioze, sed estis tre amuze!

Pri SES ekzistas bonega videoraporto de alia partopreninto. Mi aparte atentigas pri la apero de Birke kaj Bertilo inter 3:20 kaj 3:33. Spekteblas ĝuste la parto de la koncerto, kiam ili prezentas Mannelig!

partoprenanto rakonas pri SES (kaj posta IJS)

Aldone artikolo pri SES kaj du fotaroj. Bedaŭrinde mi ne trovis pli en la libere alirebla reto!

Mi atendas la alvenon de mia momento

Kio ankoraŭ restas menciinda pri la Germana Esperanto-Kongreso (GEK), kiu en 2012 estis Komuna Esperanto-Kongreso (KEK)? Dum la sama plilongigita semajnfino en Berlino okazis la “karnevalo de la kulturoj”. Kadre de la kongreso, oni iris tien. Sed mi preferis viziti ĝin memstare kaj sole, tiel esplorante ĉion laŭ mia propra rapideco.

La unuan fojon mi iris tien sabate antaŭ la tagmezo. Tiam ankoraŭ estis malmultegaj vizitantoj kaj mi povis tute trankvile trarigardi ĉion. Estis multegaj standoj kun manĝaĵoj aŭ trinkaĵoj el la plej diversaj budoj. Tamen estis granda seniluziiĝo por mi eltrovi, ke ĉe la Hungara stando oni ne komprenis mian mendon en la hungara! Dum mia alia vizito de la karnevalo unu tagon poste, mi estis ĉe Rusa budo, kaj tie estis veraj Rusoj, kiel mi eltrovis dum babilado. La homoj kaj la manĝaĵo kreis tiom intensan etoson, ke mi kvazaŭ sentis min kiel denove en Rusujo!

La programlibreto menciis procesion, sed tiu ne interesis min, ĉar ĝi postulus stari ĉe la sama loko dum longa tempo. Mi preferis spekti kelkajn el la multegaj koncertoj. Plej longe mi restis sabate ĉe la grupo Lepota, kiu prezentis “preskaŭ forgesitan rusan kantoarton”. Ili ankaŭ kantis en la ukraina kaj kompreneble tio memorigis min pri mia belega Esperanto-somero en Ukrainujo.

Diversaj vendistoj ofertis kompaktdiskojn, librojn kaj muzikilojn. Mi aĉetis malgrandan djembon. Ĝi eniras mian dorsosakon kaj tiel estas same praktika kiel mia gitalelo! Cetere mi jam uzis la djembon dum muzikado en Münster.

Iun vesperon post la finiĝo de la tro longa vespera programo, mi ekmuzikis kun Torsten Bendias. Li montris al mi kelkajn ludoteknikojn por la djembo kaj bonege sonigis la gitalelon. Cetere li ankaŭ estis verkinta libron pri “La Esperanto-junularo en GDR”, kiun mi aĉetis surloke. Por mi estis tre agrable, finfine mem muziki post tiom da pasiva konsumado!

Kiel mi estis promesinta, mi nun finfine rakontis pri ĉiuj tri fojoj, dum kiuj mi estis en Berlino en 2012. Pri la unua fojo kaj la dua fojo mi jam skribis pli frue. Sed ankoraŭ ne elĉerpiĝis la listo de Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis en 2012.

Mi neniam estis tre bona rilate al manprenado

Daŭre ne elĉerpiĝis la energio por pritrakti la Esperanto-renkontiĝojn, kiujn mi partoprenis en 2011 kaj 2012. Mi jam skribis pri la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12 kaj esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012. Kiel promesite, mi nun rakontos pri la tria fojo, dum kiu mi estis en Berlino en 2012 (la duan mi menciis ĵus antaŭe, kaj la unua fojo estis en januaro).

Unu semajnon antaŭ Pentekosto diversaj Berlinaj esperantistoj konvinkis min veni al la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) en Berlino. Ĉar ĝi okazis kune kun la Danoj kaj Poloj, ĝi nomiĝis Komuna Esperanto-Kongreso (KEK).

La kongreso okazis en Lichtenberg, la kvartalo, kie situas ankaŭ la Esperanto-domo. La taga programo kaj la unua vespero okazis en Orangerie, ege taŭga domo por tia aranĝo. La koncertoj okazis en la Max-Taut-aŭlo. Estis ege agrabla vetero kaj mi povis aĉeti mian manĝon ĉiam survoje de la hotelo al la kongresejoj. La stratonomoj estis tre simpatiaj: Kelkfoje tage mi iris tra la Münsterland-strato kaj la Münsterland-placo. “Münsterland” tradukiĝas kiel Monasterujo, la parto de mia hejmregiono Vestfalujo ĉirkaŭ mia hejmurbo Münster. La aŭlo troviĝis en la Fischer-strato (kial mi ŝatis tion, mi espereble ne bezonas klarigi).

Partoprenis multegaj “junaj plenkreskuloj” inter 27 kaj 35 jaroj. Entute estis tre granda, internacia kongreso.

Tamen Alisa Nikitina petis min publikigi tiun ĉi citaĵon de mi: “Dum Esperanto-renkontiĝo por maljunuloj, la partoprenantoj kisas la flagon. Dum Esperanto-renkontiĝo por junuloj, la partoprenantoj kisas unu la alian.”

Alia saĝeco de mi el tiu tempo estas: Ne “seksumado, drogoj kaj rokenrolo”, sed “amo, kafo kaj muziko”. Jen mia vivodevizo!

Rilate al la programo mi devas konfesi, ke mi nur ĉeestis parton de ĝi. Dum la unua vespero, vendrede, Martin Haase prelegis pri “partneroj en Eŭropo”. Poste muzikis Kim J. Henriksen kun ĥoro.

Sabate Julia Noe faris prezantadon pri Bookcrossing. Cetere ŝi organizas librokeston, kiu enhavas librojn en multaj diversaj lingvoj kaj kiun ŝi estis kunportinta jam al aliaj renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis: Al la Germana Esperanto-Kongreso 2011 kaj al la 3a Junulara E-Semajno en Gdansko. Tiel ŝi ege bone kombinas Esperanton kaj legadon de libroj. Konsiderante, ke esperantistoj estas legemaj (ne pro nenio Esperanto-kulturo unue estis skriba, male al tiu de aliaj lingvoj) kaj ke multaj esperantistoj regas plurajn lingvojn, ankaŭ “ekzotikajn” aŭ “malgrandajn”, ĉio tio estas bonega verko!

Dum la vespero koncertis Kim denove. Interalie li muzikis kun sia malnova amiko Mao, kiu ludis klavaron. Mi memoras Esperanto-version de la kanto Stand By Me de Ben E. King, sed ne estis traduko, do kun ŝanĝita enhavo.

Georgo Handzlik kun alia aktoro prezentis teatraĵon pri la Universalaj Kongresoj, sed mi preferis babili kun la homoj ekster la salono. La saman sorton trafis la prezentado de la Pola grupo unu vesperon poste. Mi simple ne eltenas tiom multan programon dum vespero. Evidente oni rompis la regulon, pri kiu mia patro kaj mi konsentas ekde longa tempo kaj kiun ni mem praktikis dum la GEK en Münster nur unu jaron antaŭe: Ne faru ion, kio daŭras pli ol du horojn aŭ finiĝas post la 22a kaj 30!

La muzika kulmino de la kongreso por mi estis bonega akustika koncerto de Stephan Schneider sabatvespere. La sono en la salono estis perfekta. Mi aŭdis lin eĉ tute de la malantaŭa parto.

Interalie li prezentis kelkajn tradukojn, ekzemple “Still Got The Blues” de Gary Moore kaj “Dust In The Wind” de Kansas. Pri la dua kanto ekzistas video de alia koncerto.

Stephan Schneider: Polvo en la vent’

Alia traduko de li, kiu kaptis mian atenton, estis “Mont Klamott” de Silly, muzikgrupo el GDR. La melodio de la refreno tuj pensigis min pri popmuziko el la 1980aj jaroj. Bedaŭrinde la sekva video, filmita dum alia renkontiĝo, nur enhavas parton de la kanto.

Stephan Schneider: Mont’ Klamot

Berlino sen vi estas urb’ sen harmoni’

En mia serio, en kiu mi volas rakonti malfrue sed finfine pri la Esperanto-renkontigoj, kiujn mi partoprenis en 2011 kaj 2012, mi finfine atingis la jaron 2012. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la somero en Ukrainujo kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) nun venas la vico al eventoj, kiuj ne estis oficialaj renkontiĝoj, sed kiuj tamen havis fortan ligon al Esperantujo.

Hanne Geyer, fine de 2011 18-jara lernantino, devis verki skriban laboron por la finaj ekzamenoj ĉe sia gimnazio (“Besondere Lernleistung”, BELL). Kiel temon ŝi elektis “idealoj en la kantostekstoj de Esperanto-muziko”! Kompreneble mi kiel komisiito de la Germana Esperanto-Asocio por moderna Esperanto-muziko estis la ĝusta persono por servi kiel faka peranto kaj prijuĝanto. Post mia prelego kaj mia artikolo por la socio por interlingviko (Gesellschaft für Interlinguistik, GIL), mi nun konsilis al alia persono, skribi verkon en la germana pri Esperanto-muziko.

Hanne kaj ŝian fratinon Helen mi jam konis de la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando). Poste mi revidis ilin dum la 2a JES en Burg/Spreewald, kie ili koncertis sub la nomo 42 kaj mi kun Hanne partoprenis la karaokeon.

La skriba laboro iĝis tute bona laŭ mi. Ĝi eĉ decus por scienca laboro de studento kaj fakte klare supertrafas kelkajn verkojn pri Esperanto, kiujn mi legis de studentoj dum la pasintaj jaroj.

Post la prijuĝado de la skriba laboro, la gimnazio invitis min ĉeesti la buŝan ekzamenon de Hanne en majo 2012. Tre volonte mi akceptis kaj uzis feriotagojn por tio. Tiel Esperanto iĝas videbla kaj “oficialuloj” de la Germana Esperanto-Asocio faras seriozan impreson. Kompreneble mi aperis dece vestite.

La ekzameno estis ege interesa por mi. Hanne rakontis interalie pri sia propra evoluo kiel artistino. Rimarkinde, ke ŝi venis al samaj konkludoj, kiujn aliaj Esperanto-artistoj jam havis antaŭ proksimume 20 jaroj! Do la paŝoj de Esperanto-muzikistoj ne ŝanĝiĝis laŭ tempo aŭ stilo. Tre grava fakto por posta faka diskuto!

La instruistoj demandis min, kion mi opinias pri la prelego. Bone, ke mi ne bezonis korekti ion. Mi jam tre ĝojis, ke Hanne por la skriba laboro koncentriĝis pri kelkaj unuopaj kantoj, kiujn ŝi komplete citis (kun traduko al la germana); krom la lastajn strofojn de la “Internacio”. Laŭdindas, ke ŝi ne elektis kantojn, kiuj faras laŭeble plej simpatian impreson al ekstera publiko, sed iujn kun certa rolo en Esperantujo. Ekzemple ŝi prenis “Fek’ al Esperanto” de La Pafklik’. Unuflanke estis amuze, legi ĉiujn blasfemaĵojn en la germana en skriba laboro por la lernejo. Aliflanke mi tre ŝatis, ke la traduko estis farita tute serioze kaj fidele, tiel ke vere eblas analizi la tekston.

Post tiu bonega ekzameno, mi ankoraŭ havis ion por fari en Lepsiko: Dum mardo ĉiam okazas tie lingvovespero! Ĝin organizas interalie Dave Blair. Ĉar n_true ĉiam denove menciis ĝin, mi nun tre antaŭĝojis partopreni ĝin. Ĝi funkcias jene: En alternativa kafejo estas diversaj tabloj. Sur ĉiu tablo troviĝas nomo de lingvo. Oni parolas nur la indikatan lingvon ĉe ĉiu tablo. Ĉifoje ni estis 11 partoprenantoj ĉe la Esperanto-tablo! Tio estis nova rekordo. Mi ege ŝatis revidi kelkajn esperantistojn kaj ekkoni novajn.

Cetere kun Helen kaj Hanne Geyer mi parolis pri nova Esperanto-muzikprojekto. En majo tio ankoraŭ estis sekreto, sed nun mi jam rajtas mencii tion. Detalojn mi rakontos alian fojon!

La vojaĝo de Münster al Lepsiko daŭras sufiĉe longe. Pro tio mi pensis antaŭe: Se mi jam estos tie, kial ne vizit ankaŭ Berlinon denove? Do post la unua fojo en Berlino en 2012, nun venis la dua, pri kies cirkonstancoj mi promesis skribi pli frue. Fakte mi jam rakontis pri la stultumado kun Chuck kaj retrovado de kanto dum Wii-ludado de “Just Dance 3”.

Alia menciindaĵo estas vizito de la ĝardenoj de la mondo kun Irina Gerasimova. Dum tiuj tagoj la Berlinanoj konvinkis min, aliĝi al la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) en Berlino, kiu okazis unu semajnon poste dum Pentekosto. Kaj tio estu la temo de la sekva enskribo.

Neĝo dancas en la stratoj

Pri la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) mi rakontis en tri partoj (parto unu, parto du kaj parto tri). Sed ĝuste ĉar la renkontiĝo finiĝis jam post kvin tagoj, mi plilongigis mian feriumadon alimaniere.

Mi pagis du pliajn noktojn por resti en la junulargastejo. Tio jam je la 1a de januaro estis tre praktika paŝo, ĉar tiel mi povis sufiĉe dormi post la silvestra festado.

Iam dum tiuj du tagoj mi sidis antaŭ la akceptejo de la junulargastejo kun Roĉjo. Li laboris per sia portebla komputilo kaj samtempe aŭskultigis muzikon. Iam mi demandis, kion li estis aŭskultanta. Montriĝis, ke tio estas Muzaiko! Post Radio Esperanto, Radio Verda, esPodkasto kaj Varsovia Vento ekestis plia Esperanto-radio, kiu dissendas Esperanto-muzikon kaj raportojn. Bedaŭrinde daŭris tedaj, longegaj diskutoj pri la uzorajtoj de Esperanto-kantoj eldonitaj de Vinilkosmo, kiujn mi ne volas pritrakti ĉi tie. Mi konscias pri la valoro de tia reta radio, des pli ĉar ĝin faras junaj aktivuloj, kiuj mem regule partoprenas Esperanto-renkontiĝojn. Tio signifas, ke ili estas sociemaj homoj – kaj de tiaj mi supozas, ke ili kapablas kunlabori. Krome ili havas rilaton al ĝenerala Esperantujo kaj ne sidas solaj en siaj ĉambroj. Dum JES funkciis informstando pri Muzaiko kaj mi konis plurajn kunlaborantojn jam antaŭe. Do la tuta projekto ŝajnas al mi bona kaj havanta estontecon. Tamen ĝis tiu hazarda situacio mi mem ne estis aŭskultinta Muzaikon!

En la junulargastejo ankoraŭ restis kelkdek homoj. Kun kelkaj el ili mi iris al naĝvespero, tiel farante programeron de kutima renkontiĝo. Tio estis bonega okazo por ripozi! Ni ankaŭ saŭnumis. Mi memoras, ke dum unu el la paŭzoj mia menso liberiĝis de ĉiu pezo kaj mi komencis pripensi samplobazitan muzikprojekton, kiun mi estis komencinta jam jarojn antaŭe, sed kiu restis nefinita ĝis tiam. Fakte dum la posta somero mi finis ĝin – estas Nokto ĉe la plaĝo, trankvila acidĵaza muzikaĵo, kiu tute kongruis al la etoso de la naĝvespero. Cetere ĉeestis minimume tri membroj de La Perdita Generacio, do la artista influo, kiu kutime tre helpas inspiri min, ne mankis.

La 2an de januaro, kun kelkaj aliaj mi faris longan promenon tra Gdansko. Fakte ĝis tiam mi ne estis vidinta multon de la urbo mem. Montriĝis, ke ĝi estas pitoreska kaj interesa urbo. Dum minimume unu el la du vesperoj mi elpakis mian gitalelon kaj ludis kaj kantis iomete. Dum tiuj tagoj mi refoje vizits Polan restoracion, kiu situis ne tro for de la junulargastejo.

Fruposttagmeze la 3an de januaro mi veturis kun Andi Münchow al Varsovio. Laŭ rekomendo de Aga, ni uzis sufiĉe malmultekostajn busojn de la Sveda firmao Polski Bus. Montriĝis, ke la sidlokoj estis ege komfortaj kaj ke la buso ofertis senpagan interreton dum la vojaĝo! Tiel mi povis retumi la tutan tempon.

Mi tranoktis en Tamka Hostel, kiun estis rekomendinta al mi Enrico el Italujo. Ke mi sufiĉe spontanee organizis mian pluvojaĝon kaj restadon, estis paralelo al la pasinta jaro. Tiu tranokteblo montriĝis tre taŭga al miaj bezonoj. Interalie tie haveblis senpaga reto. La stranga afero estis, ke mi estis la sola turisto, kiu parolis en la pola al la junaj, belaj deĵorantinoj. Ŝajne esperantistoj tamen faras diferencon.

Mia patrino estis donacinta al mi nove aperintan libron pri Varsovio. Tage mi do uzis ĝin por esplori la urbon memstare, kaj tio montriĝis bonega decido. La libro gvidis min al lokoj, kiujn mi neniam estus eltrovinta mem. Sed ankaŭ mia libro pri la pola bonege servis min. Unu tagon mi sukcesis kompreni menuon, kiu nur estis skribita en la pola. Tiel mi povis viziti lokojn, kiujn turistoj ne frekventas kutime, kaj esti la sola eksterlandano.

Vespere mi renkontis aliajn esperantistojn. Dum unu tago ni renkontiĝis en la loĝejo de Irek, dum alia vespero ni iris al la klubo Lucifero, kies estroj iam estis lernintaj Esperanton. Survoje mi hazarde vidis la stadionon, kiun oni estis rekonstruanta por la Eŭropa piedpilka ĉampionado.

La 6an de januaro, mi vojaĝis per la Varsovio-Berlino-ekspreso al Berlino. Kiel mi jam menciis pli frue, mi vizitis Berlinon trifoje en 2012, kaj tio estis la unua fojo.

Pro mia restado en Varsovio, mi estis maltrafinta la post-JES-feston. Unu jaron antaŭe mi ege ĝuis ĝin. Sed anstataŭe mi festis ortodoksan kristnaskon kun diversaj Berlinaj belulinoj.

Unu tagon poste mi renkontiĝis kun Chuck Smith kaj kelkaj aliaj. Ni ludis la Wii-ludon “Rock Band”. Fakte interalie estis eldono kun kantoj de “The Beatles”. Pro la antaŭa renkonto de Ukrainaninoj kaj Moskvanino (dum JES kaj poste), kompreneble mi devis kanti Back In The U.S.S.R.!

Post tiuj tri diversaj daŭrigoj de mia feriumado, mi tamen finfine devis vojaĝi hejmen. Sed tiun tempon mi ege ŝatis, kaj ĝi influis mian Esperanto-vivon dum la resto de la jaro 2012. Pri tio mi skribos alian fojon pli detale.

Aldone la raportoj de aliaj JES-partoprenintoj:

Hejmen iru mi – mi ja sufiĉe vidis, diris, kaj vagadis

La 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald (Germanujo) finiĝis unu tagon pli frue kaj mi tute ne volis veturi hejmen. Jam anticipe mi planis, eble ankoraŭ resti dum unu tago en Burg (Spreewald) kaj poste ankoraŭ havi unu liberan tagon. Sed estas ĉiam triste, postresti ĉe la loko de renkontiĝo, dum la aliaj forvojaĝas. Krome kvankam la urbeto estis ĉarma, mi ne havis grandan emon pasigi tie ankoraŭ tempon. Mi volis vidi ion alian!

Tial allogis min la relative proksima Berlino kaj la anonco pri post-renkontiĝo en la Esperanto-domo la 3an vespere. Nura problemo estis, ke mi estis planinta ankoraŭ nenion. Sed mi vivis dum unu jaro en Italujo, kial do ne fari ĉion spontanee?

Dum la lasta tagmanĝo antaŭ la forveturo, mi parolis kun Chuck Smith. Li tuj rekomendis al mi hotelon proksime de Rosenthaler Platz kaj du interesajn kafejojn tuj apude. Jen kiel funkcias Esperanto!

Sen iuj problemoj vi vojaĝis al kaj poste tra Berlino. En la hotelĉambro mi iomete ripozis kaj refreŝiĝis, sed poste mi iris al rekomendita manĝovendejo kaj poste al unu el la du kafejoj. Vespere mi renkontiĝis kun Chuck kaj diversaj amikoj, inter ili pluraj JES-partoprenintoj. Unue ni manĝis en Vjetnama restoracio. Poste ni iris al la kafejo Sankt Oberholz, en kiu mi jam estis dum la posttagmezo.

Chuck rakontis al siaj du amikoj, kiuj estas komencantoj, ion pri Esperanto-muziko, kaj demandis, ĉu iu havas la kanton “Lasu min sonĝi” de Persone sur sia poŝtelefono. Mi anstataŭe ofertis, simple kanti ĝin, se iu montras la tekston. Tion Chuck faris kaj Gavan kunkantis. Tio estis bonega afero, mi tre ŝatis tion! (En la reto cetere troviĝas video, en kiu Martin Wiese prezentas la kanton dum solokoncerto.)

Pro la multaj aliĝintoj, la post-JES-festo tamen ne okazis en la Esperanto-domo en Einbecker Straße, sed en la kultura centro Danziger Straße 50. Tie estis neatendita revido kun multaj homoj. Ni certe estis pli ol 30 personoj kaj tre internacia grupo. Ni agrable trinkis kaj babilis. La Pafklik’ eĉ faris koncerteton kun Emĉjo Emmanuel – kaj mi denove pretigis la muzikon por ili! Poste mi surmetis la tutan tempon Esperanto-muzikon, ĉar homoj kritikis, ke en la diskoteko dum la JES ĝi ne aŭskulteblis sufiĉe. Tiel por mi iĝis plenetosa vespero, dum kiu mi ankoraŭfoje povis plonĝi en la Esperanto-ĉirkaŭo, al kiu mi tiom alkutimiĝis kaj kiun mi regule bezonas por esti feliĉa. Agrabla kroma efiko estis, ke mi tiel povis adiaŭi de homoj, kiujn mi maltrafis en Burg, ĉar ili estis foririntaj pli frue ol mi.

La du matenojn en Berlino mi pasigis en la Bagel-kafejo, kiun Chuck estis rekomendinta al mi. Ili ne nur havis bongustan manĝaĵon kaj bonajn trinkaĵojn, sed ankaŭ bonegan trankvilan muzikon. Unu ambjenta kanto aparte restis en mia menso. Mi nur memoris kelkajn vortojn de la refreno, sed poste trovis ĝin en la reto:

Teri Richardson: Eyes Wide Open

La du kafejoj ofertis bonan eblon, trarigardi miajn kantonoticojn. Tion mi jam delonge volis fari, sed neniam havis la tempon aŭ trankvilecon. Nun mi finfine sukcesis fari tion!

La 4an de januaro, mi ankoraŭ tagmanĝis kun kelkaj esperantistoj en Amrit, Hinda restoracio en Oranienburger Straße. Poste mi adiaŭis de la aliaj kaj sole iris al la stacidomo. Nun finfine mi tamen devis vojaĝi hejmen.

Sed la memoroj restas kaj la sentoj estas fortaj. Tial mi volas fini mian raportadon pri mia jarŝanĝiĝo per du videoj, ambaŭ de Inicialoj DC. Unu titolo mencias Berlinon, la alia rakontas trankvile pri hejmenvojo. Nenio povus esti pli trafa nun ol tio.

Inicialoj DC: Berlino sen vi

Inicialoj DC: Hejmen