Arkivoj de etikedoj: alan silvestri

Donu al mi sonĝon

Mia taglibro (aŭ blogo) aĝas unu jaron pli – ok entute. Dum mi daŭre devas forte lukti por tio, regule skribi ion (precipe kiam temas pri multpartaj raportoj pri Esperanto-renkontiĝo), almenaŭ mi sukcesis verki pli ofte ol dum la 12 monatoj antaŭe.

Ĉiam mi klopodis elekti iun specialan albumon por tiu ĉi tago. Ĉifoje mi prezentas ion vere eksterordinaran! Post la unua jaro de interreta taglibrumado, mi skribis pri la filmo “Reen al la estonteco” kaj la malkompleteco de la sonŝpuro.

Kiam mi legis la artikolon pri la sonŝpuro en la anglalingva Vikipedio antaŭ kelkaj monatoj, mi eksciis, ke intertempe oni eldonis la kompletan orkestran muzikon! La entrepreno Intrada specialiĝis pri la eldono de kompletaj eldonoj de sonŝpuroj en limigita kvanto. Je mia granda ĝojo, la Vikipedia artikolo menciis, ke tiu de “Back to the Future” daŭre haveblis! Kia ĝojo!

Mi mendis ĝin en februaro. Certe ĝi ne estis malmultekosta, sed indis la elspezo. Entute estas du diskoj. La dua enhavas alternativan version de parto de la sonŝpuro, kiun Alan Silvestri estis komponinta origine. Tiu versio sonas iom pli malhele kaj serioze.

Kompare al la du orkestraj muzikpecoj sur la kutima sonŝpuro, tiu ĉi eldono sonas multe pli bone. La origina sonŝpura albumo tamen enhavas multajn (sed ne ĉiujn) rok- kaj popmuzikaĵojn, kiuj eksonas en la filmo. Tial ambaŭ sonŝpuroj havas sian valoron, tiel ke indas havi ambaŭ el ili. Plie mia albumo de “The Four Aces” kun la belega kanto “Mister Sandman” (preskaŭ) kompletigas la muzikoliston de la filmo.

La kulmino de la dudiska orkestra sonŝpuro sendube estas jena: Finfine mi havas mian ŝatatan muzikaĵon “rolbreta ĉaso”!

Kongrue al la temo de la tago, mi ankoraŭ volas mencii du fotoprojektojn kiuj tre impresis min. La unua estas la fotogalerioj de Irina Werning, kiuj nomiĝas – same kiel la filmoj – Back to the Future kaj Back to the Future 2. La ideo estis, preni malmovajn fotojn kaj krei novajn, nuntempajn versiojn kun la samaj homoj kaj malantaŭoj kaj laŭeble similaj vestoj. La rezultoj tre similas al la scenoj el la filmoj, kiam la herooj vidas la samajn lokojn kaj personojn sed en alia tempo.

La dua projekto estas multe pli serioza. Ĝi nomiĝas Ausencias (Forestoj) kaj estas de Gustavo Germano. Li simile rekreis scenojn de fotoj jardekojn poste, sed sur la dua foto ĉiam mankas minimume unu persono. Tiu estas malaperinta en la vera senco de la vorto. Dum la milita diktaturo en Argentino “malaperis” dekmiloj da homoj (tio estas, ili estis murditaj kaj la korpojn oni kaŝis). La fotoj montras la truojn, kiujn kaŭzis la malapero de tiuj personoj. Estas tre triste spekti tiujn fotojn. Aliflanke mi admiras la manieron, per kiu la fotisto videbligis la nevideblan.

Vi nur vivas dufoje

La komponisto John Barry mortis. Li estis fama pro sia filmmuziko, precipe tiu de multaj “James Bond”-filmoj. Ekzistas longdaŭra disputo, kiu verkis la James-Bond-temon. Kelkaj diras, ke estis John Barry, kiu reuzis elementojn de pli fruaj kantoj, ekzemple “Bees Knees”. Aliaj opinias, ke estis Monty Norman, kiu ĉerpis el sia verko “Good Sign Bad Sign”. Tre verŝajne estas, ke ambaŭ po iomete kontribuis kaj la fina rezulto estas kombino de ambaŭ talentoj.

Du aŭtoroj, unu fama verko – tio memorigas min pri la kineja muziko de “Star Trek”, kies ĉefa titolo venas de Jerry Goldsmith kaj Alexander Courage. John Barry difinis la stilon de muziko por agentofilmoj, same kiel John Williams (“Star Wars”, “Indiana Jones” – kaj multaj aliaj) faris tion por fantaziaj kaj aventuraj filmoj. Dum Barry elektis tiatempe aktualan rokmuzikon, Williams remalkovris orkestran muzikon.

Li donacis al mi multajn agrablajn horojn per siaj verkoj. Tial lia morto same malgajigas min kiel tiu de Michael Kamen (“Highlander”). Certe ankaŭ aliaj komponistoj de filmmuziko estas gravaj por mi, ekzemple Alan Silvestri (“Back To The Future” / Reen al la estonteco), James Horner (“Willow”) kaj Howard Shore (“Lord Of The Rings” / Mastro de la ringoj).

John Barry interalie verkis la muzikon de la kanto “Goldfinger”, kiu sendube iĝis la klasika James-Bond-kanto. Sed ankaŭ “You Only Live Twice” de li estas klasikaĵo. Multaj aliaj artistoj reludis ĝin, eĉ Coldplay.

Ĉiam impresis min, kiel li reuzis la ĉefan muzikaĵon de “On Her Majesty’s Secret Service” por la posta “A View To A Kill”. Tie ĝi aperas en la pecoj Snow Job, He’s Dangerous kaj Golden Gate Fight kun elektra sologitaro. En kompilo de muziko el la filmo, bone percepteblas, kiom freŝa restis la muziko:

John Barry: A View To A Kill Suite

Suito de la Praga Filmharmonia Orkestro, kiu uzas muzikon el ambaŭ filmoj, bone montras, kiom facile kombineblaj estas la muzikaĵoj. Necesas atenti por diri, kie okazas la transiroj.

City of Prague Philharmonic Orchestra: On Her Majesty’s Secret Service / A View to a Kill – Suite

Sed John Barry ankaŭ verkis la titolan muzikon por la televida serio “The Persuaders”. Ĝi famiĝis en Germanujo sub la nomo “Die Zwei” (“La du”) pro la humuroplena sinkronizado. Ankaŭ tiu ĉi muzikaĵo neniom perdis de sia freŝeco, kiel montras pl nova versio:

John Barry: Theme from The Persuaders

Boabyp/Europium: The Persuaders Theme 2007