Dum la pasintaj tagoj mi ordigis kaj malgrandigis mia MP3-kolekton. Mi forigis duonan gigabajton, kaj nun ĝi foruzas ĉirkaŭ 10 GB. La (por aliaj) plej stranga afero pri ĝi: Granda parto konsistas el kantoj de nekonataj artistoj! Kiel tio ekestis? Fine de julio 1999 mi registriĝis ĉe mp3.com kiel artisto kaj ekde tiam (precipe ekde septembro 2000) tie malkovris multegajn talentajn kaj interesajn grupojn. Ĝis februaro 2003, ĉiu artisto rajtis publikigi sennombre multan materialon. Mi trovis paĝojn de bonegaj artistoj kun pli ol 80 kantoj, nekredeble! Nun la maksimuma permesita kantokvanto estas tri. Komprenebla decido de la estroj de mp3.com sed samtempe terura por muzikŝatantoj kiel mi, kiuj per tio perdis gravan fonton por akiri legale kaj senpage muzikon el multaj landoj kaj en multaj lingvoj. Kiam mi preparis lingvan muzikkvizon por la IS, mi ĉerpis forte el tiu kolekto…

Post tiuj frazoj, la forigo de duona gigabajto da muziko devas soni freneze. Sed reale mi estis perdinta la kompletan superrigardon pri mia kolekto, kaj posedis multajn kantojn kiujn mi neniam (re)aŭskultis kaj kiuj, je pli detala ekzamenado, montriĝis nekonservindaj. Por denove trovi la vere bonajn kantojn, foje necesas forigi la aliajn… jen denove provo de la tezo “malpli estas pli”, kiun oni en la okcidentaj industriaj landoj malofte pretas akcepti. Sed estas vere: Malpli multaj dosieroj, pli da ĝuo. Ho jes…

Ŝajne ekzistas pli multaj retaj taglibroj en Esperanto ol mi pensis! Krom miaj esperantlingvaj amikoj ĉe “LiveJournal”, mi konas tiun de Ken Miner el Usono kaj tiun de Zmitro el Belorusio, ambaŭ cetere konataj el babilejo.org. Ne nur la reala mondo iĝis malgranda, ankaŭ la interreta.

Kio se oni kombinas la unuajn du temojn – muziko kolektita inter septembro 2000 februaro 2003 kaj amikoj? Multaj muzikaĵoj memorigas min pri certa evento; aliaj, kies akirdaton mi rigardas, almenaŭ pri certa vivofazo. Mi tiam loĝis kune kun du bonaj amikoj, unu el ili nun studas en alia parto de la mondo, dum la alia restis en Paderborn kaj estas finstudanta. Rerigardante mi pensas ke dum tiu tempo – miaj lastaj semestroj en la universitato – mi lernis kelkajn aferojn, laborante, esperante, suferante, restariĝante. Foje oni devas lerni lecionon por vidi la veran vivoĝojon. Longe mi tion ne komprenis. Sed nun jes. Hm, mi ĉesu aŭskulti tiun muzikon, mi iĝas tro pensema…

Mi legis pri studo de iu dr-o Benjamin K. Bergen pri denaskuloj. Ho, kiom facilas erari… se vin interesas la vidpunkto de denaskulo, legu la diskuton pri tiu studo. Eble mi kontaktu la aŭtoron por forigi kelkajn missekvojn kaj sciencajn erarojn…

Instigite de la nova filmo pri piratoj, mi kreis novan uzantobildon kiu ne tiom speciale aspektas sed pri kiu mi tamen fieras.

Nun mi reludas “The Curse of Monkey Island” kiu enhavas muzikon ludita per veraj instrumentoj. Ekzistas programo (“Scumm revisited”) per kiu oni povas preni la muzikpecojn el la ludo, tiel ke poste eblas fari MP3jn el ili. Mi estas verkanta liston pri ĉe kiu situacio en la ludo eksonas kiu muziko.

Ĵaŭde malfruvespere, mi iris kinejen kun mia frato kaj kelkaj amikoj kaj vidis la filmon “Piratoj de la Karibo: La malbeno de la Nigra Perlo”. Bonega filmo, kaj krom “Mastro de la ringoj: La reveno de la reĝo”, ĝi verŝajne eĉ estas la plej bona filmo de 2003.

Jam legante iom pri la filmo, mi rimarkis ke la enhavo de “Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl” tre similas al la komputila ludo “The Secret of Monkey Island” el la jaro 1990. La rigardado de la filmo konfirmis tion.

Mi dum horoj kolektis oficialajn fotojn de la filmo kaj reelfosis malnovajn bildojn de la ludo el mia arkivo por krei la supran kunmetitan bildeton. Ĝi montras la geamantajn parojn: Guybrush Threepwood kaj Elaine Marley resp. Will Turner kaj Elizabeth Swann. Mi sube aldonis pli grandajn versiojn de ĉiuj kvar bildoj.

Mia strebado al plia strofo de “Feliĉe” (vidu miajn enskribojn de la 14a, 13a kaj 12a de aŭgusto) iras al fina fazo: Ekde kelkaj tagoj, la origina aŭtorino estas konsultata.

Intertempe Bertilo Wennergren donis al mi kelkajn indikojn pri kiel li ludas la kanton. Mi refoje rigardis la surbendigojn de la IJK kie li prezentas ĝin kun Birke kaj el ĉio tio notis version almenaŭ ludeblan kaj espereble ĝustan.

Simon & Garfunkel – du elstaraj muzikistoj, kiuj kaj sole kaj duope ravas la aŭskultantojn. Jen interesa afero, kiun mi rimarkis: La konata kanto “Wednesday Morning, 3am” tekste tre similas al alia verko de ili, “Somewhere they can’t find me“. Tiu siaflanke muzike tre similas al la sekva albuma peco, instrumentaĵo kun la nomo “Anji” (verkita de iu “A. Graham”). Mi preferas la duan kanton (malharmonia kaj agresiva) kompare al la unua (malgaja kaj balada), ĉar ĝi tiom vive esprimas la senesperecon kaj la nesolveblon de la situacio en kiu troviĝas la kantanto.

Vendrede mi kun la du jam menciitaj knabinoj kantis, precipe malnovajn “Beatles”-kantojn.

Kantado kaj gitarludado lumigas la animon en plurobla maniero:
– Mi gajiĝas, ĉar mi muzikas.
– Mi gajiĝas, kiam homoj ŝatas mian kantadon.
– Mi gajiĝas e&#265 pli, se mi kune kun aliaj muzikas.

Do:
– Muzikado en si mem jam alportas gajecon.
– Muzikado igas vin simpatia por aliaj homoj.
– Muzikado povas esti komuna aktiveco kun aliaj homoj.
=> Muzikado forpelas solecon kaj la grizajn pensojn.

Hodiaŭ estis mia unua labortago. Fakte mi jam ekde julio laboras, sed ekde nun mi ankaŭ pagiĝas por tio! Kompreneble laboro foruzas multan energion, sed sen laboro la vivo teruras. Mi spertis tion dum mia eksterlanda studado en Sicilio kaj je la fino de mia studoj en Germanio: Mi ne eltenas nuran festadon pli ol monaton, kaj mi suferas sen iu eblo fari ion post du monatoj. Laboro donas sencon al la vivo; ĝi instigas la spiriton kaj kongruas al la homa kapablo solvi problemojn. Mi bezonas ambaŭ – laboron kaj ripozadon.

Ekde nun pretas versio 1.2 de mia kantokolekto. Mi aldonis sep novajn kantojn:

1. Team’: Sur la sama ŝipo
2. Team’: Rakonta silentado
3. Gunnar R. FISCHER: Ho! Mia kor’!
4. JoMo: Sur la mar’ (reĝas vent’)
5. plie: Son’ silenta
6. plie: Mi brilu plu
7. plie: Kiel birdo

Restas ankoraŭ kantoj aldonindaj, kaj kelkajn mi nur devos enkomputiligi. Tamen kun la aldonoj de versio 1.1, la nuna listo kun 96 kantoj (88 en PDF- kaj RTF-formato) estas jam tre impresa.

Foje mi denove ekmiras pri la vivo, ĉar ĝi prezentas ion kion mi ne plu atendintus. Ekzemple hodiaŭ mi kune vespermanĝis kaj poste rigardis filmojn kun tri junulinoj. Tio eble ankoraŭ ne estas io speciala. Sed jen kelkaj detaloj:

• Ili havas bonan muzikguston
• Du el ili scipovas kanti duvoĉe
• Ili posedas similan humuron kiel mi
• Ili aprezas afablecon

Jen la kvalitoj kiujn atraktivaj virinoj bezonas!

Dum la vespermanĝo ni i.a. aŭskultis Coldplay. Mi ŝatas ambaŭ albumojn de tiu grupo, sed iom preferas la unuan.

enhavas multajn bonegajn kantojn, precipe “Shiver”, “Don’t panic”, “High Speed” plie enhavas plurajn bonajn kantojn: “Yellow”, “Trouble” ankaŭ la resto estas eltenebla bone ilustrita kovrilo: nigra koloro kaj globo!	enhavas principe unu bonegan kanton: “Clocks” plie enhavas precipe unu bonan kanton: “God put a smile upon your face” la resto estas eltenebla iom enuige ilustrita kovrilo: blanka koloro kaj abstrakta arto

Hm, mi iom malfruas kun miaj enskriboj. Mi paŭzu dum kelkaj tagoj ĝis kiam venas la nepre rakontendaj muzikaj temoj al mia kapo.

Hieraŭ mi rigardis la anglalingvan filmon “Bend it like Beckham”. Entute tre bona verko, ne tro Holivuda (estas fakte Brita filmo) kun parte vere aŭskultinda muziko. Cetere la germana versio nomiĝas “Kick it like Beckham”. Oni do ne investis la cerboforton trovi taŭgan germanlingvan titolon, kaj eĉ ne kuraĝis uzi la originan, ĉar multaj Germanoj verŝajne ne komprenas kion signifas “bend” ĉi tie. Jen kiom bone oni parolas la anglan en Germanio!

Multaj romantikaj kantoj el la 1950aj jaroj uzas la jenajn kvar akordojn: C Am F G. La grupo “Selig” kiu faris la sonŝpuron por la germana filmo “Knocking on Heaven’s Door” uzas ilin por krei “Elvisecan” muzikon, kaj same ili aperas en la kanto “Blue Moon” kiun oni uzis en “Im Juli”.

Anstataŭ simple ludi la plenajn akordojn, jen pli fajna maniero:

La baso ludas:
(G A H |) _C_ H | _A_ G | _F_ G | _G_ | “_ _” indikas la gravajn basajn tonojn, la aliaj servas por la transiro de unu al la alia.

Post la basa tono, la gitaro ludas ĉiam sur la du plej altaj kordoj:
8 8 | 5 5 | 1 1 | 3 3 | (unue la plej altan, poste la alian kordon)

Komplete:

e|----8---|----5---|----1---|----3---| <- gitaro
H|-----8--|-----5--|-----1--|-----3--| <- gitaro
G|--------|--------|--------|--------|
D|--------|--------|--------|--------|
A|3-----2-|0-------|--------|-----02-| <- baso
E|--------|------3-|1-----1-|3---3---| <- baso

Eble la ekzakta taktpozicio de la notoj ankoraŭ ne ĝustas, sed principe tiel funkcias. Melodio kiu facilege eniras la orelon! Mi daŭre ekzercas ĝin. Cetere el tiu akordosinsekvo ankaŭ grandparte konsistas la kanto "Junula amo" de "La Kuracistoj"!

Kiel mi estas ĉagrenita (kaj malgaja)? Nu, mi refoje spertis ke ne eblas diskuti pri informadiko - eĉ ne kun miaj plej bonaj amikoj. Fakte ne eblas diskuti kun iu ajn: Normalaj uzantoj ĉefe rigardas ĉu aferoj bone aspektas kaj fino. Ĉu la sama enhavo aliloke sub aliaj kondiĉoj funkcias, ilin ne interesas. Fakuloj ofte estas betonkapaj fanatikuloj. Nur eta ekzemplo por eterna batalego: " Kio estas la ĝusta navigilo?". Mia sorto ŝajne estas ke neniu komprenos aŭ aprezos la valoron de mia laboro! (Fakte tio jam okazis en la pasinteco, kadre de mia Esperanto-aktivuleco, sed mi pensis ke tio estis nur dumtempa kaj al kelkaj personoj limigita fenomeno.)

Miaj principoj rilate al interreta enhavo estas:

1. Aferoj estu formale en ordo. Tio estas la baza regulo sen kiu la enhavo ne estas uzebla per diversaj sistemoj, navigiloj ktp. Kompreneble multaj homoj fajfas pri tio, tiom longe kiel aferoj ĉe ili funkcias.
2. La uzanto havu la navigeblon. Multaj modernaj TTT-ejoj permesas iri nur certan vojon aŭ havas multmediajn enhavojn kiuj kreas devigajn paŭzojn.

Ekzistas ankoraŭ pliaj gravaj principoj, sed aŭ oni jam nun komprenis kion mi alcelas aŭ mi jam nun enuigas.

Du aldonoj al mia hieraŭa enskribo pri uzado de Esperanto-MP3j sur KD-Romoj:

1. Eble nur la artistoj ricevas tantiemojn, ĉar la mono ne sufiĉas por pli. Tamen nepre okazu detala mencio de la fonto: nomo de la albumo de kiu venas la kanto, nomo kaj adreso de la diskeldonejo (por ke homoj povu facile mendi la KDn). Ĉe ĉiu minimume serioza produkto, tiaj informoj normalkaze estas memkompreneblaj. Kun tristo mi konstatas ke tio ne validas por Esperantujo. Homoj ne konscias pri tio ke ili rajas reuzi libere haveblajn MP3jn nur sub certaj kondiĉoj, ekz. kiel la ĵus menciitajn.

2. Oni demandis min ĉu MP3 vere estas tiom granda danĝero. Homoj ja jam antaŭe faris piratajn kopiojn sur kasedoj kaj tamen aĉetis poste la originalojn. La baza diferenco inter MP3 kaj kasedo estas, ke MP3 ofertas multe pli altan kvaliton kaj ke el tiuj MP3j ege facilas fari KDjn. La plej gravaj argumentoj por la aĉetado de originalaj KDj do ne validas en la kazo de MP3j.

Sed nun pri alia afero: Mi hodiaŭ ricevis la DVDn “Im Juli” (En julio), romantika filmo pri vojaĝo de Germanio tra Bavario, Aŭstrio, Hungario, Rumanio, Bulgario al Turkio. Tiom multaj landoj, tiom multaj lingvoj, tiom bunta stilmikso ĉe la muziko… rekte trafas mian koron kaj gvidas al melankolia nostalgio. Mi revolas al Hungario!

Mi jam pripensis aĉeti la filman sonŝpuron, sed mankas kelkaj kantoj el la filmo sur ĝi. Unu tamen haveblas senpage kaj legale en la interreto, nome “Budapester Schlittenfahrt” de “Die Sterne” (La Steloj).

Kun la DVD alvenis ankaŭ KD de Funny van Dannen, moderna kantaŭtoro kun tre memironia, humura repertuaro. Por ricevi impreson kiel sonas lia muzika, aŭskultu la kanton Nuttenauto (“prostituina aŭto”)! Li ĉefe interesas ne pro la kantado aŭ gitarludado sed pro la foje pensemaj kaj samtempe ofte ankaŭ tute ŝercaj tekstoj.

Ekzistas multnombraj planoj eldoni KD-Romon kun kurso, bildoj, muziko ktp. Plej ofte tiaj planoj fiaskis. Sed nun mi aŭdis pri almenaŭ du sukcesaj projektoj: Unu de lernu.net kaj alia de la Flandra Esperanto-Ligo (FEL). Por la muzikan parton FEL ne elektis titolojn jam interrete haveblajn sed kelkajn kun speciale klara prononco. Ili pretas pagi tantiemojn al la artistoj por la uzo de iliaj kantoj.

Mi tre kontentas pri tio, ĉar tio estas taŭga maniero por reenspezi la monon uzita por produkti la muzikon. Notindas ke la grandaj muzikentreprenoj ankoraŭ ne ofertas tian uzon de unuopaj kantoj kontraŭ pago, do tiurilate Esperantujo estas pli moderna ol la resto de la mondo. Kaj tia eblo vere urĝas.

Malmultaj vidas ke Esperantujo alfrontas problemon kiu minacas la pluekziston de altkvalita Eo-muziko.

Mi jam pensis verki artikolon pri la problemoj kiujn kaŭzas MP3, libere haveblaj kantoj, nigre kopiita materialo ktp.. Mi ne alcelas la piratan kopiadon de KDj sed nur la interretajn aferojn.

Jen la ĉefaj pensoj:
1. Homoj ne pretas pagi por kantoj kiuj iam libere haveblas en la interreto.
2. Homoj libere reuzas tiun materialon sen demandi permespeton al la artistoj aŭ Vinilkosmo, eĉ se tio estas kontraŭleĝa (tiel okazis ekz. ĉe la Rusa KD-Romo).
3. La kvanto de la interrete haveblaj kantoj daŭre kreskas. Do oftaj surfantoj nun posedas grandan MP3-kolekton – tute legale kaj senpage.
4. Sed se homoj povas libere ekhavi tian kolekton, ili eble ne plu pretas aĉeti kompletajn albumojn – kiuj pli multe kostas kaj kutime nur enhavas muzikon de unu artisto.

El tio mi sekvus
a) Artistoj kaj Vinilkosmo tre bone pripensu, kion ili metas interreten, ĉar ne plu eblas vendi interretan materialon.
b) Devas ekzisti maniero pagi artistojn (kaj Vinilkosmon) por kantoj uzitaj sur KD, KD-Romo ktp.

Alia problemo:
Por havi superrigardon pri kiom popularas la kantoj, plej utilas se ili nur haveblas ĉe unu loko. La plej taŭga estas musicexpress: Tie ekzistas ĝenro “Esperanto“, sed la kantoj samtempe troveblas en la ĝustaj muzikaj kategorioj (“roko”, “folkloro”). Tiel ankaŭ neesperantistoj povas malkovri Esperanto-muzikon.

Mi kun bedaŭro konstatis ke i.a. Suda Kruco, alia Kultura Kooperativo de Esperantistoj el Brazilo kaj Norvega Esperanto-Asocio mem ofertas la kantojn. Tio tre malhelpas – oni perdas superrigardon pri kiom ofte homoj prenis la kantojn, kaj muzikkolektantoj tute konfuziĝas inter la diversaj fontoj. Prefere ekzistu unu granda kompleta fonto ol unu bona kaj multaj mezbonaj. Ja estas kompreninde ke ĉiu volas oferti laŭeble ĉion sur sia TTT-ejo – sed tio gvidas nur al amaso da mezkvalitaj, nekompletaj paĝoj, en kiu malaperas la malmultaj vere bonaj.

Eble tio estas tre batalemaj, malharmoniaj pensoj. Sed ankaŭ ili foje bezonatas en Esperantujo.

Tritaga taglibra paŭzo… kio okazis intertempe?

Kiel anoncite, mi estis ĉe la festo de mia bona amiko kaj ekskunloĝanto Till en Paderborn. Tie mi revidis i.a. mian alian ekskunloĝanton Hanno (la terura triopo do estis kompleta!), Holger, la bonan kolegon Nils, plurajn Ĉinajn belulinojn kaj DĴ Kan Was.

La sekvan tagon mi veturis kun Holger al Kolonjo, kie ni renkontiĝis kun Nicole kaj Ilona (kiujn ni lastfoje vidis dum la Revelido-semajnfino en Meschede komence de aŭgusto) kaj kune travivis agrablan vesperon.

Kion la pasinta semajnfino montris al mi?

Simpatiaj homoj havas bonan muzikguston, malsimpatiaj homoj havas malbonan muzikguston. Klarigo: Mi DĴis dum la festo kaj surmetis plurajn tre bonajn kantojn kun la celo distri la homojn, kompreneble precipe Till. Li ankaŭ vere ŝatis mian muzikelekton kaj ege ĝojis. Same faris du ĉarmaj Ĉininoj.

Sed iu studentino, tre ŝminkita kaj sen bonaj kondutmanieroj, kverelegis ĝis kiam mi lasis ŝin al la komputilo kun la MP3j. Rezulto: Multe tro laŭta teknomuziko kiu dancigis preskaŭ neniun. Poste pluraj aliaj personoj provis – sensukcese – DĴi. Trista kulmino: Tiu studentino haltigis kanton kiun Holger surmetis post unu minuto. Ĉu ekzistas io pli aroganta? Mi dubas…

Holger havas tre bonan muzikguston, eble la plej kompatiblan al la mia. Mi pensas ke bonaj amikoj ankaŭ servas kiel fontoj por malkovri novajn grupojn. Nu, almenaŭ mi ofte spertis tion. Surstrate al Kolonjo, ni aŭdis KDjn kompilitajn de Holger. Kiam mi aŭskultis la kanton “Weit weg” de Deichkind, mi diris: >>Hej, tiu ĉi bone kongruas al du kantoj de Freundeskreis, nome “Mit Dir” kaj “Anna”.<< Kaj kiu kanto sekvis? - "Anna". Menciindas ke tiuj kantoj estas raraj esceptoj, ĉar ili vere elstaras kiel muzikaj perloj el la ofte tre mezkvalita germanlingva hiphopo. Cetere unu de la Ĉininoj anoncis ke ŝi volas lerni gitarludadon, ĉar Sebastian kaj mi (duono de "La Kuracistoj“) tiom impresis ŝin muzikante dum la Revelido-semajnfino antaŭ du semajnoj. Ho jes, mi sentas min fama kaj grava nun! ; )