Intensa, sed ankaŭ sukcesa laborsemajno finiĝas. Sekve mi estas laca. Tamen mi volas skribi ion hodiaŭ.

Ekzistas minimume du ĝenaj aferoj pri mia maniero, trakti muzikon.
1e: Mi travivas fazojn. De tempo al tempo iu speciala grupo tiom plaĉas al mi, ke mi dum la tuta vespero preskaŭ nur aŭskultas muzikon de ĝi. Foje eĉ temas pri nur unu albumo. Tio povas daŭri tagojn aŭ eĉ du semajnojn. (Ĉar mi plej ofte uzas kapaŭskultilojn kaj estas sola, tio ne rekte terorigas homojn. Sed kunloĝantoj devus elteni ion…)
2e: Mi malfruas rilate al aĉetado kaj opiniokreado. Kiam iu albumo estas tute nova, mi rare aĉetas ĝin. Nur jarojn poste, mi malkovras la ĝian valoron, kiam la homoj kiuj nur sekvas la aktualan muzikmerkaton jam aŭskultas ion alian. (Tio ja estas en ordo, se mi ne mem blokas min rilate al aktuala muziko, nur ĉar “la amaso” ankaŭ aŭskultas tion – kio ja estus vere stulta kialo. Tamen tio iom malfaciligas socian vivon.)

Kompreneble mi ne skribas tion sen praktika ekzemplo. Dum lunde mi menciis recenzon de la lasta U2-albumo aperinta fine de 2004, mi mem nur nun detale pritraktis la antaŭan albumon “All that you can’t leave behind” el la jaro 2000. Certe ĝi estas io speciala por. Tial la KD-ilustraĵoj aperas en mia unua enskribo; tial mi dediĉis al ĝi kelkajn pensojn en la dua enskribo. Des pli kurioze estas, ke mi aĉetis kaj komplete aŭskultis ĝin nur iom antaŭ mia translokiĝo al Münster. Kaj nur antaŭ kelkaj tagoj mi komplete reaŭskultis ĝin.

Mi nun ne volas skribi tutan recenzon (kiu devus nepre enhavi elementojn de la pli frue verkitaj enskriboj pri tiu albumo), sed fiksi mian momentan prijuĝon, kiu ŝajnas notinda kaj interesa al mi. Por uzi la pakaĵan metaforon de “All that you can’t leave behind” (kiun subtenas la fotoj ĉe la flughaveno): Pri duono de la valizoj kaj tekoj mi povus facile rezigni. Kunportindaj al la vojaĝo estas la rokaj pecoj:

“Beautiful Day”, “Elevation”, “Walk On” ( = tri el la kvar disketoj, bonege rokaj)
“In A Little While” – iom diversa de la resto; sen ambjentaj sinteziloj, anstataŭe kun aldona funkeca gitaro
“When I Look At The World” – kun melankolia gitaro; ial memorigas min pri la elektronika versio de “80 days” de Marillion.
“New York” – drumenbasa ritmo (ŝajne ne samplita!) kune kun sferaj sinteziloj, trankvila kaj samtempe vigla etoso, pensiga

Kion mi – malgraŭ la titolo – almenaŭ ĝis nun povas facile postlasi, estas la pli malrapidaj pecoj: “Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of” (disketo; laŭ mi miselekto), “Kite”, “Wild Honey”, “Peace On Earth” kaj “Grace” simple ne kaptas mian atenton aŭ koron. Ĝis nun mi klarigas tion jene: Eĉ nur mezkvalita roka peco ĉiel ajn iom distras, dum malbona malrapida kanto tute klare enuas kaj tial malsukcesas. Pri “The Ground Beneath Her Feet” mi povas nenion diri, ĉar ĝi nur estas sur la Brita versio de la albumo (kiom stulte, tamen!). Laŭ la 30-sekunda peceto havebla ĉe la U2-TTT-ejo, ĝi apartenas al la malrapida kategorio.

Mi ŝatus iam aŭskulti la Britan version de la albumo, ĉar jam ŝanĝo (ĉi tie: aldono) de unu kanto povas tre influi la impreson de tuta disko. Mi scivolemas, ĉu kaj kiel mia opinio ŝanĝiĝus.

Pri la manko de tiu 12a kanto iom konsolas min, ke mia versio de la sekva U2-albumo, nome la “Best of 1990-2000“, enhavas ne nur 16 pecojn sed 17; la aldona kanto estante “The Fly”. Kia bonŝanco, ke mi tiutempe (en printempo 2003) aĉetis spontanee tiun diskon!

Hieraŭ skribita, jam ne plu aktuala – la listo de farindaĵoj perdas sian valoron kaj pri tio mi ĝojas. Mi finis la unuan recenzon por tiu ĉi jaro, nome de la KD “JoMo kaj Liberecanoj“. Ĝin mi jam posedas ekde 2000, sed nur nun skribas pri ĝi… jen kiom grandas la aro de recenzindaj KDj en mia loĝejo. La nova “plej malnova” albumo en tiu stato estas “Sen” de Persone el la jaro 2002. Krom ĝi, ĉiuj aliaj (entute kvin) estas tute novaj. La tri kompaktdiskoj el la Kolekto 2000, pri kiuj mi nenion skribis, mi intence ellasos. Mi ja faris alian laboron por ili, nome muzikpaĝon por ĉiu unuopa artisto ĉe la tiama mp3.com en 2000 (fakte ankaŭ por kvar el la recenzitaj albumoj), kaj do meritas ilin.

Cetere estis bona decido, ne plu konsideri memaĉetitajn Esperanto-KDjn por recenzoj – iel ja devas montriĝi la diferenco inter muziko, por kiu mi elspezis monon, kaj muziko, kiun mi ricevis senpage!

Tio sufiĉu por hodiaŭ. Estas tempo por ĝui la vesperon post labortago.

Mi finverkis la tekston pri Esperanto-muziko, kiun oni poste tradukos al diversaj lingvoj kaj kiun oni poste uzos ĉe www.esperanto.info (laŭ amuzulo). Vere kostis energion, fari tion (oni devas skribi koncize en bona sed samtempe tradukebla lingvaĵo!), sed mi ĝojas, ke mi finis tiun etan taskon.

Skribante pri taskoj… en mia nuna stato de memkontenteco pro la progreso de mia agado, mi povas trankvile rigardi al la listo de muzikaj farindaĵoj:

farindaj aferoj, kiam mi emas kaj havas tempon:
– publika kantaro (pli facile aktualigebla versio; aldonoj)
– recenzado de Esperanto-KDj (nuntempe 7, sed neniu urĝa)

farinda afero, kiam mi estas freneza kaj havas tro multan tempon:
– difinado de novaj fakvortoj por la rokpopa terminaro

Ĝi evidente grave malgrandiĝis. Nu, mian propran muzikon mi republikigis – tasko plenumita, eĉ tre kontentige. La planitan kaj komencitan Esperanto-MP3-datumbazon mi finfine forstrekis. Temas reale pri iama projekto el 2003 kaj 2004, kiu ne plu ludas gravan rolon en mia nuna vivo. Kantojn mi tradukos, kiam mi rehavos inspiron – tio ne estas planebla, do simple ne estus ĝusta sur taskolisto. Same mi ne bezonas memori ke mi ŝatas verki samplobazitan muzikon.

Kial mi entute iam ajn komencis tiom misfidi al mi mem, ke mi fiksis tiujn aktivecojn skribe? Bone, ke mi demandas min tion.

Antaŭ ol nun komenci plian muzikan temon, mi finu por hodiaŭ. La resto povas atendi ĝis morgaŭ!

Se mia memoro ne trompas min, dum la pasintaj monatoj mi foje havis la impreson, reveni hejmen kaj reveni al mi mem. Dum la pasintaj tagoj mi daŭre havis tiun senton. Estas bonege, vidi min denove en la ĝusta loko. Bonvenon reen! Por atingi la iaman normalan staton, nun nur ankoraŭ necesas ĉesi tiujn stultajn monologojn… ; )

Post la intenca kaj intensa ripozado en januaro, vekiĝis denove mia agemo. Telefonado kun bona amiko forigis la lastajn dubojn, ke nun venis la ĝusta tempo. Kaj jen mi faris plurajn aferojn, kiuj ekde semajnoj aŭ eĉ monatoj estis en mia menso. Sed male al antaŭaj tempoj, mi realigis miajn dezirojn (parte devojn, fakte) sen la maladekvata hasto kiu tro longe regis min. Anstataŭe mi rekaptis la spiriton kaj spriton, per kiu mi en pli frua pasinteco sukcese agis kaj por kiuj homoj min ŝatis kaj estimis.

Jen granda kaj grava afero, kaj ĝi nur estas unu inter pluraj: Mi republikigis preskaŭ ĉiujn miajn samplobazitajn kantojn en la interreto!

www.download.com/kunar – pli novaj / plej bonaj verkoj
www.mp3.com.au/djkunar – pli malnovaj / ceteraj verkoj

Pri mia propra muziko mi malofte detale skribas; ekzemple en 2004 mi faris tri enskribojn pri novaj kantoj: Nokta vivo (en januaro), Suno venos post la pluvo (en julio) kaj Je la fino de l’ somero (en septembro).

Ĉe la unue menciita MP3-TTT-ejo nun troviĝas i.a. la antaŭe tute nepublikita “Suno venos post la pluvo”, kies titolon mi elektis fakte nur pasintan vendredon. Krome du perloj el la unua jaro de mia verkado estas finfine haveblaj en KD-kvalito: “Laughing Joker” kaj “Till kaj Gunnar faras teknon”. Mi dum monatoj hezitis publikigi la lastan, ĉar mi kredis ke amuzulo antaŭenigos la projekton de la “interreta kompilo”. Nun mi finfine decidis ke mi ne plu atendu je tio sed unue pensu pri mi mem.

Ambaŭ kantojn mi komplete rekonstruis, tiel forigante kelkajn brusonojn kaj ŝanĝante la kvaliton de kaseda al KDa nivelo. Kaj mia tiama malsperto kaj cimo en la programversio kiun mi origine uzis preventis ke mi jam ekde la komenco (do en 1997) savis miajn kantojn en alta kvalito. La malbela afero estas, ke por akiri KD-kvaliton, ne eblas simple transpreni la ekzistantajn aranĝajn dosierojn, sed necesas refari ĉion. Feliĉkaze nur restas du kantoj, kiuj atendas tiun traktadon. La tuta resto de 22 kantoj – fakte ne mia tuta verkaro, sed severa elekto – denove aŭ la unuan fojon troviĝas en la reto.

Aĥ jes, la aliaj muzikaj kaj vivaj aferoj restis tute nemenciitaj. Por tio ekzistas morgaŭ. Ha! Mi tiom evidente antaŭeniras…

Mi revenas al la aktiva reta taglibrumado kun multaj novaĵoj, multaj skribindaj (muzikaj kaj vivaj) temoj, sed pri ĉio tio mi skribu morgaŭ (aŭ iom post iom)… nun kaj ĉifoje mi limigu min al unu temo (se mi farus tion pli ofte, kiel dum la tempo antaŭ unu jaro, mi skribus ankaŭ pli regule).

Grava demando, kiu daŭre havas aktualecon por mi, estas: Kie ricevi novaĵojn kaj legi interesaĵojn pri muziko? Ĝuste pro tio mi vivtenas la originan intencon de mia taglibro kaj en ĉiu enskribo pritraktas iun muzikan temon.

Se temas pri Esperanto-muziko, nuntempe apenaŭ ekzistas bona servo. rok-gazet’ tro malofte aperas. Novaĵlistoj (ekz. per-esperanto-muziko) rilate al informado pri muziko bedaŭrinde same mizere funkcias kiel ĉiuj retaj listoj en Esperantujo: Oni simple estas superŝutata per superfluaj mesaĝoj kaj ricevas ilin eĉ plurfoje, se oni membras en pli ol unu dissendolisto. Tial mi malmembriĝis ekde longe el ĉiuj tiaj Esperanto-listoj. La Vinilkosmo-informletero feliĉkaze intertempe nur alvenas unufoje al mia reta poŝtkesto, sed tamen estas (por reta letero!) multe tro longa. Krome mankas bona ĵurnalisma strukturo en la novaĵoj: En malmultaj vortoj oni unue donu la plej gravajn informojn, poste klarigu la temon pli detale kaj je la fino ankoraŭ menciu ceterajn sciindaĵojn. Tiel la tuto ne nur estus pli facile legebla; ankaŭ Esperanto-gazetoj povus senpene transpreni Vinilkosmo-informojn…

Kompreneble interretaj taglibroj prezentas eblan alternativan vojon al la informoj dezirataj. Sed unu intensa rigardo al la LJ-komunumoj, en kiuj mi momente membras, montras la deserton: La (laŭ koncepto tre bona!) Esperanto-komunumo apenaŭ aktivas, dum la ĝenerala komunumo vere ne estas la ĝusta loko por afiŝi memverkitajn kantotekstojn aŭ poemojn. Ankaŭ se temas pri neesperantlingva muziko, la situacio restas simila: (pri “Die Ärzte“, farita de du Aŭstralianinoj!) lastatempe iom tro aktivas kaj raportas pri banalaĵoj, dum ĉe (pri internacia / neanglalingva muziko) mi jam delonge ne plu legis ion interesan. Nu bone, mi ja konas plurajn personojn, kiuj foje skribas pri muziko en siaj taglibroj. Tio jam estas pli ol nenio.

Antaŭ kelkaj tagoj mi trovis tre interesan germanlingvan taglibron, nome la “Freakshow” de sr-o Shhhh (kompreneble ne estas lia vera nomo!). Tiu ulo estas mem muzikisto kaj skribas tre ofte pri muziko. Mi ne transprenas ĝeneralan garantion pri tio, sed kion mi ĝis nun legis de li, tre plaĉas al mi (almenaŭ stile, se ne samtempe enhave). Same kiel en Esperantujo, en la germanlingva parto de la mondo mankas homoj kiuj vere bone regas la lingvon kaj havas interesan por rakonti. Pro tio mi des pli ĝojas ke mi trovis tian perlon en la oceano de la reto. Kiel ekzemplo servu la Klee-recenzo, kiu fakte estis la unua paĝo de la “Freakshow”, kiun mi legis (trovinte ĝin per google) kaj tra kiu mi malkovris la tutan taglibron.

Kia kvalita diferenco ekzemple al muzika taglibro de Ulrich Stock. Li verkas ĉe la prestiĝa germanlingva gazeto “Die Zeit”, sed entute ĝis nun restis tre superfaca, nenion diranta kaj sekve superflua. Li faras tre memkontentan kaj sin amantan impreson – fakte kiel ĉiuj “oficialaj” muzikorganoj, kiujn mi pro tio ekde jaroj komplete ignoras.

Unu ekzemplo, kiu bone ilustras tion, estas lia laŭdo de U2-recenco en la Sudgermana Gazeto. Kiel mi argumentas en komento sub la laŭdo, la recenzo estas enhavmalriĉa kaj nenion diranta. Sed la plej granda “krimo” konsistas en tio, ke la artikolo ne atentas la plej gravajn regulojn de bona recenzo: 1. Sendepende de tio, kion la recenzanto opinias – la rezulto de lia prijuĝo estu komprenebla, do fortigita per argumentoj. 2. La leganto de recenzo atendas respondon al la demando, ĉu indas aĉeti la recenzitan muzikon, do i.a. kiel sonas la verko.

Nu bone, mi jam delonge ne plu orientiĝas laŭ la amasmedioj, se temas pri muzikgusto, sed fidas je rekomendoj de amikoj – kun tre konfirmaj rezultoj. Mirigas min nur, ke amatoro venkas profesian ĵurnaliston rilate al la kvalito de recenzoj. (Ĝenerale tio ne validas; mi ja estas konvinkita, ke profesiuloj pli bone konas sian fakon ol neprosefiuloj.)

Ekestis eta eĥo: En komentoj en diskuto ĉe la “Freakshow” mi sabate iom rakontis – demandite pri la “stranga” lingvo de mia taglibro – pri Esperanto kaj klarigis la koncepton de mia taglibro. Hodiaŭ mi per google eltrovis, ke el tio kreskis mencio en alia taglibro. Mia fameco daŭre kreskas! ; )

Rigardo reen – la 2a ĝis 5a, 8a ĝis 13a de februaro 2004

La centdua enskribo antaŭ unu jaro – doktoriĝa oferto, naskiĝtaga manĝo, Avariya.
La centtria enskribo antaŭ unu jaro – taskolisto de IS, naskiĝtaga festo, foto kun la belulinoj (!), “Kosmo estas kun ni”.
La centkvara enskribo antaŭ unu jaro – moderna ruslingva popmuziko, pensoj pri socio, “Fields of Gold” rearanĝita.
La centkvina enskribo antaŭ unu jaro – belulinoj titolpaĝaj, forfikulo [ne maldeca!], sonĝo kun “Sweet Harmony”.

La centsesa enskribo antaŭ unu jaro – la muziko de arono, festo kun la belulinoj.
La centsepa enskribo antaŭ unu jaro – la muziko el “One Must Fall 2097”.
La centoka enskribo antaŭ unu jaro – germanlingva hiphopo.
La centnaŭa enskribo antaŭ unu jaro – germanlingva hiphopo (aktualigo), refunkciigo de malnovaj komputilaj ludoj.
La centdeka enskribo antaŭ unu jaro – DĴ Nucki kaj la IJF.
La centdekunua enskribo antaŭ unu jaro – polemiko pri “gxangalo.com”, MP3-kolekta ordigado, muziko de “OMF 2097”.

Eble mi havas lernantinon: Amikino de mi volas fari samplobazitan muzikon, same kiel mi. Fakte ŝi jam elŝutis kelkajn de miaj kantoj el la reto. Vere estas tempo, reenretigi miajn pli malnovajn verkojn! Fakte mankas al mi la akompanaj tekstoj de la kantoj, sed al mi venis la ideo, ke mi ja unue povas simple reenretigi la dosierojn. Por la ebla estonta kolegino, mi nur bezonas elekti kelkajn samplaĵo-KDjn, kiujn mi mem ne uzas (kaj plej verŝajne neniam volos uzi).

Dum la pasintaj semajnoj, pri kies interesaĵoj mi skribis jam hieraŭ, mi trapasis ankaŭ kelkajn ne tiom belajn momentojn. Mi nun ne volas detale lamenti. Kvankam mi origine intencis rakonti almenaŭ la situacion, mi decidis, ke tio unue restu privata.

Anstataŭe mi ŝatus deklari publike mian nekredon. Ne temas pri religio, sed ideoj, kiujn la socio proklamas, en kiu mi vivas.

Laŭ la socio (kaj populara kulturo), normala vivo aspektas jene:
– La unuan (feliĉan) amon oni spertas dum lerneja tempo. La lernejajn jarojn entute oni poste memoras kiel “gajan tempon” kaj “bonan malnovan tempon”.
– Dum la studado, oni ne studas, sed uzas la tempon por fari mil aliajn aferojn, precipe festadon kaj pigrumadon. Iam tiam oni renkontas la partneron de sia vivo. Tiun tempon oni memoru kiel “ununuran orgion” aŭ “tempon, dum kiu oni ne bezonis labori”.
– Poste tuj ekas brila kariero. Samtempe oni geedziĝas. Kun 35 jaroj, oni do ne nur estas sukcesa en sia profesio – kun alta salajro, kompreneble – sed samtempe havas familion. Tiu vivofazo estas konsiderata “la tempo, dum kiam oni principe trovas, kion oni serĉis”.

Kompreneble la vivo (resp. la bildo de “normala vivo”) ne finiĝas ĉi tie, sed jam tie mi krias: Haltu! Mezurita laŭ tiaj kriterioj, mi estas kompleta malsukcesulo, kiu ne faris, kion li devintus fari. Dum multaj jaroj mi vere kredis, ke mi devus pli malpli alstrebi tian vivon, kaj kompreneble sentis min kiel malsukcesulo, ĉar mi ne sukcesis fari tion. Sed iun tagon mi komprenis, ke reale mi havis (havas) apenaŭ iun ŝancon, fari la supre menciitajn aferojn. Sed tiu imago de la vivo supozas, ke sukceso dependas plene de oni mem kaj ke ĉiu same havas ŝancon, fari la antaŭviditajn aferojn. El tio mi sekvis, ke tiu populara imago de “normala vivo” ne povas esti valida por mi. T.n. normala vivo estas nek akirebla, nek alcelinda – almenaŭ por mi. Mi do klare neis idealan bildon, kiun la socio pentras de la vivo, iĝante nekredanto.

Ĝis nun tamen regis min ena timo, nome ke homoj malbone traktos min, se ili malkovros mian nekredon. Tio ne estas produkto de la pura fantazio; socioj ofte ne toleras alimaniere pensantajn homojn. (Kaj mi ne solas, se mi ne volas aparteni al iu randa grupo: Ekzemple Ken Miner esprimis la saman opinion la 27an de januaro.)

Sed dum la pasintaj tagoj mi subite pensis: “Kaj do?” Mi venis al la konkludo, ke kaŝi sian opinion ne feliĉigas, sed certe malfeliĉigas. Tial mi volas vivi mian nekredon kaj nun ankaŭ oficiale ĉesi mian membrecon en tiu kredokomunumo. Mi scias, ke mi riskas socian izoliĝon. Sed se ne eblas eviti la malfeliĉon, tiam prefere kaŭzu ĝin aliaj kaj ne oni mem al si.
Revortigante malnovan devizon – “Ĉiu estas la verkanto de sia propra malfeliĉo!”
– Mi nun decidis, kiun mi volas.

Aliaj homoj rajtas plukredi kaj plu alstrebi tiun normalan vivon. Sed mi ne plu povas subteni tiun kredon, ĉar mia tuta vivosperto rekte kontraŭpruvas ĝin. Se do estonte venos al mi iu predikanto de la socio, dirante al mi “Normala vivo eblas!“, mi ne retenos min per vortaj rebatoj. Mia plej ŝatata argumento estas: “Bonvolu montri al mi la multajn atraktivajn, taŭgajn, samkarakterajn virinojn, kiujn mi devintus renkonti dum mia lerneja tempo, dum la studado kaj poste por kongrui al via vivobildo.” Mi ne solas, ĉar mi estas malsukcesulo. Mi solas, ĉar la vivo simple ne estas tiel, kiel ĝin priskribas la socio kaj populara kulturo!

Hodiaŭ estas la lasta tago de la monato. Do jam pasis unu monato ekde silvestro, nekredeble! Mia longa silentado havas bonan kialon: Mi provas vivi mian vivon kaj ne plenumi iujn taskojn. Tio en januaro mirinde bone funkciis. Sekve ĉiuj aliaj aferoj estis paŭzitaj.

Nur du ekzemploj:
1. amuzulo petis min traduki tekston pri Eo-muziko por esperanto.info. Mi dum la relegado de la originalo decidis, ke ĝi estas reskribenda.
2. Kvazaŭ pretas la sekvaj aldonoj al la publika kantaro. Mi ja scias, kiujn kantojn finprepari – kaj por tio necesus nur iom da laboro.

Sed eĉ tiujn du relative etajn aferojn mi ne faris ĉimonate – kaj eĉ ĝojas pri tio, ĉar mi ne sentis iun “mankon de aktiveco”. Mi eltrovis, ke la vivo estas kompleta ankaŭ sen daŭra engaĝiĝo en iu projekto – kaj ke sen longa laborado restas pli multa tempo por trovi feliĉecon. Tio tre pensigas min.

Kio okazis, koncize, dum la pasintaj semajnoj?
– Dum familia festo mi manĝis bonege kaj kvante kaj kvalite. Mia apetito revenis! Krome mi tre agrable babilis kun la familianoj.
– Mi faris vivstilajn eksperimentojn: Ekzemple mi denove matenmanĝas, sed provas rezigni pri (tro multa) ĉokolado. Post pli ol duona jaro, mi reelpakis kaj -konektis mian televidilon por vidi, ĉu mi nun povas saĝe uzi ĝin.
– La unuan fojon post junio 2003, mi elsortis malnovajn vestaĵojn. Unu ĉemizon transprenis mia frato (fakte temas pri la ĉemizo, kiun mi portis kiel DĴ dum la IS en Rotenburg/Wümme). Nur malmultajn aferojn mi forigis el la ŝranko, sed la efekto estas rimarkinda.
– Kune kun kolego, mi aĉetis novajn vestaĵojn. Tute kontraŭ la kutimo, mi elspezis multan tempon kaj monon. Tion mi ja volis – vere atenti pri miaj deziroj kaj bezonoj, ankaŭ rilate al ekstera aspekto. La rezulto de la aĉetado estis kvin ĉemizoj kaj unu jako – rekordo por mi, kiu en la pasinteco apenaŭ iris butikumi.
– Dum la pasinta semajnfino okazis festo en mia amikaro. DĴ Arafat, kiu festis sian naskiĝtagon, demandis min, ĉu mi ne volas DĴi. Kvankam mi ĉiam volis fari tion dum tiaj festoj, mi neis la oferton, ĉar la dancado kun la belulinoj tiom plaĉis al mi. Sen elĉerpiĝi mi longe dancis – tio montras, ke la sportumado efikis.

Rigardo reen – la 10a ĝis 15a, 18a ĝis 23a kaj 26a ĝis 30a de januaro 2004

La okdekkvina enskribo antaŭ unu jaro – festo.
La okdeksesa enskribo antaŭ unu jaro – la Elektronika Kompilo (varbado kaj recenzoj).
La okdeksepa enskribo antaŭ unu jaro – Die Symphony.
La okdekoka enskribo antaŭ unu jaro – pliaj IS-fotoj, Éric Languillat.
La okdeknaŭa enskribo antaŭ unu jaro – citaĵo-parodio, artikolo pri “Die Ärzte” en la Vikipedio.
La naŭdeka enskribo antaŭ unu jaro – “Die Ärzte”-ŝatantaj kolegoj, Anastasis.

La naŭdekunua enskribo antaŭ unu jaro – bela vespero kun la belulinoj, politiko de la Germana muzikindustrio kaj radio.
La naŭdekdua enskribo antaŭ unu jaro – nova versio de mia kantokolekto, fotoplenaj taglibroj de belulinoj.
La naŭdektria enskribo antaŭ unu jaro – hirundo, senpagaj kaj legalaj MP3-dosieroj de “Die Ärzte”.
La naŭdekkvara enskribo antaŭ unu jaro – listo de muzikaj aktivaĵoj, mapo kun de mi vizititaj landoj.
La naŭdekkvina enskribo antaŭ unu jaro – nova kanto por La Kuracistoj, pri la tradukado de kantoj, laceco de aktiveco.
La naŭdeksesa enskribo antaŭ unu jaro – mallaceco, KD-kolekto, fotoj de belulinoj.

La naŭdeksepa enskribo antaŭ unu jaro – nova memverkita kanto (finfine!).
La naŭdekoka enskribo antaŭ unu jaro – MP3-ludilo.
La naŭdeknaŭa enskribo antaŭ unu jaro – karnevala festo, temoparaleloj inter Kajto kaj Persone.
La centa enskribo antaŭ unu jaro – kompilo de germanlingva muziko, reta versio de scienca artikolo.
La centunua enskribo antaŭ unu jaro – Éric Languillat, shougeki.

Skribante pri la pasinta IS, mi jam konstatis kun feliĉo ke homoj daŭre interesiĝas pri la diskoteko kaj “La Bamba”. Unu de miaj plej grandaj pasioj fakte estas DĴ-umado. Sen diskoteko (aŭ simila okazo) tio evidente ne eblas.

Kvankam mi en Wetzlar neniam surmetis en la diskoteko mem (rifuzante la oferton), mi denove havis la eblon dancigi kaj distri la homojn. La trinkejo havis propran muzikaparataron, kiun mi uzis dum pluraj noktoj. Tiam mi ĉefe ĉerpis el mia diverslingva programo kaj krome uzis kelkajn Esperanto-kantojn. Al Janina, la prizorgantino de la trinkejo, tre plaĉis ke mi dum tio ankaŭ aŭskultigis “System” de Die Ärzte, kiu tre bone harmonias kun mondmuzikaj kantoj. Je la komenco de unu vespero, eĉ ludiĝis tuta KD kun “Die Ärzte” – fakte kun la originaj versioj de ĉiuj kantoj, kiujn Krücke kaj mi ĝis nun tradukis. La homoj ŝajne ŝatis la muzikon, kio aparte bonhumurigis min. Alia brila situacio estis, kiam mia plej sukcesa memkompilita KD eksonis. Unue venis kanto por mia “ĝemelfrato” Gunter kaj poste por amikino de mi. Ambaŭ tre ĝojis pri la muzikelekto. Poste alvenis n_true kaj mi atentigis lin pri tio, ke la tiam ludataj kantoj estas de la ludo “GTA“. Post iom da aŭskultado li rekonis ilin. Mi tre fieris, ke en mia KD-aro troviĝas io por tiom diversaj gustoj.

Sed mi ne limigis min al la trinkejo. Kiam mi refoje vizitis la gufujon por ĝui teon kaj trankvilecon, mi kunportis unu KDn el mia “trinkeja kompilo” kun malrapidaj Esperanto-kantoj. Je mia ĝojo la servistrino tuj metis ĝin en la KD-ludilon. Iel estas iom arogante, voli ĉiam decidi pri la muziko de la ĉirkaŭo, sed aliflanke estas nekredeble brila sperto, sidi ie en kvazaŭ publika loko kaj aŭskulti sian memelektitan muzikon. Mi ripetis tion kelkajn tagojn poste – kun same pozitiva eĥo de alia servistino

Dum la silvestra balo ne nur estis uzita mia silvestra KD; mi ofertis al DĴ Nobbi, anstataŭi lin dum unu horo (de la 3:30 ĝis la 4:30). Li tuj konsentis kaj tiel mi povis uzi mian rokmuzikajn KDjn. Estis bona sento, denove stari je tiu flanko de la DĴ-tablo kaj montri al la homoj, kiel sonas bona dancmuziko. Dum tiu horo Janina eĉ venis al mi kaj petis min transpreni la muzikon en la trinkejo. Jen kiel aspektas eta triumfo!

Al mi nur mankis malrapidaj kantoj por para dancado. Sed mi kompilis MP3-ludliston kun tia (romantika) muziko sur la portebla komputilo de Till kaj aŭskultigis ĝin por aliaj sur nia ĉambro, dum mi estis aliloke. Tio finfine montris la multflankecon de mia DĴ-umado kaj mia kapablon, elekti la adekvatan muzikon por la plej diversaj homoj kaj situacioj.

Rigardo reen – la 9a de januaro 2004

La okdekkvara enskribo antaŭ unu jaro – prelego pri Uzbekio, kantoj pri Samarkando.

Jam pasis la unua semajno de la nova jaro. Kvankam dum la unuaj tagoj mi fartis tute bone, intertempe tamen la “post-IS-bluso” kaptis min, almenaŭ dum iom da tempo. Kiel forpeli ĝin? Nu, pri tio mi ja jam skribis antaŭ unu jaro, kaj fakte la receptoj ŝajne daŭre aktualaj al mi. Jen kion mi faris dum miaj unuaj tagoj hejme (ne en tiu vicordo, tamen):

• Mi vizitis glacikuradejon en Münster. Tion mi ne faris ekde ĉirkaŭ 15 jaroj, do mi devis rapide relerni la kuradon kaj eviti faladon. Agrabla surprizo estis, ke mi eĉ ne unu fojon falis kaj entute bone sukcesis. Ah jes, krom mia frato min akompanis du belulinoj. Do anstataŭ sidi sole hejme kaj cerbumi pri la stato de mia vivo, mi evitis troan pensadon per aktiva agado.
• Mi ludis kun mia fratino kaj mia bofrato. La tabla ludo nomiĝas “El Grande” (ne elgrande!). Estis bone, denove fari ion kune kun ili.
• Mi daŭrigis la komputilan ludon “War Wind II”. Tio iom distris min sed ankaŭ foruzis multan tempon. Estonte mi volas pli malofte fari tion.
• Mi ordigis kaj forĵetis kelkajn aferojn. Tio eble sonas enuige, sed estas tre bona aktiveco por mi, ĉar mi volas plisimpligi mian vivon. Ne daŭris longe, sed la nova ordo tre plaĉas al mi kaj trankviligas mian menson. Forĵeti malnovajn aferojn estas kiel repagi ŝuldojn de la pasinteco aŭ ordigi ĝin. Fakte mi tre ĝuis unue distranĉi kaj poste forĵeti du lernejo-tornistrojn, ĉar ili simboligas por mi la malbonan tempon en la lernejo. Entute la ordigado preventu, ke la malnova ĉiutago en ĉiu faceto revenu. Mi estas sufiĉe optimisma, ke mia ideo funkcias.
• Mi vizitis duoblan naskiĝtagfeston. Ĉeestis geamikoj kaj inter ili aro da atraktivaj junaj virinoj. Tio kompreneble tre helpis, venki la post-IS-sindromon… Mi dancis ĉirkaŭita de kvar aŭ kvin belulinoj samtempe – jes ja, tiel la vivo plaĉas al mi! La DĴ akceptis plurajn muzikdezirojn de mi kaj tre rapide plenumis ilin. Mi kunkantis ĝojoplene kaj ofte kune kun aliaj. Mi estis iom malsana kaj laca dum tiu tago, sed tio je la fino ne montriĝis obstaklo al bona distriĝo! La festo estis eĉ pli bona ol tiu antaŭ la IS.

Precipe la lastaj du aktivecoj tre kontentigas kaj gajigas min. Se mi tiel daŭrigas, mi devas timi nenion. Mi ĉiuokaze ne plu bezonas Esperantujon por kompensi preskaŭ seneventan privatan vivon, kiel dum mia junula tempo. Mi ĝuu, kion mi ricevas, sed ne serĉu ion, kion mi nur povas trovi aliloke. La veran vivofeliĉon kreas bona vivo ne nur dum la IS, sed ankaŭ dum la ceteraj 51 semajnoj de la jaro. Nu, nuntempe mi sentas min esti sur la ĝusta vojo.

Ekde kelkaj jaroj, mi por ĉiu IS preparis “silvestran KDn”. Origine ĝi enhavis kelkajn kantojn, kiuj ankoraŭ ne troviĝas en mia normala KD-aro sed kiuj tre taŭgas por la diskoteko. Dum la pasintaj jaroj mi plifajnigis la aferon kaj la silvestra KD havas iom pli certan enhavon: Mi ĉiam donas ĝin al la DĴ dum la silvestra balo. Ĝi ege helpas, ĉar oni ne bezonas prizorgi la muzikon dum almenaŭ duona horo ekde iom antaŭ noktomezo. La unua kanto estas “The Final Countdown” de Europe kaj la dua “New Year’s Day” de U2. Do same kiel la malnova jaro finiĝas, ankaŭ la nova jaro jam komenciĝas per tema kanto. Poste sekvas pluraj kantoj, kiujn ne eblas ludi dum la normala diskoteko (ekzemple ĉar estas nedanceblaj kantoj aŭ ĉar homoj ankoraŭ ne konas ilin), sed kiuj estas tute en ordo, dum homoj gratulas unu al la alia. Tiel eblas aŭskultigi tre specialajn kantojn, pri kiuj kelkaj homoj aparte ĝojas. Ĉifoje ege bone funkciis, ĉar la kantoj rimarkeble dancigis kaj amuzigis. La DĴ revenis ekzakte dum la lasta ankoraŭ dancebla kanto – do vere ĝustatempe.

Rigardo reen – la 8a de januaro 2004

La okdektria enskribo antaŭ unu jaro – kvin receptoj kontraŭ la “post-IS-sindromo”.

La normala vivo rehavas min. Hodiaŭ estis jam mia dua labortago. Sed mi ne volas akcepti la revenon de la malnova ĉiutago. Io en mia vivo ŝanĝiĝu. Nu, pri tio mi skribos eble alifoje. Nun unue mi denove banu mian menson en IS-memoroj.

Kvankam en Wetzlar ne okazis (kiel dum la pasintaj tri jaroj) koncerto de “La Kuracistoj“, mi tamen havis la okazon muziki. Sebastian kunportis sian gitaron, mi mian kantokolekton – do ĉio pretis por duopa muzikado. Ni intence ne planis ion ajn antaŭe, sed antaŭvidis eble fari mallongan koncerton en la gufujo. Je la fino ni ne faris tion (pro manko de energio, voĉo, volo…), sed ne gravas, ĉar ni muzikis sur mia ĉambro. Estis tre interesa sperto, komune muziki la unuan fojon post unu jaro denove. Funkciis, je mia surprizo, tute bone. Tio kreskigis en mi la deziron, denove fari ion komune en la nova jaro. Ne nepre kadre de “La Kuracistoj”, certe ne kun la devigo fari tuj tutan koncerton kaj eble tio tute ne realiĝos. Sed deziri ja ne estas malpermesita afero…

La 1an de januaro posttagmeze mi ludis kun Duncan kaj kelkaj aliaj personoj, dum apud ni ekzercis pluraj junuloj (i.a. n_true, timwi, karulin) kantojn en diversaj lingvoj. Tio instigis Duncan poste mem ekpreni la gitaron. Mi tuj vidis mian ŝancon kaj alportis mian kantokolekton. Kvankam mia voĉo tiam ne estis en plej bona stato, ni sukcesis komune muziki tre agrable. Mi tre ĝuis tiun situacion kaj denove konstatis, kiom utila bona kantaro estas. Tio motivigu min daŭrigi la laboron por la publika kantaro – almenaŭ, kiam mi denove havos tempon kaj energion por ĝi. Mi ne devigu min al tiaj aktivecoj.

Pluraj homoj jam demandis pri IS-fotaroj en la reto. Ĝis nun la persona rikolto ne estis tre granda. Sed jen:

• IS-fotoj de la Teatro-Trupo el Tuluzo
• Gunnar kiel preleganto, kiel kantanto kaj laboranta kiel DĴ (fotita de Ilka Piechotta)

La oficiala IS-foto-KD ne enhavas ĉies fotojn. Ekzemple mankas tiuj de Till. Espereble mi baldaŭ ricevos ilin. De la foto-KD precipe plaĉas al mi la fotoj de Ilka Piechotta, kiu havas tre bonan kameraon aŭ pli multan talenton rilate al fotado ol aliaj homoj. Jam pasintjare mi rimarkis, ke ŝi prenas la tempon por prilabori la faritajn fotojn – tre laŭdinde!

Rigardo reen – la 7a de januaro 2004

La okdekdua enskribo antaŭ unu jaro – pensado pri la estonteco de “La Kuracistoj“.