Tipa kompaktdiska disketo konsistas el:

1. albuma kaj/aŭ radio versio de kanto ( = la titoldona kanto de la disketo)
2. alternativaj (re)miksoj de la ĉefa kanto
3. koncertaj surbendigoj de aliaj kantoj (ofte pli fruaj sukcesoj)
4. B-flankaj kantoj (nealbumaj)
5. video-dosiero de la ĉefa kanto

Kutime disketo kompreneble ne enhavas ĉion el punkto 2-5, sed elekton. Plej interesa normalkaze estas punkto 1.

Sed ĉar intertempe pro la sukceso de la MP3-formato kaj la interreto tre facilas kopiado kaj okazas amasa elŝutado de unuopaj kantoj el la reto, disketoj perdis grandan kvanton de sia valoro por la muzikindustrio. Mi legis, ke en Usono eĉ tute ne plu aperas disketoj (nur varbekzempleroj, ekzemple por la radistacioj). La profiton oni ekde longe faras nur tra la albumoj.

En Germanio oni dum multaj jaroj ĉefe profitis per disketoj, ne per albumoj, kaj #285;is nun ankoraŭ publikigas disketojn, sed eble temas pri formortanta fenomeno. Homoj apenaŭ plu pretas pagi plurajn eŭrojn por nur unu kanto (kaj multa kroma materialo, kiu la plej multajn klientojn tute ne interesas).

Restas la demando, kiel privarbi novan albumon, se la rimedo de ĝenerala disketo ne plu funkcias. La grupo “Les Mercredis“, pri kies muziko mi skribis jam antaŭe, elprovas ion novan per la lanĉado de interreta disketo. Ĝi estos akirebla ĝis la 20a de majo 2005.

Mi ĝojas pri la ideo, fidi je la buŝa propagando de muzikŝatantoj, anstataŭ zorge atenti pri la profito (kies grandeco ja pro la supre menciitaj kialoj ĉiel ajn estas dubinda). Tial mi hieraŭ elŝutis la disketon:

Besser nicht

01. 2:32 Besser nicht (web)
02. 3:24 Besser nicht (the gay mix)
03. 5:17 Besser nicht (the emo mix)
04. 5:25 Nicht besser
05. 3:26 Helden vom Vortag (live)
06. 4:36 Sekundenschlaf (live)
sume: 24:40

La titola ilustraĵo de la disketo (havebla kiel rekte presebla PDF-dosiero) kaj la akompana teksto en la ZIP-dosiero montras agrablan memironion: “Les Mercredis” havas normalaspektantan kantiston kaj ne belan kantistinon, kun kiu la grupo estus aŭtomate pli sukcesa. Sr-o Shhhh, la ĉefa motoro malantaŭ “Les Mercredis”, mem ŝercas en sia reta taglibro “Freakshow” pri tio; ankaŭ pri la nova muzikindustria modo en Germanio, nome bela virino kiel kantistino plus pluraj viroj kiel akompanaj muzikistoj. Post kiam “Wir sind Helden” venis el la nenio kaj famiĝis, tiu “sukcesformulo” estis ofte kopiata.

La muziko mem iom seniluziigas min. Malmola elektronika popmuziko eble por germanlingvaj grupoj estas io nove (aŭ remalkovrita) koncepto. Sed Esperantujo, kiu kutime nur kun iom da malfruo sekvas la evoluojn de la ĝenerala mondo, konas jam ekde duona jardeko tiun stilon: Ŝatantoj de elektronika muziko certe memoros Dolcxamar kaj la kanton “Pacman” el la albumo “Lingvo intermonda”.

Interese tamen estas, ke ju pli eksperimenta kaj longa la pecoj (1-4) estas, des pli bonaj ili iĝas: La unua (aŭ origina) versio de “Besser nicht” havas bonan punkan ritmon, sed drumon kun tro artefarita sono. La dua havas pli radiotaŭgan ritmon kaj amaskompatiblajn klavarojn, tiel ke la rezulto pensigas min al “Klee: Nicht immer aber jetzt”. La tria havas pli subgrundan sonon, poste malmolajn gitarojn kaj je la fino pianon. La kvara estas bona teknoversio kun la sama piano en la malantaŭo. Eĉ la unua koncerta surbendigo (5) pli bone eniras la orelon ol la ĉefa peco; krome distras la amuzaj anoncoj. Ĝenas la iom malbona sonkvalito de la dua koncerta surbendigo (6).

La nomo por la miksoj (“gay“, “emo“) kaŭzis rideton ĉe mi, ĉar mi scias el la taglibro de sr-o Shhhh pri la signifo de tiuj vortoj por li. Pri remiksado li verkis propran artikolon, kiu parte estas tre leginda.

Kiel ĉiam ĉe “Les Mercredis”, ege malfacilas sekvi la tekston, ja eĉ diveni la temon (ĉu daŭra krizo? Ja regas malagrabla etoso…). La plej granda manko laŭ mi konsistas el la nur mezalta voĉo, kiu atingas neniun veran altecon kaj sonas kiel ordinara kunkantado.

Resume mi opinias, ke interreta disketo ja estas tute bona ideo, sed ke la konkreta kantoelekto ne montriĝis tre oportuna. “Les Mercredis” jam faris multe pli bonan muzikon. Kiel alternativoj mi rekomendas ekzemple kelkajn demoversiojn, kiuj stile similas al “Besser nicht”, sed sonas pli mature, nome “Mit mir unter” kaj “Die Idee”, ambaŭ haveblaj ĉe www.lesmercredis.de. Plej bonaj ĉiel ajn restas la unua versio de “Am Morgen danach” kaj “Was hat das mit mir zu tun”, kiu certe estas la plej brila kanto de “Les Mercredis”. Ambaŭ jam estis publikitaj antaŭ pluraj jaroj ĉe www.mp3.de/lesmercredis.

Rigardo reen – la 22a de aprilo 2004

La centtridekoka enskribo antaŭ unu jaro – plentempa laboro, muzikaj novaĵoj kaj propra stagno, malstabila vivo.

Pri Queen mi povus preskaŭ same multe skribi kiel pri “The Beatles”. Temas pri alia grava muzikgrupo en mia vivo, eĉ se mi malkovris ĝin nur ĉirkaŭ 1989…

Nuntempe mi estas iom ŝanĝanta la strukturon de la MP3-kolekto sur mia durdisko. Kantoj el kompaktdiskoj, kies muzikon mi mem MP3-igis, ricevas propran dosierujon. En la pasinteco mi kutime nur MP3-igis unuopajn kantojn, sed antaŭ kelkaj semajnoj eltrovis, kiom komforte estas, povi aŭskulti (kaj reordigi!) ĉion sen KD-aŭskultigilo.

La KD-duopo “Greatest Hits I + II” de Queen cetere troviĝas inter la kompaktdiskoj, kiuj plej meritas tiun servon, ĉar ili jam havas plurajn tre zorgigajn gratospurojn. Jes, ekzistis tempo kiam mi devis kunporti originalojn al Esperanto-renkontiĝoj por DĴumi kaj el tiu tempo venas tiuj uzadosignoj!
Sed feliĉkaze ili ne kaŭzis problemojn ĉe la MP3-igado…

Same kiel ĉe la “Best of 1980-1990”-albumo de U2, mi prenis la kantojn de la originaj albumoj, ĉar ties versioj estas aŭ same aŭ pli longaj. Nura escepto estas “I want to break free”, kiu daŭras pli mallonge sur la origina KD.

Krome mi reordigis la kantojn laŭ la apero kiel disketo, same kiel mi faris ĉe la “Fields of Gold”-albumo de Sting. La “Greatest Hits” de “The Police” jam havas ordigitan titolliston – neniu miraklo, ke ĝi laŭ mi estas unu el la plej brilaj albumoj entute.

Kiel mi nur nun eltrovis, la universitata Esperanto-grupo en Paderborn havas novan TTT-ejon kun pli bela adreso ol antaŭe. La paĝoj estas bedaŭrinde jam tre malaktualaj; sed mi ĝojas, ke la krokodilo Andreo videblas sur la titola paĝo…

Foje mi legas pri distingo inter homoj, kiuj preferas “The Beatles”, kaj homoj, kiuj preferas “The Rolling Stones”. Foje okazas distingo inter la “Elvis”- kaj la “Beatles”-tipo de homo (ekzemple en “Pulp Fiction“). Mi persone ne pensas, ke temas pri du veraj maloj, ĉar “I wanna be your man”, disketo de la Rolling Stones, estas verko de la Beatles; krome la Beatles kune muzikis kun Elvis Presley. Tamen mi sendube pli inklinas al “The Beatles” ol al Elvis “la reĝo de rokenrolo” Presley aŭ “The Rolling Stones”.

Ke “The Beatles” ĉiam estis pli proksimaj al mi, havas simplan kialon: Ilia muziko akompanas min ekde mia infanaĝo tra mia vivo. Kiam mi ankoraŭ frekventis la infanĝardenon, mi jam konis du kantojn de ili pro simpla kialo: Trifoje en la semajno mi spektis la elsendon “Sesamstraße” (la Germana versio de “Sesame Street“). Tie regule aperis kantoj; du el ili, kiujn mi plej ŝatis, estas “In dem grün-gelben U-Boot leben wir” kaj “Im Garten eines Kraken” (la kantotekstojn mi malbone memoras, sed retrovis en la reto). Nu jarojn poste mi eksciis, ke la kantoj origine estis anglalingvaj kaj nomiĝas origine “Yellow Submarine” kaj “Octopus’s Garden”. La bona sinteno al Beatles-muziko ĉiam restis.

Kiom diversas imago kaj realo, se temas pri laborŝancoj por junaj diplomitoj kaj doktoroj en Germanio! (Pri kariero mi ja eĉ ne plu parolu…) Nu, similteman artikolon mi jam menciis antaŭ kelkaj tagoj, sed intertempe mi malkovris du interesajn retajn taglibrojn:

• Dr. job.los. – doktoro, ekde du jaroj sen laboro
• Arbeitsamtblogger

– informadikisto, ekde la 1a de aprilo sen laboro

Malgraŭ ĉiu lamentado, mi devas konfesi, ke mi foje bonŝancas.

Vendrede mi pripensis, ĉu veturi hejmen al Nordwalde, finfine decidis, ke jes, kaj prenis la aŭtobuson je la 22a kaj duono, tiel ke mi alvenis kvaronon post la 23a.

Kiam mi trairis la pordon, mia patrino tuj demandis min, ĉu la belulinoj ne atingis min telefone. Mi estis tute surprizita, ĉar neniu altelefonis min. Fakte mia poŝtelefono estis malŝaltita dum la sportumado kaj en mia loĝejo mi ne havas aŭtomatan respondilon.

Multaj el la belulinoj havis sian lastan lernejo-tagon. Ĉiuj el tiu jaro estis festanta tion en la diskoteko “Memphis”, antaŭe konata kiel “Spektrum”.

La belulinoj volis inviti min, sed ne atingis min, tiel ke mi venis hejmen tre malfrue. Kaj la sekva buso al la urbo, kie la diskejo situas, venus nur post pli ol unu horo (post noktomezo). “Ho, kia malbonŝanc’!” mi pensis.

Sed fortuno povas ŝanĝi sian mienon rapide – foje ankaŭ al bono. Mia patrino ofertis, veturigi min al la diskoteko (kio daŭrus maksimume kvaronan horon), se la aliaj atendus min tie. Mallonga poŝtelefonado sufiĉis, por konfirmi tion. Do ek’ al la fest’!

Koncize dirite estis bonega festo – la plej bona ekde multaj monatoj, se eĉ ne pli. La belulinoj estis ege bone vestitaj (en la stilo de la 1950aj jaroj). Mi renkontis ĉiujn konatojn de mia iama lernejo, kiu ĉijare finos la lernejon – kaj ĉiuj videble ĝojis pri la revido. La DĴ (konsiderante ke temis pri urbeta diskoteko) ege bone elektis la muzikon; vere temis pri bona mikso: nur iom da aktuala popmuziko kaj hiphopo, sed pli da rokmuziko kaj kantoj el la 1980aj jaroj ol kutime; krome (je la fino) bona elektronika muziko aŭskultigita sen transiroj. Plej kortuŝis min “The Time Warp”, kiu antaŭ naŭ jaroj estis la lernejofina kanto de mia jaro. Iom konfuzita mi sentis min, kiam eksonis “La Bamba” kaj mi staris meze en la dancantar’, ĉirkaŭita de (grandparte nekonataj, sed ekscititaj) belulinoj. Malnovaj refleksoj malfacile mortas… nu, eĉ sen bambumado la homoj freneze dancis.

Unu interesan fenomenon, kiu iom similas al la Heisenberga malakrecteorio, mi poste denove rimarkis: Vi povas senprobleme trovi danceman belulinon aŭ danceblan muzikon, sed malfacilas trovi ambaŭ samtempe. Tio almenaŭ validis por la plej bonaj kantoj, ekzemple “So lonely” de The Police – kanto, kiu memorigas min pri mia lasta lernejojaro, kaj tial tre kongruis al la kialo por tiu festo.

Sed mi ne plendu pri detaloj. Entute mi tre ĝuis tiun viziton de la diskoteko, kiun mi nur finis ĉirkaŭ duonan post la kvara matene.

Pri la hodiaŭa temo mi jam ekde longe povintus skribi. “Die Ärzte” antaŭ ĉirkaŭ duona jaro eldonis kantolibron kun la tekstoj kaj akordoj de ĉiuj siaj plurcent kantoj!

• informoj sur la oficiala TTT-ejo
• informo sur la TTT-ejo de adoranto

Jam antaŭ la pasinta IS mi aĉetis ĝin. Por Krücke, la fondinto de “La Kuracistoj“, ĝi rolas kvazaŭ kiel “muzika biblio”, la skribita vorto de la “grandaj majstroj”. Ankaŭ Sebastian, nia basisto, estis tre interesita.

Bedaŭrinde la libro ne enhavas notojn, sed nur akordojn. Tiel ĝi bonege taŭgas por gitaraj rondoj, sed malpli por reludado tra kompleta rokgrupo. Tamen ĝi estas grava fonto, ĉar nun oni ne plu devas pene serĉi akordojn ekzemple ĉe www.debil-tabs.de.vu en la reto. Tiaj TTT-ejoj tamen liveris la bazon por la libro, tiel ke la membroj de “Die Ärzte” nur bezonis korektlegi ĉion. Akordopaĝoj evidente tre utilas foje.

En la reto nun estas kelkaj fotoj de la Tir Thuatha-semajnfino. Etan raporton mi skribis antaŭ unu semajno.

• parto 1
• parto 2
• parto 3

Rigardo reen – la 15a kaj 16a de aprilo 2004

La centtrideksesa enskribo antaŭ unu jaro – IJF-raporto (parto 1).
La centtrideksepa enskribo antaŭ unu jaro – IJF-raporto (parto 2).

Sub la titolo “Generacio praktikado” aperis tre leginda artikolo en la Germana semajna gazeto “Die Zeit”. La aŭtoro priskribas la problemojn de junaj homoj, kiuj post finiĝo de siaj studoj serĉas la antaŭe promesitajn bonajn laborlokojn – kaj ne ricevas ilin.

Ili faris tion, kion la socio predikis: Ili studis rapide, pasigis dume unu jaron eksterlande kaj aldone lernis fremdan lingvon. Tamen ili ne ricevas daŭrajn laborpostenojn, nur malbone pagitan laboron por kelkaj monatoj. Unu kromefiko estas, ke tiu formo de laboro i.a. ne rajtigas ilin je senlaborula mono (por poste aŭ inter du laboroj) aŭ komenca subvencio por propra entrepreno.

Kia paradokso: Ĝuste la junaj plenkreskuloj kiuj – kompare al samaĝuloj en antaŭaj jardekoj – plej atentis pri sia kariero, havas neniun karieron kaj ankaŭ preskaŭ neniun estontecon.

Pro la malmulta mono kaj la ofte ŝanĝantaj laborlokoj, ne eblas por ili resti en unu urbo aŭ fondi familion. Eĉ trovi partneron malfacilas, se oni estas ĉiam streĉita kaj zorgita! Krome homoj el aliaj generacioj ne komprenas, kial la junaj diplomitoj ne sukcesas. Ili daŭre pensas, ke “Kiu estas bona kaj diligenta, tiu havas sukceson.” La junaj plenkreskuloj mem iom post iom perdas la kredon je tiu sistemo.

Jen kio al mi okazis! Tio estas unu kialo por mia nekredo je la socio.

Ofte iu pledas, ke certaj grupoj meritas “duan ŝancon”, ekzemple krimuloj, maldiligentaj lernantoj – ĝenerale homoj, kiuj agis malbone. Sed kio pri la homoj, kiuj faris ĉion ĝuste? Kie restas ilia unua ŝanco? Ŝajne por ili ne ekzistas lobio…

Maltrankviligis min legi pri la batalo por kantotekstoj en la interreto. Multaj TTT-ejoj publikigas kolekton de kantotekstoj. Ekde kelkaj monatoj Germana advokatejo dissendas al la respondeculoj averton kontraŭ la plua montrado de tiuj tekstoj – kun la alta kotizo de 1600 EUR je kanto. Certe tio estas io leĝe tute ĝusta. Sed ĉu tio estas morale bona aŭ ekonomie senchava?

Ken Miner la 6an de marto ĉijare menciis interesan temon: La sintenon de Eŭropo al Usona kulturo.

Mi jam antaŭ semajno pritraktis la temon “Usonaj artistoj en mia muzikkolekto” kaj venis al la konkludo, ke malgraŭ mia unua takso, tamen kelkaj enestas.

Eŭropanoj asertas du aferojn (samtempe, tial kontraŭdire):
1e: Usono ne havas kulturon.
2e: La Usona kulturo detruas la aliajn kulturojn en la mondo.

Kelkaj provas sin savi, dirante ke Usono nur havas popkulturon, do iun modernan, superfacan formon de kulturo. Sed ekzemple banĝoludado certe ne apartenas al popkulturo, sed tute klare al la Usona kulturo. (Kiu ne konas Ken Miner kaj sian hobion, tiu almenaŭ konu la filmon “O Brother, Where Art Thou?” kaj ties belan muzikon, i.a. la kanton “Man of Constant Sorrow”.) Tial tiu teorio ankaŭ ne povas esti ĝusta.

Unuan indikon al la eraro-fonto donas Ken Miner, skribante pri civilizacioj la 22an de marto ĉijare. Tie li forte pridubas la ofte faritan aserton, ke “malnova” signifas aŭtomate “bona”.

Mi dirus eĉ: Rilate al kulturo homoj pensas, ke devas temi
a) pri malnova, laŭeble antikva afero, kies radikojn ne plu eblas eltrovi
b) pri afero ligita al certa etno

Ambaŭ kvalitojn la Usona kulturo ne havas (kaj ne povas havi) – sekve oni ne konsideras ĝin esti “kulturo”. Sed tiu difino de kulturo estas idiota, se oni bone pripensas: Multaj novaj kulturaj fenomenoj (almenaŭ la “mikskulturoj”) rezultis el kombinoj de diversaj ekzistantaj kulturoj; la originon oni plejparte povas ankoraŭ vidi. Neniu pridubos ke Sudameriko havas kulturon; sed ĝi certe ne venas nur de unu etno; tute male, ĝin influis Eŭropaj kaj indiĝenaj kulturoj.

La baraktado pri kulturo ricevas eĉ pli kuriozan formon, se oni konsciiĝas pri tio, ke ĝuste la tro mallarĝa difino de kulturo, kiu logike ne permesas la ekziston de Usona kulturo, samtempe neas la eblon de Esperanto-kulturo. Usono kaj Esperantujo ĉi tie aperas ne kiel “kompletaj maloj”, kiel oni ofte prezentas ilin, sed kun la sama problemo kaj solvo! Tial ne estas saĝe, kiel esperantisto prezenti Usonon kiel “landon sen kulturo” – samtempe oni ja agas kontraŭ la rekono de Esperanto-kulturo. Kio vere utilas, estas montri la limojn (kaj tiel la nesufiĉon) de la ĝisnuna kulturo-difino. Nur se oni rimarkas kaj postlasas tiujn malnovajn ideojn, eblas pli ofta agnosko de Esperanto-kulturo.

Wouter Pilger en sia Grizula Blogo regule skribas ion, kion mi ŝatus komenti. Bedaŭrinde ke li apenaŭ mencias reagojn de legantoj (kaj, laŭ mia memoro, ankaŭ ne respondis reagon mian antaŭ monatoj). Aliflanke mi senprobleme povas mem skribi mian opinion pri tiuj temoj ĉi tien, do jen:

La Esperanto-konreso en Boulogne-sur-Mer ja interesis kaj impresis min. Do ne ĝustas, kion Wouter Pilger supozis la 30an de marto. Ekde jaroj mi jam pensis, ke estus tre brile, aperi sur la oficiala partoprenantara foto de iu grava kongreso, precipe ĝuste tiu el la jubilea jaro 2005. Hejme mi havas grandegan foton de la Universala Kongreso en Bournemouth, Britio (1949). Ĉiam impresis kaj kortuŝis min rigardi tiun homamason en intertempe eksmodaj vestaĵoj, konsciante pri tio, ke ili parolis la saman lingvon kiel mi, kaj demandante min, kiun unuopan sorton ĉiu el ili havis (iom kiel en la filmo “Socio de la mortaj poetoj“).

La realo bedaŭrinde ne permesas al juna dungito kiel mi, libere vojaĝi al Esperanto-renkontiĝoj, kiam mi volas: Simple mankas tempo! Kaj ĉar ne eblas plani mian feriojn longe antaŭe, mi devas malfrue aliĝi kaj pagas pli altajn kotizojn ol aliaj – se entute restas lokoj; pri la jubilea kongreso mi aŭdis, ke jam monatojn antaŭe ne plu estis.

La temo, per kiu dum tagoj la amasmedioj terurigis senkulpulojn, estas la morto de papo Johano Paŭlo la 2a. Teorie ja estas bela, se ĝenerale ateisma socio interesiĝas pri okazaĵoj en la kristana mondo. Praktike ĵurnalistoj kaj intervjuitoj agis tute hipokrite, kiam ili daŭre asertis la “gravajn atingojn” kaj la “grandan influon” de la papo. Nur malmultan tempon antaŭe la ĝenerala opinio estis, ke “tiu maljunula viro” estas “tute senpova” kaj ke ĉiuj liaj diraĵoj havas “neniujn sekvojn” por la cetera mondo. Jen kiel aspektas la ateisma versio de hipokriteco!

En la sirupa etoso de la laŭdado-maratono bedaŭrinde preskaŭ tute malaperis modere kritikaj tonoj, kiuj ekzemple memorigis pri tio, ke la papo ja ravis kredantojn en la tria mondo kaj konservativulojn, sed seniluziigis modernulojn precipe en Eŭropo. Mi alte taksas lian pardonpetan turneon tra la mondo, dum kiu li konfesis erarojn, pekojn kaj krimojn faritajn en la pasinteco de la katolika eklezio. Interese, ke mi rilate al unu punkto eĉ defendas la papon, kvankam mi apartenas al la de li plejparte seniluziigitaj modernuloj: Malgraŭ ofte aŭdita kulpigo, la papo ne kulpas pri la kreskanta aro de aidoso-viktimoj en la tria mondo. Ni memoru:

La papo diris: “Uzo de kondomoj kaj seksumado inter homoj, kiuj ne estas geedza paro, estas malĝustaj!”
Multaj homoj sekvis la unuan malpermeson, sed ignoris la duan. Kial la papo kulpu, se tiuj homoj mortas pro aidoso?

Kompreneble la personoj konvinkitaj pri la papa respondeco prezentas kelkajn argumentojn. Sed mi ĝis nun ne aŭdis unu, kiun ne eblas forigi per la supra konciza prezentado de la faktoj.

Sufiĉe agrable estas la muzika novaĵo de hodiaŭ, trovita ĉe Spreeblick. Mi ege ŝatas finfine ne nur scii mem, sed ankaŭ legi aliloke, kiom ofte muzikistoj ŝtelas unu de la alia!

datumbazo pri reludversioj – www.coverinfo.de
listo de similecoj inter kantoj – http://www.stud.uni-karlsruhe.de/~udgk/plagi.php

La pasintan semajnfinon mi pasigis kun miaj gefratoj kaj mia bofrato ĉe renkontiĝo de Tir Thuatha. Temas pri grupo de rolludantoj, kies membroj kreas antikvan Keltan socion. La etoso tre memorigis Harald kaj min pri Esperanto-renkontiĝo. Homoj veturas longajn distancojn por kunveni kaj fari aferojn, kiuj al eksterulo ŝajnas strangaj. La ejo “Winterburg“, parto de iama kastelo, estas kvazaŭ pli luksa versio de la KISO-ejo.

Vendrede ni post la alveno vespermanĝis kaj kune ludis tablo- kaj kartludojn (Junta, Tichu).
Sabate post malfrua matenmanĝo ĉiu surmetis kostumon kaj je la 15a horo ekis la granda manĝado, kiu daŭris ĝis la 1a aŭ 2a matene. Estis planitaj ok (!) pladoj, sed ni sukcesis nur manĝi sep; la lastan fakte la sekvan tagmezon. Mi ne scias, kiam mi la pasintan fojon manĝis tiom bone kaj multe. La kuiristo majstre faris sian laboron. Eĉ mi, kiu ne ŝatas elprovi nekonatajn manĝojn, gustumis ĉion krom la fiŝosupon. Tian vivoĝojon mi certe ne plu havis dum jaroj.
Dimanĉe ni denove malfrue matenmanĝis kaj post bonega tagmanĝo forveturis.

Dum la semajnfino mi legis amuzan anglalingvan libron pri la Keltoj, babilis kaj ŝercis kun la aliaj, promenis, ĝuis la eksteran sunon… kaj verkis kantotekston kun mia fratino! La teksto sekvas la melodion de “Moskau” de Dschinghis Khan kaj rakontas pri la festado de la nova reĝo de unu el la fantaziaj Keltaj provincoj. Li fakte estis la kuiristo. La partoprenantoj tre ŝatis la rezulton kaj nian prezentadon.

Mi nun intencas pli profunde studi la landon de tiu rolluda grupo kaj denove partopreni tian renkontiĝon. Nur estis unu semajnfino, sed laŭ la bona tempo ŝajnis al mi kvazaŭ semajno!

Johnny Haeusler, la verkanto de la sufiĉe fama www.spreeblick.com, finis sian karieron kiel muzikisto pro kvereloj kun sia diskeldonejo BMG. Post kiam lia grupo “Plan B” en 1994 dum pluraj monatoj surbendigis sian kvaran albumon, la ĉefo de la diskfirmao simple diris: “Ni ne publikigos ĝin. Ĝi ne estas vendebla”

Tiaj prijuĝoj ne estas raraj. Eĉ la famajn Beatles pluraj eldonejoj ne volis eldoni, ĉar oni ne kredis je komerca sukceso. Ofte kompreneble povas temi pri ĝusta pritakso. Tiam mi nur demandas min, se temas pri muzikistoj, kiuj jam havas kontrakton: Kial oni ne pli frue kontrolis la dumtempajn rezultojn de la surbendigado?

Multaj verkoj pro tio restos eterne neaŭskultitaj de pli granda publiko. Bedaŭrinde, ĉar kelkaj el ili ne meritas tiun sorton. Tiel la muzikindustrio mem mortigas muzikon, ĉar ĝi malbone traktas kaj malkuraĝigas artistojn. Certe tio estas legala (la surbendigoj laŭ la kontraktoj apartenas al la firmaoj, kaj ili povas fari kun siaj posedaĵoj, kion ili volas), sed ĉu bona? Mi forte dubas.

Sr-o Haeusler antaŭ kelkaj monatoj enretigis la nepublikitan albumon “Alphabet Soup“. Nun ĉiu povas mem decidi, ĉu la tiama ĉefo de BMG, Thomas Stein, ne faris grandan eraron. Por eviti tro multan retan trafikon, oni devas entajpi uzantonomon kaj sekurvorton por elŝuti la MP3-dosierojn. La uzantonomo estas la persona nomo de Johnny Haeusler, la sekurvorto estas dufoje la persona nomo de la gitaristo Hans (ĉio minuskle!).

ĝenerale plaĉas al mi la multaj stiloj de la albumo. Tro multaj grupoj sonas monotone. Ĝenas min aliflanke ke en pluraj kantoj la Germana akcento de la kantisto estas rimarkebla; tiu leĝera kaj iel plata kantado estas laŭ mi tipa por grupoj, kiuj kantas en la angla kiel fremda lingvo. Pri la (lingva kaj enhava) teksto-kvalito mi bedaŭrinde povas nenion diri, ĉar mi nur konas la temojn, ne la kompletajn kantotekstojn. Plan B laŭ la sono plej similas al “5000 Watts” (antaŭe: “5000 What?”) el Paderborn (grupo nur loke konata), kies kanton “I will love you better” mi malkovris en 1999 kaj tre ŝatas.

Plan B: Alphabet Soup (1994)

“Bubblegum Crisis” estas gitarpopmuziko spicita per gratado kaj efektoj kiel ĉe hiphopo. Ĝi enhavas japanlingvajn samplaĵojn kaj estas bona kanto por komenci albumon.
“Get Myself A Life” estas funka, ritma, sed iom plata, pala peco. Ĝi taŭgas kiel B-flanko de disketo.
“Icy” enhavas rokajn gitarojn, sed bedaŭrinde malmulte pli. Ĝi similas al multa “rokmuziko” en la muziktelevido kaj la radio. “Poppunko”, kiel mi nomas tiun tro malsovaĝan muzikon, estas perdita inter la stiloj, anstataŭ la bona mikso, kiun oni eble intencis.
Ĉe “Infobahn” temas pri elektronika muziko kun multaj samplitaj voĉoj kaj efektoj. Kvankam ja estas interesa ideo, tamen ne estas konvinka rezulto. Mankas strukturo, la tuto iĝis tro eksperimenta kaj la direkto/mesaĝo de la kanto restas malklara.
“Let’s Live Forever” estas ritma popmuziko kaj povus esti de Depeche Mode, se ludita ĉefe per sinteziloj. Ĝi enhavas la sendube plej bonan kantadon de la tuta albumo kaj estas bona kanto por la diskoteko. Sendube temas pri granda verko.
“Melt” komenciĝas kiel malrapida, akustika kanto; baso, drumo, klavaro poste ekas. Laŭ mi sonas kvazaŭ oni devigis rokgrupon ludi romantikan kanton – sen veraj emocioj malantaŭ ĉio.
“Now (With The Volume Cranked Up High)” parte konsistas el (simplaj) voĉaj kaj drumaj samplaĵoj kaj parte el (simple bona) malmola rokmuziko. Tiu miksaĵo faras entute iom strangan impreson – kial oni ne faris tutan rokan kanton el ĝi?
“Nowhere” enhavas fortan ritmon kaj rokajn gitarojn, sed samtempe estas malrapida kanto kun trankvila etoso. Tio laŭ mi nomiĝas “triphopo kun roka influo” – tre modernstila!
“Too Clever” estas hiphopo sen io vere brila en ĝi. Malplaĉas la malbona sono kaj la relative mallaŭta voĉo. La peco sonas kiel eksperimentado kun hiphopo de nehiphopaj muzikistoj.
“What Is (And What Will Be)” estas malrapida popmuziko aŭ denove triphopo (sed pli mola ĉifoje). Aparte menciindaj estas la bonaj samplaĵoj kaj klavaroj kiuj kontribuas al la tute moderna sono.
La albumo finiĝas per “Telecom Communication Cripples (Acoustic Version)”, malrapida, trankvila, iom melankolia peco. La belan pianon en la malantaŭo mi ŝatas; sed temas pri mallaŭta surbendigo kun iom malbona sono, bruetoj kaj subita fino. La kanto povus esti multe pli brila en pli bona kvalito.