En mia menso formiĝas grandioza metafor’

Hieraŭ mi skribis pri la unua komuna muzikado de Sebastian kaj mi ekde unu jaro kaj duona. Por realigi, kio jam delonge estis en mia kapo kaj kio konkretiĝis kiel ideo por nova muzikprojekto, ni renkontiĝis la 3an de oktobro (nacia festotago de Germanujo, do libera tago) en Münster. Tute male al la sperto fine de aŭgusto, tiu dua provludado funkciis bonege! Ni apenaŭ devas akordiĝi pri io ajn; ni muzikis kun la sperto de multaj jaroj sub la nomo La Kuracistoj. Nun montriĝis la frukto de multfoja prezentado de kantoj, ekestis la mirinda facileco de rutino.

Ni eĉ havis sufiĉe multajn kantojn por du koncertoj! Kaj ni finis ĉion en nur unu tago.

por roka konsisto:

  • Junula amo
  • La okulvitroj de Buddy Holly
  • Westerland
  • Sen vi
  • Ne plu
  • Vi volas kisi
  • En kaĉ’ (origine de Team’)
  • Hej la nizoj
  • Longe for (origine de Persone)
  • Jen alkohol’ (nova versio de “Jen nia mondo”)
  • Por ĉiam
  • Ĉu jam ĉio?
  • Al la liberec’
  • Birdo, flugu for (Szállj el kismadár en Esperanto)
  • Emejlj fel (en la hungara, origine de Ladánybene Huszonhét)

por la gufujo:

  • Kaj mi ploras
  • Suno, palmoj kaj somer’
  • Nur pro vi
  • Solege en la nokt’
  • Misteroland’
  • Feliĉe (origine de Esperanto Desperado)
  • Kisu min, ho kara
  • Duona amkanto

Mi tamen ankoraŭ ne rakontis, por kiu okazo tio estis. La reston de la vojo mi pritraktos alian fojon.

Jen vasta mond’ por ĉiuj ni

Mi tute forgesis mencii parton de mia muzika aktiveco en 2012 – eble, ĉar ĝi poste estis kovrita de multe pli granda sukceso! Sed pri tiu lasta mi rakontos alian fojon…

La 31an de aŭgusto, Sebastian (malfrue) festis sian naskiĝtagon en Paderborn. Cetere estis la sama loko kiel antaŭ unu jaro kaj duona – kaj fakte la unua fojo ekde tiu tempo, ke ni denove kune muzikis! Ni prezentis kelkajn kantojn el nia kutima repertuaro kiel La Kuracistoj:

  • Westerland
  • Junula amo
  • La okulvitroj de Buddy Holly
  • Mi kaj ŝi (origine de Amplifiki)
  • Jen nia mondo

“Jen nia mondo” estis speciala deziro de Sebastian, ĉar en 2012 estis la 100a naskiĝdatreveno de Woodie Guthrie. Intertempe eĉ ekzistas nova versio de la kanto, pri kiu mi “kunkulpas”… sed ni restis je la originalo.

Tute modeste mi tamen devas konfesi, ke nia muzikado ne estis tro bona. Rimarkeblis la longa paŭzo ekde nia antaŭa fojo sur la scenejo. Sed almenaŭ ni havis agrablan vesperon ĉar ankaŭ aliaj homoj kontribuis muzike (kiel jam dum la pasinta fojo). Krome estis okazo, rakonti pri la daŭra populareco de “Junula amo”, laste spertita dum la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo), kaj pri planoj por nova muzikprojekto. Pri la unua paŝo al ĝi mi skribos la sekvan fojon.

En Mordor neniu povas vidi la ĉielon

Einmal jährlich schreibe ich in meinen beiden Muttersprachen Deutsch und Esperanto eine Rezension. Bisher ging es zweimal um Comics (2003 und 2005), einmal um einen Film (2010) und sonst (2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011 und 2012) über Musik – so auch dieses Jahr.

Unufoje jare mi skribas en miaj du gepatraj lingvoj, la germana kaj Esperanto, recenzon. Ĝis nun dufoje temis pri komiksoj (en 2003 kaj 2005), unufoje pri filmo (en 2010) kaj krome (en 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011 kaj 2012) pri muziko – ankaŭ ĉijare.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Sed vi diris al mi nenion

Dek jaroj da blogado en Esperanto (eĉ se mi unue ne nomis tion “blogado”) – kio restas por diri (bela aforismo cetere)? Mia taglibrumado iĝis neregula. Foje dum semajnoj mi skribas preskaŭ ĉiutage, dum sekvas monatoj da silento. La reala vivo vokas kaj estas tute sane, unue sekvi tiun vokon.

La vere bona novaĵo de la pasintaj monatoj estas, ke du aferoj denove funkcias en mia vivo: verkado de samplobazita muziko kaj verkado de kantotekstoj. Ĉar mi ankoraŭ ne skribis pri la lastaj Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi ĉeestis ekde fine de 2012, daŭre restas rakontinda mia plej granda sukceso (en la senco de “la plej granda muzika sukceso de mia ĝisnuna vivo”).

Sed unu temo ne rajtas manki dum la hodiaŭa tago, nome melankolia popmuziko. Tradicie mi skribas pri U2, Persone kaj Inicialoj DC, ĉifoje estas la vico de Keane. Ial la kanto “Spiralling” restis en mia menso, post kiam mi aŭskultis ĝin interalie dum festo en mia amikaro komence de 2009.

Keane: Spiralling

Kompreneble facile percepteblas la simpla recepto, per kiu kapteblas mia ŝato: Melankolia popmuziko, kiu memorigas pri la 1980aj kaj kun bona kantado. Komence de ĉi tiu jaro mi denove aŭskultis la kompletan albumon. Ĉifoje alia kanto kaptis mian atenton.

Keane: You Haven’t Told Me Anything (koncerta versio)

La sintezila melodio de “You Haven’t Told Me Anything” pensigas pri “Computerliebe” de Kraftwerk, kiun Coldplay, alia grupo, kiun mi ege ŝatas, uzis por sia kanto Talk. La elektronika stilo de la Keane-kanto similas al la muziko de Inicialoj DC, des pli en la pli trankvila demoversio.

Keane: You Haven’t Told Me Anything (demoversio)

La etoso de la muzikaĵo bone kongruas al mia propra sinteno nuntempe: Mi nur eltenas min mem en tiu rompita, dubanta stato. Mi havas la impreson, ke nur tiam mi sukcesas fari aŭ krei ion bonan. Bedaŭrinde tio signifas, ke mi devas esti malgaja kaj malcerta pri mi mem por doni belecon al la mondo.

Mi scias, kion mi scias

Hodiaŭ antaŭ ekzakte dek jaroj mi komencis tiun ĉi retan taglibron. Nekredeble, kiom rapide la tempo pasis! Mi povus nun longe listigi, kiuj gravaj aferoj okazis en mia vivo (kaj ligi al la enskriboj, se mi tuŝis tiujn temojn), sed ŝajnas iom tede al mi, tiom forte kaj intense rerigardi. Nuntempe ĉefe min okupas mia nuna vivo. Grandparte daŭre validas, kion mi jam skribis dum mia naskiĝtago: Preskaŭ nenio estas en ordo en mia vivo.

La 8an de majo, mi kutime skribas pri du muzikaj temoj: U2 kaj grava sonŝpuro (el filmo kun tempovojaĝo). Ambaŭ mi jam faris antaŭ monato.

Tamen ekzistas ligo inter la hodiaüa temo kaj Star Trek, eĉ se ne rekte al la filmo “First Contact”. Jean-Luc Picard iam mem estis asimilita de la Borgoj – sed poste savita kaj rehumigita. Ne longe poste, li vizitas siajn parencojn sur la tero. Post batalo kun lia frato, revenas la memoroj kaj subite la emocioj superas lin.

Star Trek: The Next Generations – Jean-Luc Picard ploras en la epizodo „Family“

Kiam mi spektis tiun scenon kiel junulo aŭ juna plenkreskulo, ĝi ĉiam ŝajnis iomete embarasa al mi. La inteligenta kaj kapabla kapitano Picard senhalte ploras!

Hodiaŭ, kun la sperto de multaj jaroj, mi vidas la aferon en tute alia lumo: Mi pensas, ke tio estas unu el la plej fortaj momentoj el la serio, ĉar ĝi estas tiom realisma. Ĝi montras, ke Picard estas homo, kaj ke li bezonas tempon, por digesti la terurajn aferojn, kiujn li spertis. Tute prave diras lia frato, ke tio ankoraŭ okupos lin dum longa tempo kaj ke li devos lerni vivi kun ĝi. Mi mem devis longe batali kun mi mem, kiel ĝuste pritrakti miajn emociojn, kaj mi opinias, ke bona sinteno al la propraj emocioj estas unu el la plej sanaj kvalitoj de plenkreskula viro.

Tiu ŝanĝanta percepto estas bonega temo por muzika taglibro. Jam antaŭe mi skribis rekte pri muziko por plenkreskuloj. Fakte jam ekde jaroj mi havas la ideon, skribi pri albumoj aŭ kantoj, kiujn mi ne komprenis aŭ kapablis estimi kiel junulo, sed kiujn mi intertempe ege ŝatas.

En februaro 2012, mi finfine aĉetis la albumon “Graceland” de Paul Simon. Ĝi estas konsiderata klasikaĵo kaj mejlŝtono ne nur en lia verkaro, sed de popmuziko ĝenerale. Eble ĝuste pro tiu rekono mi longe rezistis, okupiĝi pri “Graceland”. Krome laŭ mia memoro la refreno de la titola kanto estis sufiĉe plata. Aliflanke mi ege ekŝatis la kanton “You Can Call Me Al“. Ĝi tuŝas la temojn, kiuj nuntempe gravas por mi. Kiom bela diferenco inter la gaja etoso de la muziko kaj la seriozeco de la teksto! Jam pro tiu unu kanto, indis aĉeti la tutan diskon. Cetere estas jubilea eldono okaze de la 25-jara datreveno de ĝia origina apero, kiu enhavas kelkajn aldonajn kantojn (fruaj aŭ alternativaj versioj de albumaj kantoj) kaj la rakonton, kiel ekestis la kanto “Graceland”. La KD-libreto enhavis longan tekston kaj tiom multajn aldonajn informojn pri la estiĝo de la muziko, ke mi dum monatoj tute ne tuŝis la diskon. Mia kutimo, bone koncentriĝi kaj legi ĉion dum la unua aŭskultado, denove malhelpis al rapida konsumado. Sed kiam mi finfine legis kaj aŭskultis ĉion, mi ege ĝuis tion, ĉar mi multe pli bone komprenis la muzikon kaj kapablis aprezi la tutan verkon. Do ŝajne mia aliro estis la ĝusta por mi.

La unua kuriozaĵo por mi estis, ke Paul Simon faris tion, kion mi mem post longa pensado trovis kiel (eblan, teorian) adekvatan stilon por mi mem. Eĉ se laŭ la enhavo ĝi estas alia, unu ekzemplo estas mia kanto “Al la liberec’“. La ideo por tiu kanto venis al mi dum la Kultura Esperanto-Festivalo (KEF) en Helsinko (Finnlando) en 2005, sen ke mi konsciis pri tio, ke ekzakte tiu koncepto jam ekzistis. Li uzas mondmuzikon, sed kantas melodie per tipa “glata” voĉo de blankulo. Li alparolas temojn (kaj problemojn), kiuj ne estas por aŭ de “la tuta mondo”, sed validaj unue en lia propra vivo kiel mezaĝa viro en okcidentindustria lando. Anstataŭ kanti pri harmonio kaj monda paco, liaj tekstoj de estas plenaj je tristeco – kaj samtempe kun melodio kaj muzika akompano, kiuj havas tute kontraŭan etoson! Tiel Paul Simon povas malferme esprimi siajn sentojn kaj sian tutan malgajecon, sed la mondo ne malakceptas tion aŭ forturnas sin, ĉar la muziko invitas al dancado kaj festado. Per la albumo, Paul Simon bonege difinis, kiun rolon blanka artisto povas transpreni, agnoskante la diversecon de la mondo, kaj samtempe tenante sian propran identecon (kaj muzikan devenon), kontribuante ĝuste per tio. La albumo estas majstroverko, ĉar ĝi funkcias je diversaj niveloj samtempe.

Krom “You Can Call Me Al”, ankaŭ la kanto “Graceland” mem mirinde bone plaĉas al mi. La forta parto certe ne estas en la refeno, sed en la gitarludado en la strofoj. Ĝi donas tre melankolian etoson – ial mi tuj devas pensi pri vojaĝo dum nokto, kaj fakte almenaŭ pri vojaĝo temas la kanto (kaj li mencias “perdi amon” en unu strofo).

Kanto, kiun mi ne konis antaŭe kaj kiu postlasis fortegan impreson, estas “I Know What I Know”. Stile ĝi ege memorigas min pri la kanto “System” de Die Ärzte, mia plej ŝatata kanto de ilia albumo “Geräusch“. Eble la teksto ne rekte redonas tion, sed por mi “I Know What I Know” esprimas la ĝeneralan rakonton de la tuta albumo. Paul Simon kantas pri blanka viro, kiu havas pli ol 30 jarojn kaj perdis ĉiun certecon en sia vivo.

Li ne plu scias, kiu li estas kaj kion fari – perdita viro kun identeco-krizo, kiu konstatas, ke en la mondo ŝajne ne estas loko por homoj kiel li. Kaj ĝuste tial tiu kanto tuŝas min tiom profunde.

Paul Simon: I Know What I Know

Vi ne scias, kion ni povas trovi

Kiel mi jam hieraŭ skribis, hodiaŭ estas interesa dato: Post ekzakte 50 jaroj, la homaro ekhavos la unuan kontakton kun eksterteruloj (laŭ la filmo „First Contact, ankaŭ konata kiel „Star Trek VIII“)!

Pri la sonŝpuro de tiu filmo mi jam skribis kelkfoje iomete. Ekzemple mi tre ŝatas, ke aperas kanto de Roy Orbison en la filmo. La titolan muzikon mi jam surmetis kiel DĴ kadre de tema muziko silvestra balo.

Fine de la pasinta jaro kaj komence de ĉi tiu, mi intense aŭskultis la kompletan sonŝpuron. Tiam mi metis apartan atenton al unuopaj pecoj. Grandan parton de la muziko verkis Jerry Goldsmith, sed kelkaj muzikaĵoj venas de lia filo Joel Goldsmith. Sur la origina eldono de la sonŝpuro aperas malmulta muziko de Joel, sed la kompleta, kiun mi akiris denove tra Intrada, finfine enhavas ĉion.

La sonŝpuro meritas detalan pritrakton en aparta enskribo, sed mi volas mencii unu pecon de Joel Goldsmith, kiu nur aperas en tiu versio kaj kiun mi ofte aŭskultis dum la pasintaj monatoj.

Joel Goldsmith: Battle Watch

Mi tre forte ligas la muzikon al la situacio, en kiu ĝi aperas en la filmo. Tial ĝi ĉiam emocie tre efikas al mi.

En la spacoŝipo Enterprise, oni aŭskultas, kiel la stelofloto estas malvenkanta en batalo kontraŭ la Borgoj

Frumatene, la 4an de aprilo

La hodiaŭa dato estas interesa pro du kialoj: Unue, post ekzakte 50 jaroj la spacoŝipo Enterprise aperos el la eĉ pli fora estonteco por batali kontraŭ la Borg (laŭ la rakonto en la filmo „First Contact“, ankaŭ konata kiel “Star Trek VIII”). La dato „4a de aprilo 2063“ eĉ rekte menciiĝas, kiel rimarkeblas en la sekva oficiala varbaĵo por la filmo (ĉe 0:56 sekundoj):

Sed la vere grava dato en tiu filmo estas unu tagon poste, do mi ne pritraktu tion jam nun. La 4a de aprilo menciiĝas ankaŭ en la kanto „Pride (In The Name Of Love)“ de U2. Tiu parto de la kantoteksto alludas al la murdo de Martin Luther King (hodiaŭ antaŭ ekzakte 45 jaroj), kvankam reale oni murdis lin vespere kaj ne „frumatene“, kiel la kanto ŝajnigas.

Tamen por mi la kanto intertempe ricevis tute alian, amuzan kromsignifon. Ĝi aperas en unu epizodo de „The Simpsons“. La refreno kantiĝas, ĝuste kiam Homer Simpsons estas batata de pluraj fortaj viroj. Ekde kiam mi spektis tion la unuan fojon, mi ĉiam ligas la kanton al tiu ironia sceno. Antaŭe fakte mi ne tiom ŝatis la kanton, sed ekde tiam tre multe!

Mi eĉ foje pripensis, traduki la kantotekston. La refreno ŝajnas sufiĉe facila afero:
„En la nom’ de am’, kio pli en la nom’ de am’?“
Sed la strofoj ŝajnas tro granda tasko por mi, do mi facilanime rezignis pluigi la laboron.

Estas vespero kaj mi vidas vin, mi vidas vin

Nur nun, skribante pri ĉiu Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011, mi plene konscias pri tio, kiom multaj entute estis. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste, la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio 2012 kaj la FAME-premiado en oktobro 2012, mi pritraktu aranĝon, kies nomon mi (ŝajne) jam konas ekde jaroj sed kiun mi partoprenis pasintan jaron la unuan fojon. Nur unu semajno post la esperantumado en Aalen, mi tuj veturis (relative spontanee) al la sekva aranĝo. Allogis min la KKPS en Delft (Nederlando) inter la 2a kaj 4a de novembro 2012. Fakte la renkontiĝo antaŭe nomiĝis PSKK (PostSomera KlaĉKunveno) – kial la nomŝanĝiĝo? Fakte nova generacio de aktivuloj transprenis la organizadon kaj oni petis ilin iomete ŝanĝi la nomon, eĉ se ĝi indikas iasence la daŭrigon de la tradicio.

Estis pluraj kialoj, kiuj motivigis min veni: Unue, la aranĝo havis vizaĝon, kaj estis tiu de Roĉjo, kun kiu mi jam tiom sukcese stultumis dum la SES. Due, li jam tiam disdonis bona varbilon en la formo de amuza gazeto (simile serioza kiel la Blinda Gardisto, kiun mi mem redaktis dum multaj jaroj). Trie, ne mankis stulta vortludo: „La KKPS“ sonas kiel koko kun la nomo Poso. Kvare, mi vidis la liston de la aliĝintoj, kaj tie aperis multaj konataj nomoj, kaj laŭ ili iĝus vere internacia kaj etosa renkontiĝo. Kaj mi vere bezonis novan dozon da Esperantujo.

Al KKPS 2012 venis proksimume 50 personoj el tuta Eŭropo (kaj Brazilo). Eĉ okazis koncerto de Gijom. Ŝajne nun eĉ la malgrandaj renkontiĝoj postulas altkvalitan Esperanto-muzikon. Kiom bona evoluo! Sed la vere ŝoka novaĵo por mi estis, ke jam pretis papera aliĝilo al la Internacia Junulara Festivalo (IJF)! Kiu pensintus tion?

Sabate vespere mi surmetis muzikon kaj kelkaj homoj dancis. Eĉ sufiĉis por malgranda rondo de „La Bamba“! Kaj tiel Nederlando iĝis la 11a lando en la listo de landoj, en kiuj mi DĴumis (post Slovakujo).

Unu interesa afero okazis dimanĉe:Mi parolis kun la juna Nederlandano, kiun mi estis ekkoninta dum la SES, kaj li menciis, ke li ofte aŭskultas mian muzikaĵon „Jazz di Gennaro“ dum lernopaŭzoj. Mi neniam atendintus, ke mia muziko povus tiom utili! Bone, ke mi enretigis grandan parton de la samplobazita muziko, kiun mi kreis.

Fakte hodiaŭ antaŭ ekzakte 16 jaroj mi komencis verki samplobazitan muzikon. Post la unuaj tri jaroj, la rapideco de mia verkado bedaŭrinde forte malkreskis. Sed nun, kiam la tuta kolekto de samplaĵoj estas sur mia portebla komputilo, la facileco de la „fruaj jaroj“ parte revenis. Mi scivolemas, kiam mi finos la sekvan kanton.

Jen cetere du enskriboj de Stela pri KKPS 2012. Mi tre ĝojis revidi ŝin – estis la unua revido ekde la 1a Junulara E-Semajno (JES) en Zakopane (Pollando) 2009/10

Mi volas diri dankon

Rilate al regula skribado en mia taglibro, mi bone komencis la jaron. Sed mi ne povis vivteni la tagan ritmon kaj iam la vivo tiom postulis mian atenton, ke mi eĉ devis paŭzi longe. Sed ankoraŭ ne elĉerpiĝis temoj por la serio de enskriboj pri Esperanto-renkontiĝoj, kiujn mi partoprenis ekde 2011. Post la Germana Esperanto-Kongreso (GEK) 2011 en mia hejmurbo Münster, la Esperanto-somero en Ukrainujo 2011 kun la 67a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Kievo kaj Velura Sezono en Jalto, la 3a Junulara E-Semajno (JES) en Gdansko (Pollando) 2011/12, la esperantumado en Lepsiko kaj Berlino en majo 2012, la Komuna Esperanto-Kongreso (KEK) en Berlino unu semajnon poste kaj la Somera Esperanto-Studado (SES) en Nitra (Slovakujo) en julio 2012, venis la tempo por rakonti pri la transdono de la kultura premio de la FAME-fondaĵo. Ĉiun duan jaron okazas tiu evento, kaj en 2012 la premio iris al Floréal Martorell de Vinilkosmo. Ĉar mi estas spertulo pri Esperanto-muziko (kaj tial konas la meritojn de Flo) kaj oficiala komisiito de la Germana Esperanto-Asocio (GEA) por moderna Esperanto-muziko, oni petis min fari la laŭdoprelegon. Por tio mi vojaĝis al Aalen, eta urbo en suda Germanujo, kie la solena premiado okazis la 28an de oktobro.

Ne estis la unua fojo, ke mi prelegis. Sed kiel plej taŭge rakonti pri Flo? Ĝis unu tagon antaŭ la evento mi havis neniun ideon. Tiam matene venis la sava inspiro: Kompreneble plej taŭgas mencii la valoran laboron, kiun li faris, kaj la gravegan kontribuon al Esperanto-kulturo. Kaj plej grave, tio tute ne bezonus esti simpla listigado de sukcesoj, sed mi povus ankaŭ meti la atenton al aktualaj, gravaj problemoj. Tiel mi verkis la prelegon dum la trajnvojaĝo. Cetere la tuta parolado okazis en la germana, tiel ke necesis traduki tion al Flo. Sed li poste diris, ke li ĉiel ajn komprenis, kion mi diris, kaj li estis kortuŝita. Por li ricevi tian premion en Germanujo havis specialan signifon, ĉar siatempe lia avo pereis en Nazia koncentrejo.

Mi kaptis la okazon por akiri kolekton de Esperanto-muziko. Mi estis mendinta diversajn diskojn, kiuj estis savitaj el la fajro, kiu trafis la studion de Vinilkosmo, kaj kelkajn kasedojn. Mia intenco estis, donaci la diskojn kaj kasedojn al amikoj kaj al homoj, kiuj ne havas multan monon, kaj supozante, ke tiujn varojn Vinilkosmo plej malfacile povos vendi, mia ago ne forigas eblajn klientojn.

Same kiel jam en Lepsiko, mi tre ĝojis montri vivantan Esperanto-kulturon al la ekstera mondo. Cetere pluraj longjaraj esperantistoj post mia prelego diris al mi, ke ili ankoraŭ ne konis multon de tio, kion mi rakontis. Ankaŭ tio estis denova sperto.

Post agrabla tagmanĝo mi veturis hejmen. Jen kelkaj interesaj ligoj pri la evento:

Ŝi atendis la mondon

Kio restas por rakonti pri la Somera Esperanto-Studado (SES) 2012 en Nitra (Slovakujo)? Post motivigo, parto unu, parto du, parto tri, parto kvar kaj parto kvin, menciindas ankoraŭ kelkaj aferoj.

Mia baza kono de la slovaka rikoltis varman eĥon ĉe la neesperantlingvaj personoj. La spertoj do estis tute samaj al tiuj, kiujn mi estis farinta, kiam mi parolis en la ukraina kaj en la pola.

La apuda kafejo iĝis bonega loko por babili. Unufoje mi iris tien kun Bertilo Wennergren kaj Martin Wiese. Tio alportis memorojn pri la Kultura Esperanto-Festivalo (KEF) 2000, kiam mi faris same kun ĉiuj tri membroj de Persone!

Entute parolado kun diversaj homoj estis ege interesa. Interalie mi ekkonis Nederlandan novulon kaj mi babilis kun Tim Morley. Cetere Tim pro Esperanto jam aperis en la televido (same kiel mi)!

Tim Morley en televido

Mi jam menciis, ke la apuda klubo kun sia diskoteko estis unu kialo, entute veni al SES. Fakte mi trafestis ĉiun nokton ĝis mateno kun Andi Münchow (kiu, male al mi, tamen vizitis la kurson de Bertilo kelkfoje). La interesa sperto estis, kiom bone miksiĝis festado kaj serioza parolado. Mi faris ambaŭ kun Martin Wiese. Kia situacio: oni parolas kun sia muzika idolo pri la propra vivo – kaj li aŭskultas ĉion atente kaj konfirmas, ke oni ŝajne bone pripensas. Al mi ŝajnis kvazaŭ sperto el filmo! Kaj poste mi dancis kun Martin Wiese kaj Meva Cuenot al la kanto “Paradise” de Coldplay. Tio iĝis unu el la plej fortaj memoroj de tiu somera semajno, kiu postvivis en la posta ĉiutago.

Aliaj pintaj okazaĵoj en la diskoteko estis: Mi dancis kun du belulinoj kaj nur poste eltrovis, ke ili estas ambaŭ kune pli junaj ol mi mem! Kaj mi dancis surtable kun du ĉarmulinoj.

Sed du gravaj noktoj ankoraŭ bezonas detalan pritraktadon. Mi ja venis al la SES por DĴumi! Mia unua nokto estis la 26an de julio, do la jubilea nokto. Kia honoro, surmeti Esperanto-muzikon dum la 125a datreveno de la “tago de la unua libro”! 125 jaroj da Esperanto – kaj mi festis tion en Esperantujo, meze de amikoj.

Por mia unua DĴumado en Slovakujo, mi traaŭskultis posttagmeze la Slovakan muzikon, kiun mia bofrato estis donacinta al mi antaŭ multaj jaroj, nome “SK Superhity 1980-90“, por eltrovi, kio taŭgas por diskejo. Du kantojn mi konis parkere, nome “Reklama na ticho” de Team (en Esperanto konata kiel “Reklamo al silento” de Team’) kaj Skúsime to cez vesmír de Tublatanka – metalroko, kiu estis sur unu el du memkompilitaj diskoj, kiujn mi uzis por muzika kvizo dum la Internacia Seminario (IS) en 2002/03, sed laŭ mia memoro mi tiam ne uzis ĝin. Sekvas listo de kantoj, kiuj dum la provaŭskultado ravis min. Kelkaj el ili ankoraŭ monatojn poste ne iris el mia kapo.

  • AC+: Klára
  • Beáta Dubasová: Dievča z reklamy
  • Darina Rolincová: Čo o mne vieš
  • Lojzo: Anča, si drahá ako Volvo
  • Modus: Ty, ja a môj brat
  • Tublatanka: Skúsime to cez vesmír
  • Vašo Patejdl: Umenie žiť
  • Vidiek: Vidiečan

Ne ĉio taŭgas por dancado. Sed minimume la kvaran kanton mi surmetis.

Tamen mi devas esti memkritikema. Mi faris kelkajn erarojn. Unue, mi ne bone preparis ludoliston por la unua vespero. Tio bonege helpis dum la 2a Junulara E-Semajno (JES) en Burg/Spreewald. Ĉifoje mi fidis al mia memoro kaj spontaneeco – kaj sufiĉe fuŝis. Due, mi duonpanikis, nur ĉar ekestis iu problemo kun la programo de la ekstera sonkarto. Sed mi estis mem kulpanto de ĉi tiu rezultat’ (por uzi citaĵon), ĉar du tagojn antaŭ SES mi provis instali kromprogramon, kiu venis senpage kun la sonkarto. Oni ne ŝanĝas funkciantan programaron, des pli ne antaŭ forveturi de la hejmo, kie oni povas eble trankvile analizi eblajn problemojn! Je la fino mi ĉiel ajn ne povis konekti la sonkarton. Trie, mi ĉesis distingi inter la komplimentoj, kiujn la homoj anticipe faris al mi, kaj la reala situacio. Dum duona semajno la partoprenantoj demandis min: “Kiam vi finfine DĴumos?” – sed kiam mi surmetis muzikon, preskaŭ ĉiuj estis for! Tio similis al refalo al malnovaj tempoj kiel dum la Internacia Junulara Festivalo (IJF) en Bellaria apud Rimini en 1999, kie ĉiuj malaperis dum la nokto al diversaj ĉambroj por privataj festoj kaj mi sidis tute sole en la diskoteko. Fakte la homoj iom post iom revenis. Cetere dancis kelkaj, kiujn ankoraŭ tute ne estis vidinta en la diskoteko antaŭe. Kvankam ĝuste la Esperanto-muziko montriĝis aparte malpopulara, almenaŭ tiurilate la diskoteko estis sukcesa. Do mi ne plendu pri tiu nokto.

Nur tagon poste, denove oni demandis min, ĉu mi DĴumos dum la sekva nokto. Kiu komprenu tion? Sed almenaŭ dum la lasta vespero de la SES mi povis montri la multflankecon de mia muzikkolekto. La vespera programo finiĝis frue kaj ekestis longega vico en la trinkejo. Jam dum ilia atendotempo mi distris la homojn precipe per malnova rokmuziko. Proksimume je la 3a kaj 45 mi finis la diskejon, tute kontenta pri la nokto.

Fakte mi ne plu iris dormi, sed finpakis kaj tiam jam foriris per taksio al la stacidomo. Min akompanis grupo de Kroatoj, kiuj parte antaŭe ankoraŭ estis festintaj kun mi en la diskoteko. Kune ni vojaĝis ĝis Nové Zámky. En la trajno reen al Germanujo mi denove renkontis interesajn personojn. Post 18-hora vojaĝo, mi alvenis hejmen. Sed en mia koro mi daŭre estis en Slovakujo.