Kategoriaj arkivoj: Senkategoria

Mi ne volas sekvi morton kaj ?iujn ?iajn amikojn

2 komentoj

Ekde hodia? mi havas 35 jarojn. Kiel pasintjare en decembro, mi devas konstati, ke mi tute neglektis mian taglibron dum la pasintaj monatoj. Denove veras la ironio, ke a? oni vivas a? oni skribas pri sia vivo.

Sed la utilo de tio, skribi siajn pensojn, estas tamen impresa. Mi relegis, kion mi skribis dum mia 27a, 28a, 29a, 30a, 31a, 32a kaj 33a naski?datreveno. (Dum mia 34a naski?datreveno mi skribis nenion, ?ar tiam da?re regis granda pa?zo en mia taglibro – kiom doma?e! Ke mi rompis la tradicion, diras ?ion pri mia tiama animstato.) Ial mi pensis, ke dum la anta?aj jaroj mi mal?uste pritaksis la vivon. Sed nun mi surprize konstatas, ke mi havis ?ustan priju?on kaj ke mi jam anta?e trovis klarajn vortojn. Anka? impresas min, ke mi jam dum la pasintaj jaroj ofte sukcesis trovi ta?gan kanton kaj/a? cita?on.

Por ?i tiu jaro, tio estas Coldplay-cita?o. ?i jam anta?e kaptis mian atenton, sed intertempe mi ?atas e? pli grandan parton de la teksto:

“Ne, mi ne volas batali de la komenco ?is la fino
Mi ne volas ciklon de reuzita ven?o
Mi ne volas sekvi morton kaj ?iujn ?iajn amikojn”
(Death And All His Friends)

Kaj por kompletigi la reuzadon de muziko kaj cita?oj (“?ar da?re la samaj kanta?oj validas” – Persone-cita?o), jen kanto kiu venis al mia menso hodia? posttagmeze. Pri “Dream On” de Depeche Mode mi jam skribis anta? pli ol kvin jaroj…

Du futojn alta

2 komentoj

Einmal pro Jahr schreibe ich eine Rezension (auch) auf Deutsch, meiner Muttersprache (neben Esperanto). Nach zwei Comics (2003 und 2005) und einem Film (2010) ist diesmal – wie schon 2004, 2006, 2007, 2008 und 2009 – wieder ein Musikalbum an der Reihe.

Unufoje jare mi skribas recenzon (anka?) en la germana, mia gepatra lingvo (krom Esperanto). Post du komiksoj (2003 kaj 2005) kaj unu filmo (2010) ?ifoje estas denove la vico de muzikalbumo – kiel jam en 2004, 2006, 2007, 2008, 2009.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Preska? ?ajnas tro malfrue por turni?i

Lasi respondon

Kiam venas la naski?datreveno de mia taglibro, mi aparte ?atas skribi pri muziko, kiu ludis specialan rolon en mia vivo. Jam anta? kvar jaroj (kaj unu tago) mi pritraktis la televidan serion “Robin of Sherwood” kaj la son?puron de Clannad. Post longega pa?zo mi finfine en la unua duono de 2010 spektis la trian sezonon de la malnova serio.

La tria sezono enhavas kelkajn pliajn muzika?ojn, sed ne ?io eldoni?is diske. Denove helpas la artikolo pri la son?puro en la anglalingva Vikipedio.

La muzika?o “Caislean Oir” aperis sur posta albumo, same kiel “Almost Seems To Late To Turn”, kiu bazi?as sur alia muziko de la serio. Amba? pecoj trovi?as sur disko kun la plej grandaj sukcesoj de Clannad.

Koncerta albumo krome enhavas du longajn kunigojn de diversaj muzika?oj el la Robin-Hood-serio, interalie kelkajn, kies studiaj versioj ne estis eldonitaj. La unua kunmeto nomi?as “Robin of Sherwood Medley: Robin (The Hooded Man) / Herne / Ancient Forest / Lady Marian / Royal /…”, la dua “Dance & Teidhir Abhaile Riú Medley: Dance / Luasc / Teidhir Abhaille”.

Jen video kun amba? kunmetoj da muzika?oj de la disko en alia koncerto. De la dua aperas nur la unua parto:

Clannad: Robin of Sherwood Medley

La DVD-kolekto de la serio interalie ofertas tute senvo?an trakon de kelkaj epizodoj, tiel ke eblas a?skulti nur la muzikon. Fervoraj adorantoj de la serio kunmetis diversajn muzikpartojn al pluraj videoj. Jen unu el ili:

Clannad: Robin of Sherwood, Unreleased Soundtrack, Extended Mix 2

La kanto “Almost Seems (To Late To Turn)” estas tre malgaja kaj aparte kortu?as min. Mi pensas, ke la titolo “preska? ?ajnas (tro malfrue por turni?i)” tre bone respegulas mian nuntempan vivsituacion.

Donu al mi son?on

1 komento

Mia taglibro (a? blogo) a?as unu jaron pli – ok entute. Dum mi da?re devas forte lukti por tio, regule skribi ion (precipe kiam temas pri multpartaj raportoj pri Esperanto-renkonti?o), almena? mi sukcesis verki pli ofte ol dum la 12 monatoj anta?e.

?iam mi klopodis elekti iun specialan albumon por tiu ?i tago. ?ifoje mi prezentas ion vere eksterordinaran! Post la unua jaro de interreta taglibrumado, mi skribis pri la filmo “Reen al la estonteco” kaj la malkompleteco de la son?puro.

Kiam mi legis la artikolon pri la son?puro en la anglalingva Vikipedio anta? kelkaj monatoj, mi eksciis, ke intertempe oni eldonis la kompletan orkestran muzikon! La entrepreno Intrada speciali?is pri la eldono de kompletaj eldonoj de son?puroj en limigita kvanto. Je mia granda ?ojo, la Vikipedia artikolo menciis, ke tiu de “Back to the Future” da?re haveblis! Kia ?ojo!

Mi mendis ?in en februaro. Certe ?i ne estis malmultekosta, sed indis la elspezo. Entute estas du diskoj. La dua enhavas alternativan version de parto de la son?puro, kiun Alan Silvestri estis komponinta origine. Tiu versio sonas iom pli malhele kaj serioze.

Kompare al la du orkestraj muzikpecoj sur la kutima son?puro, tiu ?i eldono sonas multe pli bone. La origina son?pura albumo tamen enhavas multajn (sed ne ?iujn) rok- kaj popmuzika?ojn, kiuj eksonas en la filmo. Tial amba? son?puroj havas sian valoron, tiel ke indas havi amba? el ili. Plie mia albumo de “The Four Aces” kun la belega kanto “Mister Sandman” (preska?) kompletigas la muzikoliston de la filmo.

La kulmino de la dudiska orkestra son?puro sendube estas jena: Finfine mi havas mian ?atatan muzika?on “rolbreta ?aso”!

Kongrue al la temo de la tago, mi ankora? volas mencii du fotoprojektojn kiuj tre impresis min. La unua estas la fotogalerioj de Irina Werning, kiuj nomi?as – same kiel la filmoj – Back to the Future kaj Back to the Future 2. La ideo estis, preni malmovajn fotojn kaj krei novajn, nuntempajn versiojn kun la samaj homoj kaj malanta?oj kaj la?eble similaj vestoj. La rezultoj tre similas al la scenoj el la filmoj, kiam la herooj vidas la samajn lokojn kaj personojn sed en alia tempo.

La dua projekto estas multe pli serioza. ?i nomi?as Ausencias (Forestoj) kaj estas de Gustavo Germano. Li simile rekreis scenojn de fotoj jardekojn poste, sed sur la dua foto ?iam mankas minimume unu persono. Tiu estas malaperinta en la vera senco de la vorto. Dum la milita diktaturo en Argentino “malaperis” dekmiloj da homoj (tio estas, ili estis murditaj kaj la korpojn oni ka?is). La fotoj montras la truojn, kiujn ka?zis la malapero de tiuj personoj. Estas tre triste spekti tiujn fotojn. Aliflanke mi admiras la manieron, per kiu la fotisto videbligis la nevideblan.

Kaj se mi ne pliboni?as, tiam mi devas foriri

1 komento

Por la nova jaro mi promesis, almena? unufoje semajne eliri la lo?ejon por viziti koncerton, kinejon, diskotekon a? ion similan. Pasintan fojon mi ?eestis la koncerton de Imaad Wasif (kun la bonega anta?grupo Spokes). Hiera? mi denove estis en la sama koncertejo, la Gleis 22. Tie la Usonano Dean Wareham (akompanita de kelkaj aliaj) ludis kantojn de sia anta?a grupo Galaxie 500. ?ajne ?i estis konata anta? proksimume 20 jaroj (a? pli).

Dum mi jam skribis tre entuziasme pri diversaj koncertoj, hodia? estis la unua fojo, ke mi sentis min seniluziigite. La publiko konsistis grandparte el griz- kaj blankharuloj (a? kalvuloj – almena? la viroj), tiel ke mi estis preska? klare fremdulo. Se mi komparas tion al la miksita publiko de anta?aj koncertoj…

Plej ?enis min la la?teco de la muziko, kiu ?is nun neniam estis problemo. E? kiam mi staris plej malproksime de la scenejo, miaj oreloj doloris. Sed la aliaj spektantoj ?ajne tute ne ?eni?is, tiel ke mi serioze supozis, ke ili ne plu kapablas bone a?di. Mi rimarkis, ke la miksadon transprenis propra sonteknikisto de la bando – tre granda eraro, kiel evidenti?is! Krome mi miris, kial la muziko entute devis esti la?ta, ?i estis trankvila kaj tute ne invitis al dancado. La ekzaktan stilon mi e? ne povas priskribi – plia pruvo, ke la?teco ne a?tomate kreas sonon, kiu restas en la orelo.

Konsekvence, mi nenion a?etis kiel memora?on de la vespero. Sed mi ne beda?ras, ke mi ?eestis: Se oni elprovas multajn aferojn, oni ne povas ?iam fari nur pozitivajn spertojn.

Vi ?iam vivas vian vivon

Lasi respondon

Jam ekde kelkaj jaroj mi filozofiumas pri tio, kiuj kantoj el la 1990aj jaroj rerigardante tamen ne estis tiom malbonaj. Kion mi aparte ne ?atis en tiu jardeko, estis hiphopaj reludversioj de blankula popmuziko. Tamen ekzistas esceptoj, e? se ili estas tiom bonaj kiom la originaloj. Unu reludversio, kiu lastatempe eksonas denove en mia kapo, estas “Owner Of A Lonely Heart” de 2 Ruff, origine de Yes.

2 Ruff – Owner Of A Lonely Heart (1998)

Kompreneble la hiphopa versio neniel atingas la nivelon de la originalo. Sed hiphopo en la 1990aj jaroj ne estis ?enerale malbona, e? inverse: ?uste tiam verki?is kantoj kiel “I Have Peace (On My Mind) de Strike, kiu anka? samplis blankulan muzikon.

Via amo da?re metas min pli alten

Lasi respondon

Jam ekde jaroj mi volis legi la libron “La senco de fra?lino Smilla por ne?o” de Peter Høeg. Mi jam konis la filmon kaj parton de la a?skulta?o en la radio. Anta? iom da tempo mi trovis la libron en publika libro?ranko en mia urbo Münster. Kvankam ?i estas sufi?e longa, la rakontostilo ?iam invitis min al plulegado. La fakto, ke mi jam sciis, kio estas la mistero malanta? ?io kaj kiel la rakonto fini?as, tute ne malhelpis. E? inverse, por mi estis tre agrable, percepti kiel la unuopaj spuroj kolekti?is kaj iom post iom helpis malka?i la grandan bildon.

Dum kelkaj okazoj, anka? muziko ludas gravan rolon. Unu spertulo mencias la ?azo-muzikistojn Stan Getz, Miles Davis kaj [Louis] Armstrong. Sur kasedo eksonas “There Must Be An Angel” de Eurhythmics.

Sed la ?losila figuro unufoje estas la ?aztrumpetisto Roy Louber. La? la libro, proksimume en 1964 li ludis kvarfoje kun la John-Coltrane-kvaropo. Tiu krome konsistis el McCoy Tyner (piano), Jimmy Garrison (baso) kaj Elvin Jones (drumo). Kiam Jones estis en la malliberejo, lin anstata?is Roy Haynes. La grava kanto, pro kiu la heroino ser?as la trumpetiston, nomi?as “Mr. PC” a? “Mister Paul Chambers”.

Tiuj kvin muzikistoj estas realaj, same la kvaropo! Roy Louber tamen estas invento. Mi trovis pa?on en la ?e?a, kiu pritraktas la malanta?on de la romano kaj mencias la ?azon.

Tempo por la blinduloj por vidi

2 komentoj

Denove pasko alvenis, kaj denove mi eltenis pli ol 40 tagojn sen alkoholo kaj dol?a?oj. ?ijare estis nekredeble facile, plenumi tion. Mi mem miras pri tio. Sed endas rakonti ankora? ion alian:

Kiel mi hiera? jam promesis, hodia? mi skribos pri la koncerto de Imaad Wasif. Li aspektis iomete timige, kun tre longaj nigraj haroj, serioza viza?o kaj maldikaj gamboj. Sed la koncerto kvaza? forblovis min… Triopo en nigraj vestoj ludis, kio iomete pensigis min pri Tito & Tarantula. La peza roka stilo tamen pensigis min pri Rage Against The Machine. La membroj de la grupo Spokes, kiu anta?e koncertis, estis same ravitaj kiel mi kaj dancetis.

Poste mi a?etis du diskojn “Strange Hexes” kaj “The Voidist”, fakte en tranombrita speciala eldono, t-?emizon. Iom mirige post spektado de la bando, ?i estas blanka (same kiel alia, kiu montras kvaza? antikvajn Epiptajn birdojn/homojn). Sed ?i montras dancantajn skeletojn kaj la nomon de la artisto en fraktura tiparo. Tre ta?ga vesto por porti ?in dum festoj kun peza (metalroka) muziko kaj samtempe distingi?i de la aliaj per tio, ke oni ne portas nigran ?emizon!

La vespero entute estis absolute brila. La? la etoso, ?i jam nun estas forta kandidato por la “plej bona koncerta vespero en 2011” kaj malfacilos supertrafi tion.

Imaad Wasif: Priestess
– tiu kanto bone redonas la tipan stilon de la koncerto

Imaad Wasif: Her Sorcery
– pli trankvila kanto, kiu tamen tuj eniris mian orelon

En la varmo de la sun’

1 komento

Da?re validas mia promeso al mi mem, minimume unufoje dum la semajno eliri. Pasintan fojon mi vizitis la kinejon. Merkrede denove estis tempo por koncerto. Fakte jam pasis preska? monato ekde la pasinta koncerto – kio nur okazis al mi, ke mi faris tiom longan pa?zon?

Allogis min plian fojon la ejo Gleis 22. La ?efa artisto de la vespero estis Imaad Wasif, interalie dumtempa gitaristo de laYeah Yeah Yeahs. Sed pri li mi skribu morga? pli detale.

La Brita anta?grupo nomi?as Spokes kaj estis anoncita kiel “la respondo al Arcade Fire”. Tiun mi ne konas, kvankam ?i tre fami?is lastatempe. Por mi la sono plej similis al Coldplay. Melankolia rokmuziko kun violono, tio vere kaptis mian atenton. La komenco jam estis forta kaj tre surprize, la grupo tenis tiun altan nivelon dum la tuta koncerto. Mi estas alkutimigita al tio, ke oni komencas iomete pli modere kaj iom post iom forti?as. Estis tre simpatia bando – post la koncerto mi ankora? longe babilis kun la membroj. Aparte menciindas la ?arma violonistino/kantistino. Refoje montri?is, ke natura beleco ?iam plej impresas min. Mi a?etis la albumon “Everyone I Ever Met” kaj anka? blankan t-?emizon kun strigo sur ?i. Nekredeble, ke tio nur estis la anta?a koncerto anta? la “granda” artisto de la vespero!

Spokes: 3, 4, 5

Spokes: Torn Up In Praise