El la multaj grupoj kiujn mi ekkonis en la interreto kaj tra mp3.com, Die Symphony estas aparte menciinda. Laŭ propra priskribo ili sonas kiel mikso inter Nine Inch Nails kaj Tool. Mi krome substrekus la similecon al la muziko de la filmo “Mortal Kombat” kaj la albumo “Ungod” de Stabbing Westward, de kiu tri kantoj aperas en la ĵus menciita filmo en instrumentaj versioj, sed ne troviĝas sur la oficiala sonŝpuro (kia idiotaĵo). Alia komparo por priskribi la stilon de “Die Symphony”: Pli malmola ol Placebo, sed pli mola ol Nirvana – aŭ simple ie inter la du. Tria penso iras al la kanto “The real thing” de Lords of Acid, kiu aperas en la filmo “Strange Days“.

La oficiala stilnomo por tia muziko estas “industria roko“. Kiam mi la unuan fojon vidis “Mortal Kombat”, tiu muziko estis iom tro forta por mi, sed intertempe kaj je la ĝustaj okazoj, mi foje tre ŝatas tiun malluman, malican, malmolan muzikon.

Die Symphony prezentas similan sonon dum en ĉiuj tri ĝis nun aperintaj albumoj, sed samtempe montras progreson. Mi iam havis sufiĉe grandan, legalan MP3-aron de ili en mia muzikkolekto. Kiam mi fine de la pasinta jaro decidis regajni spacon sur mia komputilo, mi atente reaŭskultis multan materialon kaj forigis tiujn pecojn, kiuj restis malpli interesaj ol la aliaj. Tiel je la fino mi konstatis ke de la unua albumo, Foundations of Malice (1997), restis nur Lie for you. De tiu kanto mi ankoraŭ posedas alian version, nome Lie for you (ninth commandment), kiu aperis sur iu mistera Remix: Volume One, kiu tamen ne apartenas al la oficiala diskografio de la grupo. La dua albumo, Codependence Day (1999), enhavas nur kvin kantojn, sed mi ŝatas ilin ĉiujn: Just paranoid, My love, I don’t mind, Burning, My only crime. La dua estis grandega sukceso en la interreto kaj plie ofte ludita en realaj radistacioj. La lasta dum multa tempo estis mia plej ŝatata kanto de Die Symphony. Kun la apero de la tria albumo, The Everlasting Shame (2003), tio eble ŝanĝiĝis, ĉar montriĝas pli fajnaj elementoj en la du plej novaj kantoj. Ilin mi elŝutis lastminute komence de decembro 2003, tuj antaŭ la fino de mp3.com: International girl kaj Runaway (ankoraŭ tie estis iu tria de la plej nova albumo, sed bedaŭrinde la ligo ial ne funkciis). Dum la unua el tiuj du kantoj nature sonas interese (“internacia knabino“), nuntempe mi eĉ pli ĝuas la duan.

Kurioza anekdoto: Mi eksciis pri tiu grupo ne pro propra serĉo, rekomendo de amiko aŭ plata varbado, sed ĉar unu el la muzikistoj kontaktis min! Meze de oktobro 2000, Levi Jon, la tiama basisto de Die Symphony, alskribis min kaj laŭdis mian muzikon ĉe mp3.com. Kompreneble mi rigardis en kia grupo li ludas kaj tiel trovis kelkajn el la plej bonaj interretaj kantoj, kiujn mi nun havas.

Bedaŭrinde kun la malapero de mp3.com nur restis unu kanto de Die Symphony en la interreto. Temas pri “I don’t mind” kiun eblas elŝuti sur la Vitaminic-paĝo de Die Symphony.

Jam antaŭ preskaŭ unu jaro aperis la Elektronika Kompilo. Tamen laŭ mia vidpunkto ne temas pri projekto finita. Post kiam KD publikiĝis, necesas daŭre informi pri kaj varbi por ĝi.

Jen kelkaj bazaj, sufiĉe facilaj paŝoj:
– informi pri eldonaĵoj sur siaj artistaj paĝoj
– ligi al la rektaj Vinilkosmo-vendopaĝoj, kie ĉiu eldonaĵo estas tuj aĉetebla
– listigi retbutikojn kaj libroservojn, kie haveblas la eldonaĵoj
– mencii eldonaĵojn dum koncertoj
– atentigi libroservon kaj/aŭ Vinilkosmo antaŭe pri koncerto dum renkontiĝo

Bedaŭrinde multaj artistoj ne faras tion – ĉu pro nekonscio pri la graveco, ĉu pro pigreco, ĉu pro la penso, ke tio ne estas ilia tasko, mi ne scias. Ne mirigas min ke dum la pasintaj jaroj aperis multaj novaj KDj, sed ŝajne ne tre kreskis la vendoj.

Despli ĝojigas min, se montriĝas pliaj okazoj por informi kaj varbi. La recenzoj, kiuj aperis dum la pasintaj monatoj en diversaj Eo-gazetoj, jam tre kontentigis min, kaj nun Pola Radio denove traktas la Elektronikan Kompilon, ĉifoje kadre de nova konkurso kiu daŭros ĝis la 15a de februaro.

En la interreta radiorarkivo troveblas la elsendo de la 5a de januaro (MP3-dosiero), la informoj pri la EK kaj la konkurso aperas inter la minutoj 09:30 kaj 16:15. Ankaŭ alia radio, nome “Suda Kanalo”, pritraktis la Elektronikan Kompilon, en dulingva elsendo fine de pasinta monato (MP3-dosiero).

La kontribuo de Pola Radio vaste ĉerpas el recenzo de Suda Kruco kaj plie uzas citaĵojn el aliaj gazetoj, kiujn mi kompilis sur mia KD-paĝo. Mi eltrovis tion pro stranga prononco de gazetnomo, rekontrolis tion sur mia paĝo kaj rimarkis, ke temas pri tajperaro de mi. Dum kelkaj eble kritikos ke Pola Radio ne faris plian informserĉadon, mi kompreneble ĝojas pri la atento, kiun mia artistaj paĝoj ricevis, kaj plie opinias, ke normalkaze tro malofte esperantistoj reuzas bone faritan laboron de aliaj.

Krom tiu rekono, foje min atingas tute neatenditaj laŭdoj rilate al mia elektronika muziko:
“Pri ciaj tekno-muzika?oj en la Elektronika Kompilo, mi ilin ege ?atis. Tuj post la muzikero de Krio de Morto, ili amba? estas miaj plej ?atataj de la kompilo kaj ?uste tial delonge volis mi gratuli cin pri ili.”
(fonto: komento en mia rettaglibro antaŭ kelkaj tagoj)

Antaŭ unu semajno jam finiĝis la IS, kaj do mi urĝe bezonis ion por batali kontraŭ la post-IS-sindromo. Hieraŭ mi estis ĉe festo kun amikoj (do kombino el recepto 1 kaj 2). Kutime tiuj “kamparanaj” festoj en mia vilaĝo ne estas tre interesaj, ĉefe multa drinkumado, kio ne kontentigas min. Sed ĉifoje mi estis akompanata de pluraj de tre belaj knabinoj! (Ili apartenas al la grupo kun kiu mi ekde pluraj monatoj jam kutime renkontiĝas.) Dum la tuta vespero, kiam mi dancis, ĉirkaŭ mi estis belulinoj, kaj ĉiam minimume tri!Tiuj tri havas 17, 18 resp. 19 jarojn, estas elstare belaj, kaj dancis preskaŭ nur kun mi! Kia bildo. Mi rimarkis la miron en la vizaĝoj de aliaj junulinoj kaj la envion de la aliaj knaboj (multaj el ili tre nematuraj, do “laktovizaĝaj”). Damne, kiom mi sentis min bone! Tio povas forgesigi eĉ sovaĝan festadon dum IS!

La muziko tamen ne estis aparte bona, kaj ofte multe tro laŭta. Ni ĉiuj malŝatis tiujn novajn fiversiojn de origine bonegaj kantoj. Aliflanke foje la DĴ havis neatenditan bonan elekton, kiu plenigis la dancejon. Muziko el la 1980aj jaroj, moderna kaj malnova rokmuziko, rokenrolo ĉiam estis sukcesaj kaj precipe ekscitigis la knabinojn (la plej grava kriterio por bona muziko dum festo). La teknopecaĉoj forpelis la dancemulojn, dum hiphopo alvenigis la aĉulojn. Ne pro nenio mi ekhavis certajn asertojn pri certaj muzikstiloj, kaj bezonis tempon por mildigi ilin.

Unu muzika kulmino de la vespero estis koncerta versio de “Zu spät” de “Die Ärzte“. Ili komence kaj fine kantas popkantojn el la 1980aj jaroj, iom parodie kaj samtempe memironie. Tamen mi tuj rekonis la kanton kaj freneze dancis kaj kantis. (Cetere ankaŭ La Kuracistoj ludas tiun kanton. La Esperanto-versio nomiĝas “Ne plu”.)

Parte bona kaj parte malbona muziko, sed ĉiukaze atraktivaj junulinoj… tion mi jam spertis antaŭe! Sed daŭre tio restas io eksterordinara, kio feliĉegigas min.

Hieraŭ interesa vizitanto aperis ĉe la Esperanto-klubo de Münster: Anatoliy Ionosov el Uzbekio prelegis pri sia hejmlando. Li tre ruze je la komenco disdonis dolĉaĵojn kaj aliajn etajn manĝaĵojn, tiel ke la homoj povis nutri sin dum li rakontis kaj montris diapozitivojn. Ke mi iam irus al la klubo por rigardi diapozitivojn, mi mem apenaŭ kredintus antaŭ nelonge. Sed aliflanke Anatoliy flue kaj klare parolis kaj neniam restis tro longe ĉe iu bildo – gravaj kondiĉoj por ke la tuto estu interesa. Pri la enhavo dirindas jeno: Mi multon lernis, sed ankaŭ jam posedis bazan scion pri la regiono kaj parto de ĝia historio. Tiel ekestis la agrabla sento, ke la preleganto rakontas pri io, kaj mi konsentas, ĉar mia ĝisnuna scio kongruas kun la dirata. La prelego tuŝis geografion, ekologion, historion kaj religion, kaj kvankam por mi Uzbekio estas fora lando, Anatoliy sukcesis montri ke multaj alparolitaj aferoj rekte aŭ malrekte koncernas min. Tio kompreneble estas la “klasika” emociiga sento en Esperantujo: Vi aŭdas ion pri alia lando kaj kulturo kaj retrovas parte vin mem en ĝi.

En la rakontoj, plej elstaris la antikva urbo Samarkando. Pri ĝi skribis kanton interalie Ĵomart kaj Nataŝa, kaj ankaŭ Persone mencias ĝin en la verko “Mi ĉiam kredis (ke la koro)“. Mi aŭskultis ambaŭ kantojn kiam mi denove estis hejme.

Estontaj kulminoj de la programo antaŭ pasko:
2004-01-29: raporto pri la IS de mia frato
2004-03-11: prezentado de muziko en Esperantujo de mi

La nova jaro jam aĝas unu semajnon, kaj do venis la tempo por

kvin receptoj kontra&#365 la “post-IS-sindromo”

“post-IS-sindromo“: psika stato de malbonfarto, ankaŭ konata sub la nomo “IS-bluso“. Okazas kutime post la IS, foje en similaj formoj ankaŭ post aliaj etoso- kaj spertoplenaj Esperanto-renkontiĝoj. Akompanata ne malofte de korpa malsaniĝo kiel malvarmumo, gripo, virusa infekto.
kutimaj simptomoj: deprimiĝo, sopiro al fora loko kaj/aŭ persono, malemo fari ion ajn, malfacileco transpreni la kutiman laboron/studadon/lernadon denove, ĉiutaga vivo eĉ pli griza kaj neeltenebla ol antaŭe.

1. Faru ion distran kun amikoj. (La 4an de januaro mi kun mia preskaŭ kompleta familio – sepope – rigardis la filmon “Mastro de la Ringoj: La reveno de la reĝo“.) Ne funkcias, se vi estas senamikulo. Por eltrovi, ĉu vi estas senamikulo, sufiĉas fari la teston “Kia esperantisto vi estas?“.

2. Iru al festo. (La 4an de januaro mi kaj mia frato, kiu sole mankis dum la kineja filmo, iris al naskiĝtaga festo.) Problemo: Eble neniu ŝatas aŭ invitas vin.

3. Ludu komputilan ludon, kiu postulas multan tempon kaj koncentriĝon kaj tiel forigas vian atenton de la ĵus pasintaj tagoj. (Mi denove ekludis “X-Wing vs. TIE Fighter”, ĉifoje ludante la malbonulon. Jam dum la IS mi ekvolis denove ludi ĝin, kaj nun rimarkas, kiom bone ĝi narkotigas la sensojn.) Malavantaĝo: Foruzas vian tempon, helpas vin fuĝi al (alia) nereala mondo.

4. Realigu muzikan projekton, ĉar kreiva laboro bonhumurigas kaj taŭgas eble por plaĉi al aliaj. (Mi komencis kompili titolliston por “festega KD” kaj provas rearanĝi la titolliston de la Sting-KD “Fields of Gold“, tiel ke la vicordo rezultas en pli harmonia aŭskultado sen subitaj etosŝanĝoj.) Risko: Muziko povas memorigi pri la okazaĵoj postlasindaj kaj personoj prefere forgesendaj, do gravas fari nedanĝeran elekton.

5. Faru konkretajn paŝojn al pozitiva ŝanĝo en via hejma vivo. Tiam vi malpli bedaŭras vian ĉiutagon ekster Esperantujo kaj ĝuos vian vivon pli – kaj tio ja estu tio, kion vi vere volas kaj alcelas. (Antaŭ ol translokiĝi al Münster, mi kun mia patrino planas enmeti alian plankon en la loĝejon, ĉar la malnova, polvoplena tapiŝo malbonfartigas asmulon kaj alergiulon kiel min. Jam ekzistas konkreta dato por tio: Okazos dum la lasta semajno de januaro. Mi tiom antaŭĝojas ekloĝi en parte renovigita loĝejo, kun multa spaco por miaj aferoj kaj longaj altaj muroj por miaj afiŝoj!) Rimarko: Pozitiva ŝanĝo principe ĉiam eblas. Samtempe la utilo povas esti tre longdaŭra. Tial temas pri la plej forta recepto. Tamen necesas konscii pri ĉio tio.

Ĉu neniam plu… “La Kuracistoj” koncertos?

Nu, jen kelkaj ideoj kiuj venis al “La Kuracistoj” pri sia estonteco:

Unue mi forgesis mencii du tre pozitivajn elementojn de la tria koncerto: La drumisto kaj la reluditaj kantoj. Per sia drumado Gerold vere savis la koncerton. Kaj la reluditaj kantoj, kiuj origine venas de aliaj grupoj, precipe plaĉis kaj al la homoj kaj al “La Kuracistoj” mem. Tio entute montris al mi ke ja eblas pozitive influi la tuton.

Gerold scipovas ludi ankaŭ gitaron kaj bason kaj proponis krei demon el 2-3 kantoj. Nur necesus plie aldoni mian voĉvon; mi eĉ povus transpreni la taskon kaj kanti duan kaj trian voĉvon. Tiu ideo do sonas tre interese. Finfine ekzistus surbendigo en akceptebla, publike aŭskultigebla kvalito.

Stefan Burkert, kiu havas propran kantaron, jam demandis pri la kantoj de “La Kuracistoj”. Mi volonte donos ilin al li. Jam en Trier ekestis kantada rondo kiu kantis ilin… ripetado plialtigas la konatecon kaj tiel la ŝatitecon de kantoj.

Plia ideo kiu venis al Sebastian kaj mi kaj kiun ankaŭ Basim subtenas: Alternativa formo por muziki konsistas el gufujo-koncerto. Tio alportus la jenajn gravajn avantaĝojn:

– Ni ne bezonus amplifilojn kaj do evitus la kvazaŭ odisean streĉon kun teknikaj problemoj, kunportado kaj muntado de ĉio, sonelprovoj.
– Ni ne bezonus atenti ĉu la kanto estas danceblaj aŭ ne kaj povus pli libere elekti nian repertuaron.
– Ni ne bezonus esti tiom “amaskompatiblaj”, kaj eĉ male ludus nur antaŭ publiko kiu vere ŝatas nin.
– Ni ne bezonus tiom multajn kantojn, ĉar 30 minutoj da muziko jam sufiĉus.

Kio ajn do okazos – “La Kuracistoj” ne simple malaperos, sed pluvivos.

Nun mi sidas sole en mia malvarma hejmo, sed la IS-memoroj ne forlasas min.

Jen la IS-fotoj de…

– Duncan Thomson (kiuj postlasas la impreson ke la IS estas nura orgio… sed jen belaj virinoj)
– Hannah Tellier
– André Müller (n_true)
– Dave Blair (parto 1, parto 2)
– Estelle Loiseau
– Carolin Verena Hötzl
– Aleks Kadar
– Dennis Bemmann
– Ulf kaj Jelena Lunde
– Cyril Brosch
– Harald Fischer (mia frato)
– Éric Languillat
– Stefan Burkert
– Basim Al-Shaikhli, i.a. kun LiveJournal-grupfoto (amuzulo, kunar kaj n_true) kaj la eble plej bona foto de mi
– Chiara Fortunato
– Elisabeth
– Raúl Salinas Monteagudo
– Ilka Piechotta

Plia bela memoraĵo de la IS:
Tre interesa (kaj agrabla) estis la renkonto kun du personoj, kiujn mi ĝis nun nur konis el la interreto: Cyril Brosch (“Cyril” / Kirilo de www.dol2day.de) kaj André Müller (n_true de LiveJournal). André mi rekonis de la interretaj fotoj kaj tuj salutis lin, sed li havis problemojn rekoni min (kion mi ŝatis, ĉar al mi plaĉas ŝanĝi mian aspekton de tempo al tempo tiel ke malnovaj fotoj de mi tute ne plu similas al mi).

Dum la IS mi festis mian 10-jaran DĴ-jubileon. Jes ja, jam dum pli ol dek jaroj mi estas DĴ! Kaj ĉio komenciĝis dum IS, la 1an de januaro 1994…

Ne sen fiero mi ŝatas mencii ke parte mi kulpas pri la iom orgiaj fotoj de Duncan kaj Hannah. Dum la dua IS-nokto mi surmetis dum eble unu horo en la trinkejo. La homoj kompreneble estis festemaj, kaj jam estis sonintaj kelkaj tre popularaj kantoj, sed iel post eble duona horo la muzika nivelo stagnis kaj la homoj riskiĝis retrankviliĝi. Tio estis mia momento! Tuj mi aŭskultigis tiujn kantojn, kiujn mi konis de sovaĝaj festoj dum pasintaj renkontiĝoj… kaj funkciis! Kiel mi antaŭvidis, la homoj denove ekscitiĝis kaj post ĉiu kanto eĉ pli laŭte kriis pro ĝojo. Ekis la kutima freneza dancado sur tabloj kaj sen T-ĉemizoj (la lasta kompreneble nur ĉe la viroj!). Post la lasta muzika kulmino bedaŭrinde ankoraŭ ekestis kvereloj pri kiu rajtas surmeti muzikon en la trinkejo, sed tamen mia misio estis plenumita. Jen unu el la plej furoroj memoroj el mia DĴ-kariero!

Kion pri la tria koncerto de “La Kuracistoj“?

Nu, sincere: Mi investis multan tempon, energion kaj nervojn, kaj kompare al tio, la publika reago estis iom seniluziiga. Post la koncerto mi parolis kun la aliaj muzikistoj kaj ankaŭ ricevis kelkajn opiniojn de la spektintoj, notante ĉion.

Kelkaj el la punktoj:
– tro malfrua koncerto (komenciĝo je la 22a kaj kvarono, finiĝo nur kvaronon antaŭ noktomezo)
– tro malrapide luditaj kantoj (fakte ni kutimas ludi ilin pli rapide – ĉu ni eble dum la koncerto ne trovis la ĝustan rapidecon?)
– tro multa spaco inter la scenejo kaj la seĝoj (mi jam antaŭvidis tion sed la helpantoj tamen kreis multegan spacon por eventualaj dancantoj)
– kaj, plej grave: fuŝaj teknikaĵoj. (Argh!!!)

Fakte dum la unua kanto subite forestis la kurento, kaj la tuta salono en preskaŭ kompleta mallumo. La tria koncerto, kaj la tria kun teknikaj problemoj! Kiom mi malamas tiajn situaciojn! Pro tio mi spitis al la tuto kaj simple pluludis – fakte krom Basim ni ĉiuj faris tion. “Westerland” sen lumo!

Bedaŭrinde, kiel ĉiam, la publiko ne kapablis distingi inter teknikistoj kaj muzikistoj kaj iel kulpigis nin pri la problemoj. Damne, kiom mi kolera mi estis. Nur per intensa alkoholumado kaj tekilumado mi povis regajni mian bonhumuron. La alkoholo kompreneble kaŭzis la kutimajn stomakproblemojn, sed mi tamen ne pentas (nur eble pri la kvanto konsumita).

Dum la novjara koncerto, sekvis dua muzika kontribuo: “Ska-virino” kun Sebastian (basgitaro), Ilona (trumpeto), Oliver (trumpeto) kaj mi (kantado kaj ritma gitaro). Tio estis en ordo kaj taŭgas kiel bazo por pli en la estonteco. Ni ne tre multe eksperimentis, sed solide prezentis la tuton, kaj tial eblas paroli pri digna komenco de la vespera programo. Dum la pasintaj jaroj, tro ofte homoj prezentis ion sen sufiĉa ekzercado – ĉifoje feliĉkaze ne.

Poste ankoraŭ sekvis koncerto de “VVĈP”, kvankam mi mem parolus pri koncertparodio, ĉar parodio ja estis la tuto. Kvar uloj, freneze vestitaj (kaj poste preskaŭ senvestaj) prezentis kantojn de “Red Hot Chili Peppers”. Fakte ili aŭskultigis KDn kaj mem nur kantis – kaj nek tre kompreneble nek tre kongrue al la muziko, laŭ mi. Envion kaŭzis la fakto, ke la publiko tamen furioze aplaŭdis kaj precipe la virinoj ŝajne ŝatis tion.

Unu tagon poste, post la internacia vespero, mi eluzis lastan ŝancon por sursceniĝi, kantante la IS-kanton, kiu fakte festis sian 20-jariĝon! Mia kantado ne estus speciale menciinda, sed la homoj tamen iel tre ĝuis tiun emociigan bildon: La tuta organiza teamo de la IS sur la scenejo, kaj la himno eksonas…

Hieraŭ mi revenis de la IS en Naumburg/Saale kaj kompreneble havas multon por rakonti.

Sed ĉar mi kutime parolas tro multe, mi limigu min al kelkaj punktoj.

Kio plej gajigis min:
– interesaj homoj, kun kiuj eblas fari altnivelan kaj seriozan paroladon
– gufujo, kiu permesas ripozadon de la festado en trankvila ĉirkaŭo
– virino(j)

Kio plej nervis min:
– krokodiloj, kiuj neniom scipovas Esperanton.
– teknikaj problemoj
– virino(j)

La bonaj babiladoj okazis kun

– Holger (unu de miaj plej bonaj amikoj), kiu ĉiam pretas stultumi, sed ankaŭ kapablas konsile konsoli.
– Oleg Izjumenko, kiu gvidis bonegan diskutrondon pri “la kaŭzo de la ekologia krizo”. Malofte mi spertis tiom senideologian, moderan, malarogantan interŝanĝon de opinioj.
– Stefan Burkert, de kies kantaro mi ŝtelis kelkajn kantojn por mia propra kantokolekto. Li ne nur agnoskis mian verkon, sed ankaŭ konsciis pri pluraj teknikaj detaloj.
– Basimo pri muziko, sed ankaŭ pri multaj facetoj de la vivo. Nekredeble, kion eblas ekscii de alia persono, se oni nur prenas la tempon por aŭskulti.
– Sebastian pri komuna muzikado en 2004 kaj dum la sekva IS.
– Gerold pri estontaj komunaj projektoj kadre de “La Kuracistoj“.

Pri la aliaj punktoj mi parte skribos poste, sed certe ne pri “virino(j)”. Mi iomete lacas skribi kaj legi pri tiu temo…

Rerigardo

2003, rikolta jaro:
– Post tre longa kaj neevitebla atendado, mi ricevis mian universitatan diplomon. (Ĝi redatigite validas ekde la 28a de septembro 2002. Frenezas la mondo en kiu ni vivas!)
– Finfine aperis la Elektronika Kompilo, por kies realiĝo mi laboris ekde pli ol tri jaroj.
– Je la fino de la jaro, mia kantokolekto enhavas la tekstojn kaj akordojn de 100 kantoj.

2003, jaro kun finiĝoj:
– Mi ne plu estas studento.
– Mi ne plu estas junulo.
– Mi ne plu loĝas en Paderborn.

2003, jaro kiu repacigis min kun mia pasinteco:
– Mi konatiĝis kun junulinoj kiuj estas diversaj de tiuj dum mia tempo kiel junulo. Ĉu tamen ekzistas virinoj kiuj aprezas bonkonduton? Kiu pensintus tion post tiom multaj da jaroj kun la mala sperto!
– Mi denove ekhavis bonan rilaton kun mia eksamikino. Post tri jaroj, finfine ni sukcesis bone paroli unu kun la alia.
– Mi travivis harmonian revidon de miaj samklasanoj kun kiuj mi antaŭ multaj jaroj vizitis la bazan lernejon. Ili donis al mi la impreson ke mi neniel eraris rilate al multaj aferoj sed male nur ne konsciis, ke mi pravis.

Post rikolto, finiĝoj de pluraj vivostatoj kaj repacigo kun la antaŭa vivo, estas la ĝusta tempo por komenci ion novan. Tio signifas du aferojn: Havi la liberecon elekti, sed samtempe ankaŭ sperti ke novaj vojoj estas pli malfacile ireblaj. Se mi memoras la belecon de la unua fakto kaj konscios pri la dua, tiam mi ĝuos la novon kaj ne frustriĝos pro malrapideco de la ŝanĝoj.