Wieder einmal ist die Zeit gekommen für meinen alljährlichen Eintrag auf Deutsch. Diesmal gebe ich zusätzlich eine Esperanto-Übersetzung direkt dazu (was Birke und Bertilo können, kann ich schon lange!), schreibe also in meinen beiden Muttersprachen.

Denove venis la tempo por mia ĉiujara enskribo en la germana. Ĉifoje mi krome rekte aldonas Esperanto-tradukon (kion Birke kaj Bertilo povas, tion mi certe ankaŭ kapablas!), do skribas en ambaŭ miaj gepatraj lingvoj.

Den Grund dafür kann ich direkt verraten: Der Comic “Wir können ja Freunde bleiben”, welchen ich vor zwei Jahren vorgestellt habe, ist inzwischen auf Französisch, Spanisch und Englisch erhältlich. Daher gibt es eine realistische Chance, daß dies auch mit dem neuen Werk “Die Band” geschehen wird. Damit ist die heutige Rezension nicht nur für Deutschsprachige interessant.

La kialon por tio mi rekte malkaŝu: La germanlingva komikso “Ni ja povas resti amikoj”, kiun mi prezentis antaŭ du jaroj, estas intertempe havebla en la franca, hispana kaj angla. Pro tio ekzistas realisma ŝanco, ke tio ankaŭ okazos al la nova verko “La bando”. Tial la hodiaŭa recenzo estas ne nur por germanlingvaj personoj interesa.

Die ganze Rezension / La tuta recenzo

Intertempe iĝis eta tradicio, ke mi dufoje jare skribas en mia taglibro pri taglibroj. Tiel mi provas kontentigi la deziron, fari tion, sed samtempe atente zorgi pri tio, ke tiu memspegulado ne okazu tro ofte.

Interesa oferto, kiun mi malkovris tra komento en alia taglibro, estas taglibra superrigardo kun la nomo “e-planedo“, verko de Luís Oliveira. Temas pri aŭtomate kreita paĝo kun la lastaj enskriboj de pluraj esperantlingvaj rettaglibroj. Miaj atentoj okuloj vidis kelkajn detalojn, kiujn eblas plibonigi. Mi jam komunikis ilin al la aŭtoro.

Kial mi ĝis nun ne uzas la vorton “blogo”? Mi opinias, ke al Esperantujo ankoraŭ mankas kelkaj aferoj:

• Esperanto-parolantoj ekkonu kaj ekuzu la teknikon, kiu intertempe ekzistas speciale por interretaj taglibroj. Pluraj homoj atentigis min pri www.bloglines.com, per kiu eblas krei superrigardon pri taglibraj el diversaj fontoj, pri kiu mi longe revis.
• Posedantoj de retaj taglibroj praktiku (pli ofte) ligadon. Ĝuste el tio konsistas la grava forto de la interreto. Grava tekniko estas “spuro reen” (“trackback” en la angla). Se iu verkas enskribon kaj alia enskribo (eble sed ne necese de alia persono) enhavas ligon al ĝi, tiam sub la origina enskribo (foje inter la komentoj) aperas mencio de la nova enskribo (foje kun diversaj aldonaj informoj). Plej ofte “spuroj reen” estas kreitaj aŭtomate. Du fontoj, tra kiuj mi lernis tion:
  1. “Spuro reen” – kio estas tio? (en la germana)
  2. Kiel meti “spuron reen” permane? (ekzemple se oni havas LJ-konton, kiu ne faras tion aŭtomate)
• Legantoj de retaj taglibroj skribu (pli ofte) komentojn. Alia grava eco de la interreto estas, ke homoj reagas kaj ne nur konsumas. Se en Esperantujo la homoj averaĝe pli emas komuniki kun la resto de la mondo, tiam tio montriĝu.

Homoj subtaksas, kion povas kaŭzi komentoj. Jam eta trifraza rimarko en la taglibro de Bertilo kaj Birke gvidis al la sekva malkaŝo de Bertilo:

“Vi pravas, ke aikido estas menciita en “Kafo kaj te’”. La persono, pri kiu temas tiu kanto (gimnazia samklasano de mi kaj Mikke), kuniris kun mi, kiam mi unafoje provis aikidon. Li same ekentuziasmis kiel mi, tuj membriĝis, kaj aĉetis trejnovestaĵojn, sed poste li eĉ ne unu fojon plu venis al la trejnado. Interalie pri tiu okazaĵo rakontas la kanto.

Mi ĝojas, ke “Tute ne gravas” denove aĉeteblas. Tre surpriza afero, kiun mi eksciis nur en via blogo. Entute la vendado de tiuj kasedoj ruliĝas – laŭ mia scio – tute sen kontakto kun la membroj de Amplifiki ekde tiu momento, kiam ni transdonis la bendon kaj kajeron al LFKOOP. Pri nenio oni iam ajn informis nin. Ni eĉ ne scias, kiom da kasedoj estas venditaj. (Krome la titolo vere estu “Tute ne gravas”. LFKOOP tion misigis al “Tute negravas” pro nekonataj kialoj.)

Cetere, en via blogo vi miscitis el “Domo en Bonn” la linion “Oberkassel, Cecilia strat’”. Tio estu “Oberkassel, Sicilia strat’”, kvankam la efektiva strato ne nomiĝis tiel (krom se mia maljuna cerbo intermiksis la aferojn, kaj vere estis inverse…). La kialo de tio troviĝas “simple” en la oblikvaj mensoj de mi kaj Mikke.“

Bertilo do ne nur finfine klarigas la strangan diferencon inter la kantata kaj reala adreso de la iama GEJ-oficejo kaj la misteran mankantan spacosignon ĉe “Tute negravas” – li ankaŭ zorgas pri la necesa muzika enhavo de tiu ĉi enskribo! Se mi ankoraŭ kolektas 199 pliajn tiajn respondojn, mi povos verki skandalbiografion pri la Esperanto-muziksceno, kiu garantios al mi multajn belajn virinojn kaj tantiemojn ĝis la vivofino.

Lastatempe pluraj amikoj el Nordwalde ekis taglibron:
– Mike Hegekötter (“DĴ Arafat”)
– Katharina Brodesser (“Kadda”)
– Judit Westhues (“Teilani”)

Mi rimarkis, ke ne tre helpas, antaŭe prepari enskribojn. Mi tiam skribas tro multe. Tiun ĉi tekston mi jam draste mallongigis!

Hodiaŭ mia taglibro festas sian duan naskiĝtagon. Nekredeble, kiom rapide forflugis la tempo, sed ankaŭ kiom fora mia vivo antaŭ du jaroj ŝajnas mi nun – tiom multe okazis.

Speciala tago meritas specialan enhavon. Do jen, kiel promesite:

DĴ Kunar 2005-04-28
ĉirkaŭ 19:00	ĉirkaŭ 20:00

Fakte mi jam antaŭe faris pasportajn fotojn antaŭ kaj post la hartondado, nome 2000-02-24. Tiam la efekto estis eĉ pli impresa, sed mi ĝojas ankaŭ pri la ĉifoja rezulto.

Bona amiko skribis, ke mi sur ĉiu foto videbla sur mia bildopaĝo aspektas alimaniere. Ial mi ĝojas, ke homoj foje havas problemojn rekoni min. La ĉefa klarigo estas, ke mi tiel montras al la homoj, ke ili ne povas simple juĝi pri mi laŭ mia ekstera aspekto, ĉar tiu povas subite ŝanĝiĝi.

Sed kompreneble mi ne limigos min en ĉi tiu enskribo al du fotoj. Jen tria:

U2: War
	Sunday Bloody Sunday Seconds New Year’s Day Like A Song Drowning Man The Refugee Two Hearts Beat As One Red Light Surrender “40”

“War” (“milito”) estis mia unua U2-albumo. Mi aĉetis ĝin en supermerkato en Paderborn, plej malfrue komence de 1999. Ĝi duoble estas la ĝusta temo por hodiaŭ: Unue pro tio, ke el fotoj de U2-albumo konsistis mia unua enskribo. Due pro tio, ke hodiaŭ antaŭ 60 finiĝis la dua mondmilito. Mi ĝojus, se mi ankaŭ ene trovus pacon. Ĉiel ajn tiu ĉi albumo meritas ankoraŭ pli detalan pritraktadon – alifoje.

Kelkfoje mi sentas min kiel dronanta viro. Mi terure baraktas, sed ne sukcesas atingi grundon, sur kiu mi povas firme stari. Certe mirigos homojn ekster la okcidentaj industriaj landoj, ke juna viro en tiom riĉa lando kiel Germanio povas havi tiajn problemojn. Sed se oni konsideras, ke ne nur la komenca pozicio, sed ankaŭ la postuloj estas altaj, tio ne plu estas mirinda. Por resti en la bildo: Se oni ĵetas min en barelon 10 metrojn oble 10 metrojn oble 10 metrojn granda, pleniĝas ĝin per akvo kaj enĵetas min, ĉiam forpuŝante min, kiam mi provas atingi la savan randon, tiam mi iam dronos – kaj ne gravos por mi, ĉu mi, ĉar la barelo estas tiom plena, faros tion je tre alta nivelo.

Bone tamen, ke mi povas skribi tion nun. Kiam tia sento de senhelpeco estas aktuala, mi ne kapablas tion.

Dum la dua jaro mi ĉiam ligis al enskriboj, kiujn mi faris unu jaron antaŭe. Mi decidis ne plu daŭrigi tiun kutimon.

Antaŭ kelkaj semajnoj mi aĉetis plurajn kompaktdiskojn kaj librojn ĉe jpc, eta firmao kiu iom funkcias kiel amazon, sed havas pli grandan diskokatalogon. Speciala oferto, kiun mi malkovris, estis la albumo “18” de Moby. Ĝis nun mi ĉefe konis la antaŭan albumon “Play”, kiun mi akiris antaŭ pli ol unu jaro, cetere same spontanee kaj kadre de speciala oferto.

En pluraj recenzoj de “18” (ekzemple la recenzo en “Die Zeit”, kiu krome iom rakontas iom pri la muzika pasinteco de Moby), oni mencias ke ĝi stile tre similas al “Play”. Tiaj informoj kutime hezitigas aĉetojn miaflanke. Albumoj, kiuj sekvas grandegajn sukcesojn, malfacile atingas aŭ supertrafas la antaŭan verkon (tio estas la naturo de grandegaj sukcesoj). Krome dua samstila albumo malfacile konvinkas min el muzika vidpunkto: Kiam oni denove faras ion saman, tio povas esti signo de ideomanko. Krome malfacilas trovi muzikan kialon por publikigi la duan fojon ion similan – la ĉiama demando estas, kie restas en la nova kontribuo la originaleca elemento, kiu antaŭenigas la muzikan mondon. Kio je la unua fojo estis sprita nova afero kaj pro tio brila, je la dua fojo maksimume montras maturiĝon kaj pli da fajneco ĉe la detaloj, sed ofte indikas mensan stagnon.

Kaj fakte Moby ĉe “18” ripetis la malrapidajn melankoliajn kantojn kun samplitaj voĉoj, kiuj jam plaĉis al mi ĉe la antaŭa albumo. Sed mankas iom pli rokaj, rapidaj kantoj kiel “Honey”, “Bodyrock”, kiuj ja ĝuste zorgis pri la stila vario de “Play”. Ĝis nun miaj plej ŝatataj kantoj de “18” estas “We are all made of stars”, “Signs of love”, “Extreme ways” (konata el “La Bourne-identeco“), “18” kaj “Look back in”.

Ordigita de “malmole” al “mole”, la skemo de miaj plej ŝatataj famaj elektronikaj muzikistoj estas jena:
The Prodigy > Fatboy Slim > Moby > Chicane

“We are all made of stars” kun sia melankolia kantado kaj la belaj gitaroj, sed la samtempe elektronika karaktero memorigas min pri penso, per kiu mi jam ofte konsolis min, kiam la problemoj ŝajnis tro grandaj: Mi rigardis al la ĉielo kaj vidis la stelojn, memorante ke tiuj etaj lumoj reale estas neimageble longe for kaj samtempe kelkaj el ili plurdekmiloble pli grandaj ol la suno, kiu siavice jam estas nekredeble granda, havanta 99,9% de la materio de la tera sunsistemo. Sed ĉiuj tiaj grandaj steloj ekster nia sunsistemo nur aperas kiel objektoj kun la grandeco de pinglotruoj sur la ĉielo. Se oni tiel konscias pri la grandeco de la universo, ĉu tiam la propraj problemoj ne ŝajnas ridinde malgrandaj? Ili ja estas grandaj, teruraj kaj nevenkeblaj por mi, eta mortebla homo; sed mia ebla persona malsukceso ne fuŝos la universon; kaj tio trankviligas min.

Rigardo reen – la 4a ĝis 7a de majo 2004

La centkvardekkvina enskribo antaŭ unu jaro – lamentado pri ĵurnalistoj kaj vortoj, bojkoto de la muzikindustrio.
La centkvardeksesa enskribo antaŭ unu jaro – reenretigado de la propraj kantoj, Kate Ryan.
La centkvardeksepa enskribo antaŭ unu jaro – interesa kaj dolĉa sonĝo, poŝtelefonaj melodioj.
La centkvardekoka enskribo antaŭ unu jaro – tro multa laboro, malbona funkciado de www.download.com.

Hodiaŭ denove pluvis, same kiel antaŭ ĉirkaŭ unu semajno. La malbona vetero ambaŭfoje tuj malbonhumurigis min. Tio ne nepre estas miraklo, se oni konsideras, ke mi devis bicikli tra la pluvo kaj la t.n. “kontraŭpluvaj jakoj” ne taŭgas por biciklantoj.

La rapida ŝanĝemo de mia mieno iĝis kutima afero en mia lastatempa vivo. Mi demandas min, kio estas pli malbona – ne rajti montri siajn sentojn, sed havi relativan stabilecon aŭ daŭre transiri tiom enormajn sentoŝanĝojn, sed vivi sen la premo, subpremi parton de si mem. Nuntempe mi pensas, ke la dua estas tamen la pli bona vivosituacio. Se la mondo pro tio iam falas al ruinoj, tio estas bedaŭrinda, sed neevitebla. La mondo ja ankaŭ ne zorgis pri mi aŭ pri tio, ke mia stato estu pli bona.

En la pasintaj du numeroj de Revuo Esperanto (aprilo 2005 kaj majo 2005) aperis la du recenzoj, por kies verkado mi bezonis longan tempon. Mi ĉiam ĝojas, legi mian nomon kaj miajn verkojn ie. Mi jam (denove: antaŭ monatoj) ricevis peton, verki recenzon pri alia KD por alia gazeto. En momento de mensa klareco mi respondis, ke mi ankoraŭ havas aliajn taskojn, sed ke mi poste volonte faros tion, tiel ke mi ne promesis ion ajn, dum mi samtempe esprimis mian intereson. Bedaŭrinde ĝis nun mia malverkemo restis kaj ne ŝajnas saĝa ideo al mi, premi min mem al tiu laboro. Plej bone mi ĉiam verkis, kiam mi volis tion. Do mi atendu, ĝis kiam revenos la recenzemo…

Rigardo reen – la 3a de majo 2004

La centkvardekkvara enskribo antaŭ unu jaro – listo de aktivaĵoj.

La pasinta semajnfino estis vere eventoplena. Krom la jam menciita festo sabate vespere mi pasigis ĝin jene:

Vendrede mi post la laboro unue iris sporti. Temis pri aldona Ju-Jutsu-leciono. Estas tre malkutime, ke mi trifoje faras sporton. Sed mi daŭrigu tiel. Krom la korpa ekzerco, mi ĉiam renkontas belajn virinojn. Ĉifoje mi eĉ parolis iomete kun unu, kio ne ĉiam eblas dum trejnado. Krome mi kiel informadikisto estas alkutimita al tio, ke virinoj forturnas sin, tuj post kiam mi diris mian studofakon. (Tio ne estas troigo! Mi ne kulpas pri tiu realo.)

Vespere mi kun du el la belulinoj de mia hejmvilaĝo rigardis “Mädchen, Mädchen” kaj “Mädchen, Mädchen 2“. Ni jam delonge volis fari tion komune kaj dum tiu tago spontanee decidis realigi tion finfine. Iĝis tre agrabla vespero.

Dimanĉe mi post bona matentagmanĝo veturis reen al Münster. Alveninte tien, mi konstatis ke la sekva trajno al Nordwalde veturos nur post duona horo… kaj la sekva buso eĉ nur post unu horo. Sed post kvin minutoj venus buso, per kiu mi almenaŭ povus veturi ĝis Altenberge (la plej proksima vilaĝo de Nordwalde, kaj la ĉiama rivalo… same kiel Springfield kaj Shelbyville ĉe “The Simpsons“). Ĉar estis ege varma sunotago (la veteranonco diris ion pri 27 gradoj!), mi decidis promeni la lastajn 5 kilometrojn tra la bela pejzaĝo. Tiom ofte mi devas hasti – kial do ne uzi mian liberan tempon por tio?

Pro la varmega vetero mi ŝvitis, sed malta biero, duŝo kaj freŝaj vestaĵoj ja atendis min hejme. Tiel mi pretis vespere ankoraŭ iri al festo de amikoj.

Ili jam la pasintan vesperon dancis “en la majon” (tradicia festo en Germanio antaŭ la 1a de majo) kaj dimanĉe promenis (same tradicio en Germanio dum la 1a de majo). Iel mi ĝojis, ke mi maltrafis tiujn programerojn, ĉar la aliaj rakontis al mi, ke dum la publika festo okazis bataloj kaj la promenado dum horoj en la plena tagmeza suno (male kiel mia posttagmeza promeno) iĝis serĉado de unu ombra loko post la alia.

Kelkaj el la amikoj jam estis foririntaj, sed aliaj ankoraŭ ĉeestis kaj ĝojis pri mia surpriza alveno. Mi manĝis du rostitajn kolbasojn, trinkis malvarmegan bieron… kaj DĴumis!

Nur unu vesperon antaŭe, mi estis dirinta al mia bona amiko Holger, ke mankas al mi la DĴumado. Nun mi tuj kontentigis mian deziron, uzante la KDjn de Urmel. Li havas bonan memkompilitan KDaron kun rok- kaj popmuziko.

Poste mi ludis kaj babilis kun kelkaj aliaj. Unu de la belulinoj denove impresis min. Ŝi ne nur estas amikema, sed ankaŭ inteligenta. Rimarkinde, kiom bonhumura mi estis kaj kiom facilis bone rilati kun aliaj personoj. Nuntempe tio tute ne estas memkomprenebla por mi.

Kiam mi finfine venis hejmen, mi antaŭ la pordo malkovris erinacon. Ĝi unue estis iom timema, sed poste ne lasis ĝeni sin de mi kaj trinkis akvon el subpelveto de plantopoto tuj apud la pordo. Ial tiuj etaj spertoj kun la naturo tre gajigas min. Evidente mi estas pli ol akvo kaj karbono, scio kaj racio.

Resumo de la semajnfino: Mi povas ĝui la vivon en multaj manieroj. Nur gravas koncentriĝi pri la momento kaj ne pensi pri iuj abstrakta estonteco kaj “grandaj ŝanĝoj”, kiuj iel ajn ne okazos.

Rigardo reen – la 2a de majo 2004

La centkvardektria enskribo antaŭ unu jaro – la 1a de majo, Schandmaul, Subway to Sally, In Extremo, IJF-fotoj.

Sabate mia bona amiko Holger festis sian naskiĝtagon. Krom la agrabla revido, babilado kaj ŝercado, mi aŭskultis plurajn aktualajn kantoj. Ekde kiam mi ne plu aŭskultas la radion kaj la muziktelevidon, mi apenaŭ havas ŝancon, ekkoni la novan amase ludatan muzikon. Refoje praviĝis malnova leciono, kiun Holger instruis al mi: Oni ne bezonas timi aŭ eviti la amasan muzikguston. Oni simple aŭskultu, kion oni ŝatas. Mi estas tre dankema pri tiaj direkto-korektoj, kiun miaj bonaj amikoj foje donas al mi. Sen tio mia vivo certe estus pli malriĉa.

Mi ankaŭ iom daŭrigis la lecionon por mi mem: Mi ne riskas, iĝi tro superfaca aŭ amasgustema homo. Ĝuste ĉar mi havas mian propran guston, ĉar mi spertis en la pasinteco, kiom malbona la amasa gusto ofte estas, mi certe ne mallernos tion; tial mi povas senprobleme elprovi amase ludatan muzikon kaj ne bezonas timi, “droni” en la amaso, nur ĉar mi foje ŝatas tre amaskompatiblan muzikon.

Unu kanto, kiu tre plaĉis al mi dum tiu vespero, estas “Gold” de Klee. Temas pri la dua disketo el la dua albumo de tiu grupo; jam la unua disketo “2 Fragen” ravis min. Sr-o Shhhh en sia recenzo sufiĉe negative opinias pri la dua Klee-albumo. Sed li ĝenerale pli malŝatas amaskompatiblan muzikon ol mi, dum ekzemple al lia propra muziko laŭ mi ĝuste mankas iom pli da facile memorigeblaj melodioj kaj tekstoj. Krome li rekte diras, ke li ne komplete malŝatas Klee; ili ja taŭgas, sed laŭ li la dua albumo nur estas meze bona. Nu, ĉiel ajn tiu Klee-kanto “Gold” ŝajnas al mi ĝuste la muziko, kiun mi nun bezonas: Iom revanta, iom esperiga kaj bona mikso inter elektronika pop- kaj gitara rokmuziko.

Rigardo reen – la 1a de majo 2004

La centkvardekdua enskribo antaŭ unu jaro – “danco en la majon”, 3sat-elsendo, pligrandiĝo de la EU.

Denove mi volas skribi iomete pri Nirvana, la grupo, kies verkoj por mi estas la muziko de mia generacio, kiu jam ludis gravan rolon en la recenzo de la germanlingva komikso “Ni ja povas resti amikoj” kaj kies sorton mi memoris dum mia 28a naskiĝtago. Fakte ĝis hodiaŭ mi preskaŭ nur konas kantojn de la dua Nirvana-albumo “Nevermind”. Intertempe mi trovis paĝon kun ĉiuj tekstoj (kaj germanlingvaj tradukoj), kio kompensas la mankon de la tekstoj en la KD-libreto.

Sur multaj (ne ĉiuj) eldonoj de “Nevermind” troviĝas “kaŝita kanto”. Post la 12a kanto ekestas plurminuta silento kaj subite eksonas stranga mikso inter muziko kaj bruo. La kanto laŭ pluraj fontoj havas la nomon “Endless, Nameless”.

Post la unua kompleta aŭskultado/eltenado de ĝi, mi havas bonan kaj malbonan muzikan novaĵon.

La bona novaĵo estas:
Mi kapablas kanti kiel Kurt Cobain! Almenaŭ, se temas pri la kanto “Endless, Nameless”…

La malbona novaĵo estas:
La grupo Stomaka Korodo, kiu aperas sur la Esperanto Subgrunde Kompil’, evidente ŝtelis la tekston de sia kanto “Nur bruo”
de la origina Nirvana-kanto “Endless, Nameless”. (“Nur bruo” de Stomaka Korodo mi cetere aŭskultigis kadre de la lingva kvizo dum la IS 2002/03 en Trier.)

Rigardo reen – la 30a de aprilo 2004

La centkvardektria enskribo antaŭ unu jaro – individuaj melodioj por la poŝtelefono.

Mia rilato al Esperanto-muziko kaj la Esperanto-muziksceno dum la pasintaj 1-2 jaroj rimarkeble malvarmiĝis. Antaŭe mi estis sufiĉe entuziasma, sed iom post iom konstatis ke la plej multaj artistoj ne interesiĝas pri lingva kaj muzika pliboniĝo, pri pli multa atento je la gusto kaj la bezonoj de la publiko kaj pri la sukcesa varbado kaj vendado de siaj produktoj. Kiel antaŭenigi Esperanto-muzikon sub tiaj kondiĉoj?

Mi ne plu vidis bonan lokon por mi mem en la sceno kaj pli kaj pli iĝis “interreta eremito”. Kompreneble mi plu aktivis (kaj daŭre aktivas ), sed malpli entuziasme ol antaŭe kaj ĉiam kun la amara kromgusto ke mi estas profeto kiu predikas al grandparte surdaj oreloj.

Malgraŭ multaj seniluziiĝoj, foje okazas ankoraŭ io kio revekas la malnovan brilon en miaj okuloj. Reaperis la unua Amplifiki-albumo!

Mi vidis tiun grupon kiel infano dum la IS meze de la 1980aj jaroj. Mia frato kaj mi aŭskultis la kasedon “Tute negravas” oftege antaŭ ol ekdormi. Resume, temas pri la plej grava Esperanto-albumo de mia ĝisnuna vivo.

Bedaŭrinde la mastrobendoj malaperis. Legendoj diras, ke ili ie kuŝas ĉe LF-koop en Svislando. Andi Münchow, vivanta Esperanto-legendo, proponis al mi antaŭ kelkaj jaroj, fari interkonsenton kun LF-koop (ekzemple aĉeti tiun bendon) kaj eldoni KD-version de ĝi. Tiu ideo certe estas nobla kaj tre plaĉas al mi; bedaŭrinde tempo kaj nervoj ĝis nun ne sufiĉis por serioze alfronti tiun projekton.

En 2001 tamen mi realigis mian longjaran revon kaj – tra la helpo de konato – havigis KDigitan version de la kasedo. (Mia familio posedas du ekzemplerojn de la kasedo, el kiuj unu bedaŭrinde jam rompiĝis pro troa uzo.) Ekde tiam mi ne nur povas senprobleme daŭre aŭskulti la albumon, sed ankaŭ surmeti la muzikon en Esperanto-diskotekoj.

Tiu pli ofta aŭskultigado kompreneble kreis intereson ĉe multaj homoj. Aliaj jam estis entuziasmaj antaŭe; oni nur pensu pri la brila koncerto dum la IJK 1999.

Ĉar ili scias, ke mi havas KD-version, homoj ofte demandas min, ĉu mi ne povas fari kopion por ili. Mi ĝis nun ĉiam neis tion, ĉar mi esperis, ke mi iun tagon povos prezenti oficiale eldonitan “Tute ne gravas”-KDn.

Nun oni retrovis stokon de la kasedo en la kelo de LF-koop (la legendoj almenaŭ parte pravis), tiel ke Vinilkosmo denove vendas Tute ne gravas. Tre grave kaj agrable, ke la kasedon akompanas la origina broŝuro kun ĉiuj tekstoj.

Kadre de tiu bona okazo, mi rememorigas pri mia daŭra oferto: Mi pretas kopii mian KD-version al tiuj, kiuj posedas ekzempleron de la kasedo. Homoj nun efektive havas ŝancon, akiri unu, kaj ili faru tion. Tio la ŝanco pligrandiĝas, ke iam povos aperi “oficiala” (eble remastrita) eldono “Tute negravas” kiel kompaktdisko.

Certe la unua Amplifiki-albumo estas ne plu aktuala muziko, sed historia dokumento (Oni pensu pri la tekstolinioj “Oberkassel, Cecilia strat'” en la kanto “Domo en Bonn”, kiu temas pri la tiama ejo de la Germana Esperanto-Junularo). Sendube la sonkvalito kaj parte la teksta nivelo estas dubindaj laŭ hodiaŭaj mezuroj. Martin Wieso jam diris al mi post Persone-koncerto dum la IJK 1996, ke tio estis lia “muzika ŝtonaĝa tempo”. Kaj krome: Kiu hodiaŭ aĉetas kasedojn?

Sed samtempe temas pri unu el la gravaj muzikaj dokumentoj en Esperanto; Amplifiki ne sen kialo postrestas en la memoro kiel legenda grupo kaj pioniroj de Esperanto-rokmuziko. (Ili tamen ne estis la unuaj; de László Szilvási, a.k.k. la kara sinjoro, mi iam ricevis surbendigon el la jaro 1970 kun unu rokkanto en Esperanto.)

Kiu aĉetas la kasedon, akiras parte daŭre brilan muzikon kaj (tra mi) havas la ŝancon, ricevi KD-version. (Pri la detaloj mi tamen devas pripensi; kompreneble mi ne transprenos la kostojn de kopiado kaj sendado.) Se mi nur rajtus elekti kaj rekomendi unu Esperanto-albumon – tiu ĉi ĝi estus.

Se mi nun ankoraŭ sukcesos enmeti pliajn Amplfiki-kantojn en mian publikan kantaron, mi vere estos kontenta. Tiam mi estos helpinta eternigi la famon de la rokmuzikaj herooj el mia infanaĝo.

Rigardo reen – la 29a de aprilo 2004

La centkvardekdua enskribo antaŭ unu jaro – aĉaj reludversioj, “Jam estas 30” por Holger.

DĴ Arafat ekde kelkaj semajnoj havas (novan) TTT-ejon: www.hhhrecords.de.vu. Sabate mi renkontis lin surstrate kaj li invitis min al metalroka festo en la arbaro. Tie mi jam ofte estis, kiam okazis aliaj festoj. Ĉar alia amiko, kiu same kiel mi ne apartenas al la plej fanatikaj adorantoj de metalroko (sed ja ŝatas tiun muzikon), mi spontanee decidis veni kaj kune kun li biciklis tien.

Certe estis la ĝusta decido. Tre plaĉis al mi la ĉirkaŭo de nigre vestitaj personoj kun longaj haroj kaj barboj (nu, la dua nur ĉe la viroj, fakte!).

Ankaŭ la muziko ne estis tiom malmola aŭ laŭto, kiel mi timis: DĴ Arafat faris bonan laboron kaj ne nur surmetis agrablan muzikon, sed ankaŭ elektis taŭgan laŭtecon por ĝi ( = granda sekreto, kiun nur malmultaj diskĵokeoj konas!), tiel ke oni povis senprobleme babili en la festejo. Kelkaj kantoj refoje memorigis min pri tio, ke mi volas pli okupiĝi pri la muziko de Schandmaul kaj In Extremo.

Entute la organiza teamo tre konvinkis min kaj mi tre ĝojos pri la venonta metalroka festo (anoncita por septembro). Eble mi ĝis tiam kompilu kelkajn KDjn kun kongrua muziko; iel tentas min la penso, kontribui per kelkaj kantoj el mia kolekto.

DĴ Arafat uzas hhhrecords.blogspot.com por publikigi fotojn de la festo. Jen eta elekto:

• la ejo (ene)
• la ejo (ekstere)
• DĴ Kunar kun ĉarma junulino (dekstre kelkaj amikoj)
• DĴ Arafat laboras
• DĴ Arafat kaj lia koramikino Astrid (evidente bonhumuraj)
• tiel oni dancas al metalroka muziko
• Astrid kaj DĴ Kunar
• Tristan, la dancemulo
• sekure parkita biciklo
• ekstere en la arbaro

Rigardo reen – la 23a, 27a kaj 28a de aprilo 2004

La centtrideknaŭa enskribo antaŭ unu jaro – surbendigo de “Grava”, karaokeado kun DĴ Nucki, fino de fastotempo.
La centkvardeka enskribo antaŭ unu jaro – festo, versio 1.9 de la kantokolekto, IJF-fotoj.
La centkvardekunua enskribo antaŭ unu jaro – premsonĝo, dentokuracisto, majoskaraboj, www.download.com/kunar.