Hodiaŭ io pri muzika temo kiu estas aktuala, sed pri kiu oni ĝis nun apenaŭ skribis en Esperanto: Memkompilitaj KDj.

Esenca afero por ĉiu DĴ, se li ne volas daŭre ŝanĝi la KDjn en la KD-ludilo! Sekve ankaŭ mi jam delonge okupiĝas pri tio. “Pri kio oni atentu se oni volas kompili KDn?”, “Ĉu ekzistas la perfekta KD?” – jen la centraj demandoj. Kaj mi provos respondi al ambaŭ.

La centra regulo – same kiel ĉe DĴumado: Ne interrompu la fluon. Devas esti harmonia sinsekvo de
unu kanto al la alia, tiel ke en la plej bona kazo tiu vicordo ŝajnas kvazaŭ
logika aŭ natura kaj la aŭskultanto ne povas imagi pli memkompreneblan kantoelekton.
La kutima dusekunda paŭo inter du pecoj de KD havas interrompan efekton, ĉar ĝia silento tro
akcentas la transiron de unu kanto al la alia. Tial ofte indas ne enmeti ĝin kaj fari senpaŭzan KDn.

Memkompilita KD havu centran temon aŭ almenaŭ klare difinitan celon. Jen kelkaj de miaj temo-KDj:

K1 – KD kun malrapidaj, romantikaj kantoj por para dancado
Ege utila, ĉar kiam oni kutime flirtas kun iu persono (ekz. dum Esperanto-renkontiĝoj aŭ dum privataj festoj), oni ne havas tempon por longe serĉi malrapidan kanton el la KDaro. Plie, se la flirtado estas sukcesa kaj oni ne volas tuj denove fini la agrablan proksimecon de la brakumado, tiam oni povas simple atendi la sekvan kanton kaj pludanci.
(praktike sukcese elprovita!)

Holgo 4 (chill) – KD por senstreĉiĝi
Mi foje kompilas KDn por bona amiko. La lasta, kvara numero estas de antaŭ kelkaj semajnoj. Ĉifoje
troviĝas multaj diversaj stiloj sur la KD: hiphopo, roko, popo, acidĵazo, ambjento, haŭzo,
triphopo, trenco kaj drumenbaso. Tamen ĉio bone kongruas unu al la alia ĉar la unuopaj kantoj estas en
bona vicordo kaj ĉiuj taŭgas por la ĝenerala temo de la KD “senstreĉiĝi”. Mi cetere
nur uzis interrete legale haveblajn kantojn – aparta defio por krei bonan KDn! – kaj ĉerpis ĉefe el mia
arkivo. Nur unu “freŝe akiritan” pecon mi aldonis, nome “My love to Mary Jane (Because mix)” de
Klangtüftler e.V. el Bielefeld (Germanio).

G7A – rokmuziko kaj similaj stiloj por freneza dancado
Kiam mi aĉetis mian unuan KD-gravurilon en somero 1999, mi tralaboris tutan nokton produktante KD-kolekton
por mia sekva tasko kiel DĴ en Esperantujo. Mi faris serion da diskoj kun G kiel
“Gunnar” (kun materialo de miaj KDj) kaj kun H kiel “Harald” (kun materialo de
la KDj de mia frato). Unu kompilita KD fakte dekomence ŝajnis al mi tiom bona, ke mi tuj eĉ dufoje faris
ĝin. Tial ekzistas la KDj “G7A” kaj “G7B”. Ekde ilia ekzisto mi DĴis en kvar diversaj landoj kaj en
multaj diversaj lokoj. Mi ofte devis uzi tute diversajn partojn de mia KDaro. Sed unu afero tamen restis konstanta:
La G7A-KD ĉiam funkciis! Iun kanton la homoj ĉiam ŝatis. Bone, mi ne dirus ke ĝi estas
perfekta (el hodiaŭa vidpunkto, oni povus anstataŭi kelkajn kantojn), sed ĝi estas la kompilita
disko plej proksima al tio, kion mi nomus “perfekteco”.

Plej grava novaĵo: Hodiaŭ mi ricevis la novan version de mia diplomo. Do mi finfine sukcese finis miajn studojn! Sed mi devas diri: Estis longa kaj ofte malfacila vojo…

Mi denove uzis la klavaron. Ĉifoje mi ludis “It’s no good” de Depeche Mode kaj la enkondukajn akordojn de “Beautiful Day” de U2. Se mi daŭrigas tiel, mi iam povos iĝi akompana klavaristo en muzikgrupo! Nu, foje subteni per propra muzikado la aliajn muzikistojn plaĉas al mi kaj ankaŭ bone kongruas al mia ĉefa funkcio kiel kantisto.

Kvankam en tiu ĉi momento pluvas, hodiaŭ posttagmeze la vetero estis bonega en Paderborn. Mi kune kun mia kunloĝanto Till iris al la apuda parko por manĝi glaciaĵon kaj sidi sur la herbejo. Poste ankaŭ venis mia alia kunloĝanto Hanno. Ho, kiom bela tago! Kaj tian ripozadon en freŝa aero oni tro malofte faras. Fakte la tuto memorigis min pri kanto de Persone, nome Longe for. Legu la tekston kaj vi komprenos!

Se vi komprenas la anglan, tiam elprovu la kvizon “Kiu lando de la mondo vi estas?“. La ĝisnunaj rezultoj estas tute interesaj, ĉar trafaj. Mi iĝis Svislando (jen pli pri tio) kaj Till kiu iros al Ĉinio por studi tie dum unu jaro atingis la rezulton “Ĉinio”!

Daŭre eblas demandi DĴ Kunar pri Esperanto-muziko! Jen la unuaj respondoj.

Sebastian (la basisto de “La Kuracistoj“) portis sian malnovan Roland JV30-klavaron al mia loĝejo, do mi iom reelprovis mian fingran lertecon. Mi interalie ludis kelkajn melodipartojn kaj akordojn de “Für uns” de Die Ärzte. Nu, sufiĉe facila kanto, la gitara akompano konsistas el nur kvin akordoj: F, G, Am, Dm kaj Em. Tamen bela sperto ludi duan instrumenton – eĉ se nur iomete.

Ni ankaŭ parolis pri estonta koncerto dum la Internacia Seminario (IS) en Naumburg/Saale. Ni planas pligrandigi nian repertuaron kaj jam ekde januaro estas realigantaj tiun ideon. Sed pli mi ĉi tie ankoraŭ ne malkaŝu… ĉiukaze ni volas pliboniĝi kaj fari tri aferojn samtempe: ege distri la homojn, plivigligi la Esperanto-kulturon kaj amuziĝi. Unu aktuala projekto de mi estas kolektado de akordoj por ekhavi finfine rokmuzikan kantareton. Tio ĝis nun bone evoluas… la plej aktuala novaĵo tiurilate estas ke Pier Luigi Cinquantini kaj Giuseppe Castelli enretigis sian kolekton de tradukitaj kantoj, inter ili cetere ankaŭ la muzikaĵo de The Police kiun mi ĵus aŭskultis!

Ĉisemajne mi ricevis du novajn KDjn kun samplaĵoj – unu malmolrokan kaj unu progresemhaŭzan. Ili ne estas tiom bonaj kiel tiu brila acidĵaza, sed en ordo. Finfine mi reekis la kantproduktadon… tamen sen promesi aŭ anonci ĉi tie ke baldaŭ mi prezentos konkretajn rezultojn. Mi volas labori sen streĉo. Nu, eble revenis la inspiro.

Fine aldonan komenton pri la U2-kantoj “Beautiful Day” kaj “Electrical Storm [William Orbit mix]”: Mi tre ŝatas la influon de elektronika muziko en ili, sonas tute moderne kaj montras interesan perspektivon por rokmuziko en la nova jardeko. Se vi ne rimarkis tion: Tiuj sferaj sinteziloj ja estas tipaj elementoj de ambjento! Ne mirinde se oni legas kiu kontribuis al tiuj kantoj: La unuan kunproduktis Brian Eno, la duan William Orbit – ambaŭ konataj ambjentaj artistoj! Interesa detalo: En la interrete (ekz. ĉe mp3.com) havebla versio de “Electrical Storm” mankas gitara solo kiu aperas en la versio de la KD “Best of 1990-2000” (pli ekzakte dum la lastaj 40 sekundoj). Hm, ĉu tio estis intencita aŭ ĉu iu ne atentis? Ĉiukaze mi preferas la interretan version, ĉar oni pli bone aŭdas la kantadon en ĝi kaj tiu gitaro ŝajne ja nur estis poste aldonita.

Noto: La sekva enskribo estas germanlingva, ĉar mi skribas pri germanlingva komikso. Male al muziko, oni nur povas vere ĝui literaturon se oni (almenaŭ minimume) regas la lingvon. Mi skribas pri tiu bildstrio ĉar ĝia historio rakontas pri malsukcesa flirtado – kaj multo ŝajnas kvazaŭ rekte prenita el mia vivo! Tiom emociplenan verkon mi ne povas preteriri sed devas honori per propra artikolo. Miaj muzikaj rekomendoj por ĉi fojo (parte ankaŭ aperas en la libro):

Schlimmer als ein Tritt zwischen die Beine Im März habe ich über spiegel.de von “Wir können ja Freunde bleiben” erfahren und mir nun nach langem Überlegen diesen Comic bestellt. Ich kann nur sagen: Ein absolutes Meisterwerk der Comickunst! Wie der junge Autor Mawil alias Markus Witzel in schonungsloser Weise von seinen vergeigten Liebesgeschichten erzählt, ist einfach fabelhaft. Seine Schilderung reißt mit und läßt einen sowohl ein wenig selbst den vertrauten Herzschmerz spüren als auch – aus der sicheren Distanz des Lesers – herzhaft darüber lachen, eben weil jede Episode so typisch und realitätsnah rüberkommt. An den Stellen, bei deren Durchleben man im richtigen Leben üblicherweise verzweifelt, fühlt man sich hier auf angenehme Weise beruhigt ob der Tatsache, daß es anderen offenbar auch nicht besser ergeht. Mawil spart nicht mit Einzelheiten: Noch Jahre später könnte sich der (tragische) Hauptheld dafür ohrfeigen, damals im Urlaub eine einmalige Chance vertan zu haben. Was i.a. verklärend als “internationale Verständigung” bezeichnet wird, entpuppt sich als dahingestammeltes Pidgin-Englisch, in dem jeder Ausdruck von Gefühlen primitiv und grob wirkt. Beim Titel der Geschichte schließlich handelt es sich um einen der beliebtesten Sätze von Frauen, wenn sie mit einem Schluß machen – und der einen Mann mehr verletzt als ein Tritt zwischen die Beine. Dann doch lieber das Herz bei lebendigem Leibe herausreißen lassen! Vielleicht spielt es eine Rolle, daß der Autor und ich ein Jahrgang sind. Da stimmen viele Details überein: Auch ich habe letzten Sommer meine Diplomarbeit geschrieben, davor vergeblich versucht, mit Austauschstudentinnen zu flirten, und vor ca. 10 Jahren zu Nirvana und den Ärzten abgerockt. Um es mit den Worten des unvergleichlichen Harald Schmidt zu sagen: “Jugend der Welt, kauf dieses Buch!”

Sympathischer Verlierer
Als Jugendlicher Kein Glück mit den Frauen: Weder bei der süßen 16-jährigen…	Als Student …noch bei der südländischen Erasmusstudentin will es mit der Liebe klappen.

Skribi taglibron mi faris kiel infano. Ĉu do nun publike prezenti mian tutan privatan vivon? Ne!

Sed fiksi kelkajn pensojn pri muziko, tio ja decas por artisto. Kiel unuan artikolon mi elektis tri bildojn de U2, grupo, kies verkoj ricevis gravan signifon por mi ekde 1999/2000.

Kial mi tradukis la nomon de la albumo “All that you can’t leave behind” al la germana, itala kaj Esperanto? Nu, ofte anglalingvaj titoloj sonas tute triviale, kiam oni legis ilin en aliaj lingvoj, kaj por montri la diferencon, oni traduku la malmultajn bonajn.

Ĉiam, kiam mi aŭskultas la kanton “Beautiful Day” de U2, min trafas agrabla melankolio. Tiu kanto kaj la bildoj memorigas min pri du aferoj: Unue pri pasinta vivofazo (printempo 2000), kiam mi vivis en Italio, havis amrilaton kun virino kiu loĝis en alia lando. Mi estis longe for de mia hejmo kaj de mia koro, la unua en Germanio, la dua en alia lando. Fakte iam tiam mi la unuan fojon aŭdis “Beautiful Day” en la radio. La tekston de la kanto mi ĉiam interpretas jene: Iu ulo senespere vagadas tra fremda urbo, nenio funkcias, kaj li eĉ ne havas bonŝancon en la amo (la amata virino aŭ ne ĉeestas por konsoli lin aŭ eĉ ne plu amas lin). Tamen estas (resp. ja estu!) “bela tago”. La mesaĝo do estas: Ne lasu la malgajecon transpreni vian tutan animon, vi scias (aŭ, pli bone, forte deziras) ke vi ne estas senespera kazo!

Reveninte hejmen, mi vidis la U2-albumon kun siaj nigrablankaj fotoj kiuj montras la grupon ĉe flughaveno, do vojaĝante. Kaj rigardu la bildon iom pli atente: La U2-anoj ne aspektas ege gaje pri tio, ke ili vojaĝas. Ŝajne ili devas vojaĝi, estas ilia sorto. Kaj kvankam laŭ ekstera aspekto ĉio estas tute en ordo ĉe ili (modaj vestaĵoj, malpezaj pakaĵoj), tamen io mankas. En la bildo, tio estas la koloroj – la tuta mondo ial aspektas senkolora – malvarma, malgaja, sterila, soleca. Ĉu tio ne estas tute konata situacio por ni esperantistoj – daŭre vojaĝi? Ni serĉas feliĉecon en multaj flirtoj kaj amrilatoj, sed ĝin rare trovas. Kaj kvankam ni fieras pri nia preteco viziti aliajn landojn, nia sperto pri kiel bone paki la valizojn, ni tamen pretervidas ke kelkajn aferojn – plej grave nian koron – ni ne ĉiam simple povas (re)enpaki kaj kunpreni kien ajn ni volas. Aliflanke ekzemple impresoj, memoroj pri pasinta distancrilato (aŭ ĉu nur tritaga afero?) daŭre akompanas nin, ni ne povas postlasi ilin en la landoj de kiuj ni forvojaĝas (aŭ en la pasinteco).

Hm, kia muziko taŭgas por tiom memdubaj, tristaj pensoj? Jes, kompreneble: Persone! Dum miaj lastaj monatoj en Italio en somero 2000, mi daŭre aŭskultis kelkajn ege melankoliajn Persone-kantojn kiuj ankaŭ havas la temojn distanco inter amantoj, perdita amo ktp. (“Bileto al la lun’“, “Longe for“, “Du homoj“). Ili bonege kongruas al la U2-muziko – kaj ne hazarde: La membroj de Persone mem diras ke ili sonas iom kiel U2.