Komence de la 1980aj jaroj ekestis nova muzika movado en Germanio. Subite aperis multaj grupoj, kies junaj muzikistoj kantis germanlingve! La nomo por tiu fenomeno estas “Nova Germana Ondo”, ĉar kiel ondo venis tiu rok- kaj popmuziko. Kelkaj artistoj havis nur unu vere konatan kanton. “Major Tom / Völlig losgelöst” estas tiu de Peter Schilling; ekzistas ankaŭ anglalingva versio de ĝi, sed tiu ŝajnas al mi plata kompare al la originalo. Antaŭ kelkaj monatoj mi vidis la artiston kadre de elsendo pri la 1980aj jaroj ludi sian kanton denove, akompanante sin mem sole. Mi tiam pensis, ke li estas bedaŭrinda, ĉar li devas reludi sian nuran grandan sukceson ankoraŭ 20 jarojn poste por vivteni sin.

Sed pasintan semajnfinon mia frato rakontis al mi, ke mi eraris: Peter Schilling agis sufiĉe saĝe, investigante siajn elspezojn. Nun li vivas de la interezoj. Tiel li apartenas al la tre malmultaj homoj, kiuj ne perdis sian kapon pro la sukceso. Ial li pro tio estas tre simpatia al mi.

Ankaŭ la kanto “Major Tom” formas raran escepton: De malmultegaj kantoj el la 1980aj jaroj ekzistas bona teknoremikso. Kiam mi antaŭ ĉirkaŭ dek jaroj aĉetis KDn kun tri remiksaj versioj sur ĝi, mi konstatis je plurfoja aŭskultado, ke la muziko neniel nervas, ĉar la remiksintoj vere atentis pri sonaj detaloj kaj agrablaj sinteziloj. En la reto mi trovis alian version de tiu disketo kun aliaj remiksoj: “Major Tom ’94 (kun pli granda bildo)” kaj “Major Tom ’94 (kun ekzakta kantolisto)“.

Hodiaŭ mi iris kinejen kun mia familio kaj amikino de mia fratino. Entute ni estis dek personoj, tiel ke ni pro kvanta rabato nur pagis naŭ kartojn. Ĉar multaj el ni kunportis dolĉaĵojn kaj libere ofertis ilin al la aliaj, la spektado samtempe similis al grandega frandado. Kinejovizito kun la tuta familio apartenas al la plej bonaj aferoj por fari dum festotago. La filmo “Troja” certe indas rigardon, kvankam pluraj detaloj de la rakonto estis ŝanĝitaj. Min nur mirigas, ke necesis pli multaj ŝanĝoj ol por la adaptigo de “Mastro de la ringoj”… Ties tri partojn mia familio ankaŭ jam kune rigardis dum la pasintaj jaroj, kvankam ne kun tiom multaj personoj.

Rigardo reen – la 20a de majo 2003

La oka enskribo antaŭ unu jaro – bongusta Esperanto-vino, anonco de translokiĝo kaj la muziko de The Police kaj Sting.

Hieraŭ la vetero estis varma; kiu surhavis jakon kaj puloveron, tiu ŝvitis. Dum la intertempe kutima sportumado kadre de la universitata programo, mi denove renkontis multajn belulinojn. Ĝenerale la partoprenantaro konsistas je 80-90% el virinoj. Ĉifoje la ĉeestantaj – laŭ ekstera aspekto – estis eĉ pli belaj ol kutime. Nun mi komprenas kial sporto bonfartigas. Kaj jes, printempo estas vere bela sezono.

Kvazaŭ tio ne sufiĉus, mi restu je la sama temo: Nicola Ruggiero sendis al mi la supran foton. La IJF 2004 evidente havis ankaŭ siajn belajn flankojn.

Nun ankaŭ la IJF- kaj IS-fotoj de Anuschka De Coster troviĝas en la reto. Sed mi hezitas krei propran fotaroliston por la IJF (kiel mi faris por la IS)… mi ne pensas, ke indas. Tamen min interesus la fotoj de Sjoerd kaj Katja.

De la IJF restas plia memoraĵo, nome koncertoj de Junas kaj pli Junas kun Laurent Burgbacher en la reto! Finfine iu publikigis maloficialan surbendigon en MP3-formato de renkontiĝo kiun mi mem partoprenis.

Iom trankviligas min ke ne nur esperantistoj suferas je la malsano, ke ili volas traduki kantotesktojn sen flue (aŭ eĉ pli ol baze) regi la lingvon, al kiu ili tradukas. En diskuto pri traduko de kantoteksto al la germana mi atentigis pri tio, ke ne sufiĉas vortaro por traduki kaj ke tradukado ne taŭgas kiel ekzerco por lerni lingvon. Unu persono tre ofendiĝis pro tio kaj reagis kolere, dum la origina aŭtoro de la teksto esprimis sian dankon. Feliĉkaze kelkaj komprenas, kiom foje valoras miaj kontribuoj. Kaj jes, mi klare konfesas ke mi estas tute aroganta pri kelkaj aferoj – kaj kontenta!

Flo de Vinilkosmo havis demandon pri muzikvorto. La pensado pri ĝi (kaj respondo de Bertilo Wennergren) memorigis min ke mi vere finu la aldonojn al la rokpopa terminaro baldaŭ. Sed unue tamen mi verku la recenzon atendatan. Feliĉkaze intertempe pretas la longe intencita Menino-recenzo.

Hieraŭ mi estis ĉe la dua naskiĝtaga festo de tiu ĉi semajnfino. Al mi tre plaĉis ke – krom kolao, akvo ktp. – ne nur haveblis biero kaj la kutimaj fortaj alkoholaĵoj, sed ankaŭ vino. Jes ja! Malmulto superas altnivelan ebrietiĝon kun amikoj.

Unu afero tamen iom konfuzigis min, nome la nova “modo” de multaj virinoj montri parte siajn subvestaĵojn (kaj apudan haŭton) kiam ili kaŭras aŭ fleksiĝas malsupren. Ĉifoje ne temis pri junulinoj, sed pri plenkreskulinoj pli malpli en mia aĝo. Ĉu ili vere ne rimarkas tion? Mi ne povas kredi ke neniu el ili. Aŭ ĉu ili libervole akceptas, ja eĉ foje ĝuste alcelas tion? Tio eĉ pli ŝokus min. En ordo, mi malŝatis la tro larĝajn vestojn de la 1990aj jaroj, sed la mala ekstremo ankaŭ ne konvinkas min esti la “pinto de gusto”. Eble al mia demando (kaj sento) ne ekzistas vere bona respondo.

Dum ambaŭ festoj cetere eksonis kantoj de “Die Ärzte“! Kaj la dua gastigantino, kiu vere posedas nivelon kaj stilon, diris ke tre plaĉas al ŝi “Mach die Augen zu” (Eo-traduko: “Kisu min, ho kara“). Tiel venis al mi la penso, ke mi eble tamen traduku ankoraŭ 1-2 kantojn… sed kiujn? Vi trarigardu mian kantoliston por trovi la plej bonajn kandidatojn.

Post semajno kun 50 laborhoroj (el ili 38,5 pagitaj), mi finfine trovis la tempon por fini la lundan enskribon (germanlingva recenzo de KD; iam mi traduku ĝin) kaj krei novan. Kio okazis intertempe?

Hieraŭ mi estis ĉe naskiĝtaga festo. Tie mi renkontis – krom la amikojn – ankaŭ la belulinojn denove. Mi devas konstati, ke unu el ili vekis mian profundan intelektan (kaj eble animan) intereson. Finfine mi havis (denove) bonan, ne superfacan babiladon. Tio ĝenerale pli mankis al mi ol festado. Mi tiom solas vespere dum la semajno.

Mia familio subtenas min. Mia frato (kiu hieraŭ havis naskiĝtagon, sed pro invito al la menciita festo ankoraŭ ne festis ĝin) diris ekzakte tion, kion mi bezonis aŭdi, nome ke konas miajn problemojn kaj komprenas min.

Dum la semajno altelefonis min mia bona amiko Holger. Li havis kelkajn novaĵojn por rakonti kaj ni interŝanĝis vidpunktojn pri la gravaj temoj (rilatoj, Esperanto-renkontiĝoj, virinoj). Interese ke li konstatis kion mi ankaŭ sentas, nome ke mi iĝas malgraŭ ĉio pli kontenta ol antaŭe.

amuzulo nun laboras por la Kanada entrepreno “Esperanto Antaŭen” kaj interalie faris proponon pri eldondado de mia interreta kompilo. Ĝuste, kiam oni ne plu atendas ke io evoluiĝas rilate al muziko en Esperantujo, alvenas tiaj mesaĝoj. Eĉ se la projekto ne realiĝos (jes, mi estas pesimisto), almenaŭ mi sentas min nun grava kaj rekonata.

Sume do multaj bonaj okazaĵoj. Tio pensigas min pri la ideo, ke fortuno venas al tiu, kiu ne kalkulas je ĝi sed aktive agadas por sia feliĉo. Kvankam mi malŝatas konfesi tion, la parolado kun la ĉarmulino tamen plej restas en mia menso. Ne temas pri la unua fojo, ke tio okazis, cetere. Tio despli maltrankviligas min.

Rigardo reen – la 11a ĝis 14a de majo 2003

La kvara enskribo antaŭ unu jaro – muzikaj rimarkoj pri U2, La Kuracistoj, kantaro kaj samplaĵoj.
La kvina enskribo antaŭ unu jaro – diplomo kaj glaciaĵo en la parko.
La sesa enskribo antaŭ unu jaro – la granda temo por DĴ, nome memkompilitaj KDj.
La sepa enskribo antaŭ unu jaro – studenta festo kaj kvin gravaj kantoj el la universitata tempo.

Noto: Kvankam mi tre ŝatas mian alian gepatran lingvon, nome la germanan, mi malofte sentas la deziron skribi en ĝi – foje tamen jes. Se mi do faras tion, tiam je speciala okazo: Antaŭ ekzakte unu jaro aperis mia unua – kaj ĝis nun nura – germanlingva enskribo. Kiel temo mi ankaŭ ĉifoje elektis recenzon de verko, kiu meritas pli multan atenton ol ĝi nun havas.

Hinweis: Obwohl ich meine andere Muttersprache, nämlich Deutsch, sehr mag, verspüre ich selten den Wunsch, in ihr zu schreiben – manchmal allerdings schon. Wenn ich das also mache, dann aus einem besonderen Anlaß: Vor genau einem Jahr erschien mein erster – und bislang einziger – Eintrag auf Deutsch. Als Thema habe ich auch dieses Mal eine Rezension ausgewählt – von einem Werk, welches mehr Beachtung verdient hat, als es derzeit bekommt.

Ein Album zum Tanzen und Träumen

Menino spielen eine Mischung aus Jazz, Pop und Latinomusik. Auf ihrem ihrem 4. Album erreichen sie dabei einen ebenso zeitgemäßen wie eigenständigen Klang. Die schnellen, rhythmischen Titel zum Tanzen wirken authentisch, nicht billig, während die angenehm-entspannten Titel (inklusive Meeresrauschen) an Chicane und die “Café del Mar”-Serie erinnern. Sänger Stephan Glöckner klingt wie Sting zu seinen besseren Zeiten und ist allein schon ein Anhören wert.

Neben Bläsern und Saxophon hört man Scratchen und Sprechgesang, offenbar durch die Fantastischen Vier inspiriert. Selbst Filtereffekte, wie man sie aus der elektronischen Musik kennt, kommen zum Einsatz. So vielen Feinheite und experimentelle Elemente, insbesondere das lange Instrumentalstück am Ende, erinnern ein wenig an Marillion. Anscheinend leben Menino ebenso wie diese nach dem Motto: “Natürlich könnten wir unsere Musik auf radiofreundlich trimmen, aber wozu? Wir bleiben uns lieber selbst treu – es bleiben genügend Leute übrig, die unsere Musik mögen.”

Auf jeden Fall unterscheiden sich die Musiker aus Deutschland sehr wohltuend von der Masse. Zwar werden sie deswegen nicht im Radio oder auf Musikkanälen gespielt, bekommen aber Platz auf meinen persönlichen Mix-CDs. Einziger Kritikpunkt: Zu viel Englisch für meinen Geschmack, 2-3 Lieder hätten gereicht. Bei insgesamt über 70 Minuten Spielzeit kann ich mich allerdings nicht allzu sehr beklagen. Wer hochwertige, abwechslungsreiche Musik mit internationalem Klang zu schätzen weiß, für den stellt diese CD einen Geheimtip dar.

Meine derzeitigen Lieblingsstücke: Voce, 39°, Uma hora, Fria, Discover me

39° de Menino – rava kaj reviga albumo
	Vocé 5:43 (MP3-Ausschnitt/MP3-peceto) 39° 6:50 (komplett als MP3/komplete kiel MP3) 24 horas 5:47 (MP3-Ausschnitt/MP3-peceto) Arche nova 7:50 Timbacana 1:52 Bom de mais 4:49 (MP3-Ausschnitt/MP3-peceto) Uma hora 5:00 Fria 5:43 The getting 5:32 Discover me 4:46 Sound of a breaking heart 4:35 Q 11:53

Verweise:
– Internetauftritt von Menino (anglalingva versio: vidu la flagon malsupre de la TTT-ejo!)
– generelle Infos und Meinung zur 1. CD auf meiner Musikseite
– ĝeneralaj informoj kaj opinio pri la 1a KD sur mia muzika paĝo

Rigardo reen – la 10a de majo 2003

La tria enskribo antaŭ unu jaro – komiksorecenzo en la germana kun klarigo en Esperanto.

Skribi pri sia propra taglibro (aŭ pri tiuj de aliaj) estas iom vanta kaj danĝera: Oni riskas turni sin nur ĉirkaŭ si mem. Tial mi intence evitas tiun temon kutime kaj nur nun, post plia duona jaro da taglibrumado, la duan fojon aŭdacas dediĉi sufiĉe da spaco al ĝi.

Kion pri aliaj retaj taglibroj en Esperanto?

Kiuj ekzistas, kaj kiaj ili estas? Kio ŝanĝiĝis intertempe? Post unu jaro indas fari bilancon.

retaj taglibroj ĉe www.livejournal.com

Unue kompreneble mi menciu la du ulojn, kiuj venigis min al LJ: amuzulo malpli ofte skribas lastatempe (bedaŭrinde!) kaj sen li la aktiveco en la lingvaj komunumoj (, , ) stagnas. n_true daŭre kaj multon skribas, sed nur malofte en Esperanto. Fakte li (sen intenci tion) retenis min skribi mian taglibron iam en la angla, kvankam mi per tio povus rikolti komentojn de pli multaj (nekonataj) personoj kiuj nur hazarde enrigardas.

Duaj en la vico estu tiuj, kies taglibrojn mi malkovris kaj eklegis jam je la komenco. Al la Nordamerika rondo apartenas kvarko kaj argilo, kiuj ambaŭ havas interesajn temojn kaj regas Esperanton sufiĉe bone por ke iliaj enskriboj estu legindaj. Du pliaj, nome elgrande el Germanio kaj keldan el Usono, skribas lastatempe malofte kaj nur foje en Esperanto, sed tamen restas observindaj. Apenaŭ aktivaj ekde longa tempo estas alauxdo el Rusio (nun loĝanta en Germanio) kaj nigra_okulo el Ĉinio.

Dum la pasintaj 12 monatoj feliĉkaze ankaŭ aperis kelkaj novaj esperantlingvaj taglibroj. La plej verva aŭtoro sendube estas goulo, kiu praktike montras kiom imprese rapide iu povas lerni Esperanton. La Kanadano arono sendube ŝatas modernajn teknikaĵojn kaj cetere mem faras muzikon kun Esperanto-titoloj. Bedaŭrinde nur ke li ne pli ofte skribas en Esperanto. Plej nova en la rondo estas karulin el Germanio, kiu ĝojigas per kompareble alta lingvonivelo. Ŝia taglibro momente estas la plej leginda kaj reaginda por mi, eble ĉar la “lokaj” temoj ne troviĝas geografie tiom for de mi kiel ĉe la aliaj.

retaj taglibroj ekster www.livejournal.com

Inter ĉiuj retaj taglibroj, kiujn mi legas, elstaras tiu de Ken Miner. La teknike simplegaj kaj neniel ĝene ornamitaj paĝoj (pura XHTML-kodo!) enhavas la pensojn kaj rakontaĵojn de regule aktiva taglibrumanto, kiu per agrabla mikso inter lingvikaj, filozofaj kaj ŝercaj kontribuoj akiras longtempan intereson ĉe mi.

Basimo, la gitaristo de La Kuracistoj, kreis esperantlingvan taglibron kun la nomo “Blogsimo“, sed bedaŭrinde malofte enskribas. En lia germanlingva taglibro regas plaĉa mikso inter interrete trovitaj novaĵoj, ŝercoj kaj bildoj. La frenezaj komentoj aparte distras.

Ankaŭ aliaj esperantistoj kiel Manuel Pancorbo Castro el Hispanio kaj Nicola Ruggiero el Italio havas retan taglibron, sed ne skribas tiom ofte. Eĉ tute malaperis la “taglibro por Leontodo” zmila el Belorusio – la lasta enskribo enhavis bildojn de bela (artefarita) virino. La t.n. “blogaro” ĉe gxangalo.com, unue anoncita per la kutima ĝangala fanfaronado, estas apenaŭ aktiva nun. Bedaŭrinda afero ĉefe nur ĉar almenaŭ unu el la uzantoj, nome Gonçalo Neves el Portugalio, havis vere interesan taglibron.

resume

Retaj taglibroj dum iom da tempo estis tre popularaj en Esperantujo, sed intertempe jam multaj denove malaperis aŭ restas neaktualigitaj ekde monatoj. Kvankam la antaŭa invitkoda baro ne plu ekzistas, do principe ĉiu povas krei taglibron ĉe LiveJournal, apenaŭ aperas iuj novaj uzantoj, kiuj regule skribas en bona Esperanto. ŝajne temas do pri pasanta modo – same kiel antaŭe personaj hejmpaĝoj, dmoz.org, www.babilejo.org kaj eble iam la Vikipedio.

La necesa muzika novaĵo: Mi de hejme kunportis mian kantokolekton kun neesperantlingvaj kantoj. En mi vere kreskis la emo denove muziki pli en aliaj lingvoj, precipe la germana. Esperanto-muziko nuntempe ne sukcesas tre entuziasmigi min, eĉ ne kiam venas bonaj aŭ bonon promesantaj novaĵoj. Mi simple devas iri mian propran vojon kaj ne tro kateni min al io ajn.

Rigardo reen – la 9a de majo 2003

La dua enskribo antaŭ unu jaro – pripensema teksto kune kun la centra temo “muziko”.

Hodiaŭ mia taglibro ekzistas ekde ekzakte unu jaro! Pro tiu okazo mi dediĉu la ĉifojan enskribon al tre speciala KD, samtempe alludante al la tempotemo.

Huey Lewis and the News: The Power of Love Lindsey Buckingham: Time Bomb Town Alan Silvestri and the Outatime Orchestra: Back to the Future Eric Clapton: Heaven is One Step Away Huey Lewis and the News: Back in Time Alan Silvestri and the Outatime Orchestra: Back to the Future Overture Etta James: The Wallflower (Dance With Me Henry) Marvin Berry and the Starlighters: Night Train Marvin Berry and the Starlighters: Earth Angel (Will You Be Mine) Marty McFly with the Starlighters: Johnny B. Goode

“Reen al la estonteco” estas – aparte de “Highlander” – la filmo el la 1980aj jaroj por mi. Krom esti brilaj filmoj, ambaŭ verkoj havas bonegan muzikon, fantastikan mikson inter roko kaj orkestro. La sonŝpuro de “Reen al la estonteco” estis la unua KD kiun mi iam ajn aĉetis (laŭ mia memoro en 1992)! Ĝis hodiaŭ ĝi restas plej interesa KD kun plej diversaj pecoj – roko el la 1980aj, rokenrolo el la 1950aj kaj viglaj orkestraj titoloj. Nura kritikpunkto: Mankas la ĉarma kaj en la filmo tre rimarkinda kanto “Mister Sandman” de The Four Aces (eble la versio en la filmo estas tamen de The Cordettes…) kaj la muziko kiu eksonas dum la rolbreta ĉaso. Nu, la sonŝpuro de la dua filmo enhavas la titolon “ŝvebbreta ĉaso”, kiu grandparte estas la sama; kaj mi antaŭ jaroj en Britio aĉetis tutan albumon de The Four Aces nur por havi tiun “Mister Sandman”! Ĉiukaze temas pri sendube digna muziko por la unujara estado de mia taglibro. Samtempe mi povas ĝoji pri alia cifero, nome la 150a enskribo, kiu estas tiu ĉi.

Rigardo reen – la 8a de majo 2003

La unua enskribo antaŭ unu jaro – fakte multe malpli ol tri bildoj de U2-KDj. La unuan vere longan tekston mi skribis unu tagon poste – kaj tial mi nun ne skribu plu pri la pasinteco, sed morgaŭ.

Antaŭ pli ol duona jaro mi skribis ion pri oraj tempoj – precipe, ke ili ne ekzistis en la pasinteco. Dum la pasintaj monatoj mia vivo tamen tre similis al ora tempo. Kompreneble ekzistis problemoj, sed ili estis ridinde malgrandaj kompare al tiuj, kiujn mi devis alfronti antaŭe. Mi ĝojas ke mi konsciis jam tiam pri tio, ke estis relative ora tempo kaj ke ĝi ne daŭros eterne. Hodiaŭ ĝi finiĝis. Oni postulas de mi ekde nun labori multe pli ol la kontrakte interkonsentitajn 38,5 horojn semajne. Mi timas, ke restos malmulta spaco por privata vivo. Kiel oni praktiku amikecon se oni vespere revenas hejmen, tute lace? Kaj ĝenas terure la soleco. Pri la ideo de amrilato mi nur povas moke ridi je tiuj cirkonstancoj! Nu, la aliajn pensojn pri tiu tempa problemo mi ne publikigu, sed priparolu kun amikoj. Fakte mi urĝe devas rekontakti kelkajn el ili – mi bezonas ilian subtenon nun.

www.download.com ŝajne ne bone funkcias. Jam antaŭ semajno mi metis tien novan kanton, sed ĝi ankoraŭ ne aperis tie! Kaj des pli ĉagrenis min ke la sistemo eble tute perdis la dosieron kaj priskriban tekston. Nun mi eĉ devis parte reenmeti artistan prezenton. Tiaj aferoj vere povas nervi…

Lastatempe mi havis du tre interesajn sonĝojn. La unua stile similis al tiu, pri kiu mi skribis alifoje. Mi staris antaŭ iu sabla placo, neenvidebla pro lingobreta barilo, kiam subite de la dekstra flanko la aperis virino kun la aspekto de Uma Thurman, portanta nigrajn vestojn kaj japanan glavon, kaj eniris la lokon. De maldekstre venis blonda virino kiun mi rekonis kiel Elle Driver el Kill Bill 2. Ŝi montris per sia fingro al la placo kaj malafable diris kelkajn ordonojn. Tuj venis kelkaj kiel japanaj glavobatalistoj vestitaj krimuloj kiuj same eniris la placon. Ŝajne tie nun baldaŭ ekus iu tipe filma batalado. La plej bela afero pri tio estas, ke mi ĝis nun eĉ ne vidis la unuan parton de Kill Bill!

Ĉar mi nur estas normala, mortebla homo, mi preferis forlasi la lokon kaj eniris urban trajnon. Bedaŭrinde tie atendis min bando de organizitaj krimuloj, kiuj uzis min kiel ostaĝon (same kiel aliajn pasaĝerojn). La krimuloj, nigre kaj elegante vestitaj, restis tre trankvilaj kaj nur bezonis montri siajn pafilojn por silentigi la homojn. Ili sidis apud mi, kio (pro la trankvileco) ne rekte timigis, sed tamen nervozigis min. Ni veturis dum iom da tempo, ĝis kiam la trajno estis subtere. Nun venis iu dubinde aspektanta viro, kiu iom esploris la situacion. Montriĝis, ke li estis teroristo, kiu intencis mortigi ĉiujn per venena gaso. Tion la krimuloj komprenis nur post mi, sed ili tamen antaŭ mi forlasis la trajnon. Je la fino ankaŭ la aliaj pasaĝeroj sukcesis eliri, same kiel mi (la terorista plano ne funkciis… nenie estis iu gaso, la teroristo subite estis for). Mi ĝojis, ke mi travivis, kvankam mi ja nur ludis tiom etan kaj sensignifan rolon en la tuta rakonto. Sed kiam mi eliris la trajnon, mi rimarkis, kiom multajn aferojn mi estis kolektinta intertempe: Pezan pafilon, japanan glavon kaj 2-3 valizojn. Strange ke neniu el la armitaj malbonuloj antaŭe forprenis la armilojn de mi. (Mi ĉiukaze ne estus uzinta ilin.) Resume: Mi sendube havas multan fantazion.

La duan sonĝon eblas priskribi pli kurte kaj facile. Ĉefaj aktoroj estis bela esperantistino, kies nomon mi ĉi tie ne menciu, kaj mi. La preskaŭ nura enhavo estis agrabla sento de kuneco. Ĝuste kiam la afero komencis iĝi pli… nu, interesa, mi vekiĝis, je la 7a kaj 49 matene. Tamen bela sperto!

Pri persona poŝtelefona melodio mi skribis antaŭ kelkaj tagoj. Nu, intertempe mi traaŭskultis mian MIDI-kolekton (temas pri aro da komputilaj muzikdosieroj) kaj faris unuan elekton. Nun sekvos la dua fazo, nome el la dekoj da dosieroj trovi la plej taŭgajn por mia poŝtelefono. Mi ne nur estas vanta, sed tre individuema. Sed serioze, DĴ kiu ne elektas propran melodion ne estas DĴ, ĉu ne?

Hieraŭ mi trarigardis mian liston de memverkitaj kantoj kaj decidis, meti la novajn al www.download.com/kunar kaj la malnovajn al www.mp3.com.au/djkunar. La limo ĉe www.download.com estas 50 MB, kaj ĉar mi estonte volos tien meti freŝe verkitajn pecojn, mi ne eluzu la tutan spacon tuj. Ĉiukaze estas tempo montri mian muzikon denove en la reto; tio ankaŭ instigas min pluverki. Sed mi senpacience atendas ke www.download.com montras miajn lastajn ŝanĝojn, kiujn mi jam faris antaŭ pluraj tagoj.

Iu havis la bonan ideon krei esperantlingvan TTT-ejon pri Kate Ryan. Mi ĉi tie skribas “iu” ĉar mi nenie trovis indikon pri la aŭtoro sur la paĝoj mem. En la HTML-fontkodo mi legas la nomon “Dominik Cornice”.

La paĝoj en tri lingvoj (franca, angla, Esperanto) informas pri la Belga kantistino, listigante ŝian diskografion kun kelkaj sonekzemploj. Iom mirinde ke eblas elŝuti la kompletan kanton “Libertine” en la kutima MP3-kvalito. Mi redemandu, ĉu tio vere estas intencita kaj legala.

Similaj TTT-ejoj ekzistas pri Mylène Farmer, Lara Fabian kaj Alizée. La ideo, informi pri franclingvaj artistinoj (kaj tiel pri neanglalingva muzikkulturo) tre plaĉas al mi. Nur ĝenas min la titolo de la paĝoj, ekz. “Kate Ryan en esperanto”, ĉar Kate Ryan ne kantis ion ajn en Esperanto. Pli taŭga estus “Kate Ryan – informoj en Esperanto”. La nuntempa misgvida titolo ĝis antaŭ kelkaj tagoj retenigis min esplori la TTT-ejojn pli bone. Evidente do ne temas pri malgrava detaleto.

Kate Ryan ne nur meritas rekonon pro tio, ke ŝi kantas en la franca aŭ ke ŝia dencmuziko agrable elstaras el la nuntempe tre monotonaj elektronikaj verkoj. Ŝi plie montras du apenaŭ renkonteblajn fenomenojn: Unue, ke nova versio de kanto el la 1980aj aŭ 1990aj jaroj povas esti pli bona ol la originalo (“Désenchantée” – origine de Mylèene Farmer). Due, ke la sono de la dua disketo (“Libertine”) eĉ pli bone eniras la orelon ol tiu de la unua. La dioj de elektronika muziko foje havas kompaton kun la homoj.