Laŭaŭtoraj arkivoj: D? Kunar

Pri D? Kunar

denaskulo kaj disk?okeo

Ni veturas sur fajrobicikloj tra la nokto

Lasi respondon

Nekredeble, ke pasis unu jaro inter la unua kaj la dua renkonto de elgrande kaj mi! Tamen mi ĝojas ke ni finfine realigis la ideon iri komune al la kinejo. Ni spektis kune la filmon “Flugplano” kun Jodie Foster. Poste ni havis interesan babiladon pri ĝi. Mi povus provi priskribi tiun vesperon, sed mi opinias, ke elgrande jam tiom bone sukcesis fari tion, ke ne plu necesas, ke mi aldonas ion.

Ekde la 9a de novembro pretas nova kanto de mi! Jam delonge mi volis denove krei samplobazitan muzikon, sed neniam venis al punkto, kie mi sukcesis fini unu. Nun tio okazis ĉe unu el miaj tre malnovaj projektoj, kiu uzas ĉefe mian unuan samplaĵo-KDn. Temas pri malrapida, instrumenta rokmuziko kun multaj gitaraj soloj. La kanto havis diversajn nomojn dum la jaroj, sed en la fina versio ricevis la nomon “Kontraŭ la ombroj“. Ĝi elŝuteblas ĉe www.download.com/kunar.

Ke mi – sen rekte antaŭe elprovi longe – finas kanton ene de kelkaj tagoj, tute kontraŭas mian atendojn. Mi ial alkutimiĝis al la ideo, ke necesas unue dum multaj horoj “varmiĝi”, se oni dum longa tempo ne kreis muzikon per komputila programo, kaj ke plie denove oni devas rememori la tutan projekton kaj ĉiujn samplaĵojn uzeblajn kaj aŭskulti kvazaŭ ĉiujn iliajn kombinojn. Eble tio venas de mia sperto, ke mi dum la unuaj jaroj (1997-1999) finis pli rapide kantojn kaj ke poste daŭris multe pli longe. Krome postrestis dekoj da laboraj versioj, ĉe kiuj mi neniel scias, kiel pluiri. Tio tamen montras nenion.

Ĉifoje mi finis kanton preskaŭ tuj post mia decido, denove okupiĝi pri ĝi, kvankam ĝi jam ekde multaj jaroj estis nefinita kaj kun multaj decidoj farendaj. Kutime mi ne ŝatas tempopremon kaj asertas, ke tio ĝenas mian koncentriĝon. Sed tio tute ne okazis ĉifoje, tute male: Bona okazo (pri kiu mi skribos alifoje) instigis min denove dediĉi min al samplobazita muziko. Kaj trie kaj tre rimarkinde, mi trovis kontentigan solvon al la malfermaj demandoj sen multa elprovado, kvankam ĝuste tio estis dum longa tempo la obstaklo kiun mi ne sukcesis superi. ŝajne subite venis la inspiro. Plej grave tamen estas, kion mi lernis el la afero: Tiu verkado ne estas tiom komplika, kiel mi dum la pasintaj jaroj pli kaj pli pensis. Kaj ankaŭ mi kiel verkisto funkcias tute alimaniere (pli bone!), ol mi mem estimis. Foje la mondo estas pli bona, ol oni per racieco kaj kalkulado pensas.

Ni estas parto de io tuta, kio estas pli granda ol vi kaj mi

Lasi respondon

En Germanio oni fine de septembro lanĉis grandan kampanjon kun la nomo “Du bist Deutschland” (“Vi estas Germanio.”). Ĝi laŭdire gvidu al pli bona etoso en Germanio kaj pli multa identiĝo de la enloĝantoj kun sia lando. La mesaĝoj kaj metodoj uzitaj tamen tre suspektindas laŭ mi. Ĉi tie mi ne volas detale pritrakti tiun temon, unue ĉar mi volas eviti politikajn temojn en mia taglibro kaj due ĉar mi jam aliloke partoprenis diskuton pri la kampanjo – jam komence de majo, kiam oni estis anoncinta ĝin. La interesa afero konsistas el tio, ke la interreto montriĝis loko por diskuti tiajn temojn ekster la influo de la amasmedioj. Tutegale, kiom multaj gazetoj kaj televidstacioj partoprenis en la kampanjo – en la interreto troviĝis aliaj, kritikemaj voĉoj.

Johnny Haeusler, verkanto de la fama germanlingva blogo www.spreeblick.com, tuj post la komenciĝo de la kampanjo instigis kontraŭkampanjon, kiu parodias kaj kritikas la originan. Li pretigis Photoshop-dosieron, kiu jam enhavis ĉiujn gravajn elementojn bone aranĝitajn, tiel ke necesas nur elpensi bonan tekston kaj aldoni taŭgan foton por krei sian propran, personan plakaton. Mi posedas ekzempleron de “Ulead PhotoImpact 8”, ĉar tiun programon mi multe pli facile kaj intuitive kapablas uzi. Fakte mi posedas ĝin jam ekde pli ol du jaroj, sed neniam uzis ĝin. Sed finfine mi havis bonan kialon, ĉar mi ja mem volis partopreni en la parodiado! Sekve mi kreis el la Photoshop-dosiero version por Ulead kaj krome publikigis ĝin sur retpaĝo. Aldone mi prezentas tie kelkajn el la plakatoj en iom ordigita formo kaj donas pliajn informojn pri la dubinda kamanjo. Intertempe mi verkis tri plakatojn. Mi havas ideojn por pliaj, sed dubas, ĉu ankoraŭ indas realigi ilin. La mirinda rezulto de mia retpaĝo estis, ke post mallonga tempo homoj alskribis min kaj la paĝo troviĝis inter la unuaj dek rezultoj, se oni ĉe Google entajpis “Du bist Deutschland”. Mi ne kredintus, ke eblas akiri tiom multan sukceson sen vasta varbado! Blogoj kaj retaj taglibroj kutime multe pli ĉerpas el ligado ol ordinaraj retpaĝaj.

Kadre de la kritika kampanjo, mi registriĝis ĉe flickr.com . Tien eblas meti senpage fotojn, aldoni serĉvortojn kaj priskribojn kaj tiel komforte enretigi kaj publikigi siajn bildojn. Eblas krome aldoni fotojn al diversaj kolektoj. La amuza fakto estas, ke la fotokolekto de la kontraŭkampanjo post nur kelkaj tagoj akiris la unuan Google-pozicion (surbaze de la serĉesprimo “Du bist Deutschland”) – antaŭ la TTT-ejo de la origina kampanjo!

Mi intencis skribi pli detale pri la muziko de la filmo “Richy Guitar“, kies ĉefaj aktoroj estas la junaj membroj de “Die Ärzte“.

Fakte aperis oficiala sonŝpuro en la formo de disketo, sed ĝi nur enhavas la tri Ärzte-kantojn, kiuj estas plej ofte kaj longe aŭskulteblaj en la filmo.

La albumo “Die Ärzte früher! / Der Ausverkauf geht weiter! (1982-83)” aperis en 1989. La eldoncelo certe estis, enspezi pli da mono per malnova materialo, ĉar tiutempe “Die Ärzte” sin estis malfondintaj kaj neniu sciis, ke ili revenos post kelkaj jaroj. La kompaktdisko enhavas krom du novajn kantojn ankaŭ (ĉiujn komplete!) malnovan disketon, minialbumon kaj diversajn kontribuojn por kompiloj. Tiel oni trovas sur la albumo verkojn el la frufazo de “Die Ärzte” kaj ankaŭ kantojn el la filmo – “Teenagerliebe” eĉ en du versioj, “Grace Kelly” kaj “Sommer, Palmen, Sonnenschein“.

La unua albumo “Debil” enhavas “Ärzte Theme (Instrumental)” kaj “El Cattivo“. Inter 1986 kaj 2004 en Germanio estis malpermesata vendi ĝin al junuloj aĝ privarbi ĝin. Ĉar ankaŭ al alia albumo tio okazis (kaj ĝi daŭre havas tiun staton) kaj tiel nur restis unu aĉetebla albumo, “Die Ärzte” eldonis la kompilon “Ist das alles? (13 Höhepunkte mit den Ärzten)“. Tiu enhavas diversajn kantojn el la unuaj tri albumoj, parte en nova formo, kaj tri novajn kantojn. La nura kanto sur ĝi, kiun oni konas el la filmo, estas “El Cattivo (1987 Bad Boy-Mix)”.

Post la furora reapero de “Die Ärzte” kaj sukcesega nova albumo, la malnova diskeldonejo en 1994 publikigis dudiskan kolekton da novaj kaj malnovaj kantoj. Parte temis pri raraj remiksoj, alternativaj versioj aŭ B-flankoj de disketoj. Inter la malnovaj kantoj troviĝas “Grace Kelly” en tiu versio, kiu aperis sur la “originala Ärzte-sonŝpuro por la filmo ‘Richy Guitar'”-disketo. Jes, la oficiala titolo vere tiom longas! Strange, ke la virina parolado tamen sur la alia versio pli similas al tiu de la filmo.

Kiam oni repermesis la ĝeneralan vendadon de “Debil”, la muzikgrupo decidis eldoni ĝin en nova formo: Ili ŝanĝis la titolon al “Devil” kaj aldonis i.a. la kompletan “Richy Guitar”-disketon. La nov-malnova albumo aperis antaŭ nelonge kaj finfine denove haveblas la versioj de la du kantoj “Teenagerliebe” kaj “Ärzte Theme (Instrumental)”, kiel oni konas ilin el la filmo – kun bela saksofono!

La tuta rakonto pri muziko en “Richy Guitar” tamen ne finiĝas ĉi tie, sed nur grava ĉapitro. Ja aperas en la filmo ankaŭ aliaj grupoj, diskoj kaj kantoj…

Para?utoj, spaco?ipoj

4 komentoj

Jam ekde ĉirkaŭ kvin jaroj mi posedas stokon da komputilaj ludoj, kiujn mi ĝis hodiaŭ ne ludis. Simple mankis tempo kaj ofte ankaŭ emo. Iam la listo de tiuj ludoj sufiĉe kreskis kaj dum la ne tiom laborintensaj fazoj en mia vivo mi komencis malgrandigi ĝin, traludante unu titolon post la alia. Tio kompreneble ne konstante okazis, sed iom post iom, depende de la aktuala nivelo de mia okupiteco, kiun ankaŭ influas aktiveco en Esperantujo. Cetere mi ekde jaroj evitas akiri novajn komputilajn ludojn, ĉar ili forrabas multan tempon kaj la novaj apenaŭ interesas min. Mi tre ŝatas malnovajn ludojn el la fazo inter fine de la 1980aj kaj fine de la 1990aj jaroj. Tiam komputilaj ludoj estis granda hobio de mi kaj mi precipe inter 1992 kaj 1994 aĉetis multegajn. Precipe mi ŝatas aventurajn ludojn, kaj el ili preferas tiujn de LucasFilm Games / LucasArts.

Lastatempe mi finfine ĵetis duan rigardon al kolekto da strategiaj ludoj el la Warhammer-universo. Antaŭ jaroj mi jam unufoje elprovis ilin, sed ĉar la reguloj tiom komplikas kaj tial necesus studi longajn manlibrojn antaŭ ol ekludi, mi rapidege perdis la emon. Nun mi denove okupiĝas pri ili kaj jam finis du el la tri ludoj.

Mi devas konfesi, ke mi ne ludis laŭ la reguloj, sed uzis diversajn metodojn por trompi por draste mallongigi la ludotempon. Tiel el estimitaj monatoj da intensa senpaŭza ludado iĝis reale semajnoj da agrabla dumtempa ludado.

Ĉe la unua ludo, Final Liberation, mi ludis tute laŭ la reguloj la instruan nivelon kaj la unuan mision de la kampanjo. Dum tio mi rimarkis, ke estas ridinde malfacile, akiri bonan venkon. La soldatoj kaj tankoj por mia gusto multe tro malverŝajne trafas. Tial mi kompreneble post ĉiu nekontentiga movo reŝarĝis la ludon. Efektive mi pasigis pli multan tempon reŝarĝante ol ludante. Kompreneble iam mi finis la du nivelojn tre kontentige. Sed post tio mi finfine agnoskis, ke tiu ludo ne taŭgas por mia perfektema menso. Krome mi eltrovis, ke eblas rigardi la videojn, kiuj aperas antaŭ kaj post ĉiu misio, ankaŭ ekster la ludo. Tiel perdiĝis la lasta motivo, vere dediĉi sin al ĝi kaj pli profunde enplonĝi en tiun strategian mondon. Mi uzis trompkodojn por fini ĉiun mision tuj post ĝia komenciĝo. Nur la lastan mision denove necesis vere ludi, ĉar post ĝi aperis aliaj videoj, depende de la rezulto (malvenko/mezbona venko/vere bona venko). Kompreneble mi volis scii, kion necesas fari por akiri la plej bonan venkon. Post tio la ludo draste perdis atraktivecon – la multaj diversaj batalunuoj ne interesas min, se ili ĉiuj tiom malprecize pafas.

La rakonto dua ludo, “Im Schatten der gehörnten Ratte” (“En la ombro de la kornita rato”), male al la aliaj du ne situas en sciencfikcia, sed fantazia mondo. Ĝi estas ankaŭ la teknike plej malnova ludo el la tri. Tamen la intertempaj sekvencoj kreas pli interesan etoson ol la unua titolo. Iom komplikigas kompletan traludadon, ke oni foje devas elekti inter diversaj vojoj kaj tiel ludas depende de tio aliajn misiojn kaj ricevas aliajn novajn unuojn. Ankaŭ ĉi tie ekzistas du diversaj finoj (tamen ambaŭ venkaj) – ĝis nun mi nur sukcesis atingi unu el ili, sed mi konas la alian, ĉar mi aŭskultis ĉiujn sondosierojn. Simpla sed malofte uzita ideo troviĝas en la ludo: Ekzistas tri nevenkeblaj misioj. Tre gravas, ke tiuj strategiaj sakstratoj en la rakontaĵo ricevas klarigon. Mi trompis jene, ke mi modifis la dosierojn, kiuj enhavas la valorojn de la propraj trupoj. Tiel neniam mortis iu de miaj batalantoj.

La tria ludo, Chaos Gate, sendube posedas la plej altan teknikan nivelon. Mi ĝis nun nur finis la unuan mision el entute dek kvin kaj pripensis traludi tiun ĉi sen trompi. La ludo tre memorigas min pri “Space Crusade” (komputila ludo el la jaro 1992) kaj “Star Quest” (tabla ludo, kiun mi posedas ekde fine de la 1980aj jaroj). Tio ne mirigas, ĉar ambaŭ ankaŭ baziĝas sur la “Warhammer 40.000”-universo, kvankam ili laŭ mia scio nur uzas parton de ties reguloj.

Ĉiuj tri kantoj enhavas interesan muzikon. Tiun de Final Liberation ludis metalrokgrupo kun la nomo “The Samsara Project”. La diversaj pecoj tre plaĉas al mi, sed bedaŭrinde mi ne sukcesis konverti ilin al kutima sonformato, tiel ke mi povus aŭskulti ilin ekster la ludo. Nur unu de la muzikaĵoj troviĝas en WAV-formato sur la KD.

La diversaj melodioj de “Im Schatten der gehörnten Ratte” estas en la MIDI-formato. Fakte ekzistas du diversaj versioj de preskaŭ ĉiu muzikaĵo. Mi ĝis nun ne sukcesis trovi iun gravan sonkvalitan diferencon inter ili.

En Chaos Gate tamen eksonas la plej impresa sonŝpuro el la tri. Ĝi enhavas ĥoran kantadon kaj tre similas al muziko el fantaziaj filmoj. Bone, ke la muzikpecoj troviĝas kiel sufiĉe altkvalitaj WAV-dosieroj en unu de la ludodosierujoj.

La bonan tempon oni forgesas en la malbona

1 komento

En somero mi aĉetis kontraŭ 7,99 EUR (speciala oferto!) la KDn “Verehrt und angespien” (“honorita kaj alkraĉita”) de In Extremo. En 1999, rokmuziko kun mezepokaj elementoj kaj instrumentoj estis ankoraŭ sufiĉe nova. Kvankam la grupo jam sur sia antaŭa albumo “Weckt die Toten” elprovis tion, “Verehrt und angespien” iĝis la modela disko por tiu stilmikso kaj ĝis hodiaŭ furoras inter ŝatantoj de mezepokeca rokmuziko.

La “Merseburger Zaubersprüche” – la sorĉformuloj de Merseburg – estas la plej malnova konata dokumento en la germana. Mi iam legis pri ili, sed ne plu bone memoras, kion ili vere signifis, ĉu ili reale estis malbenoj aŭ historiaj notoj. Ĉu la kantisto bone prononcas kaj akĉentas la vortojn, mi ne povas prijuĝi. Iun latinan tekston sur la antaŭa albumo li laŭdire terure fuŝe prononcis.

“Miss Gordon of Gight” estas akustika instrumentaĵo tute sen rokaj elementoj. Mi ne konis la melodion antaŭe kaj do nur povas supozi, ke temas pri tradicia muzikaĵo, kiu similas al Greensleeves kaj Scarborough Fair.

“Herr Mannelig” estas tradicia Sveda kanto, de kies teksto evidente ekzistas pluraj versioj. Bertilo Wennergren tradukis tiun de Nordan, dum In Extremo uzis iom alian. Sur la KD cetere troviĝas kaj roka kaj akustika versio de la kanto.

“Ich kenne alles” (“Mi konas ĉion”) apartenas al la pli malmolaj kantoj de la albumo, sed pli konvinkas min ol similstilaj pecoj. Mi tre ŝatas ĝin pro la teksto. Kelkaj linioj estas tre citindaj.

Ĉe “Spielmannsfluch” (“La barda malbeno”) temas pri la plej populara kanto de la tuta albumo. Ĝin mi regule aŭskultas ekzemple dum la metalrokaj festoj, sed ankaŭ dum normalaj naskiĝtagfestoj en mia amikaro el Nordwalde. Mi metis ĝin sur la kvaran eldonon de la “Deutsch”-KD, kiun mi kompilis por montri germanlingvan muzikon al lernantoj de la germana. La originan tekstoversion (“Des Sängers Fluch“) verkis Ludwig Uhland dum la 19a jarcento (Germana romantiko).

“Werd ich am Galgen hochgezogen” (“Kiam mi suprentiriĝas je la pendumilo”) impresas per samtempe bleka kantado kaj makabra teksto. Temas pri alia el la malmolaj kantoj, kiuj plaĉas al mi.

“This Corrosion” estas la sola anglalingva kanto sur la albumo. Origine ĝin ludis la grupo “Sisters of Mercy”, kies versio laŭ mi multe pli bonas kaj vere ravas. Ĝi daŭras pli ol dek minutojn kaj enhavas impresan ĥoron, kiu sole jam zorgas pri la ĝusta etoso. Dum mia studenta tempo oni aŭskultigis ĝin dum festoj kaj la homoj vere dancis verve al ĝi la tutan tempon. La reludversio estas en ordo, sed ne sukcesis same emociigi kiel la originalo.

La kromaj kantoj – Pavane, Weiberfell, Santa Maria, Vänner och Frände, In Extremo – estas ĉiuj malmolaj pecoj kantitaj per raŭka voĉo kaj ne tiom impresas min. Mi preferintus ankoraŭ pliajn malpli pezajn kantojn.

Kutime la kantado tre gravas por mi ĉe muzikgrupoj. Se la kanstisto kapablas uzi sian voĉon, tiam la tuto facile konvinkas min. La kantisto de “In Extremo” ofte kantas sufiĉe raŭke kaj foje ŝajne provas imiti tiun de Rammstein (ekzemple ĉe “Weiberfell”), tamen lia kantado grandparte plaĉas al mi. Nur ĉe kelkaj de la malmolaj muzikaĵoj estas simple tro por mi.

In Extremo laŭ mia scio pretigis la grundon por aliaj grupoj ludantaj la saman aŭ similan stilon kiel ekzemple “Subway to Sally” kaj “Schandmaul“. Jam pro tio kaj pro tiu ĉi albumo ili meritas atenton.

Tra la tuta univers’

1 komento

La plej strangaj okazoj povas servi kiel fonto por akordoj, kiujn mi daŭre serĉas por mia kantokolekto kaj la publika kantaro. En enskribo en la blogo de Birke kaj Bertilo, Aarono Brown komentis menciante sian version de “Tra la tuta univers’” (origine “Across the universe” de The Beatles). La Esperanto-tradukon verkis Bertilo Wennergren mem; bedaŭrinde mi ĝis tiam ne estis akirinta akordojn de la kanto. Sed la komentoj de Aarono kaj Bertilo vekis mian atenton kaj mi tuj demandis, kiujn akordojn Aarono uzas. Tre rapide li respondis kaj nun la kantokolekto kreskis denove. Kia ĝojo! La fina korektado montriĝis ankaŭ ĉifoje la bremsa elemento; ĝi evidente ne popularas inter artistoj malgraŭ sia graveco.

Strangaj buboj, homaj ruboj, homoj kiel mi

Lasi respondon

Dum la semajnfino okazis la kvina metalroka festo en arbaro proksime de Nordwalde. Ĉifoje mi invitis membron de mia Ju-Jutsu-grupo, dum mia frato kunvenigis eĉ tutan grupon da gekunstudantoj. Denove li kaj mi konstatis, ke (kompare al la tria kaj la kvara festo) la homoj venas el pli malproksimaj urboj kaj ke evidente la festo pli kaj pli populariĝas. Tial ne ĉiuj reveturis dum la nokto aĉ frua mateno, sed tendumis en la arbaro malgraŭ la nesomeraj noktaj temperaturoj.

La kolegoj de mia frato, grandparte multe pli junaj ol mi, sufiĉe frue tro ebriiĝis – krom la virino, tipe! – kaj pro tio devis reveturi hejmen jam ĉirkaŭ je la unua. Mia frato transprenis la stiradon kaj mi anstataŭis lian lokon ĉe la disdonado de trinkaĵoj. Kiel mi antaŭvidis, tio bonege utilis por ekkoni homojn. Imprese, kiom multaj belaj virinoj ĉeestis la feston. La antaŭjuĝo, ke metalrokan muzikon nur ŝatas socievitemaj malatraktivaj viroj, evidente ne ĝustas.

Iam je la tria, kiam mia frato jam estis reveninta, mi iom laciĝis kaj decidis bicikli hejmen kun mia gasto. Sed antaŭe mi kompreneble ankoraŭ havis muzikan deziron! Denove temis pri kanto de unu el la du KDj kiujn mi kunportis de la KEF en Helsinko.

Iel mi sukcesos, anta? ol mi devas elteni ankora? pli

Lasi respondon

Ĉisemajne en Münster mi renkontis Andreas Diemel, la estontan prezidanton de la Germana Esperanto-Junularo (GEJ). Ni parolis multe kaj agrable pri la nuna stato de GEJ, pri pasintaj tempoj kaj kiel ili kaj ni ŝanĝiĝis.

Ankaŭ la sekva Internacia Seminario (IS) en Xanten estis temo de nia babilado. Mi ĝiris la antaŭpadon, kvankam tute ne certas, ĉu mi povos veni aŭ ne. Ĉar Xanten situas sufiĉe proksime de Münster, plej verŝajne eblos almenaŭ partopreni dum silvestro. La IS cetere la unuan fojon post 15 jaroj okazos en mia federacia lando, Nordrejn-Vestfalio.

J.B.O., unu el miaj plej ŝatataj germanlingvaj grupoj, kiu krome ofte reludas kaj parodias famajn anglalingvajn kantojn, reeldonis siajn du unuajn albumojn sur unu KD. Krome sur la nova eldonaĵo troviĝas kantoj, kiuj origine nur troviĝis sur disketoj, ekzemple “Der Weiße Hai im Dechsendorfer Weiher“. La celo de la KD ne nur estas enspezi (kiel kutime), sed ankaŭ ebligi al ŝatantoj de la grupo, akiri la plej malnovajn verkojn. La unuaj diskoj havis ege malgrandajn eldonkvantojn, kompareblajn al tiuj de Vinilkosmo, kaj same estis publikitaj ĉe eta, sendependa diskeldonejo.

La du unuaj kompaktdiskoj aperis en diversaj formoj:
“Eine gute CD zum Kaufen” / “Eine gute CD zum Saufen” (bona KD por aĉeti / drinki)
“Blastphemie” / “Weihnachtsblastphemie” (vortludo el “blasfemio” kaj “Blast” – la meza vorto en J.B.O.)

La nova albumo ankaŭ laŭnome kombinas la malnovajn verkojn:
“Eine gute Blastphemie zum Kaufen“

Iel iam ie komenci?as la estonteco

1 komento

Hodiaŭ antaŭ 20 jaroj komenciĝis la serio de tempovojaĝoj. Kompreneble tio okazis nur en la filmo Reen al la estonteco (1985), sed la dato “26a de oktobro 1985, je la 1a kaj 18 matene” fiksiĝis en mia menso. La kvaliton de tiu filmo oni nun des pli rimarkas, ĉar ĝi daŭre impresas, kvankam la nuntempo de la filmo, 1985, nun ŝajnas jam fora pasinteco. Gravaj fortoj de la filmo konsistas el la bonaj aktoroj, amuzaj karakteroj kaj kompreneble la elstara sonŝpuro kun muziko el la 1950aj kaj 1980aj jaroj.

Alia filmo el la sama tempo multe pli forte montras signojn de aĝo: Dum la pasinta IS en Wetzlar mi unufoje iris aĉeti diversajn aferojn kun miaj plej bonaj amikoj. Estis la unua kaj ĝis nun nura fojo, ke mi faris tion ĉe Walmart. Sur tablo kun tre malmultekostaj DVD-oj, mi hazarde vidis Richy Guitar (1984) kaj tuj decidis aĉeti ĝin, kvankam mi estis aŭdinta, ke ĝi aĉas kaj maksimume validas kiel “rubokultfilmo”. Fakte la rakontaĵo estas sufiĉe banala; kio vere interesas, estas la tempa kadro – oni vidas okcidentan Berlinon en la 1980aj jaroj kaj la tiam aktualan muzikon.

Por kompreni, pri kio temas, necesas scii, ke komence de la 1980aj jaroj ekestis ondo da germanlingva muziko, konata sub la nomo “Neue Deutsche Welle (NDW)“. Sukceson ĝuis grupoj kun plej diversaj muzikaj influoj – popmuziko, rokmuziko, elektronika muziko, regeo, punko. Dum tiu tempo ne nur famiĝis Nena (konata ankaŭ internacie pro “99 aerbalonoj”), sed ankaŭ fondiĝis la du plej gravaj germanlingvaj punkrokgrupoj, kiuj ambaŭ ĝis hodiaŭ ekzistas kaj furoras, nome “Die Toten Hosen” kaj “Die Ärzte“.

En la jaro 1984, “Die Ärzte” ankoraŭ estis sufiĉe novaj kaj nekonataj. Tiam ili konsentis, transpreni la ĉefrolojn en “Richy Guitar”. Ili ludas – ho, miraklo! – tri junajn muzikistojn. Tial ne mirindas, ke eksonas diversaj kantoj de ili, precipe “Teenagerliebe” (kun saksofono), “Grace Kelly” kaj “Ärzte-Theme” (kun saksofono). Ankaŭ Nena aperas en la filmo kaj kun sia grupo ludas “Irgendwie, irgendwo, irgendwann”. Kiu bone konas la fruan repertuaron de “Die Ärzte” kaj iom atentas, rimarkos pliajn kantojn de ili, kvankam en apenaŭ rekonebla versio:

  1. Sommer, Palmen, Sonnenschein (ludita per infanludilo)
  2. El Cattivo (instrumenta)
  3. Zum Bäcker (nur la enkondukan frazon)
  4. Gute Zeit (fakte la frazo “Heute abend fliegt die Kuh” poste estis uzita en tiu kanto)

Mi jam notis ĉiun muzikeron, kiu iam aŭdeblas en la filmo, sed ne ĉiam sukcesis eltrovi, pri kiu kanto aŭ artisto temas. Laŭ indiko en la filmo mem, aliaj muzikaj kontribuoj venas de “Notorische Reflexe mit Plash”, “Roy Dreck Duo” kaj “Plan B”. La sonŝpuro kaj aliaj muzikaj notindaĵoj kiel ajn sufiĉas kiel temo por alia enskribo. Sed mi jam menciu kelkajn detalojn rilate al aktoroj kaj muzikistoj de la filmo:

  • Axel Knabben (hodiaŭ Axel Schulz), kiu en la filmo rolas kiel saksofonisto “Hippie”, reale estas la manaĝero de “Die Ärzte”. Li vere ludis la saksofonon por la filmaj versioj de “Teenagerliebe” kaj “Ärzte-Theme”. Estis li kiu jese respondis antaŭ du jaroj mian retmesaĝon, en kiu mi petis permeson publikigi tradukitajn kantotekstojn de “Die Ärzte” en la reto (por “La Kuracistoj“).
  • La kantisto de “Plan B”, Johnny Haeusler, hodiaŭ estas unu el la plej famaj kaj influaj germanlingvaj blogantoj. Li estas la aŭtoro de www.spreeblick.com. Ni jam plurfoje interŝanĝis retmesaĝojn. La 1an de aprilo ĉijare mi recenzis “Plan B”-albumon.
  • Ulrich Gressieker, kiu en la filmo aperas kiel manaĝero aŭ superulo de la firmao, en kiu la heroo unue laboras, dubladis Christopher Lambert en “Highlander“. Do li estas la germanlingva voĉo de Connor MacLeod!

Forgesu la malsanon, ?ar morga? vi i?os sanaj

Lasi respondon

Ĝis nun mi tute forgesis, skribi pri la brila Revelido-tago en Meschede, kiu okazis la 9an de julio. Evidente tro multe okazis en mia vivo lastatempe por ĉion baldaŭ rakonti!

Estis la lasta semajnfino antaŭ la KEF. Iom tio similis al la pasinta Revelido-semajnfino en Meschede en 2003, kiu okazis kelkajn tagojn antaŭ la IJS.

Ni denove banis en la Henne-lago kiel antaŭ du jaroj. La familio Schönberner refoje montris sian tutan gastigemon. Ĉar nun en ilia ĝardeno troviĝas flagotenilo, ni kompreneble kaptis la okazon por solene hisi Esperanto-flagon. Dumtempe Sebastian Hoffmann kaj mi gitarludis kaj kantis “Ho! Mia kor’!” de Merlin por doni al la afero pli oficialan karakteron. (Kompreneble neniu el ni komprenis tion kiel seriozan agon, sed pli kiel ne tro seriozan amuziĝon, parodiante aktivecojn ĉe aliaj Esperanto-renkontiĝoj kun pli maldistra programo.)

Ankaŭ Krücke ĉeestis kaj poste ni ĉiuj tri kantis diversajn kantojn de La Kuracistoj. Krome eksonis i.a. “Ska-virino” de Esperanto Desperado kaj “Hej la nizoj” de JoMo. Imprese, ke mi sukcesis gitarludi sen kunhavi la akordojn. Krome mi ĝojis pri tio, ke mi senprobleme kaj tuj denove sukcesis muziki harmonie kun Sebastian.

La tuta semajnfino estis balsamo por mia animo. Vetero, programo, homoj – ĉio plaĉis al mi kaj subtenis min.

Mi ne plu atendos longe

Lasi respondon

Thy Majestie estas epikmetalrokgrupo el Palermo, Sicilio. Mi ekkonis ilian muzikon fine de 2000. Kvankam ili ĝis hodiaŭ ne iĝis same konataj kiel siaj samlandanoj Rhapsody resp. Luca Turilli, ili daŭre apartenas al miaj unuaj rekomendoj, se iu demandas min pri altkvalita metalroko de ne tiom fama muzikgrupo.

Bedaŭrinde malfacilas akiri kompaktdiskojn de ili en Germanio. La unua albumo kun la nomo “The Lasting Power“, kiu aparte interesas min, male al la dua, “Hastings 1066“, ne haveblas ĉe amazon.de . Mi hezitas mendi interrete el la eksterlando, ĉar mi timas la altan afrankon.

Ĉe MP3-paĝo haveblas du kantoj el la unu albumo, nome “Wings of Wind” kaj “Cruenta Pugna“. El la ora tempo de mp3.com mi havas ankoraŭ pliajn, kiuj des pli kreis la deziron, aĉeti la albumon.

Tial mi tre ĝojis, kiam mi en aprilo trovis en la katalogo de jpc “The Lasting Power” kun prezo de 13,99 EUR! jpc (“Jazz, Pop, Classic” – do ĵazo, pop- kaj klasika muziko) vendas muzikon kaj librojn, same kiel amazon, sed estas Germana entrepreno. La merkata niĉo de jpc konsistas el tio, ne nur vendi la plej oftajn varojn, sed ankaŭ raraĵojn, kiuj aliloke ne plu haveblas. Ekzistas eĉ speciala oferto, serĉi por klientoj tiajn ekzotikaĵojn.)

Kiel dirite, tiu eltrovo tre ekscitigis min kaj tial mi kreis konton ĉe jpc kaj mendis krom la albumo kelkaj aliajn aferojn. Ĉefe gravis kunmendi minimume unu libron, ĉar tiam forfalas ĉiuj sendokostoj.

La aliaj artikoloj – i.a. “18” (Moby-KD) kaj “Die Band” (Mawil-komikso), pri kiuj mi skribis en majo, baldaŭ alvenis. jpc promesis, sendi la kompaktdiskon poste. Kelkajn monatojn poste ili redemandis min, ĉu mi ankoraŭ volas ĝin, ĉar ĝis tiam la liveranto el Italio ne reagis. En aŭgusto finfine antingis min definitiva neo de jpc – la KD ne plu haveblis (almenaŭ ne tra iliaj kanaloj). Sekve ili ankaŭ prenis ĝin el la katalogo.

Ĉio tio ja iomete ĉagrenis min, sed estis tamen komprenebla: Ili faris ĉion eblan kaj almenaŭ estis tiom konsekvencaj, tuj aktualigi la katalogon, por ke ne pliaj ŝatantoj de “Thy Majestie” estu seniluziigitaj.

Kio tamen ĝenis min, estis la sendintoindiko en la retmesaĝoj. Foje jpc uzis tute bone ekzemple “service ĉe jpc.de” aŭ “JPC SCHALLPLATTEN”, sed plej ofte “JPC- SCHALLPLATTENVERSANDHANDELSGESELLSCHAFT MBH”. Krom la fakto, ke majuskle skribitaj nomoj faras malseriozan impreson, mi preferus mallongigitan nomon. Tiu longega vorto malbonege aspektigas mian enirkeston! Cetere ĝi ankaŭ laŭ germanlingvaj mezuroj estas tro longa – sufiĉus “jpc GmbH”. “Gesellschaft mit beschränkter Haft” oni oficiale mallongigas per “GmbH” kaj la resto povas simple forfali. jpc jam delonge ne plu vendas nur vinildiskojn (“Schallplatten“), kaj ke temas pri dissenda entrepreno (“Versandhandel“) oni kiel kliento scias. Tiun strangan ekzemplon eĉ Jakob Nielsen ne antaŭvidis en sia artikolo pri “verkado de konfirmaj kaj aŭtomatigitaj retmesaĝoj“.

Cetere pli facilus mendi Esperanto-muzikon ĉe jpc ol “The Lasting Power” de “Thy Majestie”: Eĉ se verŝajne nuntempe neniu Esperanto-muziko troviĝas en la katalogo, la kunlaborantoj facile povus trovi per interreta serĉo la TTT-ejon de Vinilkosmo kaj tie mendi la deziratajn diskojn. Kiel mi pli supre menciis, tia serĉado ne estas io tute nova por jpc. Tamen aldoniĝus kostoj pro tio, kaj la grava kialo kontraŭ mendi tro ofte ĉe jpc estas ĝenerale la prezoj, kiuj pli altas ol ĉe amazon.de aŭ magazenoj.