Kaj mi vidas, ke perdi amon estas kiel fenestro en via koro

Denove alvenis mia naskiĝdatreveno, ĉifoje la 37a. Jam ekde dek jaroj mi ne plu estas junulo. Post tio, kion mi skribis hieraŭ, eblus facile pensi, ke mi estas sukcesa kaj feliĉa. Sed principe daŭre validas, kion mi skribis pasintjare.

Ŝajnas kiel ĉiama memtrompado: Mi memoras la pasintecon, kvazaŭ mi estintus pli naiva kaj esperoplena, sed kiam mi relegis, kion mi skribis, mi komprenas, ke mi ĉion jam pli klare vidis antaŭe.

Pro tio mi ne volas ripeti la kutiman plendadon. Mi ĉion jam esprimis. Kio estas la diferenco al pli fruaj jaroj? Dum la pasinta vivojaro mi lernis, ke aŭ mi ne trovos lokon en la vivo, aŭ ĝi estas ĉe la rando de la socio.

Rilate al muziko mi estis tre aktiva kaj sukcesa. Mi realigis mian plej grandan muzikan revon, kiu ankaŭ estis la revo de mia vivo.

Kaj, kiu pensintus tion, mi ne memoras jaron, en kiu mi havis kontakton kun tiom multaj belaj, atraktivaj virinoj. Kaj kio estas vera granda afero: Kun du mi dividis miajn sentojn kaj ne plu sentis min kiel kompleta idioto (kiel aŭtomate ekde 2010).

Sed ĉio tio estas aferoj, kiujn mi faras en mia libera tempo. Mia profesia vivo estas daŭre ne tia, ke mi povus iĝi pli trankvila. Kaj la “grandajn” temojn (amrilato, geedziĝo, familio) tio neniel influas. Kiu volus vivi tian vivon ĝis la fino kelkajn jardekojn poste? Mi ne. Sed mi ankaŭ ne vidas vojon, kiel mi iel povus progresi.

Kaj pri la muzikado: Certe tio estas io bona. Sed la kantoj, kiujn mi kantas kaj ludas, kiam mi estas sola, estas ĉiam ĉagrenaj aŭ malgajaj. Tio estas tre malbona signo. Kie restis la romantikajpozitivaj kantoj? Jen du ekzemploj por kantoj, kiujn mi lastatempe oftege aŭskultas kaj mem kantas kaj ludas:

The Rolling Stones: Gimme Shelter

“Mi ĉiel ajn estas malsukcesulo – kial mi daŭre ludu laŭ la reguloj de la socio?”, “Ekde kiam mi estis junulo, homoj predikas al mi ke >>ĉiu ricevas sian ŝancon<< kaj >>via tempo ankoraŭ venos<<. Sed intertempe pasis sufiĉe multaj jaroj por konstati, ke tio estas mensogoj, per kiuj oni volas trankviligi, por ke mi funkciu." kaj "Ne plu eblas ŝanĝi ion, prefere detrui ĉion ĝis la grundo kaj tiam rekonstrui ĝin" estas tri bazaj vidpunktoj de mi. Mi mem estas iom ŝokita pri mi mem. Mi neniam konsideris min esti ribelo. Ĝenerale mi serĉis harmonion. Paul Simon: Graceland (1992)

La albumo Graceland ege impresis min – kaj la samnoma kanto esprimas unuflanke tiom fortan senton de perditeco kaj samtempe havas tiom tenerajn muzikajn fajnaĵojn, ke ĝi trafas rekte al mia koro. Krome ĝi estas ege bone ludebla per la nova instrumento, kiun mi aĉetis. Sed pri tio mi rakontu alian fojon.

Penso pri “Kaj mi vidas, ke perdi amon estas kiel fenestro en via koro

  1. Resonado: Ĉiu tago estas grimpado supren al la monteto | La vivo de Kunar

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *

Kvizo kontraŭ rubokomentoj: