Donu al mi sonĝon

Mia taglibro (aŭ blogo) aĝas unu jaron pli – ok entute. Dum mi daŭre devas forte lukti por tio, regule skribi ion (precipe kiam temas pri multpartaj raportoj pri Esperanto-renkontiĝo), almenaŭ mi sukcesis verki pli ofte ol dum la 12 monatoj antaŭe.

Ĉiam mi klopodis elekti iun specialan albumon por tiu ĉi tago. Ĉifoje mi prezentas ion vere eksterordinaran! Post la unua jaro de interreta taglibrumado, mi skribis pri la filmo “Reen al la estonteco” kaj la malkompleteco de la sonŝpuro.

Kiam mi legis la artikolon pri la sonŝpuro en la anglalingva Vikipedio antaŭ kelkaj monatoj, mi eksciis, ke intertempe oni eldonis la kompletan orkestran muzikon! La entrepreno Intrada specialiĝis pri la eldono de kompletaj eldonoj de sonŝpuroj en limigita kvanto. Je mia granda ĝojo, la Vikipedia artikolo menciis, ke tiu de “Back to the Future” daŭre haveblis! Kia ĝojo!

Mi mendis ĝin en februaro. Certe ĝi ne estis malmultekosta, sed indis la elspezo. Entute estas du diskoj. La dua enhavas alternativan version de parto de la sonŝpuro, kiun Alan Silvestri estis komponinta origine. Tiu versio sonas iom pli malhele kaj serioze.

Kompare al la du orkestraj muzikpecoj sur la kutima sonŝpuro, tiu ĉi eldono sonas multe pli bone. La origina sonŝpura albumo tamen enhavas multajn (sed ne ĉiujn) rok- kaj popmuzikaĵojn, kiuj eksonas en la filmo. Tial ambaŭ sonŝpuroj havas sian valoron, tiel ke indas havi ambaŭ el ili. Plie mia albumo de “The Four Aces” kun la belega kanto “Mister Sandman” (preskaŭ) kompletigas la muzikoliston de la filmo.

La kulmino de la dudiska orkestra sonŝpuro sendube estas jena: Finfine mi havas mian ŝatatan muzikaĵon “rolbreta ĉaso”!

Kongrue al la temo de la tago, mi ankoraŭ volas mencii du fotoprojektojn kiuj tre impresis min. La unua estas la fotogalerioj de Irina Werning, kiuj nomiĝas – same kiel la filmoj – Back to the Future kaj Back to the Future 2. La ideo estis, preni malmovajn fotojn kaj krei novajn, nuntempajn versiojn kun la samaj homoj kaj malantaŭoj kaj laŭeble similaj vestoj. La rezultoj tre similas al la scenoj el la filmoj, kiam la herooj vidas la samajn lokojn kaj personojn sed en alia tempo.

La dua projekto estas multe pli serioza. Ĝi nomiĝas Ausencias (Forestoj) kaj estas de Gustavo Germano. Li simile rekreis scenojn de fotoj jardekojn poste, sed sur la dua foto ĉiam mankas minimume unu persono. Tiu estas malaperinta en la vera senco de la vorto. Dum la milita diktaturo en Argentino “malaperis” dekmiloj da homoj (tio estas, ili estis murditaj kaj la korpojn oni kaŝis). La fotoj montras la truojn, kiujn kaŭzis la malapero de tiuj personoj. Estas tre triste spekti tiujn fotojn. Aliflanke mi admiras la manieron, per kiu la fotisto videbligis la nevideblan.

Penso pri “Donu al mi sonĝon

  1. Resonado: Preskaŭ ŝajnas tro malfrue por turniĝi « La vivo de Kunar

Respondi

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *

Kvizo kontraŭ rubokomentoj: