Monataj arkivoj: Decembro 2009

La ĉielo estas blua

Neniel mi estas homo, kiu postkuras aktualajn albumojn kaj tuj devas aĉeti novan muzikon. Tamen hodiaŭ estis bona kialo: Aperis disketo de Die Ärzte. Neniam antaŭe mi akiris disketon de ili, kial nun?

Fakte estas triobla A-flanko de ilia lasta albumo Jazz ist anders (“ĵazo estas alia”), kiu estis aperinta jam antaŭ du jaroj. Nun ili publikigis kvaran disketon kun tri kantoj prenitaj de la albumo. Tio supertrafas antaŭan fojon antaŭ 15 jaroj, kiam temis pri duobla A-flanko (kaj ĉiel ajn tiu enhavis aliajn versiojn ol sur la albumo).

Fakte la kantistino de la Kuracistoj estis doninta al mi kopion de la albumo (laŭ Germana leĝo “privatan kopion”), tiel vekante mian intereson. Fakte mi ne ŝatas ĉiujn kantojn sur la albumo, sed okazis same kiel kun la antaŭa verko, duobla albumo, ke post iom da tempo venis vera entuziasmo. La kantistino ankaŭ donis tiun (fakte la originalon) al mi, antaŭ ol mi aĉetis ĝin mem.

Al la disketo kontribuis ĉiu membro kun po unu kanto. Principe ĉio troviĝas jam sur la albumo, kiun mi alternative povus aĉeti. Sed mi simple ŝatas la ideon. Krome “Himmelblau” estas la unua kanto de la albumo, kiu spontanee plaĉis al mi, kaj “Breit” kaj “Perfekt” estas la plej bonaj kantoj de la albumo, kiujn verkis la basisto respektive drumisto. Fakte kiam mi aŭskultis la albumon la unuan fojon antaŭ unu jaro, mi pensis: Kial “Himmelblau” ne iĝis disketo? Antaŭ kelkaj tagoj ĝi eksonis en la radio kaj oni anoncis, ke ĝi estas de disketo. Mi unue opiniis, ke la redaktantoj eraras, ĉar jam pasis tiom da tempo ekde la apero de la albumo, kaj kutime tiam ne plu aperas novaj disketoj. Sed feliĉe mi eraris. Cetere “Himmelblau” bonege taŭgas kiel himno de la fina jaro en la lernejo kaj ankoraŭ mankas sur bonega listo pri tiu temo.

Kompaton, kompaton

Kiam “Wir sind Helden” populariĝis komence de 2003, tuj la muzikindustrio havis similstilajn muzikgrupojn por ĵeti al la merkato: Se la nova sukcesorecepto estis “germanlingva popmuziko kun kantistino”, tiam necesis bombadi la publikon per la sama sen kompanto! Nur tiel por mi klarigeblas la sukceso de “Juli” kaj “Silbermond”.

Historio ripetiĝas senindulge. Pasintjare la granda malkovro estis Amy Winehouse. Kiu ne devis aŭskulti la kanton “Back To Black” ĝis korpa malbonfarto, tiu aŭ estas surda aŭ la plej bonŝanca ulo de la mondo. Miksaĵo el popmuziko kaj soulo simila al tiuj el la 1960aj – jen la vojo por enspezanto! Tuj aperis la klonoj sur la scenejo. Min jam tedis, memori iliajn verajn nomojn. Kial entute fari tion, se ili ĉiel ajn sonas same? Sed jen la galerio de la hororo – la Amy-Winehouse-klonoj:

Amy Winehouse 2: Duffy
kutima kanto: Mercy

Kiam iu prononcas la nomon (“dafi”), mi unue pensas pri anaso. Tamen tiu kopio estas la plej eltenebla kaj ĝia tipa kanto eĉ pli plaĉas al mi ol tiuj de la originalo. Kelkaj komparas la bason al la kanto “Stand By Me” de Ben E. King, kvankam mi ne konsentas ke estas rekte ŝtelita elemento. Ekzistas du diversaj muzikvideoj: En la unua homoj dancas almenaŭ iom artiste. En la Usona video, oni vidas la kantistinon (kompreneble!) en subvestaĵoj, farante terure artefaritajn gestojn por ŝajnigi naturecon. Ĉu mi jam menciis, ke mi ne pensas, ke ŝi estas bela, nur ĉar ŝi estas blonda?

Amy Winehouse 3: Gabriella Cilmi
kutima kanto: Sweet About Me

Nomo kun sudeŭropa deveno, sed kantistino, kiu venas el anglalingva lando kaj/aŭ ĉefe kantas en la angla – tion ni jam bone konas (Natalie Imbruglia, Nelly Furtado, Emilíana Torrini). Se estas vere iuj lecionoj por lerni el tiu kanto, tiam jenaj: Vere estas nenio dolĉa pri ŝi. Pala kopio ne impresas min.

Amy Winehouse 4: Stefanie Heinzmann
kutima kanto: My Man Is A Mean Man

Oni ne povas riproĉi al ŝi, ke ŝi ne kapablas kanti. La ĝenerala problemo pri Stefanie Heinzmann estas, ke ŝi neniam riskas ion ajn en sia muziko. Ĉio sonas perfekte, glate konsumebla, por ke neniu havu problemojn, akcepti tion. Sed ĝuste tial tio terure enuigas min. Pli granda peko tamen estas, fari reludversion de “The Unforgiven”, origine de Metallica. Kiel mi jam skribis aliloke, la kanto restas en la orelo, sed la muziko sonas tute senemocia kaj ludita sen pasio, laŭ la kutima skemo.

Sed la plej pensiga afero estas, ke ĉiuj tiuj klonoj sonas pli malspritaj ol kunmetado de du kantoj. Mi aŭskultis tion la unuan fojon, kiam mi revenis de vojaĝo al Svislando (fine de 2008 aŭ komence de 2009, mi ne plu memoras, dum kiu fojo).

Mousse T.: Horny estis terura kanto en 1998, kaj tiun fakton ne ŝanĝis, ke kelnero kantis ĝian refrenon en kafejo en Sicilio, kie mi studis en 1999. The Dandy Warhols: Bohemian Like You sonas kiel tipa, bona gitaroroko. La rezulta kanto Mousse T. & The Dandy Warhols: Horny As A Dandy tamen vere brilas.