“Mi ne atendas, ke iu ajn legas tion post tiom da tempo.”

Post viaj longe antaue faritaj atentigoj mi ja faris tion.

Mi miavice ĝojas legi, ke ĝuste tiom atenta kaj silenta leganto skribas komenton! Fakte mi kreis la enskribojn dum la datoj menciitaj, sed private, tiel kaŝante ilin. Nur poste mi skribis la enhavon kaj disdonis ĝin inter la unuopaj enskriboj.

Kiam mi vidis la fotojn de la diversaj someraj renkontiĝoj (IJK, IJK, FESTO), mi iom malfeliĉis, ĉar mi – malgraŭ nek tempo- nek monomanko! – ne povis viziti ilin. Sed mi memorigis al mi mem, ke mi ja tamen realigis la plej grandan revon, nome veni al la KEF, kaj ke ĝi estis tiom evento- kaj enhavoplena, ke ĝiaj sekvoj ankoraŭ longe pliriĉigos mian vivon. Ankaŭ tial mi faris tiun enskribo-lavangon – por montri, kiom granda evento estis KEF, kaj por ne mem forgesi tion.

Dum pli ol du monatoj mi nenion publikigis en mia taglibro. La kialo estas simpla: Mi volis skribi KEF-raporton, kiu enhavu preskaŭ ĉion por mi persone menciindan.

Koran dankon pro la subita lavango da blogaĵoj! Mi ege ĝuis legi ilin, sed iomege miris, kiam subite aperis samtempe 26 (se mi ne miskalkulis) kontribuoj de vi (kun diversaj datoj…).

Tio, ke pli-malpli ĉiuj el ili temas pri KEF, kiun mi ne vizitis (je la unua fojo tio okazis!), aparte plaĉis al mi, sed ankaŭ dolorigis min. Mi tiom bedaŭregas, ke ne eblis esti kaj en Usono kaj en Eŭropo ĉi-somere. Kial la somero ne estas duoble longa?

Mi tamen ĝojas, ke KEF estis tiel sukcesa. Almenaŭ ĉiuj rakontoj, kiujn mi legis, donis al mi tiun impreson. Kaj mi aparte gratulas vin pri viaj propraj sukcesoj dum KEF (aparte pri la kantaro, nemalhavebla por Flavio).

Amike,

/Bertilo